INTRO

Pierwszą rzeczą, którą usłyszałam tamtego wieczoru, nie był huk maszyn ani szum Odry. Był nią cichy, nieprzyjemny trzask, który dobiegł spod moich stóp, kiedy weszłam na trzeci segment remontowanej kładki.

Zatrzymałam się natychmiast.

Za barierkami technicznymi rzeka przesuwała się leniwie, odbijając miedziane światło zachodzącego słońca. Szczecin powoli przygotowywał się do wieczoru. Po drugiej stronie wody ktoś zamykał ogródek restauracyjny, tramwaj zadzwonił na zakręcie, a wiatr przyniósł zapach mokrej stali i rozgrzanego asfaltu. Wszystko wyglądało zwyczajnie. Tylko ja stałam nieruchomo nad szczeliną między dwiema płytami pomostu, czując, jak moje starannie przygotowane plany zaczynają się komplikować.

Przykucnęłam i przesunęłam palcem po krawędzi stalowej nakładki. Nie powinnam wyczuć tam żadnego ruchu. Element był tymczasowy, ale przewidziane przemieszczenie nie obejmowało wyraźnego stuknięcia pod obciążeniem jednej osoby. Wyjęłam telefon, zrobiłam dwa zdjęcia, a potem otworzyłam szkic, który jeszcze rano uważałam za niemal gotowy.

Od sześciu miesięcy pracowałam nad projektem modernizacji tej przeprawy. Znałam jej wymiary, historię napraw i kaprysy lepiej niż rozkład własnego mieszkania. Wiedziałam, gdzie zbierała się wilgoć, które połączenia wymagały wymiany i dlaczego pierwotna koncepcja wzmocnienia była zbyt kosztowna. Mój wariant pozwalał zachować charakterystyczną sylwetkę kładki, ograniczyć czas zamknięcia i uniknąć rozbierania całych przęseł.

Za dwa dni miałam przedstawić go komisji inwestora.

A za trzy tygodnie, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, podpisać umowę, która pozwoli mojej niewielkiej pracowni przestać żyć od zlecenia do zlecenia.

- Nie wchodziłbym dalej.

Męski głos dobiegł zza moich pleców.

Odwróciłam się zbyt szybko. Przy wejściu na odgrodzony odcinek stał mężczyzna w ciemnej kurtce, z kaskiem pod ramieniem. Nie znałam go, chociaż poruszał się z pewnością kogoś, kto nie potrzebował pytać o pozwolenie. Miał około trzydziestu pięciu lat, krótkie ciemne włosy i twarz, na której zmęczenie nie odbierało niczego surowej atrakcyjności. Spojrzał najpierw na moje buty, potem na nakładkę przy dylatacji, a dopiero na końcu na mnie.

- To zależy, dokąd zamierzam dojść - odpowiedziałam.

- Jeśli za trzeci segment, zdecydowanie odradzam.

- A jeśli właśnie trzeci segment mnie interesuje?

- Wtedy mamy wspólny problem.

Nie uśmiechnął się. Nie próbował również odebrać mi telefonu ani wyprowadzić mnie z miejsca, w którym najwyraźniej nie chciał mnie widzieć. Po prostu postawił kask na pobliskiej skrzyni i spojrzał na stalową płytę z taką koncentracją, jakby prowadził rozmowę z konstrukcją, a nie ze mną.

- Karolina Narew - przedstawiłam się. - Autorka projektu modernizacji.

Uniósł wzrok.

- Dominik Kania. Inspektor konstrukcji.

Nazwisko znałam.

Dwa tygodnie wcześniej przeczytałam jego opinię do wstępnej dokumentacji. Siedemnaście stron zastrzeżeń, cztery dodatkowe wymagania pomiarowe i zdanie, które zapamiętałam niemal dosłownie: "Przyjęty model pracy podpór nie został wystarczająco uzasadniony".

To przez niego ostatnie noce spędzałam nad obliczeniami zamiast we własnym łóżku.

- Więc to pan - powiedziałam.

Kącik jego ust drgnął.

- Zależy, czego dotyczy oskarżenie.

- Siedemnastu stron uwag do projektu, którego podobno nie dało się wykonać bez całkowitej przebudowy.

- Nie napisałem, że się nie da.

- Zasugerował pan to dość skutecznie.

- Napisałem, że potrzebuję dowodów, zanim podpiszę się pod rozwiązaniem.

