INTRO

Pierwszą rzeczą, którą zobaczyłam po wejściu na plan, było łóżko ustawione pośrodku pustego mieszkania. Drugą - kartka przyklejona do monitora podglądowego, na której ktoś napisał czerwonym flamastrem: "MIŁOŚĆ NIE WYBACZA KŁAMSTW".

Zatrzymałam się przy drzwiach.

- Kto to wymyślił? - zapytałam.

- Scenograf - odpowiedziała Marta, moja asystentka. - Podobno ma budować atmosferę.

- Niech buduje atmosferę światłem. Kartkę zdejmij.

Marta uśmiechnęła się i posłusznie odkleiła papier. Była ósma siedemnaście, za oknami dawnej kamienicy przy ulicy Gdańskiej w Bydgoszczy padał drobny deszcz, a ja miałam dokładnie czterdzieści trzy minuty, żeby przekonać ekipę, że potrafimy nakręcić najbardziej intymną scenę filmu bez zamieniania jej w tani spektakl.

Od sześciu miesięcy pracowałam nad tym projektem. Film nosił roboczy tytuł "Odległość" i opowiadał o dwojgu ludzi, którzy przez lata mieszkali pod jednym dachem, nie zauważając, kiedy przestali ze sobą rozmawiać. Nie interesowała mnie zdrada ani dramatyczne wyznania. Chciałam uchwycić moment, w którym człowiek siedzi obok kogoś, kogo kiedyś kochał, i nagle odkrywa, że nie wie, o czym ta osoba myśli.

Miałam trzydzieści cztery lata, własną firmę producencką i wystarczająco dużo nieudanych projektów za sobą, żeby wiedzieć, że dobra historia nie obroni się sama. Ten film miał być moim pierwszym pełnometrażowym przedsięwzięciem realizowanym na warunkach, które rzeczywiście współtworzyłam. Umowę z producentem podpisałam po miesiącach negocjacji, odrzucając propozycję stałego etatu, który dawał bezpieczeństwo, ale odbierał mi prawo decydowania o własnych projektach.

Nie zamierzałam teraz niczego oddawać.

- Emilia, mamy problem - powiedziała Marta.

Spojrzałam znad harmonogramu.

- Jeśli dotyczy ekspresu do kawy, rozwiązuj samodzielnie.

- Dotyczy operatora.

Powinnam była od razu zapytać o szczegóły. Zamiast tego poprawiłam kartki w segregatorze, jakbym mogła uporządkować rzeczywistość, wyrównując ich krawędzie.

- Co z nim?

- Michał wczoraj wieczorem ostatecznie zrezygnował. Producent zatwierdził zastępstwo. Podobno człowiek jest świetny.

- Nazwisko?

Marta zerknęła na telefon.

- Rataj. Konrad Rataj.

Przez kilka sekund słyszałam wyłącznie deszcz uderzający o blaszany parapet.

Nie widziałam Konrada od sześciu lat.

Wiedziałam, że nadal pracował jako operator. Czasami trafiałam na jego nazwisko w napisach końcowych filmów, które oglądałam zawodowo. Raz zobaczyłam jego zdjęcie z planu gdzieś za granicą. Stał za kamerą, pochylony, skupiony, z tym charakterystycznym zmarszczeniem między brwiami. Zamknęłam wtedy stronę szybciej, niż wymagała tego sytuacja.

- Emilia?

- Kto go zatwierdził?

- Robert. Mówi, że próbował się do ciebie dodzwonić.

Wyjęłam telefon. Trzy nieodebrane połączenia od producenta i wiadomość wysłana o dwudziestej trzeciej czterdzieści osiem.

Znaleźliśmy zastępstwo. Konrad Rataj. Zna materiał, ma wolne terminy. Omówimy rano.

