Rozdział 1 Puste krzesło

O dziewiętnastej dwanaście poprawiłam ustawienie drugiego kieliszka.

Stał odrobinę za blisko krawędzi stolika. Przesunęłam go o dwa centymetry i od razu pożałowałam, bo teraz kelnerka mogła zauważyć, że przygotowuję miejsce dla kogoś, kto wciąż nie przyszedł.

Paweł napisał po południu: "Do zobaczenia o dziewiętnastej". Bez pytajnika. To wydawało mi się obiecujące. W ciągu sześciu dni naszej znajomości na ekranie zdążyłam polubić jego krótkie wiadomości, zdjęcie z wycieczki i to, że zapytał o fotografię, którą miałam na profilu. Większość mężczyzn pytała, czy naprawdę nie mam dzieci. On chciał wiedzieć, gdzie zrobiłam zdjęcie zielonych drzwi.

Nie było szczególnie dobre. Trochę krzywe, z cieniem mojego ramienia w dolnym rogu. Ale drzwi miały mosiężną klamkę w kształcie liścia i przez kilka minut rozmawialiśmy o tym, dlaczego ludziom dawniej chciało się robić ładne rzeczy, których niemal nikt nie oglądał.

Wystarczyło, żebym wyjęła z szafy sukienkę.

Teraz jej szew wbijał mi się w bok, gdy pochylałam się nad telefonem.

O osiemnastej pięćdziesiąt siedem wysłałam: "Jestem już na miejscu".

O dziewiętnastej osiem dopisałam: "Wszystko w porządku?".

Obie wiadomości miały ten sam drobny znaczek potwierdzający wysłanie. Nie odczytanie. Zdążyłam sprawdzić tę różnicę.

Za oknem restauracji przejechał tramwaj. Światło na moment przesunęło się po szybie, odsłaniając moje odbicie: włosy, które rano były falami, a teraz przypominały źle narysowane nawiasy, kolczyki pożyczone od Zofii, palec przyłożony do ekranu. Przełożyłam telefon na drugą stronę stolika.

- Podać coś do picia? - Kelnerka zatrzymała się obok, z notesem opartym o dłoń.

- Wodę. Nie, może herbatę. Jeszcze czekam.

- Oczywiście.

Powiedziała to zwyczajnie. Ja usłyszałam współczucie, którego mogło wcale nie być.

Telefon pokazywał również przypomnienie o bilecie miesięcznym. Odsunęłam je palcem. Gdyby ktoś zajrzał mi przez ramię, zobaczyłby najzwyklejszy ekran: godzinę, pogodę, coś do zapłacenia. Nie wiedziałby, ile razy otwierałam jedną rozmowę.

Rano w pracy zastanawiałam się, co opowiedzieć Pawłowi, gdy zapyta o mój dzień. Wersja bez selekcji zawierałaby niepotwierdzony termin, dostawę przewidzianą pod niewłaściwe wejście i rozmowę z człowiekiem, który chciał uzyskać moją zgodę na coś, czego nie zamierzał wyjaśnić. Trudno było z tego zrobić lekką opowieść.

Wybrałam więc historię o identyfikatorach. Na jednym z poprzednich wydarzeń wydrukowano uczestnikowi imię tak dużą czcionką, że nazwisko zmieściło się dopiero na odwrocie. Mężczyzna nosił plakietkę przez cały dzień tyłem do przodu, przedstawiając się nazwiskiem. Karolina uznała, że nie zauważył pomyłki. Ja myślałam, że zrobił to specjalnie.

Teraz nie miałam komu opowiedzieć tej historii.

Za ladą ktoś włączył ekspres. Starałam się nie spoglądać na drzwi przy każdym ruchu powietrza. Najpierw przyszła kobieta z torbą na laptop. Potem dwóch mężczyzn, z których żaden nie przypominał Pawła. Jeden z nich zatrzymał się przy moim stoliku i przez ułamek sekundy odruchowo poprawiłam włosy.

- Przepraszam, wolne? - zapytał, wskazując krzesło przy sąsiednim, większym stole.

- Chyba tak.

Zabrał je. Nie próbował oceniać mojej sukienki ani czekania. Wstawił krzesło obok kolegów, którzy podsunęli mu menu.

Potrzebowałam wody. Sięgnęłam po pustą szklankę, przypomniałam sobie, że jeszcze nie zamówiłam wody, i położyłam dłonie na kolanach. Chciałam zajmować się czymś, co nie wyglądało na oczekiwanie. Po chwili wyprostowałam pognieciony brzeg podkładki pod kubek. Nawet przedmiotom przy moim stoliku musiało być teraz wygodnie.

Otworzyłam rozmowę z Pawłem i zaczęłam pisać trzecią wiadomość. "Mam nadzieję, że nie pomyliłeś miejsca". Skasowałam ją. Wysłałam mu rano nazwę restauracji i pinezkę. Nie pomylił miejsca, chyba że potrafił pomylić dwa razy to samo, w tym raz potwierdzając, że je zna.

