Prolog

PRO­LOG

Istnieją rze­czy ukryte przed spoj­rze­niami wszyst­kich, z wyjąt­kiem tych, któ­rzy wie­dzą, gdzie należy patrzeć. Jeśli wyj­rzał­byś przez okno w tej magicz­nej godzi­nie wcze­snego poranka, kiedy świat tonie jesz­cze w słod­kim śnie, być może twoim oczom uka­za­łyby się maleń­kie kule świa­tła prze­my­ka­jące mię­dzy rdza­wo­czer­wo­nymi liśćmi póź­nego lata. A może zoba­czył­byś deli­katne złote wstążki w powie­trzu, drżące tuż ponad głów­kami mło­dych hia­cyn­tów prze­bi­ja­ją­cych się przez wciąż zmar­z­niętą zie­mię? A może, jeśli tylko oka­zał­byś się dobrym obser­wa­to­rem, zachwy­cił­byś się śla­dami, jakie maleń­kie dłuto pozo­sta­wiło na krysz­ta­ło­wej koronce każ­dego płatka śniegu...

Cóż, nie­stety, takich jest nie­wielu. I dla­tego nie­liczni pozo­staną ci, któ­rzy doświad­czą praw­dzi­wego cudu. Tylko im dane będzie zro­zu­mieć, że nawet naj­bar­dziej przy­ziemne zja­wi­ska -?uby­wa­jący księ­życ, fala przy­pływu, dawno zagu­biony przed­miot odna­le­ziony nie­spo­dzie­wa­nie pod kuchen­nym sto­łem -?to odpry­ski praw­dzi­wej magii. A wszystko to jest prze­cież dzie­łem wró­żek.

Wróżki w ciągu zale­d­wie jed­nej nocy przy­stra­jają świat w szaty nowej pory roku, a potem wra­cają do domu. Powia­dają, że gdy­byś tylko poszy­bo­wał w kie­runku dru­giej gwiazdy na prawo, a potem pro­sto, ku świa­tłu poranka, zna­la­zł­byś się tam także i ty -?w kró­le­stwie zwa­nym Przy­sta­nią Elfów. A gdy­byś zechciał rzu­cić okiem na nie z góry, zoba­czył­byś, że jest ono podzie­lone niczym tort na cztery słusz­nej wiel­ko­ści kawałki. W samym jego sercu rośnie Drzewo Magicz­nego Pyłu, jarzące się zło­tym bla­skiem jak roz­pra­sza­jąca ciem­no­ści latar­nia. Na wschód od Drzewa leży Dolina Wio­sny, gdzie kwiaty pozo­stają w wiecz­nym roz­kwi­cie. Na połu­dniu znaj­duje się Let­nia Polana, gdzie dnie cią­gną się długo i leni­wie, niczym zaspany kot. Spójrz na zachód -?na Jesienną Knieję, chłodną, rześką i pełną kolo­rów.

A wresz­cie, na pół­nocy roz­cią­gają się Zimowe Lasy.

Miesz­kańcy cie­płych pór roku robią wszystko, co w ich mocy, by nawet nie myśleć o tej kra­inie. Lecz kiedy ich wzrok choćby na chwilę bez­wied­nie spo­cznie na Zimo­wym Lesie, skry­tym pod roz­le­głym cie­niem wyso­kiej góry, nie potra­fią już pozbyć się myśli o jego bez­list­nych, przy­po­mi­na­ją­cych szkie­lety drze­wach, ani o soplach skrzą­cych się w świe­tle księ­życa niczym obna­żone kły, ani też o tych nie­szczę­śni­kach, któ­rym przy­szło miesz­kać w tym sza­rym, pozba­wio­nym życia zakątku. Zimowe wróżki -?w poję­ciu ich sióstr z cie­plej­szych pór roku -?lepiej pozo­sta­wić w ich śnież­nej samot­no­ści. Od wie­ków wszak zaj­mują się swo­imi spra­wami i radzą sobie same. A nadto czyż okrutny, prze­ni­kliwy ziąb nie kru­szy w mgnie­niu oka skrzy­de­łek cie­płych wró­żek? Nic dobrego nie mogłoby wynik­nąć z prze­kro­cze­nia gra­nic tej dziw­nej kra­iny.

Trzeba przy­znać, że więk­szość z ich lęków to nic wię­cej, jak tylko bez­pod­stawne uprze­dze­nia. A jed­nak, korzy­sta­jąc z bło­giej nie­świa­do­mo­ści cie­płych pór roku, ciemne moce rze­czy­wi­ście zamiesz­kują nie­zmie­rzone poła­cie Zimo­wego Lasu. Jest tam miej­sce, gdzie drzewa z wysił­kiem wygi­nają się do tyłu, by jak naj­da­lej odsu­nąć gałę­zie od mar­twej tafli pew­nego jeziora. Tam nawet powie­trze jest cięż­kie i złe, oble­pia­jące wszystko niczym nie­świeży pot. Nikt tam nie bywa. W każ­dym razie nikt obda­rzony zdro­wym roz­sąd­kiem, wyjąw­szy mło­dego Straż­nika Zimo­wego Lasu.

Lecz jeśli był­byś dosta­tecz­nie odważny lub dosta­tecz­nie sza­lony, mógł­byś posta­wić stopy na lodzie. Pod lodem skrywa się nie woda, lecz głę­boka, wijąca się kon­wul­syj­nie ciem­ność. I nawet gdy­byś potra­fił dłu­żej niż przez chwilę znieść trwogę, jaką budzi ta kłę­biąca się nicość, i tak nie zdo­łał­byś ogar­nąć jej rozu­mem. Cie­nie pod lodową taflą tylko cza­sami ukła­dają się w jakiś roz­po­zna­walny kształt. O tutaj, pro­szę, ząb. A tu oko... I szpon.

Nie, tylko nie­liczni potra­fi­liby poko­nać taki strach. Ale skoro już jakimś cudem zawę­dro­wa­łeś tu, do jeziora, w tę zimną, bez­k­się­ży­cową noc -?jak to uczy­nił Straż­nik Zimo­wego Lasu -?praw­do­po­dob­nie mogłeś zoba­czyć to samo, co zoba­czył on: moment, w któ­rym poje­dyn­cza szcze­lina roze­rwała powierzch­nię lodu. Mogłeś usły­szeć trzask, po któ­rym z pobli­skich gałęzi spa­dła lawina śniegu. Mogłeś poczuć, jak sam las drży w nie­cier­pli­wym ocze­ki­wa­niu.

A potem: coś -?led­wie suge­stia cie­nia -?wyro­sło ponad pęk­niętą taflą. Zawi­ro­wało, zako­tło­wało i wresz­cie przy­brało formę zapa­mię­taną z kosz­maru, który to nie­gdyś zro­dził. Led­wie widoczne na tle ciem­no­ści, potra­fiło jed­nak sta­wiać kroki tak cięż­kie, że jego ślady zna­czyły drogę, którą posta­no­wiło podą­żyć. I tak, gnane jakimś strasz­li­wym, pra­sta­rym instynk­tem, ruszyło w stronę cie­płych pór roku.

Rozdział 1

1

Było cudowne popo­łu­dnie, jakby wyjęte z naj­pięk­niej­szych snów -?powie­trze zło­ciło się sło­necz­nym bla­skiem i migo­tało od magicz­nego pyłu, a łąki wibro­wały spo­koj­nym brzę­cze­niem zapra­co­wa­nych psz­czół. Kla­rion przy­sia­dła na gałęzi dębu, oto­czona wes­tchnie­niami i sze­le­stem liści. Jak słodko było zna­leźć się samej - choćby i nawet przez ten bło­go­sła­wiony kwa­drans -?i nie mieć tak zupeł­nie nic a nic do zro­bie­nia.

Pra­wie poża­ło­wała tej myśli, choć była taka piękna. W uszach już dźwię­czały jej słowa kró­lo­wej Elwiny, wypo­wie­dziane sta­now­czo, jak kró­lew­skie obwiesz­cze­nie... Och, aż nazbyt łatwo było wyobra­zić sobie, co wład­czyni powie­dzia­łaby na jej widok: "Kró­lowa Przy­stani Elfów nie sie­dzi z zało­żo­nymi rękami, kiedy wciąż jest jesz­cze praca do wyko­na­nia".

Lecz Kla­rion nie była wszak kró­lową Przy­stani Elfów -?w każ­dym razie jesz­cze nią nie była -?a jej coty­go­dniowe spo­tka­nie z mini­ster Lata skoń­czyło się tego dnia nie­spo­dzie­wa­nie wcze­śnie. I nie miała zamiaru pozwo­lić, by ten rzadki prze­błysk wol­no­ści poszedł na zmar­no­wa­nie.

Jej koro­na­cja była coraz bli­żej, co ozna­czało, że każdą chwilę wypeł­niały jej lek­cje, próbne cere­mo­nie, przy­miarki i wię­cej ofi­cjal­nych spo­tkań, niż kie­dy­kol­wiek wyobra­żała sobie, że można upchnąć w gra­fiku na jeden dzień. I, tak jak przy­pusz­czała, wszyst­kie były nie­zwy­kle ważne, skoro został jej już tylko mie­siąc na przy­swo­je­nie setek lat doświad­cze­nia i mądro­ści Elwiny. A tym­cza­sem Przy­stań Elfów kusiła ją swo­imi cudami i bez­mierną prze­strze­nią i Kla­rion cza­sami podej­rze­wała, że wła­ści­wie to wie o niej tyle co nic. No bo skądże mia­łaby wziąć tę wie­dzę, skoro całe jej dotych­cza­sowe życie upły­nęło na obser­wo­wa­niu tych cudów z daleka?

Kla­rion zaga­piła się na Sło­necz­ni­kową Łąkę z uczu­ciem nie­bez­piecz­nie bli­skim tęsk­noty. Zbli­żała się wła­śnie złota godzina zmierz­chu, więc nie wia­domo skąd wychy­nęły świetlne wróżki, rado­sne i pod­eks­cy­to­wane, gotowe sta­wić czoła tej naj­pra­co­wit­szej dla ich klanu pory dnia. Obser­wo­wała je zza zasłony liści w koro­nie drzewa, patrzyła, jak szy­bują poprzez gęste od pyłku kwia­tów powie­trze, zosta­wia­jąc za sobą złote smugi magicz­nego pyłu. Nie­które pra­co­wały w zespo­łach, pró­bu­jąc przy­giąć pro­mie­nie słońca bli­żej ku linii hory­zontu, i prze­rzu­cały się pole­ce­niami w stylu: "Troszkę bar­dziej w lewo!" albo: "W twoje lewo!". Inne zanu­rzały dło­nie w świetl­nych stru­gach i napeł­niały swoje koszyki po brzegi sło­necz­nym bla­skiem, tak łatwo jakby wybie­rały ze studni wodę. Kla­rion dotych­czas jesz­cze nie pozbyła się dzie­cię­cego zadzi­wie­nia tym, jak wiele drob­nych szcze­gó­łów składa się na codzienną magię zachodu słońca. Wyda­wało jej się to nie­moż­liwe, że już nie­długo, w dzień let­niego prze­si­le­nia, weź­mie odpo­wie­dzial­ność za los ich wszyst­kich.