Wpatrywałam się w ekran, czując znajomą, nieprzyjemną mieszaninę gniewu i bezsilności. Robert wiedział, że chcę zatwierdzać kluczowych członków ekipy. Wywalczyłam to podczas negocjacji. Nie wiedział natomiast, dlaczego właśnie tego człowieka nie zaprosiłabym nawet na kawę.

- Jest już tutaj? - zapytałam.

- Podobno ogląda lokacje z oświetleniowcem.

Podeszłam do okna. Na dziedzińcu technicy rozładowywali sprzęt, chroniąc skrzynie przed deszczem. Przez mokrą szybę widziałam jedynie rozmazane sylwetki i reflektory samochodów.

- Przesuń próbę o piętnaście minut. Chcę najpierw porozmawiać z Robertem.

- A operator?

- Z nim też porozmawiam.

Marta skinęła głową, lecz nie ruszyła się od razu.

- Znasz go?

Przez moment rozważałam odpowiedź.

- Pracowaliśmy kiedyś razem.

Nie było to kłamstwo. Po prostu wyjątkowo mała część prawdy.

Sześć lat wcześniej Konrad miał trzydzieści dwa lata, ja dwadzieścia osiem, a nasze wspólne mieszkanie pachniało kawą, detergentem do wywoływania odbitek i bazylią, której żadne z nas nie potrafiło utrzymać przy życiu. Pracowaliśmy przy niewielkich produkcjach, kłóciliśmy się o kadrowanie i jedliśmy kolacje o absurdalnych porach.

Pamiętałam też ostatni pocałunek.

Nie był pożegnaniem. Właśnie dlatego tak trudno było mi go zapomnieć.

Stałam wtedy w kuchni, oparta o blat, a Konrad objął moją twarz dłońmi i pocałował mnie tak, jakby miał przed sobą całą przyszłość. Następnego dnia powiedział, że wyjeżdża. Nie zapytał, czy mogłabym pojechać z nim. Nie zaproponował, żebyśmy wspólnie zastanowili się, co dalej.

Oznajmił decyzję.

A ja, zbyt dumna, żeby prosić o miejsce w życiu człowieka, który najwyraźniej już je dla mnie zamknął, pozwoliłam mu odejść.

- Emilia, Robert jest na dole - odezwała się Marta.

- Zaraz przyjdę.

Zostałam sama przy monitorze. Na ekranie zatrzymano próbne ujęcie pustego łóżka. Miękkie światło wpadało przez okno, odsłaniając zmarszczki pościeli. Ktoś położył na poduszce książkę z zagiętym rogiem.

To był szczegół, na którym mi zależało. Ślad czyjejś obecności. Dowód, że życie toczyło się również poza kadrem.

- Przesunąłbym kamerę o pół metra w lewo.

Głos dobiegł zza moich pleców.

Nie musiałam się odwracać, żeby wiedzieć, kto mówił.

Przez sześć lat zdążyłam zapomnieć mnóstwo rzeczy: numery telefonów, adresy dawnych znajomych, szczegóły rozmów, które kiedyś wydawały mi się najważniejsze. Nie zapomniałam jego głosu. Niskiego, spokojnego, z lekko zachrypniętą końcówką zdań.

Odwróciłam się powoli.

Konrad stał w drzwiach w ciemnym swetrze, z przewieszoną przez ramię torbą na sprzęt. Miał trzydzieści osiem lat. Przy skroniach pojawiło się trochę siwizny, twarz nabrała ostrzejszych rysów, ale sposób, w jaki na mnie patrzył, pozostał niezmieniony. Zawsze sprawiał wrażenie, że dostrzegał więcej, niż człowiek zamierzał pokazać.

- Dzień dobry, Konrad - powiedziałam.

Jego spojrzenie przesunęło się po mojej twarzy, zatrzymując na chwilę przy ustach. Nie uśmiechnął się.

- Cześć, Emilia.

Żadne z nas nie wykonało kroku.

Wreszcie wskazałam monitor.