W jego głosie nie było wyższości. Właśnie to zirytowało mnie najbardziej. Łatwiej walczyło się z człowiekiem, który podważał cudzą pracę dla pokazania własnej pozycji. Dominik wyglądał natomiast na kogoś, kto naprawdę wierzył, że ostrożność jest ważniejsza od ambicji.

Wyprostowałam się i pokazałam mu zdjęcie szczeliny.

- To nowe. Wczoraj nie było wyczuwalnego przemieszczenia.

Wyciągnął rękę, ale nie zabrał telefonu. Pochylił się tylko, żeby zobaczyć ekran. Poczułam subtelny zapach jego wody kolońskiej, czegoś drzewnego i świeżego, zupełnie niepasującego do zakurzonego placu budowy. Stał wystarczająco blisko, bym zauważyła niewielką bliznę przy jego brwi, i wystarczająco daleko, bym mogła bez trudu zrobić krok w bok.

- Kiedy wykonano ostatni pomiar? - zapytał.

- Wczoraj o szesnastej czterdzieści.

- Temperatura konstrukcji?

- Dwadzieścia jeden stopni.

- Dzisiaj?

- Nie mam aktualnego odczytu.

Przyjął to bez komentarza. Wyciągnął niewielki miernik z kieszeni kurtki, włączył go i skierował na metalową powierzchnię. Przez moment patrzyliśmy na wyświetlacz.

- Trzydzieści dwa i pół - powiedział.

- Rozszerzalność cieplna nie tłumaczy wszystkiego.

- Wiem.

To jedno krótkie słowo odebrało mi przygotowaną ripostę.

Kucnął obok szczeliny, oświetlił połączenie latarką i poprosił, żebym cofnęła się na stabilny fragment pomostu. Zrobiłam to, choć miałam ochotę protestować. Przez kilka minut pracowaliśmy w milczeniu. Ja sprawdzałam dokumentację w telefonie, on oglądał stalowe mocowanie i porównywał jego położenie z naniesionymi wcześniej znakami kontrolnymi.

W końcu wyprostował się i zdjął rękawiczki.

- Trzeba wstrzymać obciążanie tego odcinka do czasu pomiarów.

- Wiem. Zgłoszę to kierownikowi robót.

- Ja już zgłosiłem, zanim pani przyszła.

Spojrzałam na niego ostro.

- Kiedy?

- Dwadzieścia minut temu.

- I dopiero teraz mi pan mówi?

- Najpierw chciałem usłyszeć, co pani zauważyła.

Przez chwilę patrzyłam na niego bez słowa. Nie lubiłam takich metod. Nie lubiłam sprawdzania ludzi, ukrytych egzaminów ani sytuacji, w których ktoś miał nade mną przewagę tylko dlatego, że dysponował informacją piętnaście minut wcześniej. W mojej poprzedniej pracy wystarczająco często słyszałam, że jestem zdolna, ale jeszcze zbyt młoda, by samodzielnie prowadzić poważne przedsięwzięcia. Założyłam własną pracownię właśnie po to, żeby nie musieć nikogo przekonywać, że trzydziestoletnia kobieta może odpowiadać za most.

- Następnym razem proszę powiedzieć mi od razu - oznajmiłam. - Nie potrzebuję egzaminatora. Potrzebuję partnera do rozwiązania problemu.

Dominik przyjrzał mi się uważnie.

- Słusznie.

Spodziewałam się dyskusji. Tymczasem on wyjął telefon i pokazał mi wysłane zgłoszenie wraz ze zdjęciami.

- Przepraszam. Powinienem zacząć od tego.

Nie wiedziałam, co zrobić z tak prostymi przeprosinami. Miałam przygotowanych kilka kolejnych argumentów, ale wszystkie nagle straciły zastosowanie.

Wiatr poruszył luźnym kosmykiem włosów przy mojej twarzy. Związałam je ponownie, a Dominik odwrócił się ku rzece, dając mi tę drobną chwilę prywatności. Kiedy znów na niego spojrzałam, zauważyłam, że zaciska palce na telefonie, wpatrzony w otwarty plik z tabelą obliczeń. Zatrzymał ekran na jednym wierszu, przesunął go w bok i natychmiast wygasił.

- Coś jeszcze? - zapytałam.

- Muszę porównać wcześniejsze dane z dzisiejszym pomiarem.

- Które dane?

- Z kontroli poprzedniego etapu.