Ta per­spek­tywa prze­ra­żała ją bar­dziej, niż gotowa była przy­znać nawet sama przed sobą.

Tok jej myśli prze­rwał nagły wysoki dźwięk. Chwilę potem coś prze­le­ciało ze świ­stem tuż koło niej -?jakaś smuga czerni na tle jasno­zło­ci­stego nieba.

Kla­rion cof­nęła się odru­chowo i zachwiała nie­bez­piecz­nie na swo­jej gałęzi. Cóż to, na gwiezdny pył, mogło być? Przy­ci­ska­jąc dło­nie do piersi, by uspo­koić wciąż bijące prze­ra­że­niem serce, zer­k­nęła ostroż­nie poprzez zasłonę liści. Nisko, u stóp drzewa, wylą­do­wała ciężko na ziemi sko­ło­wana psz­czoła i znie­ru­cho­miała. Jakby ska­mie­niała.

Minęło kilka chwil i jej skrzy­dełka znów zaczęły trze­po­tać, a Kla­rion ode­tchnęła z ulgą. "A zatem nie jest ranna" -?pomy­ślała. Małe bie­dac­two... Musiała być wykoń­czona pracą. Pew­nie wzięła na sie­bie zbyt wiele. Psz­czoły były pra­co­wite i miały ten­den­cję do prze­ce­nia­nia swo­ich moż­li­wo­ści, zwłasz­cza tu, w wiecz­nym upale pełni lata. Na szczę­ście tej tutaj nie przy­tra­fiło się nic, czego nie mogłaby ule­czyć łyżeczka wody z cukrem -?a prze­cież cukru ni­gdy w Przy­stani Elfów nie bra­ko­wało. Wszak o tej porze pała­cowe kuch­nie pękają w szwach od wszel­kiego rodzaju słod­ko­ści. Co wię­cej, ule -?i cały zgro­ma­dzony w nich miód -?były nie­da­leko, o tam, po dru­giej stro­nie łąki. Pro­sty pro­blem z jesz­cze prost­szym roz­wią­za­niem.

A jed­nak Kla­rion się wahała.

Każdy, choćby naj­mniej­szy pro­blem w kró­le­stwie napeł­niał ją naglącą, przy­po­mi­na­jącą swę­dze­nie potrzebą natych­mia­sto­wego roz­wią­za­nia go. Kie­dyś sądziła, że jest to odprysk jej przy­wód­czej magii -?mały kawa­lą­tek cało­ści jej prze­zna­cze­nia, które tylko wów­czas nabie­rało dla niej sensu. Teraz jed­nak zro­zu­miała, że tym instynk­tom -?tym, które wywo­łują w niej głę­bo­kie współ­czu­cie -?nie mogła ufać.

Miej­sce kró­lo­wej Przy­stani Elfów nie znaj­duje się wśród jej pod­da­nych.

Od chwili jej Przy­by­cia -?tam­tej nocy, kiedy wyło­niła się z roz­bły­sku spa­da­ją­cej gwiazdy, jak wszyst­kie pozo­stałe kró­lowe Przy­stani Elfów przed nią -?Elwina kła­dła jej do głowy, że jest inna, wyjąt­kowa.

Że oby­dwie są wyjąt­kowe, nie­od­wra­cal­nie nazna­czone gwiezd­nym pyłem. Prócz Elwiny, Kla­rion była jedyną wróżką obda­rzoną przy­wód­czym talen­tem w całej Przy­stani Elfów.

Kla­rion rzu­ciła okiem na łąkę, gdzie grupy wró­żek nazna­czo­nych talen­tem do opieki nad zwie­rzę­tami i zespoły wró­żek-ogrod­ni­czek opie­ko­wały się rojami psz­czół. Czy zdo­łały zauwa­żyć, że jed­nej im bra­kuje? Nawet jeśli się doli­czą, to prze­cież na poszu­ki­wa­nie swo­jej zguby stracą pół nocy. Być może jako kró­lowa nie powinna zaprzą­tać sobie głowy tak błahą sprawą, jaką było ura­to­wa­nie jed­nej psz­czoły, ale mimo to nie mogła znieść myśli, że teraz odej­dzie i nic z tym nie zrobi. Cóż byłaby z niej za kró­lowa, gdyby pozwo­liła na cier­pie­nie nawet naj­mniej­szego ze swo­ich pod­da­nych?

Teraz pozo­sta­wało tylko pyta­nie, jak wła­ści­wie miała zejść z tego drzewa.

Ciężki płaszcz spły­wał jej z ramion na plecy i przy­gnia­tał swym cię­ża­rem skrzy­dła. Wszyst­kie wróżki emi­to­wały słabe świa­tełko, które roz­bły­ski­wało lub przy­ga­sało w zależ­no­ści od ich nastroju, ale ona, dzięki swym wyjąt­ko­wym skrzy­deł­kom, jaśniała na ich tle niczym latar­nia. I choć tutaj, w Lecie, świetlne wróżki rów­nież tak jak ona świe­ciły zło­ci­ście, to podo­bień­stwo nie było aż tak ude­rza­jące, by mogła prze­stać się ukry­wać pod płasz­czem i wto­pić w tłum. Odsła­nia­jąc skrzy­dła, rów­nie dobrze mogła obwie­ścić wszem wobec: "Oto nad­cho­dzi przy­szła kró­lowa Przy­stani Elfów!".

Gdyby kto­kol­wiek doniósł Elwi­nie, że Kla­rion sie­działa tutaj bez żad­nej straży... Nie, o tym nie odwa­żyła się nawet pomy­śleć. Będzie musiała jakoś zejść z tego drzewa. To będzie nie­wy­godne, tak, z pew­no­ścią. Nie­bez­piecz­nie, ow­szem, nie­mal na pewno. Ale sto­kroć bar­dziej wolała pod­jąć to ryzyko, niż nara­zić się na kolejną repry­mendę Elwiny.

Kla­rion uspo­ko­iła oddech i zaczęła zsu­wać się gałąź po gałęzi. Mię­śnie ją paliły, twarda kora zdzie­rała skórę z jej deli­kat­nych dłoni, ale wresz­cie koniec koń­ców zdo­łała sko­czyć i -?jakimś cudem nie skrę­ciw­szy kostki -?wylą­do­wać w morzu sło­necz­ni­ków.

Kwiaty góro­wały nad nią i, koły­sząc się deli­kat­nie na wie­trze, rzu­cały na trawę dłu­gie cie­nie. A tam, kilka metrów dalej, w pla­mie żół­tego świa­tła leżała psz­czoła.

Księż­niczka zbli­żyła się do niej ostroż­nie i przy­klę­kła.

-?Nic ci nie jest? -?zapy­tała.

Czułki owada obró­ciły się zwolna w jej stronę, co Kla­rion zro­zu­miała jako: "Wszystko w porządku".

Ude­rzyło ją nagle spo­strze­że­nie, że ni­gdy dotąd nie zda­rzyło jej się roz­ma­wiać z psz­czo­łami. Wiele wró­żek trzy­mało psz­czoły w cha­rak­te­rze zwie­rzą­tek domo­wych -?na tyle, na ile dało się je w ogóle "trzy­mać" - układ był taki, że psz­czoły przy­la­ty­wały i odla­ty­wały, jak im się podo­bało. Wróżki oswa­jały je, wabiąc misecz­kami z nek­ta­rem sta­wia­nymi na para­pe­tach i przy­do­mo­wymi ogród­kami peł­nymi ich ulu­bio­nych kwia­tów: koci­miętki, lawendy i zło­cie­nia polnego. Elwina oczy­wi­ście nie zabra­niała takich rze­czy, ale też do nich nie zachę­cała. Łatwość, z jaką inni obcho­dzili się ze zwie­rzę­tami z Przy­stani Elfów, była więc kolejną rze­czą, któ­rej Kla­rion ni­gdy się nie nauczyła.

-?No, to wprawmy w ruch te skrzy­dełka, żebyś znów latała -?ode­zwała się. Tro­chę głu­pio się czuła, mówiąc do psz­czoły tak, jakby ta mogła ją zro­zu­mieć. Tylko wróżki opie­kunki zwie­rząt potra­fiły naprawdę poro­zu­mie­wać się ze zwie­rzę­tami. A jed­nak, dla porządku, dorzu­ciła jesz­cze: -?Pro­szę, tylko mnie nie ugryź.

Bar­dzo ostroż­nie wzięła stwo­rzonko w ramiona. Psz­czoła nie sta­wiała oporu, a Kla­rion mogłaby przy­siąc, że w jej zmę­czo­nych oczach poja­wił się ślad wdzięcz­no­ści. Futerko miała zaska­ku­jąco mięk­kie. Pach­niało leciutko świe­żo­ścią cytryny i ziem­nym zapa­chem kwia­to­wego pyłku. Kiedy trzy­mała ją tak bli­sko, po raz pierw­szy dostrze­gła, jak bar­dzo psz­czele skrzy­dełka przy­po­mi­nają skrzy­dła reszty jej pod­da­nych.

Były kru­che i kunsz­towne jak szkło, rzeź­bione skom­pli­ko­wa­nym wzo­rem żyłek. Na ten widok jej opie­kuń­czy instynkt zapło­nął jesz­cze moc­niej.

Tuląc psz­czołę do piersi, ruszyła przez pełną sło­necz­ni­ków łąkę. Poprzez bal­da­chim kwia­tów widziała prze­la­tu­jące nad jej głową wróżki. W powie­trzu uno­siły się leni­wie kłę­buszki gwiezd­nego pyłu, wraz z echem ich sre­brzy­stego śmie­chu. Wszystko to napeł­niło ją zara­zem szczę­ściem jak i dziwną tęsk­notą, a także poczu­ciem ogrom­nej samot­no­ści. Wszyst­kie wróżki miesz­kały razem z innymi obda­rzo­nymi tym samym talen­tem. Razem z nimi pra­co­wały i razem się bawiły. Oczy­wi­ście spo­ty­kały się także i z pozo­sta­łymi, ale mię­dzy tymi, które zostały stwo­rzone w tym samym celu, ist­niało zawsze wro­dzone poro­zu­mie­nie. Cza­sami Kla­rion zasta­na­wiała się, jak to jest -?czuć, że gdzieś się przy­na­leży -?mieć tak wiele bli­skich istot, do któ­rych można się zwró­cić, które tak dobrze cię rozu­mieją.

Dotarła na skraj łąki, w długi cień wynio­słego klonu. Ale tym, co przy­kuło uwagę Kla­rion, był otwór w jego pniu -?poło­żona kilka stóp nad zie­mią dziu­pla wypeł­niona schlud­nymi rzę­dami zło­ci­stych pla­strów miodu. Ul.

Deli­kat­nie uło­żyła psz­czołę na tra­wie.

-?Zaraz wra­cam.

Zwie­rzątko mach­nęło skrzy­deł­kami w odpo­wie­dzi. Być może, do pew­nego stop­nia, ono naprawdę rozu­miało, co się do niego mówi.

Kla­rion obró­ciła się w stronę pnia i wzięła głę­boki oddech. Dziś już raz zła­ziła z drzewa. Czyżby teraz miała powtó­rzyć tę pro­ce­durę w odwrotną stronę? Pod­cią­gnęła się w górę, wyszu­ku­jąc opar­cie dla stóp w zagłę­bie­niach kory i na kape­lu­szach opie­niek wyra­sta­ją­cych całymi kępami z klo­no­wego pnia.

Wresz­cie dotarła do kra­wę­dzi dziu­pli. Kojące brzę­cze­nie psz­czół zabrzmiało w jej uszach jak cudowna pio­senka, a uspo­ka­ja­jący kwia­towy zapach wosku i nek­taru owio­nął ją niczym naj­pięk­niej­sze per­fumy. Kla­rion ostroż­nie pod­wa­żyła woskowe wieczko zakry­wa­jące jedną z komó­rek mio­do­wego pla­stra. Natych­miast wypły­nął spod niego miód. W świe­tle wie­czor­nego słońca, wyda­wał się pra­wie pło­nąć zło­tym bla­skiem. Kla­rion zerwała liść z gałązki i użyła go, żeby zebrać mio­dowe kro­ple kapiące leni­wie z pla­stra.

Wędrówka w dół pnia oka­zała się nie­bez­pieczna, ale choć jedną rękę miała zajętą dro­go­cen­nym mio­dem, jakoś udało jej się nie spaść. Pospie­szyła do swo­jej psz­czoły i uło­żyła obok niej liść.

-?Pro­szę -?powie­działa.

Patrzyła w napię­ciu, jak psz­czoła posi­lała się napit­kiem. Powoli, powo­lutku zaczęła się poru­szać. Naj­pierw wstała -?ostroż­nie wypro­sto­wała sześć swo­ich nóżek, jakby spraw­dza­jąc, czy dadzą radę utrzy­mać jej cię­żar. Potem, już zde­cy­do­wa­nie pew­niej, wzbiła się w powie­trze. Zato­czyła koło, wykrę­ciła ósemkę i zawi­ro­wała wokół Kla­rion, jakby chciała powie­dzieć: "Chodź ze mną".

-?Nawet nie wiesz, jak bar­dzo bym chciała...

Nie mogła powstrzy­mać uśmie­chu. Jed­nak wciąż potra­fiła zro­bić coś dobrego, nawet jeśli wzięła się za sprawy wymy­ka­jące się jej talen­towi.

-?Mela?! -?zawo­łał nagle jakiś głos, w któ­rym wyraź­nie sły­chać było lekką panikę. -?Mela?

Na dźwięk tego imie­nia psz­czoła wyraź­nie się oży­wiła.

Kla­rion unio­sła wzrok i zoba­czyła wróżkę-opie­kunkę zwie­rząt roz­pacz­li­wie mio­ta­jącą się mię­dzy sło­necz­ni­kami.

-?Szu­kasz tej?

Mię­dzy płat­kami kwia­tów poja­wiła się blada twarz wróżki. Zdez­o­rien­to­wana, zamru­gała, z zasko­cze­niem wpa­tru­jąc się w pustą prze­strzeń przed sobą.

-?Kto tu jest? -?zapy­tała.

-?Tutaj, na dole.

Nie­zna­joma aż roz­dzia­wiła usta ze zdu­mie­nia i pra­wie sama opa­dła na trawę. Kla­rion się skrzy­wiła. Trzeba przy­znać, że rzadko widy­wało się wróżkę sto­jącą na ziemi. Bez­wied­nie popra­wiła płaszcz. Na szczę­ście w świe­tle let­niego słońca nik­nął blask jej wła­snych skrzy­deł, a ta odro­bina zło­tych reflek­sów, która wymy­kała się spod koł­nie­rza, led­wie bar­wiła jej skórę, nie bar­dziej niż odbi­cie jaskra, który nosiła w cha­rak­te­rze ozdoby na szyi. Poczuła nagle, jak po ple­cach spły­wają jej strużki potu, prze­śli­zgu­jąc się mię­dzy cia­sno zwi­nię­tymi skrzy­dłami. Naprawdę nie mogła się docze­kać, kiedy w końcu pozbę­dzie się tego płasz­cza -?i tego gorąca, jeśli już o tym mowa.

Kiedy opie­kunka zwie­rząt doszła już do sie­bie po pierw­szym zasko­cze­niu, prze­nio­sła spoj­rze­nie na psz­czołę.

-?Mela!

Psz­czoła pomknęła ku niej z pełną pręd­ko­ścią i skrę­ciła w bok, w ostat­niej chwili uni­ka­jąc zde­rze­nia. Nie­zna­joma ani drgnęła, jakby takie popisy nie robiły na niej naj­mniej­szego wra­że­nia. Chyba była do nich przy­zwy­cza­jona. Wyglą­dała, jakby wal­czyła ze śmie­chem, kiedy Mela rzu­ciła się mię­dzy sło­necz­niki niczym roz­bry­kana owca.

-?Mia­łaś dziś zapy­lać nagietki -?zbesz­tała ją, ale nie uszło uwagi Kla­rion, że jej mina wyra­żała ulgę z powodu odna­le­zie­nia nie­sfor­nej pod­opiecz­nej.

Mela wyło­niła się spo­mię­dzy płat­ków cała upa­prana pył­kiem. Strzą­snęła go z sie­bie jak mokry pies, a potem odle­ciała, by dołą­czyć do swo­jego roju. Nawet Kla­rion widziała wyraź­nie, że zwie­rzątko się popi­suje.

-?Nie­złe z niej ziółko -?zauwa­żyła.

-?Och, nawet nie wiesz, jak bar­dzo. -?Nie­zna­joma opie­kunka zwie­rząt potrzą­snęła w despe­ra­cji głową i popa­trzyła na Kla­rion. -?To naprawdę miło z two­jej strony, że jej pomo­głaś.

Kla­rion spoj­rzała na nią zasko­czona. Spe­szyła ją tro­chę ta pochwała. Nie­wiele wró­żek odzy­wało się do niej bez pyta­nia.

Elwina ema­no­wała wład­czą aurą, która ota­czała Kla­rion jak ochronny kokon. Kokon, który ją samą trzy­mał w środku, ale wszyst­kich innych pozo­sta­wiał na zewnątrz. W pro­wa­dze­niu jakich­kol­wiek swo­bod­nych poga­wę­dek miała więc Kla­rion żało­śnie mało wprawy.

Bar­dzo się sta­ra­jąc, żeby w jej gło­sie nie było ani śladu ofi­cjal­nego tonu, powie­działa:

-?Ależ to żaden kło­pot.

-?Mimo wszystko bar­dzo ci dzię­kuję. -?Uśmiech opie­kunki zwie­rząt był cie­pły jak samo lato. -?Jestem pewna, że masz mnó­stwo do roboty nawet bez gonie­nia za nie­sfor­nymi psz­czo­łami.

Kla­rion uśmiech­nęła się nie­śmiało.

-?Nie ma za co.

-?Czy my się już spo­tka­ły­śmy tutaj, w oko­licy? -?Nie­zna­joma zmarsz­czyła brwi, wpa­tru­jąc się w jej twarz, jakby chciała przy­po­mnieć sobie, skąd ją zna. -?Bo wyglą­dasz pra­wie jak...

-?Kla­rion?

Księż­niczka aż wzdry­gnęła się na dźwięk swo­jego imie­nia -?i na zna­jomy głos mini­ster Lata. Została zde­ma­sko­wana. Ogar­nięta prze­ra­że­niem odwró­ciła się zwolna, by sta­nąć twa­rzą w twarz z panią mini­ster. Aure­lia uno­siła się w powie­trzu tuż za nią z wypi­sa­nym na twa­rzy wyra­zem łagod­nego zasko­cze­nia. Miała gładką ciem­no­brą­zową cerę i oczy zło­ci­ste jak wróż­kowy pył. Włosy opa­dały jej na ramiona. Dziś miała na sobie zja­wi­skową suk­nię z krwaw­nika, a war­stwowa spód­nica spły­wała fal­ba­nami płat­ków uło­żo­nych wedle odcieni różu, poma­rań­czu i bieli.

-?Ty wciąż tutaj? -?zapy­tała. -?Sądzi­łam, że o tej porze powin­naś być już w pałacu.

-?Pozwo­li­łam sobie na krótką wycieczkę -?odparła Kla­rion sła­bym gło­sem. -?Żeby odpo­cząć...?

Aure­lia się roz­pro­mie­niła. Jej spo­sób poj­mo­wa­nia świata został ukształ­to­wany w leni­wym cie­ple wiecz­nego lata, więc nade wszystko ceniła sobie ciszę i spo­kój.

Tutaj, na Let­niej Pola­nie, na sje­stę wśród kwia­tów czy szklankę lemo­niady zawsze znaj­do­wał się czas. Lecz jeśli nawet jej miesz­kańcy mieli zwy­czaj naj­go­ręt­sze godziny dnia spę­dzać na słod­kiej drzemce, to praw­dzi­wie oży­wiali się dopiero nocą. Lato było jedyną porą roku, która ni­gdy do końca nie zasy­piała. Gdyby Kla­rion pozo­stała tu wystar­cza­jąco długo, ujrza­łaby jak ci, któ­rych życie upły­wało w świe­tle księ­życa - opie­kunki świe­tli­ków i straż­niczki gwiazd -?wynu­rzają się ze swo­ich dzien­nych lego­wisk.

-?Moja ty bystra uczen­nico -?zagru­chała Aure­lia. -?Widzisz? Już się co nieco nauczy­łaś o Lecie.

Pochwała zabrzmiała odro­binę sztucz­nie, ale Kla­rion wysi­liła się, by w jej gło­sie zabrzmiała radość.

-?Dzię­kuję, pani mini­ster.

Aure­lia uśmiech­nęła się pobłaż­li­wie.

-?A teraz będę musiała cię prze­pro­sić. Muszę spraw­dzić, jak sobie radzą moje wróżki świetlne.

Z tymi sło­wami odle­ciała. Kla­rion z waha­niem prze­nio­sła wzrok na opie­kunkę zwie­rząt, która wciąż stała obok, śmier­tel­nie blada. Już otwie­rała usta, żeby coś powie­dzieć -?cokol­wiek, byle tylko ją uspo­koić. Ale i tak było już za późno. Dostrze­gła wyraź­nie ten moment, kiedy na nie­zna­jomą wróżkę spły­nęła bole­sna świa­do­mość prawdy i roz­po­zna­nie. A zaraz potem jak począt­kowy szok ustę­puje miej­sca głę­bo­kiemu zawsty­dze­niu, zmie­sza­nemu z czymś w rodzaju podziwu. Nie mogła tego znieść.

-?Księż­niczko Kla­rion -?wyją­kała nie­zna­joma. -?Ja... ja bła­gam o wyba­cze­nie.

Kla­rion unio­sła ręce w geście uspo­ko­je­nia.

-?Zupeł­nie nie masz za co prze­pra­szać -?zapew­niła.

-?Ależ mam. -?Opie­kunka zwie­rząt skło­niła się nisko. -?Wasza Wyso­kość, bła­gam o wyba­cze­nie. Gdy­bym tylko wie­działa, to...

To w życiu by się do Kla­rion nie ode­zwała ani sło­wem.

Co jej pozo­stało? Ode­zwała się cicho:

-?Wyba­czam ci...

Opie­kunka zwie­rząt dygnęła jesz­cze raz, po czym bez tchu wyszep­taw­szy słowa podzię­ko­wa­nia, czym prę­dzej się odda­liła. Bez wąt­pie­nia z powro­tem do swo­jej pracy -?i z powro­tem do swo­ich przy­ja­ciół.

Zna­jome bole­sne uczu­cie samot­no­ści prze­szyło ją na nowo niczym spa­da­jąca gwiazda. Przez tych kilka prze­pięk­nych minut Kla­rion nie­mal udało się zapo­mnieć, kim była. Tu, na łące, czuła się wolna od straż­ni­ków śle­dzą­cych z daleka każdy jej krok. Nikt tu nie zwra­cał na nią uwagi, kiedy prze­cho­dziła. Żadne roz­mowy nie zamie­rały, gdy się zbli­żała. Nie sły­szała za ple­cami żad­nych szep­tów. Ale koniec koń­ców, czy miało to jakie­kol­wiek zna­cze­nie? I tak, nawet w tym wspa­nia­łym zakątku, nie mogła prze­cież uciec od roli, jaką przy­dzie­lił jej los.

Wedle ety­kiety powinna żądać: sza­cunku, uni­żo­nej życz­li­wo­ści i zacho­wa­nia sto­sow­nego dystansu. Ale nie tego pra­gnęło jej serce. Ponad wszystko tęsk­niła do jed­nej jedy­nej rze­czy, która nie miała być jej dana: by zawie­rać zna­jo­mo­ści. Elwina ni­gdy by...

Elwina!

Och, na gwiazdy! Jeśli natych­miast się stąd nie ruszy, to na pewno będzie spóź­niona.

Się­gnęła ku szyi i odpięła broszkę. Płaszcz zsu­nął jej się z ramion. Pospiesz­nie chwy­ciła go i wzbiła się w powie­trze spo­mię­dzy sło­necz­ni­ków w wirze zło­tego świa­tła, odpro­wa­dzana chmurą zło­ci­stych płat­ków. Kilka psz­czół leni­wie brzę­czą­cych wśród kwia­tów zbo­czyło z kursu, by unik­nąć zde­rze­nia.

Kiedy wznio­sła się wyżej w stronę nieba, cią­gnąc za sobą smugę pyłku, z waha­niem spoj­rzała za sie­bie i natych­miast tego poża­ło­wała. Świetlne wróżki naj­wy­raź­niej zakoń­czyły popo­łu­dniową pracę. Teraz zdą­żyły już podzie­lić się na dwie dru­żyny i zaczęły mecz. Świe­tli­sta piłka śmi­gała przez siatkę tam i z powro­tem.

Nawet z tej odle­gło­ści Kla­rion wyraź­nie sły­szała wybu­chy śmie­chu i piski -?a także zmie­szane ze sobą okrzyki triumfu i jęki zawodu, kiedy któ­raś z dru­żyn zdo­by­wała punkt.

Widok pod­da­nych tak cał­ko­wi­cie i bez­tro­sko szczę­śli­wych powi­nien napeł­nić ją zachwy­tem i satys­fak­cją, czyż nie? W tym momen­cie był jed­nak tylko bole­snym przy­po­mnie­niem jej wła­snej kró­lew­skiej samot­no­ści. Choćby nie wia­domo, jak mocno tego chciała, ni­gdy nie sta­nie się jedną z nich.

Rozdział 2

2

W oddali maja­czyło Drzewo Magicz­nego Pyłu, dostojne i bujne. Jego korona przy­po­mi­nała bal­da­chim z chmur. Pył spły­wał kaska­dami z gór­nych par­tii gałęzi -?złoty i jasny niczym świa­tło gwiazd -?i gro­ma­dził się na tara­sie u wierz­chołka pnia. Kilka kona­rów pochy­lało się nad Stud­nią Magicz­nego Pyłu, jakby chciało chro­nić ją od wszel­kiego zła. Two­rzyły ele­ganc­kie łuki i kapry­śne fan­ta­zyjne zawi­jasy. Kla­rion zawsze wyda­wało się, że jeden z nich wygląda jak odwró­cone serce, a inny jak ogon cie­kaw­skiego kota. A tuż pod stud­nią, w zagłę­bie­niu sta­ro­żyt­nego pnia drzewa, znaj­do­wał się pałac. Jego okna zdo­biły korę, jak naszyj­nik błysz­czą­cych bry­lan­ci­ków -?wszyst­kie oświe­tlone od wewnątrz.

Z miej­sca, gdzie się znaj­do­wała, Kla­rion mogła odróż­nić świa­tełko, które zosta­wiła zapa­lone we wła­snej sypialni, deli­kat­nie sączące się przez oszklone drzwi pro­wa­dzące na jej pry­watny taras. Sądziła, że dys­kretne wśli­zgnię­cie się z powro­tem do pałacu będzie naj­trud­niej­szą czę­ścią jej sekret­nej eska­pady, ale nie prze­wi­działa, że aż tak się spóźni. A ostat­nio tak dobrze jej szło punk­tu­alne sta­wia­nie się na wszyst­kich spo­tka­niach. Elwina byłaby bar­dzo roz­cza­ro­wana, gdyby ta świetna passa miała zostać prze­rwana.

Gdyby tylko zdo­łała opa­no­wać sztukę tele­por­ta­cji, jedną z naj­bar­dziej uży­tecz­nych umie­jęt­no­ści, jaka łączyła się z talen­tem przy­wód­czym! Patrząc na Elwinę, można było pomy­śleć, że to bułka z masłem - wystar­czyło roz­pły­nąć się w powie­trzu w wirze zło­ci­stego pyłu, a potem poja­wić w dru­gim końcu pokoju. Kla­rion raz udało się spra­wić, że znik­nęła jej na chwilę lewa ręka, po czym powró­ciła, msz­cząc się za tę psotę kąsa­ją­cym bólem. Bio­rąc pod uwagę wła­sne doświad­cze­nie z magią, była w zasa­dzie prze­ko­nana, że przy kolej­nych pró­bach tele­por­ta­cji albo znik­nie cała na zawsze, albo pojawi się w jakimś kącie pozba­wiona połowy ciała.

Przy­sia­dła na roz­wi­dle­niu gałęzi w pobliżu swo­jego tarasu i przy­ga­siła blask. Przy odro­bi­nie szczę­ścia nikt nie zauważy tego bły­sku złota pomię­dzy liśćmi... choć skry­cie bawiła się myślą o tym, co by powie­dzieli jej pod­dani, widząc jak Jej Wyso­kość, dostojna Księż­niczka Przy­stani Wró­żek, wła­muje się do swo­ich apar­ta­men­tów. Z dru­giej strony reak­cja Elwiny byłaby zde­cy­do­wa­nie mniej zabawna. Co za szczę­ście, że w jakimś przebły­sku jasno­wi­dze­nia pozo­sta­wiła drzwi bal­ko­nowe otwarte. Ostroż­nie uchy­liła je sze­rzej i wśli­zgnęła się do pokoju. Led­wie przy­mknęła je za ple­cami, posły­szała stłu­mione głosy docho­dzące z kory­ta­rza. Od razu roz­po­znała Petrę i Arte­mis.

-?...ostat­nio jakaś nie w sosie... -?mówiła Petra, ku przy­jem­nemu zasko­cze­niu Kla­rion. Sły­chać było, jak jej głos nie­mal zała­muje się pod cię­ża­rem wypo­wia­da­nych kłamstw.

Jej naj­daw­niej­sza -?cóż, jedyna -?przy­ja­ciółka zawsze słabo sobie radziła w tego rodzaju spra­wach. Nic się nie zmie­niło, nawet po tylu latach -?Arte­mis, straż­niczka Kla­rion, zawsze potra­fiła ją zde­ner­wo­wać. Kla­rion w pełni doce­niała jej wysi­łek, zwłasz­cza że wcale nie pro­siła Petry, by ją kryła. Nawet nie wie­działa, że może się dziś spo­dzie­wać jej wizyty.

Co za wspa­niałe wyczu­cie czasu.

Kla­rion prze­szła przez pokój. Na chwilę przy­sta­nęła przed toa­letką, któ­rej blat był zasta­wiony fla­ko­ni­kami per­fum i prze­róż­nymi kosme­ty­kami. Szybki rzut oka w lustro upew­nił ją, że nie ma nosa ubru­dzo­nego kwia­to­wym pył­kiem ani żad­nych zabłą­ka­nych płat­ków wplą­ta­nych we włosy. Była odro­binę zaru­mie­niona od szyb­kiego lotu, ale to aku­rat z łatwo­ścią dało się wytłu­ma­czyć. W końcu nawet Petra przed chwilą powie­działa, że Kla­rion jest jakaś nie­swoja. Kusiło ją, by wyko­rzy­stać to jako wymówkę i wykrę­cić się od lek­cji, ale nie było sensu odsu­wać w cza­sie tego, co nie­unik­nione. Odkąd Elwina zaczęła ją szko­lić, poczy­niła nie­wiel­kie postępy w dzie­dzi­nie magii i nie spo­dzie­wała się cudów przed kolej­nym tre­nin­giem.

Kątem oka dostrze­gła nagły błysk świa­tła za oknem. Chmury się roz­stą­piły i do pokoju wpa­dły pro­mie­nie słońca. Za szybą pro­wa­dzą­cych na taras drzwi uka­zała się dobrze znana pano­rama wyso­kich gór czu­wa­ją­cych nad Zimo­wymi Lasami. W tej zło­tej godzi­nie zmierz­chu śnieżny płaszcz na ich zbo­czach lśnił olśnie­wa­jącą bielą. Bez względu na to, ile razy je podzi­wiała, to zimne, surowe piękno ni­gdy nie prze­sta­wało jej zachwy­cać. To doprawdy sza­lone, ale Kla­rion w skry­to­ści serca pra­gnęła zoba­czyć te góry z bli­ska.

Nie­mal mogła sobie wyobra­zić, jak stoi na ich szczy­cie: wicher we wło­sach, płatki śniegu tań­czące wokół niej, piękny widok na Przy­stań Elfów. Jakże to wszystko byłoby wspa­niałe.

Oczy­wi­ście Elwina nie dopusz­czała w roz­mo­wie naj­mniej­szej choćby próby pod­ję­cia tematu Zimo­wych Lasów. Mimo to Zima nie prze­ra­żała Kla­rion aż tak bar­dzo, jak w prze­ko­na­niu wszyst­kich dookoła powinna była ją prze­ra­żać. Bo w cie­ple i zaci­szu jej wygod­nej sypialni wyda­wała się taka spo­kojna -?i tak strasz­li­wie samotna.

Dokład­nie taka jak ona sama.

Żaden z miesz­kań­ców cie­płych pór roku od wie­ków nie posta­wił stopy na tere­nie Zimo­wych Lasów, przy­naj­mniej odkąd naro­dziła się Elwina, a któż teraz wie­dział dokład­nie, jak dawno temu to było? Wróżki obda­rzone talen­tem przy­wód­czym żyły nie­wia­ry­god­nie długo. Kla­rion nie potra­fiła pojąć tego braku zain­te­re­so­wa­nia ze strony Elwiny. Tuż obok kwi­tło całe wiel­kie kró­le­stwo, o któ­rym one nie miały naj­mniej­szego poję­cia. I żyły tam zimowe wróżki, z któ­rymi ni­gdy nie zamie­niły ani słowa. Tylko miesz­kanki Wio­sny i Jesieni widy­wały je cza­sami -?i to jedy­nie z dużej odle­gło­ści -?kiedy uda­wały się za Morze, by zmie­nić na świe­cie porę roku.

Wszyst­kie zgod­nie dono­siły, że są zimne jak sama Zima i wyglą­dają zupeł­nie ina­czej niż nor­malne wróżki.

Kla­rion pró­bo­wała je sobie wyobra­zić -?ponure i szare prze­my­ka­jące po sinym nie­bie, ale te skąpe szcze­góły ni­gdy jej nie satys­fak­cjo­no­wały. Nur­to­wały ją pyta­nia, na które praw­do­po­dob­nie i tak ni­gdy nie miała zna­leźć odpo­wie­dzi. Jak wyglą­dało życie w tak suro­wym miej­scu? Z jakimi pro­ble­mami bory­kali się jego miesz­kańcy? I jaki był Straż­nik Zimo­wego Lasu?

Z kory­ta­rza dole­ciał głos Arte­mis:

-?Odjazd, cynko.

Roz­legł się zdu­szony odgłos pro­te­stu, a potem zagrze­cho­tała poru­szona gwał­tow­nie klamka.

-?Księż­niczko Kla­rion! -?zawo­łała Arte­mis. -?Przy­szłam, by zapro­wa­dzić cię do kom­nat Jej Wyso­ko­ści.

A zatem koniec z odwle­ka­niem tego, co nie­unik­nione. Arte­mis bez trudu wywa­ży­łaby drzwi, gdyby się naprawdę do tego przy­ło­żyła, wie­rząc, że Kla­rion grozi praw­dziwe nie­bez­pie­czeń­stwo.

Kla­rion otwo­rzyła i tuż przed jej twa­rzą zawi­sła pięść gotowa ponow­nie zało­mo­tać do drzwi sypialni. Petra czy­niła naj­wy­raź­niej boha­ter­skie wysiłki, by powstrzy­mać Arte­mis i szar­pała się nie­mal uwie­szona na jej ramie­niu. Na widok Kla­rion straż­niczka natych­miast sta­nęła na bacz­ność, a Petra stłu­miła okrzyk zasko­cze­nia. Jej blady, pie­go­waty nos pokrył się rumień­cem.

Kon­trast mię­dzy Arte­mis a Petrą był ude­rza­jący. Straż­niczka była rosła i sze­roka w ramio­nach, Petra deli­katna i drobna jak koli­ber. A jed­nak ani jedna, ani druga nie nauczyła się, co robić z wła­snymi wło­sami. Arte­mis zwy­kle ści­nała swoje do pod­bródka, więc jej oliw­kową twarz oka­lały postrzę­pione, czarne kosmyki, jakby z nudów lub z koniecz­no­ści potrak­to­wała je tępym nożem. Petra nato­miast obno­siła po świe­cie burzę jaskra­wo­czer­wo­nych loków. Zwy­kle były spię­trzone na czubku jej głowy i przy­szpi­lone czym­kol­wiek, co aku­rat ich wła­ści­cielka zna­la­zła pod ręką w swoim warsz­ta­cie. Dziś był to meta­lowy, poły­sku­jący deli­kat­nie gwóźdź. Jak na gust Kla­rion, dość ryzy­kowna ozdoba.

-?Wasza Wyso­kość -?ode­zwała się Arte­mis, kiedy już odzy­skała głos. -?Czy dobrze się czu­jesz, pani?

"Wasza Wyso­kość". Nie­ważne, ile razy Kla­rion ją pro­siła, Arte­mis nie zamie­rzała porzu­cić for­mal­nego tonu.

Wróżka-straż­niczka była jej cie­niem, odkąd Kla­rion się­gała pamię­cią: podą­żała za nią krok w krok lub nie­wzru­sze­nie stała u jej boku w cza­sie publicz­nych wystą­pień. Ale tak naprawdę Kla­rion nie wie­działa o niej pra­wie nic -?poza fak­tem, że była prze­ra­ża­jąco kom­pe­tentna w swym zawo­dzie i że miała dener­wu­jącą sła­bość do sta­wia­nia się wszę­dzie na czas. Zresztą żadna z nich dwóch nie była zbyt skłonna do dzie­le­nia się uczu­ciami.

-?Znacz­nie lepiej, dzię­kuję. -?Kla­rion pochwy­ciła pełne paniki spoj­rze­nie, jakie rzu­ciła jej Petra ponad ramie­niem Arte­mis. Na lek­cję i tak z pew­no­ścią już była spóź­niona, ale nie mogła zosta­wić Petry tak po pro­stu samej sobie, w naj­gor­szym sce­na­riu­szu, jaki sobie wyobra­ziła. Przy­wo­łała więc swój naj­bar­dziej kró­lew­ski ton i dorzu­ciła: -?Potrze­buję jesz­cze tylko chwilki. Muszę zamie­nić dwa słowa z Petrą. Na osob­no­ści.

Arte­mis, któ­rej w tym momen­cie prze­su­nął się zapewne przed oczami nie­wy­po­wie­dziany hor­ror, jakim było spóź­nie­nie na spo­tka­nie o całą minutę, wyglą­dała, jakby prze­ży­wała katu­sze. Mimo to odparła:

-?Oczy­wi­ście, Wasza Wyso­kość.

Odda­liła się w głąb kory­ta­rza i sta­nęła tam, zało­żyw­szy ręce za plecy w pozy­cji na spo­cznij. Bez wąt­pie­nia zamie­rzała pod­słu­chi­wać, pomimo sta­ran­nie obo­jęt­nego wyrazu twa­rzy. Wszyst­kie straż­niczki były nie­po­praw­nie wścib­skie, ale Kla­rion przy­pusz­czała, że wła­śnie mię­dzy innymi dzięki temu tak dobrze wyko­ny­wały swoje obo­wiązki.

Kla­rion pocią­gnęła Petrę do sypialni i zatrza­snęła za sobą drzwi. Przy­ja­ciółka natych­miast zła­pała ją kur­czowo za ramię.

-?Gdzieś ty była?! -?zapy­tała prze­ni­kli­wym szep­tem. -?Chcia­łam do cie­bie wpaść, żeby się przy­wi­tać, ale nie odpo­wia­da­łaś na puka­nie. A potem Arte­mis zdy­bała mnie pod two­imi drzwiami i zapy­tała, czy cię gdzieś widzia­łam, więc musia­łam coś wymy­ślić na pocze­ka­niu!

-?Prze­pra­szam. I bar­dzo ci dzię­kuję. Ja po pro­stu...

Zanim zdo­łała dodać choćby jedno słowo, Petra opa­dła na pod­łogę, a jej zszyta z zie­lo­nych liści klonu spód­nica roz­ło­żyła się sze­roko na pod­ło­dze wokół niej. Jęk­nęła prze­cią­gle i chwy­ciła się za głowę. Kla­rion już odru­chowo chciała jej przy­po­mnieć o wsu­nię­tym we włosy ostrym gwoź­dziu, ale zre­zy­gno­wała z tego, bo przy­ja­ciółka naj­wy­raź­niej miała w tej chwili więk­sze pro­blemy.

-?Ja naprawdę nie wiem, jak ty możesz wytrzy­mać z nią sam na sam tak dzień w dzień -?zawo­dziła. -?Ona jest taka namolna. Pró­bo­wa­łaś się jej kie­dyś posta­wić, kiedy sobie coś wbiła do głowy?

-?Tak naprawdę to...

-?Kry­łam cię tak długo, jak mogłam -?cią­gnęła Petra -?ale jeśli ona donie­sie Elwi­nie o wszyst­kim, co robi­łam, to moje dni są poli­czone.

-?Dzię­kuję ci, że mnie kry­łaś -?Kla­rion pró­bo­wała wtrą­cić choć słówko. - Ale jestem prze­ko­nana, że to nie...

-?Może jesz­cze nie jest za późno na ucieczkę. -?Kiedy Petra zaczy­nała mówić, to nie­wiele mogło ją powstrzy­mać. Każde kolejne słowo wydo­by­wało się z niej z coraz więk­szym impe­tem. -?Sły­sza­łam o wróż­kach, które roz­po­częły nowe, szczę­śliwe życie gdzieś indziej, może zwiały na statku pirac­kim albo...

Kla­rion już sama nie wie­działa od czego zacząć zaprze­cza­nie tym absur­dom, więc udała, że bie­rze je na poważ­nie:

-?Wiesz, to jest może jakiś pomysł. Na takim statku każda wróżka cynka mia­łaby z pew­no­ścią ręce pełne roboty.

Petra zaga­piła się na nią z nie­do­wie­rza­niem.

-?Ty chcesz się mnie pozbyć!

Kla­rion nie zdo­łała powstrzy­mać uśmie­chu.

-?Naprawa sieci, łata­nie kadłuba, dziu­ra­wych garn­ków i patelni...

-?No dobra -?burk­nęła Petra, ale w jej gło­sie nie było praw­dzi­wej zło­ści. -?Już zała­pa­łam.

Kla­rion zaśmiała się z cicha, ale śmiech szybko zamarł na jej war­gach na widok dziw­nej słodko-gorz­kiej miny Petry. Kla­rion rozu­miała ją dosko­nale. Nie widziały się od kilku tygo­dni, a jed­nak wyda­wało jej się, jakby od ich ostat­niego spo­tka­nia upły­nęła led­wie chwila. Choć nie naro­dziły się z tego samego śmie­chu, to Kla­rion cza­sami miała wra­że­nie, że mogłyby być sio­strami. Zawsze łączyła je nić wza­jem­nego poro­zu­mie­nia: żadna z nich nie była dokład­nie taką osobą, jaką wyda­wała się na pierw­szy rzut oka.