- Dlaczego w lewo?

Podszedł bliżej, zachowując między nami bezpieczną odległość.

- Bo wtedy zobaczysz drzwi. Bohaterka będzie miała możliwość wyjścia, nawet jeśli zostanie.

Spojrzałam na kadr.

Nienawidziłam tego, że miał rację.

- Scenariusz przeczytałeś?

- Dwa razy.

- Wiedziałeś, że to mój projekt?

- Tak.

Odpowiedział bez wahania. Przez chwilę czekałam na wyjaśnienie, lecz nie nadeszło.

- I mimo to przyjąłeś propozycję?

- Przyjąłem pracę, Emilia. Jeśli nie chcesz ze mną pracować, powiedz to wprost. Robert znajdzie kogoś innego.

To powinno być proste. Mogłam odmówić, powołać się na zapis w umowie i zakończyć rozmowę, zanim stare wspomnienia zdążyły wyrządzić jakiekolwiek szkody.

Tyle że Konrad dostrzegł coś istotnego w mojej scenie w ciągu kilku minut. A film potrzebował operatora, który rozumiał ciszę równie dobrze jak dialog.

- Nie będziemy rozmawiać o przeszłości na planie - oznajmiłam.

- Zgoda.

- Nie będziesz zmieniał moich decyzji za moimi plecami.

Przyjął to skinieniem głowy.

- Tego samego oczekuję od ciebie.

Po raz pierwszy od wejścia dostrzegłam cień dawnego uśmiechu.

Poczułam złość. Nie dlatego, że był bezczelny, ale dlatego, że przypomniałam sobie, jak bardzo lubiłam tę jego spokojną odwagę sprzeciwiania się ludziom, na których mu zależało.

- Za dziesięć minut próba - powiedziałam. - Przygotuj propozycję ustawienia kamery.

Już się odwracałam, kiedy odezwał się ponownie.

- Emilia.

Zatrzymałam się.

- Wiem, że nie masz powodu mi ufać.

Nie spojrzałam na niego od razu. Na monitorze wciąż widziałam puste łóżko i drzwi, które zgodnie z jego sugestią powinny znaleźć się w kadrze.

- To prawda.

- Nie będę prosił, żebyś udawała, że jest inaczej.

W końcu podniosłam wzrok. Stał nieruchomo, gotów przyjąć moją odpowiedź, nawet jeśli miałaby oznaczać koniec naszej współpracy.

Przez sześć lat wyobrażałam sobie to spotkanie na dziesiątki sposobów. W żadnym nie przypuszczałam, że najtrudniejsze okaże się nie wypomnienie mu odejścia, lecz powstrzymanie się przed pytaniem, które tamtego ranka zostało bez odpowiedzi.

Dlaczego nie pozwolił mi wtedy zdecydować razem z nim?

Rozdział 1 - Warunki obecności

Konrad nie zdążył jeszcze rozstawić kamery, kiedy Robert wszedł do mieszkania z telefonem przy uchu i miną człowieka, który zamierzał przedstawić katastrofę jako drobną niedogodność organizacyjną.

Stałam przy stole z harmonogramem, zaznaczając poprawki w kolejności ujęć. Wokół mnie ekipa przygotowywała pierwszą próbę. Ktoś przesuwał statyw, kostiumografka sprawdzała zawartość szafy, a Marta rozmawiała przez krótkofalówkę z kierownikiem planu. Wszystko wyglądało normalnie, jeśli pominąć fakt, że kilka metrów dalej pracował mężczyzna, którego sześć lat temu wykreśliłam ze swojego życia.

- Emilia, dwie minuty - powiedział Robert, kończąc rozmowę.

- Mam dla ciebie dokładnie jedną.

Uśmiechnął się pojednawczo.

- Wiem, że sytuacja jest niekomfortowa, ale Konrad ma świetne referencje. Ostatnie dwa projekty...

