INTRO

O piątej czterdzieści siedem rano Poznań należał jeszcze do ludzi, którzy nie mieli czasu na cudze oczekiwania. Dostawców, piekarzy, kierowców nocnych autobusów i takich kobiet jak ja, które potrafiły rozpoznać źle ubite masło po samym odgłosie miksera. Stałam przy stalowym blacie w swojej cukierni, z mąką na przedramieniu i włosami związanymi tak niedbale, że pojedynczy kosmyk nieustannie opadał mi na policzek. Za oknem deszcz wygładzał bruk ulicy, a moje świeżo upieczone croissanty stygły na kratce. Wszystko wyglądało dokładnie tak, jak powinno. Przynajmniej do chwili, kiedy usłyszałam pierwszy metaliczny huk za ścianą.

Spojrzałam na zegarek.

- Nie. Tylko nie dzisiaj.

Przez ostatnie trzy tygodnie przygotowywałam zgłoszenie do miejskiego festiwalu smaków, który miał rozpocząć się za sześć tygodni. Nie chodziło mi wyłącznie o stoisko, tłumy ani o nagrodę publiczności. Chciałam zdobyć kontrakty, dzięki którym moja cukiernia przestałaby funkcjonować od jednego trudnego miesiąca do następnego. Wczoraj późnym wieczorem skończyłam projekt autorskiego menu: sześć deserów inspirowanych poznańskimi porankami, każdy połączony z konkretnym rodzajem kawy. Problem polegał na tym, że nie miałam partnera kawowego, a termin potwierdzenia wspólnego stoiska mijał następnego dnia.

Drugi huk sprawił, że zadrżały filiżanki ustawione na półce.

Odłożyłam rękaw cukierniczy i podeszłam do okna. W sąsiednim lokalu, zamkniętym od blisko czterech miesięcy, paliło się światło. Przez zaparowaną szybę widziałam sylwetkę mężczyzny pochylonego nad drewnianą skrzynią. Miał podwinięte rękawy ciemnej koszuli i poruszał się z taką pewnością, jakby miejsce należało do niego od zawsze.

Kiedy wyprostował się i spojrzał w moją stronę, cofnęłam się odruchowo.

Nie dlatego, że przyłapał mnie na podglądaniu.

Dlatego, że się uśmiechnął.

Jakby dokładnie wiedział, jak bardzo przeszkadza mi jego obecność.

Pięć minut później otworzyłam drzwi na ulicę. Powietrze pachniało mokrym asfaltem i świeżo mieloną kawą. Ten drugi zapach zatrzymał mnie skuteczniej niż widok otwartego sąsiedniego lokalu.

Był głęboki, lekko czekoladowy, z czymś owocowym na końcu. Nie przypominał kawy, którą podawałam swoim klientom. Tamta była poprawna, przewidywalna i dostarczana przez hurtownię, której przedstawiciel zawsze mylił moje nazwisko.

Mężczyzna wynosił właśnie kolejną skrzynię z samochodu.

- Jest pan świadomy, która godzina? - zapytałam.

Odwrócił głowę. Z bliska wyglądał na kogoś, kto dawno przestał przejmować się tym, czy jego obecność robi na innych wrażenie. Miał ciemne włosy, kilkudniowy zarost i twarz, na której zmęczenie nie zdołało zatrzeć spokojnej pewności siebie.

- Piąta pięćdziesiąt trzy - odpowiedział, zerkając na zegarek. - Ale jeśli pani pyta, czy jestem świadomy hałasu, odpowiedź jest mniej korzystna.

- Dla pana czy dla mnie?

- Podejrzewam, że dla obojga.

Postawił skrzynię na chodniku, zamiast zmuszać mnie do rozmowy z człowiekiem zajętym przenoszeniem ciężarów. Ten drobny gest zirytował mnie niemal tak samo jak jego uśmiech. Nie mogłam nawet uczciwie zarzucić mu lekceważenia.

