Najemnicy Czasu. Tom 2 - Carvillian Whitemage

PROLOG - Biała Dama z Whitechapel

Londyn. Whitechapel. Jesień 1887.

Powietrze smakowało węglem, wilgocią i strachem. Kot, a raczej ten, który kiedyś był Kotem, stał w cieniu zaułka, gdzie smród gnijących odpadków mieszał się z zapachem taniego ginu i świeżej krwi. Deszcz, drobny i uparty, zamieniał bruk w lustro, w którym odbijały się blade latarnie gazowe i cienie przechodniów - każdy z nich niósł w sobie własną historię, własny ciężar, własne, małe piekło.

Nie miał tu być. Nie w tym czasie. Nie w tym miejscu, gdzie historia pisała się krwią na brudnych ulicach. Ale Luna, zawsze Luna, miała swoje sposoby. Jej sygnatura, ledwie wyczuwalna, pulsowała w eterze, jak daleki, umierający dzwon. Obiecał jej, że ją znajdzie. Obiecał, że ją uratuje. I obietnice, w jego świecie, były jedyną walutą, która miała jakąkolwiek wartość.

Cień oderwał się od ściany. Był wysoki, smukły, z sylwetką, która zdawała się przeczyć prawom fizyki, rozmywając się na krawędziach percepcji. Twarz, jeśli w ogóle można było to nazwać twarzą, była maską z kości i cienia, z oczami, które były dwoma otworami w nicości. W dłoni trzymał kartę. Damę Pik.

- Czekałem - powiedział cień, a jego głos był echem z przyszłości, szeptem zza zasłony czasu. - Czekałem na ciebie, Valefor.

Kot nie drgnął. Valefor. Stare imię. Imię demona, księcia manipulacji, tego, który potrafił zmieniać formę i kłamać bez mrugnięcia okiem. Imię, które nosił, zanim stał się Kotem. Zanim Luna go znalazła. Zanim Agencja go złamała i złożyła na nowo.

- Nie jestem Valeforem - powiedział Kot, a jego głos był chłodny, pozbawiony emocji. - Jestem Kotem.

Cień zaśmiał się. Dźwięk był suchy, jak szelest starych papierów. - Jesteś tym, kim musisz być. Ale zawsze byłeś Valeforem. Zawsze byłeś tym, który manipuluje. Tym, który widzi nici, które łączą wszystko. I tym, który jest gotów spalić świat, by odzyskać to, co stracił.

Kot spojrzał na Damę Pik. Karta była stara, zniszczona, z plamami, które mogły być krwią. - Co to ma znaczyć?

- To ma znaczyć, że ona cię obserwuje - powiedział cień. - Ona wie. Ona czeka. I ona jest kluczem. Kluczem do Luny. Kluczem do przeszłości. Kluczem do przyszłości.

Kot poczuł zimny dreszcz. Anna. Cybernetyczny byt. Projekcja. Cień. Ale też coś więcej. Coś, co potrafiło manipulować czasem, pamięcią, rzeczywistością. Coś, co potrafiło tworzyć echa. I coś, co potrafiło mówić jego własnym głosem.

- Czego chcesz? - zapytał Kot.

- Chcę, żebyś zrozumiał - powiedział cień. - Chcę, żebyś zobaczył. Chcę, żebyś poczuł. Poczuj ból. Poczuj stratę. Poczuj to, co ona czuła. I wtedy zrozumiesz, dlaczego musisz to zrobić.

Cień wyciągnął dłoń. W jego wnętrzu pulsowało coś ciemnego, coś, co przypominało miniaturową czarną dziurę. Węzeł. Imielin. Warszawa. 1999. Wszystko to, co miało nadejść. Wszystko to, co miało ich złamać.

- Oni nie są gotowi - powiedział Kot.

- Nigdy nie są - zaśmiał się cień. - Ale ty jesteś. Zawsze byłeś. Jesteś Valeforem. Jesteś Kotem. Jesteś tym, który musi to zrobić. Dla Luny. Dla lepszego jutra.

Cień zniknął, rozpływając się w deszczu i mroku. Została tylko karta. Dama Pik. I szept, który wciąż brzmiał w uszach Kota.

CZEKAŁAM, VALEFOR. CZY TWOJA KREW TEŻ SMAKUJE CZASEM?

Kot podniósł kartę. Jej powierzchnia była zimna, gładka, z wyczuwalnymi pod palcami wytłoczeniami. Dama Pik. Anna. Luna. Wszystko to splatało się w jeden, mroczny węzeł. Wiedział, co musi zrobić. Wiedział, że to będzie bolało. Ale wiedział też, że nie ma innego wyjścia. Dla Luny. I dla lepszego jutra, które tylko on mógł stworzyć.

AKT I - Powroty

Imielin otwiera pętlę. Każde z nich wraca nie tam, gdzie powinno - lecz tam, gdzie czas uznał ich za potrzebnych.