- Nie pytam o referencje. Pytam, dlaczego zatrudniłeś operatora bez mojej zgody.

Robert zerknął na ekipę. Wskazałam mu pusty korytarz.

- Tam.

Wyszliśmy poza zasięg słuchu techników.

- Michał odpadł w ostatniej chwili - zaczął. - Mamy opłacone lokacje, aktorów i sprzęt. Każdy dzień przestoju kosztuje nas kilkadziesiąt tysięcy. Konrad był dostępny i znał scenariusz.

- Od kiedy?

- Co?

- Od kiedy znał scenariusz?

Robert poprawił okulary.

- Wysłałem mu materiał wczoraj po południu. Miałem nadzieję, że Michał jednak wróci, ale musiałem przygotować alternatywę.

Przyjrzałam mu się uważnie.

- Czyli zanim poinformowałeś mnie o problemie, znalazłeś rozwiązanie i przekazałeś komuś poufny scenariusz.

- Emilia, naprawdę nie mamy czasu...

- Właśnie dlatego ustaliliśmy procedury. Żeby decyzje podejmowane w pośpiechu nie rozwalały nam następnych sześciu tygodni.

Robert westchnął. Był przyzwyczajony do negocjacji, ale nie lubił, kiedy przypominano mu warunki umowy, którą sam podpisał.

- Możesz go odrzucić. Tylko wtedy zdjęcia zaczniemy najwcześniej w poniedziałek.

Spojrzałam przez otwarte drzwi.

Konrad klęczał obok kamery, rozmawiając z młodym asystentem. Nie wydawał poleceń. Pokazywał mu coś na niewielkim monitorze i cierpliwie czekał, aż chłopak sam poprawi ustawienie. Pamiętałam ten sposób pracy. Konrad potrafił przez pół godziny tłumaczyć jedną rzecz bez podnoszenia głosu, a potem w ciągu kilku sekund zdecydować o zmianie całej koncepcji zdjęć.

Ta druga cecha kiedyś doprowadzała mnie do szału.

- Nie odrzucam go - powiedziałam. - Jeszcze. Ale jego zatrudnienie wymaga mojego podpisu, a nie twojego przekonania, że wszystko będzie dobrze.

Robert wyraźnie odetchnął.

- Świetnie.

- Nie powiedziałam, że wszystko jest świetnie.

Wróciłam na plan, zanim zdążył odpowiedzieć.

Konrad podniósł wzrok znad kamery. Nie zapytał, o czym rozmawialiśmy. Zamiast tego odsunął się od monitora, robiąc mi miejsce.

- Chcesz zobaczyć proponowany kadr?

Stanęłam obok niego.

Na ekranie łóżko znajdowało się po prawej stronie, drzwi po lewej. Między nimi rozciągała się pusta przestrzeń. Światło padało na pościel, pozostawiając wejście w półmroku.

- Jest za dużo pustki - powiedziałam.

- Właśnie o nią chodzi.

- W scenariuszu bohaterka siada na łóżku. Kamera powinna zostać przy niej.

- Jeśli zostanie, widz zobaczy tylko kobietę, która nie potrafi podjąć decyzji. Jeśli pokażemy drzwi, zobaczy kobietę, która ma wybór.

Odwróciłam się do niego.

- To nie jest historia o ucieczce.

- Nie powiedziałem, że jest.

- Sugerujesz wyjście.

- Sugeruję możliwość wyjścia. To różnica.

Miałam ochotę się z nim pokłócić. Nie dlatego, że jego argument był zły, lecz dlatego, że wypowiedział go z tą nieznośną pewnością, jaką pamiętałam z dawnych lat. Konrad nie potrzebował podnosić głosu. Wystarczyło, że patrzył na mnie spokojnie i czekał.

- Zrobimy dwa warianty - zdecydowałam. - Mój i twój. Potem wybiorę.

- Pod jednym warunkiem.