- Prowadzę cukiernię za tą ścianą - wyjaśniłam. - Od szóstej zaczynam przygotowywać zamówienia. Wolałabym nie zastanawiać się, czy następny huk oznacza remont, czy zawalenie budynku.

- Remont skończyliśmy wczoraj. Dzisiaj przyjeżdża sprzęt.

- To dobra wiadomość?

- Zależy, jak pani podchodzi do espresso.

Uniosłam brwi.

- Zazwyczaj piję je, zamiast rozmawiać o nim przed szóstą rano.

Roześmiał się cicho. Miał niski, trochę zachrypnięty głos i śmiał się bez tej przesadnej serdeczności, którą niektórzy przedsiębiorcy stosowali wobec potencjalnych klientów. Wyciągnął rękę.

- Daniel Rawicz.

Spojrzałam na jego dłoń, potem na twarz.

- Klara Górska.

Uścisnął moją rękę krótko, zdecydowanie. Jego palce były ciepłe mimo chłodu poranka. Kiedy mnie puścił, zauważyłam niewielkie oparzenie na grzbiecie jego dłoni, starsze niż kilka dni. Nie zapytałam o nie. Miałam własną kolekcję blizn po blachach wyjmowanych z pieca i wiedziałam, że nie wszystkie zawodowe historie nadają się do opowiadania nieznajomym.

- To pani robi te croissanty? - zapytał.

- Które?

Wskazał moją witrynę, gdzie na drewnianej tacy leżała pierwsza partia wypieków.

- Te, przez które od kwadransa trudniej mi pracować.

Uśmiechnęłam się wbrew sobie.

- To wyjątkowo niepraktyczny komplement jak na kogoś, kto właśnie otwiera konkurencyjny lokal.

- Konkurencyjny?

- Kawa, śniadania, poranne kolejki. Mam wymieniać dalej?

- Będę palił kawę i prowadził niewielką kawiarnię. Nie zamierzam piec croissantów.

- A ja nie zamierzam palić kawy.

- W takim razie może nie jesteśmy konkurencją.

Powiedział to spokojnie, lecz nie potrafiłam zignorować sposobu, w jaki na mnie patrzył. Nie oceniał mojej twarzy ani ubrania. Sprawiał wrażenie, jakby naprawdę interesowało go, co odpowiem. Było to bardziej niebezpieczne niż zwykły flirt, zwłaszcza o godzinie, kiedy mój rozsądek domagał się pierwszej kawy.

- Mój czynsz nie podziela pańskiego optymizmu - odparłam.

Daniel nie próbował mnie przekonywać. Skinął głową, a potem sięgnął do kieszeni, gdy zawibrował mu telefon. Na ekranie zobaczyłam jedynie nazwę kontaktu: Wiktor. Odrzucił połączenie bez sprawdzania wiadomości.

- Przepraszam za hałas - powiedział. - Dopilnuję, żeby kolejne dostawy odbywały się później.

Proste przeprosiny odebrały mi przygotowaną wcześniej złośliwość.

- Dziękuję.

Już miałam wrócić do środka, gdy zauważył białą smugę na moim policzku.

- Ma pani trochę mąki tutaj.

Wskazał własną twarz, zachowując odległość. Starłam policzek rękawem.

- Lepiej?

- Teraz jest po drugiej stronie.

Spojrzałam na niego podejrzliwie.

- Pan się ze mnie nabija?

- Trochę. Ale mąka naprawdę była.

Tym razem roześmiałam się pierwsza.

Z cukierni dobiegł sygnał piekarnika. Przeklęłam pod nosem i odwróciłam się gwałtownie.

- Muszę wracać.

- Klara?

Zatrzymałam się, zaskoczona tym, jak naturalnie zabrzmiało moje imię w jego ustach.

- Tak?

- Kiedy otwiera pani dla klientów?

- O siódmej.

- W takim razie przyjdę o siódmej.

- Po croissanta?

- Chciałbym wiedzieć, czy smakują równie dobrze, jak pachną.

- A jeśli nie?

- Będę miał powód, żeby powiedzieć prawdę.

Nie wiedziałam jeszcze, czy ten człowiek jest bezczelny, czy po prostu nie przywykł do mówienia rzeczy, których nie myśli. Zostawiłam go na chodniku i wróciłam do swojej kuchni, gdzie krem pistacjowy czekał na napełnienie tartaletek. Pracowałam szybko, lecz przez następne pół godziny łapałam się na tym, że nasłuchuję dźwięków zza ściany.

O szóstej trzydzieści osiem zadzwoniła Marta, moja przyjaciółka i księgowa.

- Mam dla ciebie dwie informacje - oznajmiła bez powitania. - Jedną dobrą, drugą wymagającą kawy.

- Zacznij od dobrej.

- Organizatorzy festiwalu przyjęli twoje menu do finałowej selekcji. Brakuje wyłącznie potwierdzenia partnera kawowego. Jeśli jutro go nie dostarczysz, twoje miejsce przypadnie rezerwowym.

Zacisnęłam palce na telefonie.

- A zła?

- Właściciel budynku rozmawia z jakąś firmą o długoterminowej współpracy z lokalami gastronomicznymi. Nie znam szczegółów, ale wspominał o zmianie zasad dla najemców. Sprawdź swoją umowę, zanim zgodzisz się na cokolwiek.

Rozłączyłam się z obietnicą, że zadzwonię później. Przez chwilę stałam nieruchomo przed blatem, patrząc na świeżo udekorowane ciastka. Własny lokal był jedyną rzeczą, której nie musiałam dzielić z cudzymi oczekiwaniami. Sama wybierałam receptury, godziny pracy i ryzyko. Przez pięć lat płaciłam za tę wolność pieniędzmi, snem i samotnymi niedzielami, ale ani razu nie uznałam, że było warto z niej zrezygnować.

O siódmej dokładnie zabrzęczał dzwonek nad drzwiami.

Daniel wszedł z dwiema papierowymi filiżankami. Postawił jedną na ladzie, nie przesuwając jej w moją stronę.

- Espresso na zgodę sąsiedzką - powiedział. - Jeżeli pani przyjmuje takie przeprosiny.

Przez szybę zobaczyłam szyld jego lokalu, którego wcześniej nie zauważyłam. Pod nazwą palarni widniały trzy słowa: Kawa od świtu.

Wzięłam filiżankę. Napar pachniał dokładnie tak, jak obiecywał poranek, którego jeszcze godzinę temu nie zamierzałam z nikim dzielić.

- A jeśli powiem, że potrzebuję czegoś więcej niż kawy? - zapytałam.

Daniel oparł dłonie na krawędzi lady.

- To chciałbym usłyszeć, czego pani potrzebuje.

Miałam przed sobą człowieka, który mógł pomóc mi ocalić mój plan albo skomplikować wszystko, na co pracowałam. Wystarczyłoby opowiedzieć mu o festiwalu. Zamiast tego zdjęłam pokrywkę z filiżanki, upiłam łyk i przez moment nie znalazłam żadnej rozsądnej odpowiedzi.

Kawa była znakomita.

- Na początek - powiedziałam wreszcie - proszę przestać mówić do mnie "pani".

Uśmiechnął się, lecz tym razem w jego spojrzeniu pojawiło się coś poważniejszego.

- Dobrze, Klaro.

Wtedy po raz pierwszy przemknęła mi przez głowę myśl, której nie chciałam wypowiadać nawet przed sobą.

Jeśli już pierwszego poranka tak trudno było mi odesłać Daniela za ścianę, co zrobię, kiedy naprawdę zacznę na niego czekać?

Rozdział 1 - Warunki poranka

Daniel Rawicz nie zdążył wypić swojej kawy, zanim postawiłam przed nim segregator.

Nie był to szczególnie romantyczny początek znajomości, ale o siódmej piętnaście rano moje życie zawodowe znajdowało się dokładnie dwadzieścia cztery godziny od poważnej katastrofy. Potrzebowałam partnera kawowego na miejski festiwal, a człowiek stojący po drugiej stronie lady właśnie otworzył palarnię za ścianą. Byłoby niemal nieprzyzwoitym marnotrawstwem okazji, gdybym pozwoliła mu wyjść wyłącznie z croissantem.