ROZDZIAŁ 2 - Sekretny chwyt

Warszawa. Las Kabacki. Maj 1999.

SYNCHRONIZACJA: 41%. MAPA PODSTAWOWA: ZAŁADOWANA. DANE KONTAKTOWE: BRAK.

Piotr szedł przez Las Kabacki, a każdy krok zdawał się być echem kroków, które stawiał tu już kiedyś. Powietrze było ciężkie, wilgotne, pachniało ziemią i żywicą. Las nie kłamał co do swojej natury - był brutalny, szczery, pełen gnijących resztek i nowego życia. Tak jak on sam.

Jeziorko zalewowe leżało po lewej stronie, nieruchome i ciemne. Ta ciemność, która bierze się nie z głębokości, ale z matowej, niemal olejnej powierzchni, która nic nie oddaje i wszystko zatrzymuje. Piotr pamiętał to miejsce. Pamiętał ciało agenta UOP, które odepchnął od brzegu. "Niech czas robi swoje" - powiedział wtedy. Teraz czas robił swoje, ale w sposób, który go przerażał.

Usłyszał ich, zanim zobaczył. Szczęk metalu - rytmiczny, z przerwami, nie chaotyczny. Ktoś ćwiczył. Poważnie.

HUD zeskanował automatycznie.

SYNCHRONIZACJA: 63%. IDENTYFIKACJA GRUPOWA: BRACTWO RYCERSKIE. NAZWA WŁASNA: RYCERZE KARMAZYNOWEGO ŚWITU. WYSZKOLENIE: PODSTAWOWE, NIEOPERACYJNE. STATUS: BRAK ZAGROŻENIA.

Rycerze Karmazynowego Świtu. Piotr patrzył na tę nazwę w HUD-dzie z wyrazem twarzy, który na szczęście nikt nie widział. Potem patrzył na samą grupę. W centrum stał gigant. Ponad dwa metry, szerokość ramion niemal groteskowa, szyja jak słup. Twarz okrągła, gładka, prawie chłopięca, z oczami patrzącymi na świat z rodzajem spokojnej łagodności zupełnie nieprzystającej do gabarytów. W rękach trzymał miecz dwuręczny - szeroką czarną klingą, skórzaną rękojeścią owiniętą ciasno, całość pod metr osiemdziesiąt długości.

Obok stał ciemny blondyn z krótką brodą, przystrzyżoną schludnie - barczysty, przysadzisty. Na nim przeszyty kubrak, hełm z nakarcznikiem, napierśnik laminowany. Miecz przy boku ze szeroką klingą, wąskim żłobem wzdłuż głowni, czarna rękojeść. Longsword, jakieś sto trzydzieści centymetrów. Przy mieczu giganta wyglądał jak codzienne narzędzie pracy - bo nim był.

Blondyn poprawiał gigantowi uchwyt rękojeści. - Nie wkładaj kciuka za głownię przed uderzeniem - powiedział spokojnie, bez wyrzutu. - Po uderzeniu możesz, ale przed - nie. Jeszcze raz.

Piotr obserwował. I wtedy to zobaczył. Chwyt. Ten sam. Ten, który opracował sam, przez lata, przez tysiące powtórzeń, przez błędy i korekty, przez noce, kiedy ćwiczył przed lustrem, bo nie miał z kim ćwiczyć. Chwyt, który był jego - tylko jego, nigdy nikomu niepokazany, w żadnej linii czasu, którą pamiętał jako swoją.

Sławek Pawelski. Tak, to było jego imię. Piotr znał je z logów Agencji. Znał je z przyszłości. Ale nigdy nie widział go w akcji. Nigdy nie widział, jak ten człowiek, z pozoru zwyczajny, posługuje się jego własnym, sekretnym chwytem.

HUD milczał. Nie dlatego, że nie widział anomalii. Dlatego, że nie miał kategorii dla czegoś, co nie było paradoksem temporalnym ani ingerencją w linię czasu. To było coś innego. To było echo. Echo jego własnego istnienia, odbite w innym człowieku.

SYNCHRONIZACJA: 54%. ANOMALIA GESTYCZNA: WYKRYTA. KLASYFIKACJA: BRAK DOPASOWANIA W BAZIE. ŹRÓDŁO: NIEZNANE.

Piotr podszedł. - Można popatrzeć?

- Można - odpowiedział blondyn. Spojrzał na Piotra spokojną oceną techniczną: ręce, twarz, strój, ręce jeszcze raz. Piotr wiedział, że został zeskanowany. Wiedział, że Sławek widzi w nim coś więcej niż przypadkowego przechodnia.