Nie odpowiedział tak szybko jak wcześniej. Zapamiętałam to, choć nie miałam powodu zakładać, że coś przede mną ukrywa.

W oddali zapaliły się pierwsze światła nabrzeża. Miedziane refleksy przesuwały się po mokrej stali, a między nami pozostawał niespełna metr pustej przestrzeni. Dominik spojrzał na mój zwinięty rysunek wystający z tuby przewieszonej przez ramię.

- Ma pani już poprawiony wariant? - zapytał.

- Mam rozwiązanie, które zamierzam obronić.

- Nawet jeśli pomiary pokażą, że trzeba je zmienić?

- Zwłaszcza wtedy. Nie mylę obrony własnej pracy z obroną własnej nieomylności.

Po raz pierwszy uśmiechnął się naprawdę. Był to krótki, nieoczekiwanie ciepły uśmiech, który zupełnie zmienił jego twarz. I właśnie dlatego odwróciłam wzrok odrobinę za późno.

- W takim razie - powiedział - chciałbym zobaczyć pani rozwiązanie.

- Zawodowo?

- Na początek.

Nie odpowiedziałam od razu. Doskonale usłyszałam ten drobny dodatek, wypowiedziany spokojnie, bez próby wymuszenia reakcji. Mogłam go zignorować, uznać za żart albo powiedzieć, że nie interesują mnie rozmowy wykraczające poza dokumentację.

Zamiast tego wyjęłam rysunek z tuby.

- Jutro o ósmej - powiedziałam. - W biurze budowy. Proszę przynieść wszystkie dane, nie tylko te wygodne.

- Będę.

Ruszyłam ku wyjściu, ale po kilku krokach zatrzymałam się i obejrzałam przez ramię. Dominik nadal stał przy barierce. Światło latarni przecinało jego twarz, zostawiając jedną połowę w cieniu.

- Panie Kania?

- Tak?

- Naprawdę uważa pan, że mój projekt jest błędny?

Przez moment milczał.

- Uważam, że są rzeczy, których jeszcze nie wiemy.

To nie była odpowiedź, jakiej oczekiwałam.

Schodząc z kładki, pomyślałam o jutrzejszym spotkaniu, o swojej pracowni i o dziwnie osobistym tonie dwóch słów: "Na początek". Przez ostatnie lata nauczyłam się utrzymywać bezpieczną odległość od ludzi, którzy mogli skomplikować moje zawodowe życie. Dominik Kania, ze swoim spokojem, uporem i spojrzeniem, przed którym trudno było ukryć choćby chwilę niepewności, wydawał się dokładnie takim człowiekiem.

A jednak, kiedy dotarłam do samochodu, nie wyjęłam od razu kluczyków.

Patrzyłam jeszcze przez moment na jego sylwetkę ponad rzeką i zastanawiałam się, dlaczego bardziej niż jutrzejszej konfrontacji obawiałam się tego, że mogę zacząć na nią czekać.

Rozdział 1 - Warunek zaufania

O ósmej rano biuro budowy pachniało świeżo zaparzoną kawą, kurzem i wilgotnym papierem. Otworzyłam laptop, rozłożyłam rysunki na największym stole i jeszcze raz sprawdziłam kolejność prezentacji. Miałam czterdzieści osiem godzin do posiedzenia komisji inwestora i zdecydowanie zbyt wiele do stracenia, żeby pozwolić Dominikowi Kani zamienić nasze spotkanie w pokaz własnej nieomylności.

Na zewnątrz padał drobny deszcz. Przez okno kontenera widziałam fragment zamkniętej kładki, stalowe rusztowania i robotników przygotowujących stanowiska do porannych pomiarów. Wczorajsze zgłoszenie oznaczało wstrzymanie prac na jednym odcinku, ale nie przekreślało jeszcze mojej koncepcji. Przynajmniej tak brzmiała wersja, którą powtarzałam sobie od szóstej rano.

Drzwi otworzyły się dokładnie o ósmej.

Dominik wszedł bez pośpiechu, niosąc czarną teczkę i dwa papierowe kubki. Miał na sobie ciemnogranatową koszulę z podwiniętymi rękawami. Bez kurtki i kasku wyglądał mniej jak człowiek wydający polecenia na budowie, a bardziej jak ktoś, z kim można byłoby spędzić długą kolację.

Ta myśl pojawiła się nieproszona.

- Dzień dobry - powiedział.

