Nastolatek XXI wieku - Paweł Tadeuszewski

(NIE)ŚMIERTELNY

Choć poruszałem poezją swą ludzi.

Dawałem odpocząć, zrelaksować się.

A i tak przyszedł pan ponury,

Stwierdził, iż moja poezja zniszczyła go

I teraz to on zniszczy mnie fizycznie.

Dlaczego?

Przecież nie popełniłem grzechu,

Błędu strasznego.

Ja... ja

Ja tylko żyje, istnieje

Czy to cię boli człowieku za murami ciemności?

Kosiarz nie zbiera żniw mojego pola.

Pytam: Po co ci moje ciało?

Jeszcze przecież

Nie mam na liczniku, aż tylu kilometrów

Tylu godzin, minut, sekund.

Nie pędzę do ciemnej strefy,

Tylko ty ją tu ciągniesz

A ona nie chce mnie.

Dlaczego karasz mnie za poezje?

Czy, aż tak nie odpowiada Ci moje wyobrażenie?

Karzesz mnie za walkę o dobro

Bo lubisz zło?

Wiedz dobrze, że jeśli to zrobisz

Ja - ciało umrę,

Lecz człowiek, który jest w środku nie umrze.

Możesz starać się mnie zatuszować.