Uniosłam brwi.

- Słucham?

- Nie będziemy udawać, że drugi wariant jest tylko zabezpieczeniem. Jeśli mamy go sprawdzić, dajmy aktorce możliwość zagrania sceny inaczej.

- To mój film, Konrad.

- Wiem.

- I moja odpowiedzialność.

- Też wiem. Ale jeśli oczekujesz ode mnie wyłącznie ustawiania kamery tam, gdzie wskażesz palcem, zatrudniłaś niewłaściwego człowieka.

Kilka osób odwróciło głowy.

Nie podobało mi się, że rozmawialiśmy o władzy przy ekipie. Jeszcze mniej podobało mi się, że rozpoznawałam w jego słowach zawodową uczciwość, którą kiedyś podziwiałam.

- Do pokoju obok - powiedziałam.

Konrad skinął głową i poszedł za mną.

Zamknęłam drzwi małej garderoby. Na wieszaku wisiały dwa płaszcze przygotowane dla aktorów, a na stole leżały kosmetyki i pudełko jednorazowych chusteczek. W lustrze zobaczyłam własną twarz. Wyglądałam na spokojniejszą, niż się czułam.

- Ustalmy coś - zaczęłam. - Nie będziesz kwestionował moich decyzji przy całej ekipie.

- Jeśli uznam, że coś nie działa, muszę mieć możliwość powiedzenia tego przed ujęciem.

- Możesz powiedzieć mi to wcześniej.

- W takim razie potrzebuję czasu na rozmowę przed każdą większą sceną. Nie pięciu minut między ustawianiem świateł a wejściem aktorów.

Przyjrzałam mu się.

- Stawiasz warunki, zanim podpisałam twoją umowę?

- Mówię, jak pracuję.

- Zawsze miałeś talent do przedstawiania swoich oczekiwań jako obiektywnej konieczności.

Zamilkł.

Przez krótką chwilę widziałam, że dotknęłam czegoś więcej niż zawodowej ambicji.

- Być może - odpowiedział. - Ale nie chcę, żebyśmy przez sześć tygodni prowadzili wojnę o każdą decyzję.

- To zależy również od ciebie.

- Dlatego proponuję prostą zasadę. Rozmawiamy przed próbą. Jeśli się nie zgadzamy, sprawdzamy rozwiązania, kiedy budżet i czas na to pozwalają. Ostateczna decyzja należy do ciebie.

Nie spodziewałam się ostatniego zdania.

- A jeśli uważasz, że popełniam błąd?

- Powiem ci.

- A potem?

- Zrobię to, co zdecydujesz. Chyba że chodzi o bezpieczeństwo albo przekroczenie granic aktorów. Wtedy zatrzymamy pracę niezależnie od stanowiska.

Oparłam dłonie na brzegu stołu.

W scenariuszu znajdowały się trzy sceny wymagające szczególnej delikatności. Nie chodziło o nagość ani dosłowną erotykę, lecz o fizyczną bliskość, podczas której aktorzy mieli pokazać coś znacznie trudniejszego: dwoje ludzi, którzy nie wiedzą już, czy wolno im się dotykać.

- Zgadzam się na tę zasadę - powiedziałam. - Z jednym uzupełnieniem. Żadnych improwizowanych zmian kontaktu fizycznego między aktorami. Wszystko ustalamy wcześniej z koordynatorką scen intymnych.

- Oczywiście.

Zaskoczyła mnie szybkość jego odpowiedzi.

- Nie będziesz dyskutował?

- Nie o tym.

Wypuściłam powietrze.

- Dobrze.

Konrad spojrzał na zamknięte drzwi, a potem znowu na mnie.

- Jest jeszcze jedna sprawa.

Wiedziałam, że prędzej czy później do niej dojdziemy.

- Jeśli dotyczy naszej przeszłości, nie teraz.