Nie­wiele wró­żek trak­to­wało Petrę poważ­nie, jeśli patrzyły powierz­chow­nie, i jedyne, co zauwa­żały, to jej nie­spo­kojne, nie­składne wypo­wie­dzi. Ale Kla­rion zawsze fascy­no­wał jej umysł, który wiro­wał jak try­biki jakiejś fan­ta­stycz­nej maszyny. Według niej to dra­ma­ty­zo­wa­nie było jed­nym z wielu uro­ków Petry, zwłasz­cza odkąd się nauczyła, jak można ją wyrwać z tego stanu. Pod tą maską bowiem kryła się bły­sko­tliwa, zabawna i lojalna dusza -?Petra była typem wróżki, która ni­gdy by nie pozwo­liła, by lęki powstrzy­mały ją przed dzia­ła­niem, bez względu na to, jak były potężne.

Och, jakże za nią tęsk­niła, cho­ciaż przy­ja­ciółka stała prze­cież tuż obok niej.

Lata temu -?zanim jesz­cze Elwina zaka­zała Kla­rion swo­bod­nego poru­sza­nia się i zanim obo­wiązki zabrały im cały wolny czas -?obie były nie­roz­łączne. Wymy­kały się -?lub może raczej to Kla­rion wycią­gała wrzesz­czącą i kopiącą Petrę z jej warsz­tatu -?żeby zwie­dzać i odkry­wać świat, z nie­od­łączną Arte­mis wiecz­nie dyszącą im w karki. Teraz Kla­rion miała swoje szko­le­nie, a Petra pracę.

Wyspe­cja­li­zo­wała się w mister­nej sztuce rzeź­bie­nia w metalu, ale tak naprawdę nie­wiele było rze­czy, któ­rych by nie potra­fiła napra­wić. Wraz z upły­wem lat nauczyła się wytwa­rzać wszystko -?od prze­pięk­nej biżu­te­rii, przez róż­nego rodzaju narzę­dzia, aż po wiel­ko­for­ma­towe rzeźby -?i wciąż marzyła o stwo­rze­niu jesz­cze więk­szego dzieła. Raz przez cały wie­czór dro­bia­zgowo tłu­ma­czyła Kla­rion sche­mat wyko­na­nia pro­tezy koń­czyny.

Natu­ral­nie Elwina od razu wychwy­ciła wscho­dzący nowy talent i doce­niła zarówno artyzm Petry, jak i jej pomy­sło­wość, dla­tego też mia­no­wała ją swoją oso­bi­stą kró­lew­ską złotą rączką. Kla­rion wciąż miała żywo zapi­sany w pamięci obraz Petry w tam­tej chwili -?tak dum­nej, tak wspa­niale roz­świe­tlo­nej bla­skiem wewnętrz­nej eks­cy­ta­cji z powodu tego wyróż­nie­nia. To wspo­mnie­nie zawsze napeł­niało Kla­rion naj­czyst­szą rado­ścią. I choćby ona sama nie wia­domo jak mocno tęsk­niła za tam­tymi dniami bez­tro­skiej swo­body i wspól­nych eska­pad, to Petra zasłu­gi­wała na to, by odnieść w życiu suk­ces.

Zasłu­gi­wała na swoje szczę­ście.

Kla­rion podała jej dłoń. Petra chwy­ciła ją, a wtedy Kla­rion pocią­gnęła ją w górę, z powro­tem w powie­trze.

-?Zoba­czymy się naj­szyb­ciej, jak tylko dam radę. -?Po chwili waha­nia dorzu­ciła: -?I w razie czego powiem ci, czy powin­naś się szy­ko­wać do ucieczki na morze.

-?Dobrze -?jęk­nęła żało­śnie Petra.

Kla­rion otwo­rzyła drzwi swo­jego pokoju. Z wes­tchnie­niem wyra­ża­ją­cym ogromne znę­ka­nie, Petra poszy­bo­wała kory­ta­rzem. Zatrzy­mała się tylko na chwilę, żeby rzu­cić Arte­mis prze­cią­głe spoj­rze­nie. Na Arte­mis nie zro­biło ono naj­mniej­szego wra­że­nia -?stała nie­wzru­sze­nie, cho­ciaż Kla­rion dałaby głowę, że lekko napięły jej się ramiona.

Uch, tak zupeł­nie szcze­rze pew­nego dnia Kla­rion zamie­rzała wresz­cie coś z tym zro­bić. Dzie­sięć lat trzy­ma­nia jej w tych żela­znych klesz­czach to było zupeł­nie dość.

-?Jestem gotowa -?oznaj­miła.

Drzwi jej sypialni otwie­rały się na roz­le­głą kom­natę: zagłę­bie­nie, które utwo­rzyło się wewnątrz pnia. Drew­niane chod­niki i schody bie­gły tutaj po obwo­dzie wzdłuż ścian, scho­dząc spi­ral­nie do poziomu litego drewna. Pod drew­nem znaj­do­wał się rdzeń -?żywe serce drzewa, w któ­rym magia pły­nęła niczym życio­dajna sub­stan­cja aż do naj­cień­szych żyłek liści i naj­od­le­glej­szych korzeni.

Ramię w ramię wspi­nały się krę­tymi scho­dami do kom­nat Elwiny. Ściany, które mijały, wygła­dził czas i wyrzeź­biły nie­zli­czone ręce uta­len­to­wa­nych cie­śli. Choć Kla­rion cho­dziła tędy codzien­nie, to zawsze znaj­do­wała coś nowego do podzi­wia­nia. Tu i ówdzie rzu­cał jej się w oczy jakiś obraz: ozdobny kwiat, okrą­głe oczy sowy, zakole rzeki prze­ci­na­ją­cej Przy­stań Elfów. Gdzie­nie­gdzie te małe dzieła sztuki pora­stały płaty mchu lub kwit­nące pną­cza, ale nawet wtedy błysz­cząca farba nasy­cona magicz­nym pyłem wciąż wyzie­rała na wierzch. Nikt ni­gdy nie zeskro­by­wał tych natu­ral­nych zie­lo­nych ozdób -?Drzewo Pyłu też powinno prze­cież mieć jakiś wpływ na wła­sną sty­li­za­cję.

Zatrzy­mały się przed masyw­nymi dwu­skrzy­dło­wymi drzwiami, które pro­wa­dziły do apar­ta­men­tów Elwiny. Obie czę­ści drzwi zdo­bił wspa­niały, mister­nie rzeź­biony lustrzany obraz dwóch połó­wek Drzewa Magicz­nego Pyłu. Arte­mis otwo­rzyła wrota i zro­biła jej przej­ście, wpusz­cza­jąc przy oka­zji do kory­ta­rza blade świa­tło wie­czor­nego słońca. Kla­rion wzięła głę­boki oddech, weszła do środka i sta­nęła naprze­ciw ściany por­tre­tów.

Z obra­zów patrzyły na nią podo­bi­zny wszyst­kich poprzed­nich wład­czyń, i wszyst­kie co do jed­nej wyglą­dały tak samo dostoj­nie i maje­sta­tycz­nie. Dzie­liły je wieki, więc por­trety były wyko­nane w zupeł­nie odmien­nych sty­lach, ale na każ­dym znać było pełną sza­cunku rękę arty­sty. Zawsze napeł­niały ją cichym podzi­wem. Wyda­wało jej się nie­moż­liwe, by jej wła­sna podo­bi­zna rów­nież kie­dyś mogła zawi­snąć obok nich. Kiedy była młod­sza, wyszu­ki­wała w nich podo­bień­stwa do samej sie­bie. Nie­które z kró­lo­wych miały jej bladą skórę, inne jej wła­sne nie­bie­skie oczy czy mio­do­wo­brą­zowe włosy.

Ale wszyst­kie miały iden­tyczne skrzy­dła: świe­tli­ste i złote, kształ­tem przy­po­mi­na­jące skrzy­dełka motyla monar­chy. W tej chwili mar­twiło ją tylko to, że jeśli wpa­trzy się w te dostojne twa­rze dosta­tecz­nie uważ­nie, znaj­dzie na nich wyraz roz­cza­ro­wa­nia.

Kla­rion ode­rwała wzrok od por­tre­tów. Na samym końcu tego szpa­leru stała Elwina, a jej świe­tli­sta syl­wetka odci­nała się od ogar­nię­tego zacho­dem słońca nieba za oknem. Miała na sobie zapie­ra­jącą dech w pier­siach zło­ci­stą suk­nię z sze­roką fal­ba­nia­stą spód­nicą. Mate­riał mie­nił się wple­cio­nym w nitki magicz­nym pyłem. Złote plamki spły­wały z trenu sukni i skrzyły się na pod­ło­dze, wiru­jąc bez­ład­nie w powie­trzu. Na gło­wie miała koronę -?jak zauwa­żyła Kla­rion, jedno z dzieł Petry -?wysoką, zawi­ja­jącą się w tył niczym kozie rogi. Wyglą­dała w niej impo­nu­jąco, dokład­nie tak, jak powinna wyglą­dać wróżka z talen­tem przy­wód­czym.

-?Spóź­ni­łaś się -?ode­zwała się ze znu­że­niem w gło­sie. To nie była wymówka, bar­dziej stwier­dze­nie faktu. Spóź­niała się już wcze­śniej. I obie wie­działy, że w przy­szło­ści rów­nież będzie się spóź­niać.

Kla­rion robiła, co mogła, żeby nie oklap­nąć od przy­tła­cza­ją­cej ją nudy i nie­za­do­wo­le­nia.

-?Bar­dzo prze­pra­szam.

Elwina zwró­ciła twarz w jej stronę. Kla­rion nie mogła nie zauwa­żyć, że kró­lowa wyglą­dała na bar­dzo zmę­czoną. Jej brą­zowe włosy zna­czyły szare pasma, a jaskra­wość sukni naj­wy­raź­niej miała zatu­szo­wać bla­dość skóry. Ale w twar­dym, nie­zno­szą­cym sprze­ciwu spoj­rze­niu wróżki, która prze­żyła sto żywo­tów, nie znać było żad­nej sła­bo­ści ani uża­la­nia się nad sobą. W tych zie­lo­nych oczach było coś tajem­ni­czego, jakby patrzyły w nie­do­stępną dla innych dal. Onie­śmie­lona Kla­rion, spo­glą­da­jąc na nią, czuła, że patrzy na to, kim sama się sta­nie w przy­szło­ści.

-?I mia­łaś ku temu dobry powód, jak przy­pusz­czam -?cią­gnęła Elwina.

-?O tak. Bar­dzo dobry powód.

Jakiż to miałby być powód, w tej chwili jesz­cze sama nie wie­działa, ale z pew­no­ścią potra­fi­łaby zaraz coś wymy­ślić. Elwina wydała z sie­bie dys­tyn­go­wany, acz lek­ce­wa­żący dźwięk, jakby chciała wyra­zić prze­ko­na­nie, że jest ponad takimi drob­nost­kami. Kla­rion nie mogła uwie­rzyć we wła­sne szczę­ście.

-?Czy ćwi­czy­łaś tech­niki, które oma­wia­ły­śmy ostat­nim razem?