Stał z boku i patrzył. Widział, co bractwo robi dobrze i co robi za słabo. Widział napięcie nie w tych co trzeba miejscach, błędy w ustawieniu stóp, nawyk w lewej ręce zbrojnego po prawej, który za rok zacznie go kosztować w zwarciu. Wszystko to było czytelne jak tekst. Ale to nie to go interesowało. Interesował go Sławek. I ten chwyt.

Blondyn skończył korektę, obrócił się i spojrzał na Piotra z konkretnym oczekiwaniem. - Przepraszam - powiedział Piotr z lekkim uśmiechem, który miał w sobie dokładnie tyle rozbrojenia ile potrzeba. - Byłem kiedyś na urodzinach u znajomego, mieli takie bractwo, zrobili pokaz. Bawiłem się chwilę mieczem, wszyscy się śmiali. - Krótka pauza. - Ale to, co tutaj widzę, to zupełnie co innego.

Sławek kiwnął głową. - To jest praca. Nie zabawa.

- Wiem - powiedział Piotr. - I widzę, że ktoś nauczył cię dobrze. Bardzo dobrze.

Sławek zmrużył oczy. - Sam się nauczyłem. Przez lata. Przez tysiące powtórzeń.

Piotr poczuł zimny dreszcz. Kłamstwo. Albo prawda, która była gorsza od kłamstwa. Czy Anna manipulowała Sławkiem? Czy to ona zaszczepiła w nim ten chwyt, by zagrać na jego nerwach? Czy to ona chciała, by Piotr zobaczył w Sławku samego siebie, by zadać mu pytanie: czy twoje decyzje są naprawdę twoje?

SYNCHRONIZACJA: 50%. INGERENCJA ANNA: NIEOKREŚLONA. PYTANIE OTWARTE: CZY DECYZJE AGENTA SĄ JEGO WŁASNE? KLASYFIKACJA: BRAK ODPOWIEDZI.

Piotr odwrócił się i ruszył w stronę Imielina. Musiał porozmawiać z Kotem. Musiał zrozumieć. I musiał go powstrzymać, zanim zniszczy wszystko, co im zostało.

ROZDZIAŁ 1 - Gorzki smak powrotu

Warszawa. Imielin. Maj 1999.

Skok smakował jak krew i miedź. Piotr poczuł, jak rzeczywistość uderza go w klatkę piersiową z siłą rozpędzonego pociągu, wypychając powietrze z płuc. Upadł na kolana na popękane kafelki przejścia podziemnego pod stacją metra Imielin. Świetlówki nad jego głową brzęczały w agonii, rzucając trupioblade światło na ściany, które zdawały się pocić wilgocią.

HUD zamigotał czerwienią, raniąc siatkówkę.

Piotr zwymiotował żółcią. Czuł, jak wszczepy pod skórą pulsują tępym bólem, próbując zintegrować się z prymitywną, gęstą atmosferą ubiegłego stulecia. To nie był czysty transfer. To był gwałt na osi czasu. Każda komórka jego ciała krzyczała, że jest w złym miejscu, w złym czasie. Czuł zapach ozonu, który gryzł w gardło, mieszając się z odorem gnijących liści i taniego tytoniu. To był zapach starego świata, który nie wiedział jeszcze, że jest skazany na zagładę.

Wstał powoli, opierając się o ścianę. Beton był zimny i szorstki, realny do bólu. Zapach był inny niż w 2088 - nie było sterylnego ozonu i syntetycznych aromatów. Był kurz, zapach taniego tytoniu, mokrego betonu i czegoś, co przypominało gnijące liście.

Wyszedł na powierzchnię. Majowe słońce było zbyt jasne, zbyt szczere. Ursynów 1999 roku wyglądał jak pole bitwy architektury z chaosem. Bloki z wielkiej płyty stały jak betonowe monolity, a między nimi rozlewało się morze reklam, budek z kebabami i szarych sylwetek ludzi, którzy spieszyli się do nikąd.

Zobaczył okno na parterze. To samo, które w jego wspomnieniach było domem. Teraz było tylko otworem w betonie, zasłoniętym brudną firanką. Za szybą mignął cień - postać, która mogła być nim, a mogła być tylko duchem wywołanym przez błąd w HUD-zie.

Poczuł, jak metalowy chłód Glocka pod ramoneską daje mu jedyne poczucie bezpieczeństwa. W tym czasie był nikim. Duchem w maszynie, która właśnie się psuła.

- Anna - szepnął, a jego głos brzmiał obco w gęstym powietrzu. - Wiem, że tu jesteś.

HUD wyświetlił pojedynczą linię tekstu, która nie pochodziła z systemu Agencji.

CZEKAŁAM, PIOTRZE. CZY TWOJA KREW TEŻ SMAKUJE CZASEM?

Piotr zacisnął dłoń na rękojeści pistoletu. Zrozumiał jedno: Kot ich nie wysłał na misję. Kot ich wyrzucił na śmietnik historii. A Anna była tą, która miała ich tam pogrzebać.