- Dotyczy tego, że nie chcę wykorzystywać pracy, żeby wymuszać na tobie prywatne rozmowy.

Nie odpowiedziałam.

- Jeśli powiesz, że mamy rozmawiać wyłącznie zawodowo, uszanuję to - dodał. - Ale potrzebuję wiedzieć, że będziesz oceniała moją pracę na podstawie tego, co robię tutaj.

Przez chwilę słyszałam wyłącznie odległy szum wentylatora.

- Myślisz, że zamierzam cię ukarać za to, co wydarzyło się sześć lat temu?

- Nie wiem, Emilia.

Ta odpowiedź była bardziej uczciwa niż zapewnienia, których oczekiwałam.

- Nie zamierzam - powiedziałam. - Ale nie będę też udawała, że jesteś dla mnie przypadkowym współpracownikiem.

- Nie proszę cię o to.

Wtedy zrobił coś, czego się nie spodziewałam. Cofnął się o krok i otworzył drzwi, pozostawiając mi możliwość zakończenia rozmowy.

Nie próbował mnie zatrzymać ani przedłużać tej chwili.

Powinnam była poczuć ulgę.

Zamiast tego zirytowało mnie, jak wyraźnie zauważyłam jego gest.

Na planie czekała już Lena, aktorka grająca główną rolę. Miała na sobie jasną koszulę i miękkie spodnie, a włosy związane niedbale nad karkiem. Jej filmowy partner, Filip, siedział na krześle i czytał scenariusz.

- Gotowi? - zapytałam.

Lena skinęła głową.

- Tylko chciałabym wiedzieć, czy w tej wersji mam patrzeć na drzwi.

Spojrzałam na Konrada.

- Najpierw zagramy scenę tak, jak rozmawiałyśmy. Potem sprawdzimy drugą możliwość.

Konrad nie skomentował decyzji. Ustawił kamerę, podał asystentowi słuchawki i sprawdził światło.

Pierwsza próba poszła zgodnie z moją koncepcją. Lena usiadła na łóżku, Filip stanął przy oknie i wypowiedział jedno zdanie, które w scenariuszu miało zakończyć ich wspólną historię.

- Nie wiem już, kiedy przestaliśmy się szukać.

Lena milczała. Kamera pozostała przy jej twarzy. Zobaczyłam zawahanie, ból i ten subtelny ruch ust, który zdradzał walkę z odpowiedzią.

Było dobrze.

Powinnam była zakończyć próbę.

- Teraz druga wersja - powiedziałam.

Konrad przesunął kamerę. Poprosił Lenę, żeby nie zmieniała tekstu ani zachowania, ale pozwoliła sobie zauważyć drzwi, jeśli poczuje taką potrzebę.

- Nie musisz tam patrzeć - wyjaśnił. - Ważne, żebyś wiedziała, że one istnieją.

Lena skinęła głową.

Podczas kolejnej próby pozostała nieruchoma dłużej niż poprzednio. Potem bardzo powoli odwróciła głowę. Nie w stronę Filipa, lecz ku ciemnemu wejściu.

Nie wyglądała już jak kobieta czekająca na decyzję mężczyzny.

Wyglądała jak ktoś, kto właśnie rozpoznawał własną.

- Cięcie - powiedziałam cicho.

Przez moment nikt się nie poruszył.

Marta spojrzała na mnie znad notatek.

- Którą wersję zostawiamy?

Przyjrzałam się monitorowi.

- Drugą.

Nie spojrzałam na Konrada, ale usłyszałam, jak odkłada słuchawki.

- Dobra decyzja - powiedział.

- Nie przyzwyczajaj się.

Kącik jego ust drgnął.

- Nigdy nie miałem takiego zwyczaju.

Następne godziny upłynęły na poprawianiu detali. Scena wymagała trzech ustawień kamery, zmian światła i kilku trudnych przejść. W pewnym momencie Lena poprosiła o przerwę, ponieważ proponowany gest Filipa wydawał jej się zbyt jednoznaczny.