Kla­rion przy­tak­nęła. Ćwi­czyła. Oczy­wi­ście, że ćwi­czyła. Ale nie mogła powie­dzieć, żeby to przy­nio­sło jaki­kol­wiek efekt. Tak szcze­rze, to w ostat­nich mie­sią­cach, ku jej dogłęb­nemu prze­ra­że­niu, robiła raczej mizerne postępy. Od chwili, kiedy wróżka po raz pierw­szy otwie­rała oczy, wie­działa dokład­nie, jaki talent przy­dzie­lił jej los -?jakie było jej magiczne zami­ło­wa­nie, jej życiowe powo­ła­nie, czyn­no­ści, które odtąd miały jej przy­cho­dzić łatwo jak oddy­cha­nie. Talent, w poję­ciu więk­szo­ści wró­żek, dawał wszyst­kim miesz­kań­com Przy­stani Elfów cel w życiu i radość. Kla­rion z bie­giem czasu nabrała poważ­nych wąt­pli­wo­ści co do tego, czy sama będzie się kie­dy­kol­wiek czuła tak swo­bod­nie ze swoim talen­tem.

Elwina powie­działa jej kie­dyś, że magiczny talent przy­wód­czy był zako­rze­niony w emo­cjach, a raczej w ich braku. Tylko abso­lutna jasność umy­słu i cał­ko­wite sku­pie­nie otwie­rały moż­li­wość wła­da­nia swoim wła­snym wewnętrz­nym świa­tłem. Lecz im bar­dziej Kla­rion pró­bo­wała -?czy to poprzez ćwi­cze­nia odde­chowe, czy po pro­stu siłą woli -?nie potra­fiła opróż­nić umy­słu z emo­cji. Nie mogła pozbyć się tego roz­pacz­li­wego głodu przy­jaźni, poro­zu­mie­nia i rela­cji.

-?To dobrze -?sko­men­to­wała Elwina. -?Popa­trzmy.

Dło­nie Kla­rion w jed­nej chwili zro­biły się lodo­wate ze stra­chu. Nie, jesz­cze za wcze­śnie na roz­pacz. Może tym razem będzie ina­czej. Wycią­gnęła rękę. Głę­boko w piersi poczuła nie­skoń­czone źró­dło magii.

Gdyby się dobrze przy­ło­żyła, jeśli tylko wło­ży­łaby w to wystar­cza­jąco dużo siły, mogłaby je nagiąć do swo­jej woli.

"Skup się -?pomy­ślała. -?Zacznij to kon­tro­lo­wać".

Na krótką chwilę na jej dłoni zakwi­tło złote świa­tło. Zami­go­tało jak owiane podmu­chem powie­trza świa­tełko świecy, lecz roz­pa­liła się w niej nie­śmiała nadzieja. Czuła się oszo­ło­miona tym wysił­kiem, ale gdyby tylko... jesz­cze troszkę...

Świa­tło bły­snęło i zga­sło. Kla­rion wypu­ściła długo wstrzy­my­wane powie­trze i zaci­snęła palce na zamie­ra­ją­cym bla­sku, jakby tym spo­so­bem mogła go zatrzy­mać. Sta­rała się nie poka­zać po sobie roz­cza­ro­wa­nia.

Po dru­giej stro­nie kom­naty jaśniała kula świa­tła. Kla­rion pod­nio­sła wzrok i ujrzała Elwinę oświe­tloną magiczną ener­gią wła­snej mocy. Świa­tło pul­so­wało jej na dłoni jak minia­tu­rowa gwiazda, rzu­ca­jąc ostry blask na jej twarz i na całe pomiesz­cze­nie. Jarzyło się tak jasno i cie­pło, że Kla­rion całą siłą woli oparła się poku­sie zasło­nię­cia się przed nim rękami.

Wróżki z talen­tem przy­wód­czym, w prze­ci­wień­stwie do świetl­nych wró­żek, nie musiały mani­pu­lo­wać źró­dłem świa­tła. Uro­dzone ze spa­da­ją­cych gwiazd, nosiły to świa­tło w sobie. Ich magia mogła prze­bić się nawet przez abso­lutną ciem­ność -?i przez wszystko inne, co napo­tkała na swo­jej dro­dze. Można ją było prze­kształ­cić w tar­czę dla ochrony całego kró­le­stwa. Był to przede wszyst­kim sym­bol -?coś, w co wszy­scy miesz­kańcy Przy­stani mogli wie­rzyć i w czym mogli pokła­dać zaufa­nie.

Elwina zaci­snęła dłoń. Świa­tło zga­sło.

-?Kla­rion.

Pro­szę bar­dzo, to teraz. Kla­rion przy­brała neu­tralny wyraz twa­rzy, przy­go­to­wu­jąc się do kolej­nej repry­mendy.

-?Twoja koro­na­cja odbę­dzie się za mie­siąc.

Kla­rion skło­niła głowę.

-?Tak jest.

-?Wciąż nie zdo­ła­łaś opa­no­wać nawet naj­bar­dziej pod­sta­wo­wych umie­jęt­no­ści zwią­za­nych z naszą magią.

-?To prawda -?przy­znała z deli­kat­nym waha­niem w gło­sie.

Kró­lowa Przy­stani Elfów winna poru­szać się swo­bod­nie w zagad­nie­niach poli­tyki, orga­ni­za­cji pań­stwa i zarzą­dza­nia, ale także winna opa­no­wać magię wró­żek o talen­tach przy­wód­czych. Magię, którą Kla­rion usil­nie sta­rała się ćwi­czyć, odkąd jej szko­le­nie ofi­cjal­nie się roz­po­częło. Nie potra­fiła się tele­por­to­wać. Nie potra­fiła wytwo­rzyć wię­cej niż migo­ta­nie świa­tła na dłoni. Naj­wy­raź­niej nie potra­fiła nawet pomóc poje­dyn­czej psz­czole bez wzbu­dza­nia prze­ra­że­nia wśród swo­ich pod­da­nych.

Po krót­kiej chwili wymow­nej ciszy Elwina zapy­tała:

-?Gdzie byłaś?

Jaki był sens ukry­wa­nia prawdy? Kla­rion wes­tchnęła z rezy­gna­cją.

-?Na Let­niej Pola­nie.

Elwina zaci­snęła usta. Nie musiała nic mówić, by Kla­rion odczuła cały cię­żar jej dez­apro­baty. Samo jej spoj­rze­nie mówiło, że jest już o wiele za późno na tak dzie­cinne roz­rywki.

-?Dla­czego nie wró­ci­łaś od razu po spo­tka­niu?

-?Naprawdę chcia­łam wró­cić na czas. Lecz kiedy już odcho­dzi­łam, było tam... -?urwała, zanim pogu­biła się w szcze­gó­łach, któ­rych Elwina i tak wcale nie chciała ani nie potrze­bo­wała znać. -?Pomy­śla­łam, że pomogę pew­nej opie­kunce zwie­rząt.

Zasko­cze­nie Elwiny było wręcz nama­calne.

-?To nie była twoja sprawa. Jestem prze­ko­nana, że ta wróżka dosko­nale mogła pora­dzić sobie sama.

-?Ale ona mi podzię­ko­wała -?zapro­te­sto­wała Kla­rion. -?Może potrze­bo­wała...

-?Rozu­miem, że czu­jesz się przy­tło­czona swoją rolą, ale nie możesz poma­gać każ­dej wróżce, którą spo­tkasz, i z pew­no­ścią nie możesz się z każdą z nich spo­ufa­lać. Dobra kró­lowa potrafi się sku­pić na swoim zada­niu i poma­gać swo­jemu ludowi na znacz­nie więk­szą skalę. To jest bar­dzo roz­le­głe kró­le­stwo.

Elwina pole­ciała w stronę okna. Tutaj, z wyso­ko­ści naj­wyż­szych gałęzi Drzewa Magicz­nego Pyłu, widać było połowę Przy­stani Elfów roz­cią­ga­jącą się przed nimi aż po hory­zont.

-?Jesteś odpo­wie­dzialna za to wszystko. Czy rozu­miesz, co to ozna­cza?

-?Oczy­wi­ście, że rozu­miem.

-?Jesteś młoda. -?Elwina zmarsz­czyła brwi. -?Nie zazna­łaś dotąd kon­fliktu, praw­dzi­wego kon­fliktu, który zagra­żałby wszyst­kim twoim pod­da­nym. Musisz być przy­go­to­wana. Czujna. Dopóki nie opa­nu­jesz pod­staw, nie możesz pró­bo­wać roz­wią­zy­wać pro­ble­mów, które są o wiele bar­dziej skom­pli­ko­wane, niż się wydają na pierw­szy rzut oka. Powie­rzam ci wszystko, co mam.

W jej tonie wybrzmiało coś nie­do­po­wie­dzia­nego. Mogło to przy­brać kształt tak wielu róż­nych słów: "...i nie pozwolę ci tego zmar­no­wać...", "...cho­ciaż nie sądzę, byś temu podo­łała...".

-?Dobra kró­lowa...

-?...powinna być tak zimna i odle­gła jak gwiazda, z któ­rej się naro­dziła - dokoń­czyła za nią Kla­rion. Była to zasada, na któ­rej opie­rała się cała filo­zo­fia rzą­dów Elwiny, zasada, którą wpa­jano Kla­rion od dnia jej Przy­by­cia.

Elwina spoj­rzała na nią bez­na­mięt­nym wzro­kiem.

-?Wiem, że nie przy­cho­dzi ci to łatwo, ale tylko w ten spo­sób możesz zacho­wać bez­stron­ność. Tylko w ten spo­sób możesz roz­wa­żać w sobie wszyst­kie argu­menty i rzą­dzić spra­wie­dli­wie.

Jeśli to była prawda, to dla­czego Kla­rion naro­dziła się taka, a nie inna? Kiedy wyło­niła się ze swo­jej gwiazdy, już wtedy tliło się w niej poczu­cie celu.

To poczu­cie sensu i celo­wo­ści wła­snego ist­nie­nia wyda­wało jej się teraz tak bar­dzo odle­głe. Cza­sem podej­rze­wała, że im bli­żej było do koro­na­cji, tym gorzej radziła sobie z magią. Bywały też chwile, kiedy w głębi duszy mar­twiła się, że lada dzień na zie­mię spad­nie nowa gwiazda, z któ­rej wyłoni się zupeł­nie inna dzie­dziczka, tak ide­alna jak sama Elwina. Tak ide­alna, jak Kla­rion ni­gdy nie zdoła być.

-?Rozu­miem -?bąk­nęła.

Surowe obli­cze Elwiny nieco zła­god­niało.

-?Znaj­du­jesz się teraz pod wielką pre­sją, ale kie­dyś to wszystko sta­nie się dla cie­bie jasne, Kla­rion.

"Tylko kiedy?" Ta myśl zabo­lała ją bar­dziej, niżby się spo­dzie­wała.

-?Dzię­kuję.

-?Idź odpo­cząć -?powie­działa Elwina. -?Jutro prze­wod­ni­czysz posie­dze­niu rady.

