Nie tykaj czarta - Robert Ostaszewski

Prolog

11 czerwca 2024 roku, wtorek, Głogów

Drażniło go wszystko, chociaż zdawał sobie sprawę, że wkurzał się niepotrzebnie. I w sumie nieadekwatnie do okoliczności. Bmw serii 7 toczyło się po podjeździe wysypanym białymi kamykami z irytującym chrzęstem. Po kiego właściwie wybrał te jebane kamyczki, które zamówił w równie jebanych, chociaż ponoć wyjątkowych kamieniołomach, jedynych w kraju z taką ofertą, zamiast wyłożyć wszystko kostką? Bo taki miał kaprys i było go na to stać. Tyle w temacie.

Myślał o sprawie, którą przyjdzie mu się zająć, chociaż nie miał na to ochoty. Wcale, a wcale. Czy tak, czy siak, właściwie nie był to jego cyrk i nie jego małpy. Już od dawna. Przynajmniej taki do tej pory był układ, który wszystkim zainteresowanym pasował. Tyle że ostatnio w tym układzie zaczynał się zmieniać rozkład sił. Na dodatek także zestaw graczy. Bez jego udziału, a nawet wiedzy, co już bardzo mu nie pasowało. Musiał więc zareagować i przyjął zaproszenie do Sławy na ten dzień, chociaż nie chciało mu się ruszać z chałupy. Wziął ze sobą Ząbka, kierowcę i ochroniarza w jednym, bo jednak na tego rodzaju spotkanie nie wypada przyjeżdżać samemu. Dbał o pozory. Czy musiał? Jeszcze kilkanaście dni temu powiedziałby, że nie, że ma to głęboko w dupie. Teraz nie miał takiej pewności, dlatego postanowił pojechać z minimalną obstawą, tym bardziej że wiele nie ryzykował, o co zadbał gospodarz spotkania. Sława leżała w województwie lubuskim, a więc poza jurysdykcją głogowskich psów, których takie spotkanie mogło zainteresować. To żeby nie interesowali się nim policjanci z miasta nad jeziorem, również miał na głowie gospodarz. Tak jakby spotkania na szczycie. Zaśmiał się, kiedy to określenie przeszło mu przez myśl.

Masywna brama, prowadząca na jego rozległą posesję, otwierała się bardzo powoli. Nagle zatrzymała się z nieprzyjemnym wizgiem. Pokręcił głową, nie zdzierżył i powiedział, nawet bez zbytniej złości, raczej z rezygnacją:

- Ząbek, do kurwy nędzy, miałeś zająć się naprawą.

Kierowca odwrócił się w jego stronę, wyszczerzył w uśmiech. Miał ułamaną w połowie prawą górną jedynkę.

- Mówiłem szefowi, że tak bardziej się nie da. Gostek z serwisu mówił, że trzeba by wymienić cały napęd bramy. Inaczej się będzie zacinała, bo taka już niby jej uroda. Tylko na chwilę się zatrzymuje. Ooo, już!

Rozległ się kolejny zgrzyt i brama dalej otwierała się w tym samym powolnym tempie.

- Czy ja ci, złamasie, za mało płacę? I czy muszę sam o wszystkim myśleć? Trzeba coś tam wymienić, to niech wymieni. Ogarnij to.

- Jasne, szefie.

Ząbek nie był ani przesadnie robotny, ani nawet bystry, ale najzwyczajniej w świecie się do niego przyzwyczaił. Poza tym kierowca, który od czasu do czasu robił też za ochroniarza, był bardzo lojalny i bez gadania poszedłby za nim w ogień. Tyle mu wystarczało, przynajmniej na razie. Do tego nie miał teraz głowy do szukania nowych pracowników.

Brama wreszcie otworzyła się i bmw skręciło w lewo w ulicę Cytrynową, by dalej ruszyć w stronę centrum Ruszowic. Ząbek miał ciężką stopę, więc silnik zamruczał przyjemnie i samochód wyrwał do przodu. I dobrze, on też lubił dynamiczną jazdę. Kątem oka zauważył, że z bocznej ulicy Pomarańczowej wyprysnął biały dostawczak i na pełnym gazie wbił się w lewy bok jego auta. Był przypięty pasami, ale i tak mocno przydzwonił głową o szybę. Na moment go zamroczyło. Kiedy wrócił mu wzrok, zauważył, że dostawczak cofa i znowu rusza na nich z piskiem opon. Przygwoździł jego samochód do solidnego ogrodzenia z betonowych paneli. Zazgrzytała gnieciona blacha. Posypały się na niego drobiny rozbitej szyby z tylnego okna. Spod maski beemwicy wydobywał się dym. Spierdalaj! Spierdalaj natychmiast! - wyło w jego głowie.