- Punktualność to dobry początek.

Postawił jeden kubek przy moim laptopie.

- Czarna. Bez cukru.

Spojrzałam na niego podejrzliwie.

- Skąd pan wiedział?

- Nie wiedziałem. Kupiłem dwie takie same.

- A jeśli piję z mlekiem?

- Wtedy popełniłem pierwszy błąd przed rozpoczęciem spotkania.

Mimo woli się uśmiechnęłam.

- Oby ostatni.

Usiadł naprzeciwko mnie, ale zanim otworzył teczkę, przesunął kubek poza zasięg rysunków. Był to drobiazg, którego nie powinnam zauważyć. A jednak zauważyłam. Lubiłam ludzi rozumiejących, że cudza praca zasługuje na ostrożność nawet wtedy, gdy zamierza się ją krytykować.

- Zacznijmy od wczorajszego przemieszczenia - powiedziałam, uruchamiając prezentację. - Zaktualizowałam model o różnicę temperatur i wstępne odczyty. Samo przemieszczenie mieści się blisko granicy przewidywanego zakresu. Problemem pozostaje sposób pracy nakładki.

- Zgadzam się z drugim zdaniem.

- A pierwsze?

- Wolałbym poczekać na pełne pomiary.

Przełączyłam slajd.

- Nie mamy luksusu czekania na wszystko.

- Mamy obowiązek wiedzieć wystarczająco dużo.

Spojrzałam na niego ponad ekranem.

- Czy każda rozmowa z panem będzie wyglądała tak samo?

- To znaczy?

- Ja przedstawiam rozwiązanie, a pan przesuwa granicę tego, co uważa za wystarczające.

Dominik przez chwilę milczał. Potem wyjął z teczki wydruk mojego projektu, oznaczony kolorowymi zakładkami. Nie był to dokument przekartkowany w poszukiwaniu błędów. Ktoś przeczytał go naprawdę, łącznie z przypisami, zestawieniami materiałowymi i objaśnieniami przyjętych uproszczeń.

- Proszę mi pokazać, dlaczego wybrała pani zachowanie istniejących podpór - powiedział.

Odetchnęłam.

To było właściwe pytanie.

Przez następne dwadzieścia minut tłumaczyłam mu założenia, które przez pół roku stanowiły fundament mojego projektu. Pokazywałam miejsca przewidzianych wzmocnień, kolejność wymiany elementów i ograniczenia związane z położeniem przeprawy. Dominik nie przerywał dla samego przerywania. Zadawał pytania krótkie, precyzyjne, czasami niewygodne. Kiedy wskazał niespójność pomiędzy dwoma wariantami obciążenia, odnalazłam jej przyczynę w założeniach dotyczących etapu montażowego.

- To można poprawić - stwierdziłam.

- Można.

- A więc?

- A więc nadal nie wiemy, czy przyjęty rozkład sił odpowiada rzeczywistej pracy konstrukcji.

Oparłam dłonie o stół.

- Panie Kania, gdybyśmy mieli rozbierać każdą konstrukcję tylko dlatego, że model obliczeniowy nie obejmuje całej rzeczywistości, połowa mostów w Polsce przestałaby istnieć.

- Nie proponuję rozbiórki.

- W pańskiej opinii brzmi to inaczej.

- Moja opinia dotyczy bezpieczeństwa. Nie pani ambicji.

Zabolało bardziej, niż powinno.

Wyprostowałam się powoli.

- Proszę uważać na słowa.

Dominik odłożył długopis.

- Ma pani rację. To zabrzmiało niepotrzebnie osobiście.

- Ponieważ było osobiste.

- Nie taki miałem zamiar.

Wstałam i podeszłam do okna. Deszcz przesłaniał odległy brzeg rzeki. Wiedziałam, że reaguję zbyt ostro, ale nie potrafiłam natychmiast odzyskać dystansu. Przez ostatnie lata słyszałam wystarczająco wiele uwag sugerujących, że moja determinacja jest ambicją, a ambicja czymś podejrzanym. Mężczyzna, który bez wahania bronił własnego stanowiska, uchodził za stanowczego. Kobieta robiąca dokładnie to samo bywała nazywana trudną.

- Nie chodzi tylko o ten projekt - powiedziałam w końcu.

Nie planowałam tego wyznania.

- Domyśliłem się.

Odwróciłam głowę.

- Niech pan nie mówi, że mnie rozumie.