- Co to jest? - zapytał, spoglądając na granatową okładkę.

- Propozycja biznesowa.

- Zawsze zaczynasz od przesłuchania?

- Tylko kiedy rozmówca przynosi dobrą kawę i wygląda na kogoś, kto potrafi dotrzymać terminu.

Daniel uniósł filiżankę do ust. Wciąż miał na sobie ciemną koszulę, której rękawy podwinął jeszcze podczas rozładunku, a jego obecność w mojej niewielkiej cukierni wydawała się zaskakująco naturalna. Nie rozglądał się niecierpliwie, nie sprawdzał telefonu. Patrzył na segregator z autentyczną ciekawością.

- Komplement i oferta w jednym zdaniu. Powinienem się niepokoić?

- Jeszcze nie.

Otworzyłam dokumenty na stronie z projektem festiwalowego menu. Starannie wydrukowane fotografie przedstawiały sześć deserów, nad którymi pracowałam przez ostatni miesiąc. Każdy miał własną recepturę, historię i planowaną prezentację. Nie były to po prostu ładne ciastka. Stanowiły pierwszy poważny krok w stronę pracowni, w której mogłabym tworzyć autorskie kolekcje dla restauracji i hoteli, zamiast codziennie zastanawiać się, czy wystarczy mi pieniędzy na następny rachunek za energię.

- Festiwal Smaków Poznania - przeczytał Daniel. - Wiem, o nim.

- Zgłosiłam projekt wspólnego stoiska cukierniczo-kawowego. Mam zaakceptowane menu i termin potwierdzenia partnera. Brakuje mi tylko tego ostatniego.

- A partner wycofał się w ostatniej chwili?

- Nie. Nie znalazłam takiego, któremu chciałabym powierzyć połowę przedsięwzięcia.

Spojrzał na mnie znad dokumentów.

- To nie brzmi jak niewielka różnica.

- Bo nie jest.

Przesunął palcem po fotografii deseru z karmelizowaną gruszką, orzechem laskowym i delikatnym kremem kawowym. Nie dotknął samego zdjęcia, jakby uważał, żeby go nie zabrudzić.

- Kto dobierał kawę?

- Ja. Według profili smakowych, które znam. Ale potrzebuję kogoś, kto rzeczywiście potrafi je odtworzyć i zapewnić stabilną jakość podczas festiwalu.

- Sama przyznałaś, że nie palisz kawy.

- Za to wiem, kiedy kwaśność jest elegancka, a kiedy ktoś próbuje nazwać nią błąd.

Jego uśmiech stał się wyraźniejszy.

- To akurat całkiem dobry początek rozmowy.

Wyciągnął jedno ze zdjęć z przezroczystej koszulki. Przyglądał mu się przez chwilę, po czym wskazał opis.

- Tutaj planujesz espresso o mocno czekoladowym profilu. Rozumiem dlaczego, ale przy takim kremie deser może wyjść zbyt ciężki. Spróbowałbym kawy z wyraźniejszą owocowością, bez ostrej kwasowości.

Miałam przygotowaną odpowiedź, lecz jej nie wypowiedziałam. Zaskoczył mnie. Większość potencjalnych partnerów od razu pytała o logo, podział kosztów i liczbę odwiedzających. On zaczął od smaku.

- Nie znasz mojego kremu - zauważyłam.

- Właśnie dlatego nie mówię, że mam rację. Proponuję próbę.

Przez kilka sekund patrzyliśmy na siebie ponad otwartym segregatorem. Podobał mi się sposób, w jaki nie próbował zdobyć przewagi przez udawanie nieomylności. Jednocześnie wyczuwałam w nim upór człowieka, który nie odda decyzji tylko dlatego, że ktoś mówi zdecydowanym tonem.

- Mam próbki - powiedziałam.