Mogło mu się coś stać. Telefon mógł się rozładować. Klient mógł zadzwonić z problemem. Pracował w sprzedaży, więc wiedziałam, że klienci bywają zdolni do wszystkiego. Sama miałam kilku, którzy potrafili potraktować zmianę koloru serwetek jak wypadek wymagający natychmiastowego działania całej firmy.

Odłożyłam telefon. Podniosłam go. Sprawdziłam godzinę.

Przy sąsiednim stoliku kobieta wyjmowała z torby małe pudełko. Mężczyzna po drugiej stronie stołu roześmiał się, zanim zobaczył zawartość. Pomyślałam, że musi dobrze znać jej pomysły.

Nie potrzebowałam pudełka. Wystarczyłoby, gdyby ktoś usiadł naprzeciwko i zdjął kurtkę.

Kelnerka przyniosła herbatę w ciężkim białym kubku. Przyłożyłam do niego dłonie, chociaż w restauracji było ciepło.

- Czy stolik jest zarezerwowany na konkretny czas? - zapytałam.

- Do dwudziestej trzydzieści. Potem mamy kolejną rezerwację, ale spokojnie.

- Tak, oczywiście. Przepraszam, my...

Zatrzymałam się na "my".

Ona czekała, z twarzą zwróconą ku mnie. Miałam ochotę powiedzieć, że Paweł zwykle się nie spóźniał. Nie wiedziałam tego. Nie wiedziałam nawet, czy zdjęcie z wycieczki przedstawiało ostatnie lato, czy kogoś młodszego o siedem lat.

- Jeszcze chwilę - dokończyłam.

Nie odpowiedziała niczego, co mogłabym potem godzinami analizować. Skinęła głową i zajęła się parą przy oknie.

Telefon zawibrował. Zerknęłam tak szybko, że potrąciłam łyżeczkę.

Zofia.

Jej zdjęcie wypełniło ekran. Miała na nim czapkę z pomponem i minę człowieka, który właśnie odkrył, że pompon jest mokry. Zrobiłam je poprzedniej zimy, kiedy poszłyśmy nad Odrę po kawę i wróciłyśmy z kawą, przemoczone do kolan.

Odebrałam.

- Żyjesz? - zapytała.

- Tak. Dlaczego miałabym nie żyć?

- Nie wiem. Pierwsze spotkanie. Lubię sprawdzać, czy moje kolczyki nie wyjechały za granicę.

- Są bezpieczne.

- A ty?

Przy sąsiednim stoliku zabrzęczały sztućce. Odsunęłam telefon od ust.

- Jestem w restauracji.

- To już wiem. Jak jest?

- Dopiero zaczynamy.

Kłamstwo wyszło mi gładko, bo jeszcze kilka minut wcześniej mogło stać się prawdą.

- Dobra, nie przeszkadzam. Napisz później. I zapytaj go o coś niewygodnego.

- Na przykład?

- Czy wkłada mokrą łyżeczkę do cukru. Warto ustalić od razu.

Uśmiechnęłam się. Zofia lubiła udawać, że wybór partnera da się sprowadzić do rozsądnej listy pytań. Sama przeżyła trzy lata z człowiekiem, który potrafił zostawić pusty karton po mleku w lodówce, i nigdy nie rozstrzygnęła, dlaczego to właśnie on.

- Napiszę - obiecałam.

- Baw się dobrze, Ola.

Rozłączyła się, zanim znalazłam odpowiedź.

Była dziewiętnasta trzydzieści dziewięć.

Mogłam wstać. Poprosić o rachunek za herbatę, zabrać płaszcz i przejść przez salę z telefonem przy uchu, udając ważną rozmowę. Znałam ten sposób opuszczania miejsc. W razie potrzeby dało się nawet kiwać głową do kogoś, kogo nie było.

Popatrzyłam na menu.

Od lunchu zjadłam tylko dwa herbatniki przy biurku. Po pracy przebrałam się w pośpiechu, stojąc jedną nogą na ręczniku, bo nie zdążyłam wytrzeć podłogi po prysznicu. Teraz byłam głodna i wściekła. Głód miał łatwiejsze rozwiązanie.

Gdy kelnerka znów podeszła, otworzyłam usta z gotowym: "Przepraszam, jednak...".

- Poproszę makaron z pieczonymi pomidorami - powiedziałam. - I wodę.

- Dla pani. A dla drugiej osoby?

Spojrzałam na puste krzesło.

- Będę jadła sama.

Kelnerka zapisała zamówienie, zabrała drugi kieliszek i drugi komplet sztućców. Potrzebowała na to mniej niż dziesięciu sekund. Dopiero po jej odejściu zauważyłam, że przestałam siedzieć na brzegu krzesła.

O dziewiętnastej czterdzieści pięć wysłałam Pawłowi ostatnią wiadomość.

"Nie będę dłużej czekać. Szkoda, że nie dałeś znać".

Przeczytałam ją jeszcze raz. Na końcu nie było uśmiechniętej buźki. Dopisałam ją odruchowo, a potem usunęłam przed wysłaniem.