- Nie zamierzałem. Wiem tylko, że ktoś, kto przygotował dokumentację tak dokładnie, nie traktuje tej pracy jak kolejnego zlecenia.

Wróciłam wzrokiem do rysunków.

- To pierwszy projekt tej skali prowadzony w całości przez moją pracownię. Jeśli inwestor go odrzuci, nie będę mogła po prostu przenieść zespołu na następny kontrakt. Nie mam zespołu dwudziestu projektantów ani finansowego zaplecza dużego biura.

- Ilu ludzi pani zatrudnia?

- Dwie osoby. Trzecią chciałam przyjąć po podpisaniu umowy.

Dominik skinął głową.

- Rozumiem, dlaczego zależy pani na terminie.

- Ale nie zmieni to pańskiej decyzji.

- Nie. Może natomiast zmienić sposób, w jaki spróbujemy rozwiązać problem.

Zabrzmiało to rozsądniej niż wszystkie wcześniejsze deklaracje. Usiadłam ponownie, a on obrócił jeden z rysunków w moją stronę.

- Proponuję dodatkową serię pomiarów. Nie tylko na odcinku, który wczoraj zwrócił naszą uwagę. Chcę porównać przemieszczenia w trzech punktach oraz sprawdzić rzeczywiste warunki podparcia.

Przyjrzałam się zaznaczonym miejscom.

- To minimum cztery dni.

- Przy standardowym harmonogramie.

- Nie mamy czterech dni.

- Możemy pracować równolegle. Pani przygotuje wariant korekty, a ja zorganizuję pomiary i zweryfikuję dane wejściowe.

Podniosłam wzrok.

- Wspólnie?

- Tak.

- Jeszcze wczoraj miał pan siedemnaście stron zastrzeżeń.

- Nadal je mam.

- A teraz proponuje mi pan współpracę?

- Wolę dobry projekt z poprawkami niż świetnie uzasadniony spór zakończony porażką.

Nie mogłam odmówić logiki temu zdaniu. Mogłam natomiast odmówić warunkom, które zamierzał narzucić.

- Dokumentacja pozostaje pod moją kontrolą - powiedziałam. - Żadnych zmian bez mojego zatwierdzenia.

- Zgoda.

- Żadnych rozmów z inwestorem o nowym wariancie za moimi plecami.

- Zgoda, chyba że pojawi się kwestia wymagająca natychmiastowego zgłoszenia ze względów bezpieczeństwa.

- W takim przypadku informuje mnie pan równocześnie.

- Tak.

Wyciągnęłam rękę po długopis.

- I potrzebuję wszystkich wcześniejszych danych pomiarowych. Nie wybranych fragmentów.

Coś zmieniło się w jego twarzy. Nieznacznie, niemal niezauważalnie. Przez chwilę patrzył na leżącą przed nim dokumentację, a potem odpowiedział:

- Udostępnię materiały, które są w aktach kontroli.

- Wszystkie?

- Wszystkie, do których mam formalny dostęp.

Zapisując ustalenie, dostrzegłam różnicę między moim pytaniem a jego odpowiedzią. Nie skomentowałam jej. Jeszcze nie.

O jedenastej do kontenera zajrzał kierownik robót, Marek Sowiński, mężczyzna o twarzy trwale zmęczonej walką z terminami.

- Mam wiadomość od inwestora - oznajmił. - Chcą wiedzieć, czy jutro mogą dostać rekomendację.

- Dostaną informację o zakresie koniecznych pomiarów - odpowiedział Dominik.

Marek spojrzał na mnie.

- A projekt?

- Przygotuję wariant korekty - powiedziałam. - Ale nie podpiszę się pod rozwiązaniem, którego nie sprawdziliśmy.

Marek westchnął.

- Oboje jesteście uparci.

- Przynajmniej w tej sprawie się zgadzamy - odparłam.

Kiedy wyszedł, Dominik odchylił się na krześle.

- To chyba pierwszy raz, kiedy powiedziała pani coś na moją korzyść.

- Proszę się nie przyzwyczajać.

- Postaram się.

Uśmiechnął się lekko, a ja nagle zrozumiałam, że przez ostatnie trzy godziny zdążyłam poznać kilka jego nawyków. Kiedy czegoś słuchał, obracał długopis między palcami. Gdy sprawdzał obliczenia, pochylał głowę w lewo. Nie podnosił głosu, nawet kiedy stanowczo odmawiał. I patrzył prosto w oczy z uwagą, która w innych okolicznościach mogłaby okazać się niebezpiecznie przyjemna.