- A ja mam ziarna.

- W takim razie?

- W takim razie najpierw ustalimy zasady.

I właśnie wtedy przypomniałam sobie, dlaczego prowadzenie własnej działalności bywało prostsze od współpracy z innymi ludźmi.

Usiedliśmy przy stoliku pod oknem. Za szybą Poznań budził się powoli, a pierwszy tramwaj przejechał przez wilgotne skrzyżowanie, zostawiając za sobą metaliczny szum. Moja pracownica, Anka, pojawiła się przed ósmą i przejęła obsługę klientów. Posłała mi pytające spojrzenie, na które odpowiedziałam dyskretnym ruchem głowy. Nie potrzebowałam teraz publicznego przesłuchania dotyczącego przystojnego sąsiada.

Daniel wyjął notes. Nie tablet ani laptop, tylko niewielki czarny notes z pozaginanymi rogami.

- Masz sześć tygodni do festiwalu - zaczął. - Chcesz wspólnego stoiska, sześciu połączeń smakowych i sprzedaży na miejscu?

- Oraz kontaktów biznesowych. To dla mnie najważniejsze.

- Ile zamówień jesteś w stanie obsłużyć jednego dnia?

Podałam mu liczby, które wcześniej wyliczyłam z Anką. Otworzył notes i zaczął przeliczać porcje na godziny sprzedaży, uwzględniając przerwy, zapas produktów i czas potrzebny na przygotowanie napojów.

- Będziesz miała kolejkę - stwierdził.

- Oby.

- Kolejka nie zawsze jest sukcesem. Jeśli ludzie będą czekać dwadzieścia minut, odejdą, zanim spróbują czegokolwiek.

- To dlatego potrzebuję kogoś, kto sprawnie obsłuży część kawową.

- A ja potrzebuję prawa do decydowania o tej części.

Oparłam się na krześle.

- W jakim zakresie?

- Dobór ziaren, receptury napojów, szkolenie osoby obsługującej ekspres i standard jakości. Nie podpiszę się pod kawą, nad którą nie mam kontroli.

- A ja nie podpiszę się pod deserami, które ktoś będzie poprawiał bez mojej zgody.

- Nie proszę o taką zgodę.

- Jeszcze.

Przechylił głowę.

- Klaro, jeśli mamy przez sześć tygodni sprawdzać, kto głośniej potrafi powiedzieć "moje", możemy od razu darować sobie tę rozmowę.

Zabolało, ponieważ było w tym trochę prawdy. Od pięciu lat pracowałam na własny rachunek. Każdy sukces był mój, ale każdy błąd również. Przyzwyczaiłam się do tego, że ostateczne decyzje podejmuję sama. Daniel nie proponował mi zwykłej dostawy kawy. Proponował wspólną odpowiedzialność, a to wydawało mi się dużo bardziej ryzykowne.

- Nie oddam kontroli nad marką - powiedziałam spokojniej.

- Nie chcę twojej marki.

- Chcę to usłyszeć jednoznacznie.

Odłożył długopis.

- Dobrze. Nie chcę twojej marki, klientów ani lokalu. Chcę przygotować najlepszą kawę, jaką potrafię, i pokazać ludziom, dlaczego warto przychodzić do mojej palarni. Jeśli możemy zrobić coś wartościowego razem, jestem zainteresowany. Jeśli nie, nadal będę twoim sąsiadem.

Jego odpowiedź była rozsądna. Może nawet zbyt rozsądna jak na mężczyznę, który pół godziny wcześniej żartował z mąki na mojej twarzy.

- A co z pieniędzmi?

- Każde pokrywa swoje koszty produkcji. Wspólne wydatki dzielimy według uzgodnionego budżetu. Przychody ze sprzedaży zestawów rozliczamy na podstawie kosztów i marż, które oboje zaakceptujemy.

- Nie chcę jednego wspólnego rachunku, do którego tylko ty masz dostęp.

- Ja też nie chcę.

Zawahałam się.

- Naprawdę?