Makaron okazał się dobry. Nie wyjątkowy, nie wart opowiadania o nim przyjaciółce przez piętnaście minut, ale gorący, z dużymi kawałkami pomidorów i skórką, która przyjemnie pękała pod zębami. Zjadłam całą porcję. Telefon leżał w torebce.

Przy płaceniu nie tłumaczyłam, dlaczego druga osoba nie przyszła. Kelnerka też nie pytała. Wręczyła mi terminal, a potem powiedziała:

- Dobrego wieczoru.

- Wzajemnie.

Na dworze było zimniej, niż przewidywałam. Marzec we Wrocławiu zapewniał człowiekowi rozmaite doświadczenia, zwykle w ramach jednego spaceru. Podniosłam kołnierz płaszcza i ruszyłam w stronę przystanku.

Mogłam wrócić taksówką. Rano pomyślałam nawet, że po randce nie będę chciała trząść się z zimna w cienkich rajstopach. Teraz nie miałam ochoty płacić dodatkowo za sprawne dostarczenie własnego rozczarowania do mieszkania.

Przy kiosku zatrzymałam się przed zamkniętą witryną. Między stojakiem na pocztówki a naklejką informującą o płatności kartą ktoś przykleił małego papierowego żurawia. Światło z ulicy przechodziło przez zagięcia jego skrzydła. Wyjęłam telefon i zrobiłam zdjęcie.

Nie otworzyłam przy okazji wiadomości.

To było tak niedorzecznie trudne, że prawie się roześmiałam.

W tramwaju usiadłam przy oknie. Na przeciwległym siedzeniu nastolatka z ogromnymi słuchawkami jadła bułkę, próbując nie rozsypać okruszków na kolana. Jej koleżanka trzymała pod spodem otwartą torbę. Obie śmiały się z czegoś, czego nie słyszałam.

Napisałam do Zofii: "Wrócę niedługo. Jutro oddam kolczyki".

Od razu odpisała: "Nie spiesz się z oddawaniem. Jak było?".

Zatrzymałam kciuk nad klawiaturą.

"Opowiem ci".

Zofia przysłała kropkę. Jedną. U niej oznaczała: widzę unik, zapamiętam go, na razie pozwolę ci żyć.

Na Nadodrzu chodnik przed moją kamienicą był mokry po krótkim deszczu. Brama otworzyła się dopiero za drugim pociągnięciem. Weszłam po schodach, zdejmując jeden kolczyk, a potem drugi, i przez kilka pięter niosłam je w zamkniętej dłoni.

W mieszkaniu zostawiłam buty przy drzwiach. Torbę położyłam na krześle w kuchni. Drugie stało pod oknem, z suszącą się na oparciu ścierką. To przynajmniej było zajęte.

Zobaczyłam otwarty laptop i kartkę z odręcznie zapisanymi godzinami dostaw. Przed wyjściem zostawiłam na biurku plan wydarzenia dla jednego z naszych klientów. Firma, w której pracowałam, organizowała spotkania biznesowe; ja zajmowałam się wszystkim, co musiało wydarzyć się pomiędzy podpisaniem umowy a chwilą, kiedy pierwszy gość odbierał identyfikator. Czasami także tym, co działo się potem, kiedy inni zdążyli już uznać projekt za zakończony.

W planie wciąż brakowało jednego potwierdzenia od ekipy technicznej. Obiecałam sprawdzić je rano.

Zdjęłam sukienkę. Na materiale pozostało małe wgłębienie w miejscu, gdzie zbyt długo ściskałam bok pod stołem. Powiesiłam ją na oparciu fotela, po czym przeniosłam do szafy, żeby nie patrzeć na nią podczas pracy.

Paweł nadal nie odpowiedział.

Przez chwilę chciałam sprawdzić, czy był aktywny w aplikacji randkowej. Otworzyłam ekran telefonu, zawahałam się i położyłam go z powrotem. Nie umiałam jeszcze przestać chcieć wyjaśnienia. Mogłam tylko nie dokładać sobie następnego pytania.

Nalałam wody do czajnika. W ciszy kuchni usłyszałam lodówkę i czyjeś kroki nad sufitem. Sąsiadka wróciła z pracy albo jej kot znów zrzucił coś na podłogę. Próbowałam wyobrazić sobie kota w ciężkich butach.

Telefon zawibrował.

Zanim zdążyłam go podnieść, pomyślałam o wypadku, rozładowanej baterii i rozsądnym wyjaśnieniu, które pozwoli mi poczuć się lepiej. Nawet teraz chciałam, żeby okazało się, że czekałam na kogoś przyzwoitego.

Na ekranie zobaczyłam wiadomość od Karoliny.

"Ola, zerkniesz jeszcze dziś na plan? Klient chce rano zobaczyć wersję po zmianach. Sama poprawisz najszybciej".

Niżej dopisała:

"Mam nadzieję, że randka udana :)".

Usiadłam przy laptopie, zanim zagotowała się woda.