Zatrzymałam próbę.

- Co dokładnie ci przeszkadza? - zapytałam.

- Jeśli dotyka mojego ramienia w tym momencie, wygląda, jakby chciał mnie zatrzymać. A ja nie wiem jeszcze, czy ona chce zostać.

Konrad odsunął się od kamery.

- Możemy zrezygnować z dotyku. Niech jego ręka zatrzyma się na oparciu krzesła.

Lena spróbowała gestu bez kontaktu. Zadziałał lepiej. Napięcie między postaciami stało się niemal namacalne, choć nie zrobiły nic, co mogłoby wydawać się szczególnie romantyczne.

Obserwowałam Konrada podczas kolejnej próby.

Nie interesował go efektowny obraz kosztem aktorów. Zadawał pytania, słuchał odpowiedzi i nie bronił rozwiązania tylko dlatego, że sam je zaproponował.

Przypomniałam sobie, dlaczego kiedyś potrafiłam zakochać się w nim podczas zwykłego dnia pracy.

Ta myśl była niebezpieczna.

O siedemnastej Robert zajrzał na plan.

- Podpisujemy umowę?

- Po obejrzeniu materiału - odpowiedziałam.

- Emilia...

- Zgodnie z naszymi ustaleniami.

Konrad stał niedaleko i wszystko słyszał. Nie próbował przekonywać Roberta ani mnie.

Dopiero kiedy zostaliśmy przy monitorze sami, odezwał się:

- Masz prawo zdecydować, że nie chcesz mnie w tym projekcie.

- Wiem.

- Nie musisz udowadniać mi, że jesteś sprawiedliwa.

Spojrzałam na niego.

- Nie robię tego dla ciebie.

- Właśnie dlatego chciałem to powiedzieć.

Przesunęłam nagranie do początku sceny.

- Chcę zobaczyć, jak pracujesz przez cały dzień, nie przez jedno dobre ujęcie.

- Rozsądnie.

- I nie oczekuj, że będę ci wdzięczna za rozsądną propozycję.

- Nie oczekuję wdzięczności.

Przez moment patrzyliśmy na siebie z odległości, która nie naruszała żadnej granicy, a jednak wydawała mi się dziwnie osobista.

- Czego więc oczekujesz? - zapytałam.

Konrad opuścił wzrok na monitor.

- Żebyśmy zrobili dobry film.

Odpowiedź była prosta.

Dopiero później zrozumiałam, że najbardziej niepokoiło mnie to, jak bardzo chciałam mu uwierzyć.

Wieczorem przejrzałam materiał jeszcze raz. Wersja z widocznymi drzwiami była wyraźnie mocniejsza. Nie miałam powodu tego kwestionować. Wysłałam Robertowi wiadomość, że zatwierdzam Konrada na stanowisku operatora pod warunkiem dopisania do umowy obowiązkowych konsultacji przed scenami wymagającymi zmian koncepcji zdjęć.

Potem zamknęłam laptop.

Marta czekała przy wyjściu.

- Wszystko dobrze?

- Tak.

- Bo przez cały dzień wyglądałaś, jakbyś planowała kogoś zwolnić albo pocałować.

Spojrzałam na nią ostro.

Roześmiała się.

- Nie pytam którego.

- I bardzo dobrze.

Na schodach minęłam Konrada, który rozmawiał przez telefon. Odsunął się, przepuszczając mnie bez słowa. Kiedy znalazłam się piętro niżej, usłyszałam jeszcze fragment jego rozmowy.

- Nie podejmę decyzji przed końcem zdjęć. Powiedziałem ci już.

Nie zatrzymałam się.

Nie miałam prawa wiedzieć, z kim rozmawiał.

Mimo to tamte słowa zostały ze mną dłużej niż wszystkie zawodowe ustalenia tego dnia.