- Mam trzydzieści dziewięć lat. Zdążyłem się nauczyć, że brak jasnych zasad kosztuje znacznie więcej niż kilka trudnych rozmów na początku.

Coś w jego głosie sprawiło, że przestałam traktować te słowa jak zwykłą biznesową deklarację. Nie brzmiał na człowieka, który przytacza wyuczoną zasadę. Raczej na kogoś, kto zapłacił za jej poznanie.

Nie zapytałam jednak o przeszłość. Jeszcze nie miałam do tego prawa.

Kiedy Anka podeszła z informacją, że kończy się zapas tartaletek na witrynie, przeprosiłam Daniela i poszłam na zaplecze. Potrzebowałam kilku minut, żeby przełożyć krem do rękawa i dokończyć dekorowanie. Zwykle takie czynności uspokajały mnie natychmiast. Tym razem wciąż analizowałam rozmowę.

Po chwili usłyszałam kroki przy wejściu do pracowni.

- Mogę? - zapytał Daniel z progu.

- Zależy, czy zamierzasz krytykować moje techniki cukiernicze.

- Nie znam się na nich wystarczająco dobrze.

- To już drugi rozsądny tekst, jaki dziś od ciebie usłyszałam.

Nie wszedł, dopóki nie skinęłam głową.

- Anka powiedziała, że powinnam cię tutaj skierować, jeśli chcę uniknąć kolejnego kwadransa negocjowania przy stoliku.

- Anka mówi za dużo.

- Powiedziała też, że kiedy masz dobry pomysł, jesteś najbardziej uparta.

Uśmiechnęłam się pod nosem.

- To akurat prawda.

Daniel przyglądał się, jak napełniam tartaletki. Nie komentował moich ruchów. Kiedy skończyłam ostatnią, podałam mu mały deser na porcelanowym talerzyku.

- Spróbuj.

Wziął łyżeczkę, odłamał niewielki kawałek i przez chwilę milczał. Zauważyłam, że smakował uważnie, nie spiesząc się z oceną.

- Jest świetny - powiedział w końcu. - Ale mam pytanie.

- Wiedziałam.

- Dlaczego zostawiasz tak mało miejsca na gorycz?

Zaskoczył mnie ponownie. Nikt wcześniej nie ujął tego w ten sposób.

- Bo ludzie przychodzą do cukierni po przyjemność.

- Przyjemność nie musi być słodka od początku do końca.

Spojrzałam na jego twarz. Trzymał łyżeczkę między palcami i wyglądał na absolutnie świadomego dwuznaczności własnego zdania.

- Zawsze tak rozmawiasz o deserach?

- Tylko kiedy są warte rozmowy.

Tym razem to ja pierwsza odwróciłam wzrok.

Po południu przenieśliśmy spotkanie do jego lokalu. Nie był jeszcze gotowy na przyjmowanie gości, ale już wtedy różnił się od wszystkich modnych kawiarni, jakie znałam. Ciemne drewno, matowe ściany, duże okna i proste półki tworzyły przestrzeń pozbawioną przypadkowych dekoracji. Za przeszkloną przegrodą stał niewielki piec do palenia kawy. Pachniało świeżym drewnem, rozgrzanym metalem i ziarnami.

- Ładnie - przyznałam.

- Brzmisz, jakby cię to rozczarowało.

- Miałam nadzieję na kilka fatalnych decyzji aranżacyjnych.

- Jeszcze nie widziałaś toalety.

Roześmiałam się, a on wskazał stolik, przy którym przygotował kilka próbek ziaren.

Przez następną godzinę próbowaliśmy kaw z różnymi deserami. Daniel nie narzucał mi gotowych odpowiedzi. Pytał, co czuję, proponował zmianę proporcji, czasem zgadzał się natychmiast, a czasem cierpliwie tłumaczył, dlaczego jego zdaniem warto spróbować inaczej. Odkryłam, że potrafił być stanowczy bez podnoszenia głosu. Kiedy różniliśmy się w ocenie jednego połączenia, nie próbował wygrać rozmowy. Przygotował drugą próbkę.

