Rozdział 5 - Boże narodzenie
Nastawienie carycy do Konstantego zmieniło się diametralnie. Ślady niechęci zniknęły całkowicie. Od chwili gdy uratował Anastazję od śmierci, traktowała go bardzo życzliwie. Był zawsze mile widziany w pałacu, do tego stopnia nawet, że niejednokrotnie pozwolono mu zostać tam na noc, a jedna z sypialni pozostawała do jego wyłącznej dyspozycji.
Gdy caryca poznała smutne dzieciństwo chłopca (stracił matkę krótko po urodzeniu), postanowiła bardziej się nim zaopiekować, zwłaszcza w czasie, gdy jego ojciec, będący już pułkownikiem, bywał po kilka dni poza domem. Wtedy praktycznie cały czas Kostia mieszkał w pałacu.
Oczywiście Aleksandra pilnowała, żeby on i Nasteńka nie przekraczali pewnych reguł. Gdy przebywali razem, zawsze chodził za nimi Walery i pilnował ich zachowania. Tyle że nie miał na co narzekać. Kostia był bardzo dobrze wychowany, powściągliwy, i nie pozwalał sobie na nic zdrożnego. Natomiast na coś takiego, jak delikatny całus, Walery zawsze przymykał oko, uśmiechając się z czułością.
Zbliżało się Boże Narodzenie. Rodzina cara zawsze spędzała je w ścisłym rodzinnym gronie, czasem tylko rozszerzonym o któreś z rodzeństwa cesarskiej pary. Tym razem nikogo z zewnątrz nie miało być w tym szczególnym czasie.
Kostia poznał już dość dobrze zwyczaje panujące w carskim domu. Dowiedział się, że rodzina nie wybiera się nigdzie i będzie święta spędzać w Carskim Siole wyłącznie we własnym gronie. Przygotował się więc na kilkudniową rozłąkę ze swoją (nie śmiał nigdy o Nastii powiedzieć: miłością) najlepszą przyjaciółką, gdy caryca oznajmiła mu na osiem dni przed świętami, że został zaproszony razem z ojcem do Carskiego Sioła na tygodniowe świętowanie narodzenia Syna Bożego. Chłopak nie posiadał się z radości.
- Mam tylko nadzieję, że mój ojciec wydobrzeje do tego czasu - Kostia skłonił się przed carycą.
- A cóż się ojcu stało? - spytała Aleksandra z troską.
- Lekarz stwierdził, że złapał grypę.
- Ojojoj, to poważne - zmartwiła się. - Dobrego macie lekarza?
- Z polecenia Jego Wysokości, pana Dymitra Wołkowa.
- A, to dobrze. To dobry lekarz.
Na pięć dni przed świętami Kostia podczas wieczornej wizyty u Nastii zwierzył jej się:
