Na skrzydłach miłości - Lidia Nowosad

Przyszłam na świat w Koszalinie,

w Dzień Kobiet - w święto dam,

tak pasowało rasowej dziewczynie.

Wrodziłam się w rodzinkę

dwa plus dwa liczącą

i byłam jako piąta,

istotą dość znaczącą.

Szczęśliwe miałam dzieciństwo,

bo byłam kochana.

Żyliśmy rodzinnie,

po Bożemu, codziennie od rana.

Tatuś czytania mnie uczył,

pisania i malowania.

Mama całą opiekę przejęła,

nie licząc gotowania.

Dzisiaj już nie pamiętam

swojej pierwszej, dziecięcej miłości,

ale chyba zaistniała

w przedszkolnej mej przeszłości.

Tatiana mi odbiła

pierwszego chłopca mego.

O koniach wciąż mówiła:

- patataj, patataj! I odszedł dlatego.

Rosłam, dojrzewałam,

zakochiwać się tak nagle

i bez namysłu,

już całkiem poprzestałam.

Byłam raczej ostrożna

w uczuciach swoich młodych.

Wolałam chłopców wodzić za nos,

niż być wodzona przez nich.

Oczekiwana przychodzi na świat,

uszczęśliwia od pierwszego krzyku.

Płacz jej cieszy, minki radują,

mokra pieluszka świadczy o zdrowiu.

Nie daje spać,

nie daje wytchnąć rodzicom

i tak jest ich ukochaną laleczką.

Rośnie, rozkwita, przeobraża się.

Staje się kapryśną nastolatką,

zbuntowaną panienką,

młodą kobietką,

rozkoszną kokietką.

Podbija męskie serca,

uwodzi spojrzeniami, wybiera męża

i nie wypuszcza go z rąk,

ujarzmia go i zniewala.

Jest cudem świata i istnienia,

pierwszą i ostatnią,

kobietą, człowiekiem,

po prostu Ewą.