To ostatnie odkrycie zirytowało mnie najbardziej.

- Ma pan jeszcze jakieś uwagi? - zapytałam.

- Do projektu?

- Do czegokolwiek, co dotyczy naszego spotkania.

- Tak. Nie jadła pani śniadania.

Zamrugałam.

- Słucham?

Wskazał nietkniętą kanapkę wystającą z mojej torby.

- Leży tam od mojego przyjścia. Jest prawie południe.

- Prowadzi pan również kontrole żywieniowe?

- Wyłącznie w przypadkach, kiedy główna projektantka zaczyna odpowiadać na pytania tak, jakby każde było próbą zamachu na jej niezależność.

Próbowałam zachować powagę.

Nie udało mi się.

Śmiech wymknął mi się niespodziewanie, a Dominik odpowiedział czymś, co było już pełnym uśmiechem. Przez krótką chwilę atmosfera w kontenerze stała się niemal swobodna.

- Jest pan nieznośny - powiedziałam.

- Słyszałem.

- Zapewne wielokrotnie.

- Niektóre opinie powtarzają się z zadziwiającą regularnością.

Wyjęłam kanapkę i rozwinęłam papier.

- Dobrze. Pięć minut przerwy. Potem wracamy do obliczeń.

- Tak jest.

Wypowiedział to z przesadną powagą.

Przez następne kilka minut siedzieliśmy naprzeciwko siebie, pijąc wystygłą kawę. Rozmowa zeszła na Szczecin, jego zmieniające się nabrzeża i fakt, że oboje lubiliśmy miejsca, w których można było obserwować wodę bez tłumu turystów. Dowiedziałam się, że Dominik mieszkał w mieście od jedenastu lat, chociaż studiował w Gdańsku. Ja opowiedziałam o swojej pracowni niedaleko centrum i o tym, że nadal nie przyzwyczaiłam się do ciszy po wyjściu ostatniego pracownika.

- Lubi pani być sama? - zapytał.

- Lubię decydować, kiedy nie jestem.

Przyglądał mi się przez moment.

- To istotna różnica.

Nie wiedziałam, dlaczego właśnie ta odpowiedź została ze mną dłużej niż cała wcześniejsza dyskusja.

Po południu pojechaliśmy ponownie na teren przeprawy. Odcinek pozostawał zamknięty, a ekipa pomiarowa przygotowywała stanowiska. Dominik rozmawiał z technikami, ja porównywałam lokalizacje punktów kontrolnych z rysunkami. Kiedy jeden z pracowników zasugerował przesunięcie czujnika w wygodniejsze miejsce, wyjaśniłam, dlaczego zmieniłoby to wartość pomiaru. Dominik nie wtrącił się ani razu.

Dopiero gdy zostaliśmy sami przy barierce, powiedział:

- Dobrze pani to wyjaśniła.

- Zabrzmiało prawie jak komplement.

- Był nim.

- Proszę uważać. Jeszcze zacznę pana lubić.

Spojrzał na mnie z rozbawieniem.

- Czy to byłoby takie straszne?

Mogłam odpowiedzieć żartem. Mogłam przypomnieć mu o naszych zawodowych różnicach. Zamiast tego przez chwilę patrzyłam na jego twarz, na delikatne zmarszczki przy oczach i jasną bliznę przecinającą brew.

- Byłoby niewygodne - przyznałam.

Nie odwrócił wzroku.

- Rozumiem.

W oddali odezwał się sygnał cofającej ciężarówki. Cofnęłam się o krok, odzyskując zwyczajny dystans.

- Jutro zaczynamy o siódmej trzydzieści - powiedziałam.

- Będę.

- I proszę nie przynosić kawy jako argumentu negocjacyjnego.

- A jeśli przyniosę ją bez żadnych warunków?

Poprawiłam pasek torby na ramieniu.

- Wtedy być może ją przyjmę.

Wracając do samochodu, miałam już nowy harmonogram, częściowo zmienioną koncepcję i człowieka, z którym najprawdopodobniej czekały mnie tygodnie trudnej współpracy.

Nie miałam natomiast pewności, co bardziej komplikowało moje plany: jego zawodowa nieustępliwość czy to, że zaczynałam czekać na kolejną rozmowę.