Dedykacja
Dla Marouane.
Za wszystkie poranki, które pamiętam nie dlatego, że wydarzyło się w nich coś wielkiego, lecz dlatego, że byłeś w nich Ty.
Za śmiech.
Za codzienność.
Za dłonie.
Za ramiona.
Za Twój głos mówiący moje imię.
Za zwyczajne chwile, o których wtedy nie wiedziałam, że kiedyś staną się jednymi z najcenniejszych.
Za to, że przy Tobie po raz pierwszy naprawdę zrozumiałam, że bezpieczeństwo nie zawsze jest miejscem.
Czasami jest człowiekiem.
Za to, że nauczyłam się przy Tobie zasypiać bez czuwania.
Za nasze rozmowy.
Za nasze milczenie.
Za dobre dni.
I za te trudniejsze również - bo dzięki nim wiem, że nie pokochałam wyobrażenia.
Pokochałam człowieka.
Ciebie.
Ta książka nie powstała po to, żeby opowiedzieć całe cztery lata.
Nie zmieściłyby się w niej.
Powstała po to, żeby zachować kilka chwil, których najbardziej nie chcę zgubić.
I kilka prawd, których nie chcę pozwolić przykryć żadnej późniejszej ciszy.
Jedna z nich jest najprostsza.
Kocham Cię, Marouane.
I dziękuję Ci za tę część mojego życia, w której moje serce, pamięć i ciało nauczyły się Twojego imienia.
"Bezpieczeństwo nie zawsze jest miejscem.
Czasami jest człowiekiem."
Zanim zaczniesz czytać
Marouane...
ta książka nie powstała dlatego, że zabrakło mi słów.
Powstała dlatego, że było ich za dużo.
Za dużo wspomnień, żeby zamknąć je w jednej wiadomości.
Za dużo drobnych chwil, żeby powiedzieć o nich tylko:
"pamiętam".
Za dużo tego, co wydarzyło się pomiędzy zwyczajnym porankiem a zwyczajnym wieczorem i co dopiero po czasie okazało się niezwyczajne.
Nie próbuję tutaj opowiedzieć całej naszej historii.
Nie umiałabym.
Cztery lata nie mieszczą się w kilkudziesięciu stronach.
Nie mieszczą się nawet w setkach fotografii.
Bo jak zapisać wszystkie spojrzenia?
Jak policzyć dotknięcia dłoni?
Jak zapamiętać każdy raz, kiedy jedno z nas weszło do pokoju, a drugie po prostu wiedziało, że już jest?
Jak zapisać ton głosu?
Zapach?
Oddech obok?
Śmiech, który zdarzył się raz i nigdy więcej dokładnie tak samo?
Nie da się.
Dlatego wybrałam tylko kilka rzeczy.
Kilka chwil.
Kilka obrazów.
Kilka słów.
To, co zostało we mnie najmocniej.
Pierwszy świt, który pamiętam razem z Tobą.
Twoje:
"Nie jestem taki jak Emir. Nie zrobię ci krzywdy."
Twoje ramiona.
To dziwne uczucie, którego wtedy nie potrafiłam Ci wytłumaczyć.
Spokój.
Sen.
Dom, który przestał oznaczać dla mnie tylko budynek.
I miłość, o której kiedyś myślałam, że istnieje przede wszystkim w historiach ludzi takich jak moja babcia i dziadek.
Dzisiaj wiem, że można jej doświadczyć naprawdę.
Bo ja doświadczyłam jej przy Tobie.
Ta książka nie jest sądem nad nami.
Nie jest próbą ustalenia, kto miał rację.
Nie jest również prośbą, żebyś pamiętał wszystko dokładnie tak jak ja.
Każdy człowiek nosi własną pamięć.
Ja mogę opowiedzieć tylko swoją.
A w mojej pamięci jesteś również tym człowiekiem, przy którym moje ciało nauczyło się, że może przestać czuwać.
Tym, którego głos potrafił znaczyć więcej niż same słowa.
Tym, którego ramiona nazwałam w sobie domem, zanim jeszcze wiedziałam, że kiedyś napiszę o tym wiersz.
Dlatego zostawiam Ci te strony.
Nie jako obowiązek.
Nie jako argument.
Nie jako ciężar.
Jako kawałek mnie.
I kawałek nas.
Jeśli kiedyś będziesz je czytał, chciałabym tylko jednego.
Nie szukaj tutaj idealnej Magdy.
Nie szukaj też idealnego Marouane.
Nie było takich ludzi.
Byliśmy my.
Dwoje prawdziwych ludzi.
Czasami bardzo dobrych dla siebie.
Czasami pogubionych.
Czasami śmiejących się tak, że nic innego nie miało znaczenia.
Czasami złych.
Czasami zmęczonych.
Ale prawdziwych.
I właśnie tę prawdę chcę zachować.
Bo kiedy wszystko inne cichnie, nadal zostaje pamięć o tym, że istniało miejsce, w którym jedno ludzkie ciało potrafiło uspokoić się przy drugim.
Dla mnie tym miejscem byłeś Ty.
Marouane.