To było nowe doświadczenie.

Przy czwartej kawie zabrzęczał jego telefon. Na ekranie zobaczyłam ponownie imię Wiktor. Daniel odrzucił połączenie, ale tym razem odłożył aparat ekranem do dołu.

- Ważne? - zapytałam.

- Sprawa związana z uruchomieniem lokalu.

- Możesz odebrać.

- Oddzwonię.

Nie zrobił z tego wielkiej deklaracji. Po prostu wrócił do naszej rozmowy. Mimo to zauważyłam, że przez moment sprawiał wrażenie mniej swobodnego.

Kiedy ustaliliśmy trzy pierwsze połączenia smakowe, wyjęłam telefon i pokazałam mu wiadomość od organizatorów. Termin potwierdzenia partnera upływał następnego dnia o szesnastej.

- Potrzebuję decyzji dzisiaj - powiedziałam.

Daniel oparł się o blat.

- Potrzebuję czegoś w zamian.

Poczułam, jak wraca wcześniejsza ostrożność.

- Czego?

- Nie chcę być dostawcą, którego nazwisko pojawi się drobnym drukiem. Jeśli mamy stworzyć coś wspólnie, obie marki muszą być widoczne. I chcę mieć prawo powiedzieć, że któreś połączenie nie działa, nawet jeśli już je pokochałaś.

- Nie będziesz decydował za mnie.

- Nie. Ale nie zamierzam udawać, że wszystko jest doskonałe, żeby zachować miłą atmosferę.

Przez chwilę mierzyliśmy się wzrokiem. W jego postawie nie było agresji. Była za to konsekwencja, która budziła we mnie jednocześnie irytację i szacunek.

- Dobrze - powiedziałam. - Obie marki na równych zasadach. Wspólne decyzje dotyczące zestawów. Każde odpowiada za swój produkt.

- I żadnych zmian bez rozmowy.

- Żadnych.

Wyciągnął dłoń ponad stołem.

Uścisnęłam ją.

Tym razem nie puściłam od razu. Trwało to może sekundę dłużej, niż wymagało biznesowe porozumienie. Daniel spojrzał na nasze dłonie, a potem na mnie.

- Klara?

- Tak?

- Jeśli teraz zapytam, czy chcesz jeszcze jedną kawę, uznasz to za próbę renegocjacji?

- Zależy, czy jest równie dobra jak poprzednia.

- Lepsza.

- Ambitna obietnica.

Uśmiechnął się.

Kiedy wróciłam do własnego lokalu, była już prawie siedemnasta. Anka kończyła sprzątanie witryny. Zatrzymała się na mój widok.

- I?

- Mamy partnera.

- Tylko partnera?

Spojrzałam na nią ostrzegawczo.

- Anka.

- Pytam zawodowo.

- Oczywiście.

Zaśmiała się i wróciła do pracy.

Wieczorem wysłałam Danielowi pierwszą wersję ustaleń. Odpowiedział po kilkunastu minutach, nanosząc trzy konkretne uwagi. Wszystkie miały sens. Dodał również jedno zdanie, którego nie potrafiłam zakwalifikować ani jako zawodowego, ani jako całkiem prywatnego.

"Dobrze się z tobą spiera. Jutro spróbujemy dojść do zgody przy czymś trudniejszym niż gruszka".

Przeczytałam je dwa razy.

Potem napisałam:

"Nie obiecuję zgody. Obiecuję dobrą tartaletkę".

Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.

"Od czegoś trzeba zacząć".

Odłożyłam telefon i zgasiłam światło na zapleczu. Przez szybę widziałam, że w sąsiednim lokalu Daniel nadal pracował. Jego sylwetka przesuwała się między stolikami, a ciepłe światło lamp padało na pustą ladę.

Pierwszy raz od dawna nie czułam wyłącznie ulgi po zakończonym dniu.

Czułam również ciekawość następnego poranka.

I to nie była część żadnego biznesplanu.