Chwycił za klamkę, modląc się w duchu, by tylko nie zaczęli do niego strzelać, kiedy wygramoli się z samochodu. Drzwi ani drgnęły. Zerknął do tyłu na rozbitą szybę, zaczął szarpać się z zapięciem pasów.

Wciąż modlił się bezgłośnie, mimo że nigdy nie wierzył w Boga. Ani w Szatana.

Rozdział pierwszy

Czart, który zniknął

11 czerwca 2024 roku, wtorek, Głogów, Rawicz

Dzwoniło głośno, uporczywie. I wcale nie w jej głowie. Ostatnio z powodu ciągłego stresu spała płytko, czujnie, więc szybko wyskoczyła ze snu, jednak leżała jeszcze chwilę z przymkniętymi oczami. Czuła się bardzo zmęczona. Też nie nowość. Dzwonienie urwało się, ale jedynie na moment.

- Ki diabeł? Lewemu coś się przypomniało z samego rana? - wymamrotała pod nosem.

Wymacała leżący przy materacu smartfon i zaraz cisnęła go na legowisko. To nie telefon dzwonił. Dotarło do niej, że to dzwonek do drzwi, dotąd bardzo rzadko przez nią słyszany. Spięła się, poczuła wyrzut adrenaliny. Nie miała pojęcia, kto dobija się do niej z samego rana, ale nastawiała się na najgorsze. W samej piżamie podeszła do wejścia do domu, po drodze zahaczając o kuchnię, z której wzięła służbowego glocka. Na wszelki wypadek. Schowała rękę, w której trzymała broń, za plecami, wzięła głęboki oddech i szybko, jednym szarpnięciem, otworzyła drzwi na całą szerokość. A po sekundzie - także oczy. Stał przed nią wysoki, szczupły mężczyzna w garniturze i pod krawatem. Sprawiał wrażenie równie zaskoczonego, jak ona, ale pierwszy pozbierał się i zapytał:

- Pani Rita Lewandowska?

- A kto pyta? - wypaliła bez namysłu.

Kolejne pytania szybko przelatywały jej przez myśli. Jakiś urzędniczyna? Akwizytor z ofertą tygodnia albo nawet miesiąca? Świadek Jehowy? A nie, oni już od dawna nie chodzili po domach.

- Hm, jestem Leszek. Łucja mnie przysłała. Miałem sprawdzić, czy pani... no, czy pani się wyprowadziła z jej domu.

Ledwo się powstrzymała, aby nie zakląć soczyście i na głos. Zapomniała, zwyczajnie zapomniała, że upłynął ostateczny termin wyprowadzki wyznaczony jej przez kuzynkę. Nie zamierzała tłumaczyć się przed obcym facetem, jednak zdawała sobie sprawę, że musi działać. Szybko.

- Ale widzę, że się pani jednak nie wyprowadziła...

Leszek chyba czuł się równie nieswojo, co ona. Mniejsza, nie był to jej problem. Zrobiła krok w tył, robiąc przejście.

- Jasne, wszystko wiem. To jednak chwilę jeszcze potrwa.

- Bo Łucja mówiła...

- Sama zaraz pogadam z kuzynką - wbiła mu się w zdanie.

Mężczyzna jednak dokończył:

- ...żebym się nie ruszał z domu, dopóki pani nie zniknie.

Zniknie... Dobre sobie.

- Jeśli chce pan tracić czas - skomentowała i wzruszyła ramionami.

Nie za bardzo wiedziała, co zrobić z bronią, którą trzymała za plecami. Nie mogła wsunąć jej za spodnie od piżamy, bo luźna gumka na pewno nie utrzymałaby gnata. Uznała, że ma gdzieś, co cały ten Leszek sobie pomyśli. Opuściła rękę z bronią wzdłuż boku i zaproponowała:

- Może pan poczekać w kuchni. Pierwsze drzwi po lewej.

Odwróciła się i ruszyła w stronę sypialni. Mężczyzna najpewniej zobaczył pistolet i raczej nie poczuł się pewnie oraz bezpiecznie, bo krzyknął za nią:

- To ja poczekam w aucie.

I super, skomentowała w myślach.

DALSZA CZĘŚĆ DOSTĘPNA W WERSJI PEŁNEJ