Pra­wie o tym zapo­mniała. Mini­stro­wie Pór Roku spo­ty­kali się co tydzień, aby omó­wić bie­żące sprawy w swo­ich regio­nach. Wszystko -?od spo­rów i waśni po prośby o zasoby -?było przed­sta­wiane Elwi­nie. A już od jutra, jak przy­pusz­czała Kla­rion, będzie przed­sta­wiane jej samej.

A zatem, byle do jutra. Zaczy­na­jąc od jutra, postara się zacho­wy­wać jak na kró­lową Przy­stani Elfów przy­stało.

Rozdział 3

3

Naza­jutrz, już od samego rana, z wciąż brzmią­cymi w uszach napo­mnie­niami Elwiny, Kla­rion zabrała się do przy­go­to­wa­nia posie­dze­nia rady -?pierw­szego, jakiemu miała samo­dzielne prze­wod­ni­czyć. Na wszelki wypa­dek ostatni raz przej­rzała zale­ga­jące na jej biurku papiery -?serię krót­kich rapor­tów od wszyst­kich mini­strów. Dzi­siej­sza agenda była miło­sier­nie -?i dość zaska­ku­jąco -?zwię­zła. Przy­stań Elfów tęt­niła wzmo­żoną pracą zwłasz­cza w tygo­dniach poprze­dza­ją­cych zmianę pór roku. Teraz była późna wio­sna, prze­si­le­nie przy­pa­dało za mie­siąc, czyli pora zupeł­nie nie­sprzy­ja­jąca wytchnie­niu.

Nie wspo­mi­na­jąc już o wszyst­kich dodat­ko­wych zada­niach zwią­za­nych z jej koro­na­cją.

Jej koro­na­cja. Już na sam dźwięk tych słów poczuła, jak znowu cała się spina. Wkrótce to ona, Kla­rion, będzie musiała podej­mo­wać decy­zje, dzięki któ­rym kró­le­stwo będzie funk­cjo­no­wać jak należy, a pory roku będą nastę­po­wać po sobie bez zakłó­ceń.

Będzie od niej zale­żeć nie tylko dobro­byt Przy­stani Elfów, ale także Sta­łego Lądu i wszyst­kich miesz­ka­ją­cych na nim ludzi.

Lęki wobec podob­nej pre­sji z pew­no­ścią ją przy­gniotą, jeśli będzie roz­trzą­sała je zbyt długo. Zamiast tego posta­no­wiła pójść za radą Elwiny i sku­pić się na bie­żą­cym zada­niu. Skoro wciąż nie potra­fiła użyć drze­mią­cej w niej magii, to przy­naj­mniej postara się popro­wa­dzić dzi­siej­sze spo­tka­nie z należ­nym opa­no­wa­niem. Tego dnia Elwina nie będzie mogła zarzu­cić jej niczego.

Wstała z nagłą sta­now­czo­ścią i natych­miast prze­szedł ją dreszcz. Odwró­ciła się na wpół prze­ko­nana, że zoba­czy kogoś -?lub coś -?co śle­dziło jej ruchy zza szyby drzwi bal­ko­no­wych. Ale było tam tylko jej wła­sne odbi­cie w obra­mo­wa­niu fan­ta­zyj­nie wygię­tych gałęzi, gapiące się na nią rów­nie inten­syw­nie, jak ona gapiła się na nie, a za nim - pano­rama gór w Zimo­wych Lasach. Szczyty naj­wyż­szych z nich się­gały ku sobie, two­rząc kształt pół­księ­życa. W świe­tle wcze­snego poranka cały śnieg na ich zbo­czach był różowy jak wnę­trze muszli. Cza­sem wyda­wało jej się, że te góry patrzą na nią.

Przez całe życie powta­rzano jej, że zimo­wym wróż­kom nie można ufać. Z daw­nych cza­sów pozo­stało led­wie kilka legend wyja­śnia­ją­cych źró­dło kon­fliktu. Kla­rion zda­rzyło się widzieć jedno czy dwa przed­sta­wie­nia, które poru­szały temat nie­po­ro­zu­mie­nia, jakie podzie­liło ich światy. Wciąż pamię­tała, jak sie­działa w teatrze obok Elwiny -?bez tchu, z rękami zaci­śnię­tymi na porę­czy ich loży -?gdy Saga, naj­bar­dziej uta­len­to­wana z gawę­dzia­rek Przy­stani Elfów, snuła opo­wieść o Tyta­nii, ich pierw­szej kró­lo­wej.

Kiedy mówiła, obrazy jej słów uka­zy­wały się za jej ple­cami w chmu­rze zło­tego pyłu. Bły­ski lodo­wych włóczni i strzały z pió­rami. Drzewo Magicz­nego Pyłu nie więk­sze od gną­cej się pod napo­rem wichru sadzonki. Straż­nik Zimo­wego Lasu i jego strasz­liwa, zębata korona, na tle spo­wi­ja­ją­cej go ciem­no­ści.

Oso­bi­ście Kla­rion uwa­żała, że cały ten dra­mat sprzed wie­ków miał w sobie coś nie­po­ko­jąco roman­tycz­nego. Tym­cza­sem Elwina aż prych­nęła, kiedy jeden z naj­bar­dziej zaufa­nych dorad­ców Tyta­nii zgi­nął tra­giczną śmier­cią. Ale mimo całej swo­jej pory­wa­ją­cej teatral­no­ści legenda ni­gdy nie wyja­śniała tych szcze­gó­łów, któ­rych Kla­rion naj­bar­dziej pra­gnęła. Mówiła jedy­nie o nie­ja­snym spo­rze mię­dzy dwoma wład­cami i mrocz­nej sile, która pochło­nęła Straż­nika Zimo­wego Lasu. Więk­szo­ści miesz­kań­ców cie­płych pór roku tyle wystar­czało, by raz na zawsze stra­cić zain­te­re­so­wa­nie swo­imi sąsia­dami.

Kla­rion pozbie­rała notatki i otwo­rzyła drzwi na bal­kon. Owio­nęło ją chłodne powie­trze. Zewsząd dola­ty­wały odgłosy budzą­cej się ze snu Przy­stani Elfów. Z trze­po­tem skrzy­deł wsko­czyła na balu­stradę bal­konu, a potem wzbiła się w powie­trze.

Pod­le­ciała w górę, odsu­wa­jąc na bok liście i gałązki, aż zoba­czyła źró­dło Studni Pyłu Wró­żek. Kaskada zło­tego pyłu wyle­wała się z otworu w pniu na różowe płatki lilii. Pył ska­py­wał tara­sami na per­łowe bocz­niaki, aż w końcu wpa­dał do studni, wtu­lo­nej w spi­ralny węzeł kona­rów drzewa.

Magiczny Pył -?ożyw­cza sub­stan­cja i siła napę­dowa całego ich spo­łe­czeń­stwa -?powsta­wał głę­boko w sercu Drzewa. Nikt nie wie­dział dokład­nie jak i dla­czego, cho­ciaż uczeni pył­ko­lo­dzy przez stu­le­cia spi­sali na ten temat wiele opa­słych tomisk i pro­wa­dzili naukowe spory nad teo­rią pyłu. Jedyne, co Kla­rion wie­działa na pewno, to że Pył jest prze­sy­cony magią, która zasila jak krwio­bieg całą Przy­stań poprzez roz­le­głą sieć korzeni. Kiedy pozwa­lała sobie na chwilę wytchnie­nia, czuła tę magię wokół sie­bie -?cie­płą i nio­sącą pocie­sze­nie. Spra­wiała, że powie­trze pach­niało słodko, jak her­bata z mio­dem i cyna­mo­nowe bułeczki w pie­kar­niku. Jej sub­telna obec­ność ni­gdy nie prze­sta­wała Kla­rion zadzi­wiać.

O tej porze wszy­scy usta­wiali się w kolejce po swoją dzienną por­cję pyłu -?łyżeczkę, nie wię­cej. Straż­nicy pyłu stali w nim po kostki na pły­ciź­nie przy brzegu Studni i raz po raz zanu­rzali w niej kubki. Kla­rion podzi­wiała pre­cy­zję ich ruchów, kiedy obsy­py­wali każdą wróżkę dokład­nie odmie­rzoną ilo­ścią pyłu. Bez tej ożyw­czej sub­stan­cji wróżki nie mogłyby latać, ponie­waż skrzy­dełka nie dałyby rady utrzy­mać ich cię­żaru w powie­trzu. Kolejka cią­gnęła się i zakrę­cała, a sto­jące w niej wróżki plot­ko­wały i chi­cho­tały mię­dzy sobą. Nie­które trzy­mały fili­żanki her­baty z mle­cza, żeby się roz­bu­dzić, inne wciąż jesz­cze kipiały ener­gią po noc­nej zmia­nie. Jeden ze sto­ją­cych w kolejce elfów zauwa­żył ją kry­jącą się za zasłoną liści. Unio­sła dłoń w nie­śmia­łym pozdro­wie­niu. Zbladł, odwró­cił wzrok i zajął się robie­niem cze­goś bar­dzo skom­pli­ko­wa­nego i na oko dość tech­nicz­nego ze źdźbłem trawy, które trzy­mał w ręce.

Kla­rion sta­rała się nie oka­zać roz­cza­ro­wa­nia. Petra nie­raz jej powta­rzała, że w jej wyra­zie twa­rzy i w tonie głosu kryje się coś kró­lew­skiego, co trzyma innych na dystans. Nic nie mogła z tym zro­bić.

-?Wasza Wyso­kość.

Kla­rion aż stęk­nęła z zasko­cze­nia.

Prze­krzy­wiła głowę i ujrzała Arte­mis sie­dzącą na gałęzi tuż nad jej głową. Ta to zawsze potra­fiła pozo­stać nie­wi­doczna, cho­ciaż była na widoku. Impo­nu­jący, choć rów­nież nieco prze­ra­ża­jący talent.

-?Dzień dobry -?ode­zwała się Kla­rion nieco bez tchu.

Mina jej straż­niczki wyra­żała coś zbli­żo­nego do współ­czu­cia. Jeśli cho­dziło o Arte­mis, to trudno było stwier­dzić, co tak naprawdę myśli, bo do per­fek­cji opa­no­wała sub­telną sztukę obo­jęt­nego spo­koju. Cza­sami jed­nak Kla­rion przy­ła­py­wała ją, jak patrzyła na innych zwia­dow­ców wycho­dzą­cych na patrol z czymś w rodzaju głod­nej tęsk­noty w oczach. Jeden jedyny raz zapy­tała ją o to, ale Arte­mis cał­ko­wi­cie się wtedy zamknęła, jak małż. Kla­rion zro­zu­miała, że nie­któ­rych ran nie powinno się doty­kać.

-?Nie są przy­zwy­cza­jeni, by kró­lowa się z nimi spo­ufa­lała -?powie­działa szorstko Arte­mis. -?Po pro­stu oka­zują ci respekt.

Czyżby to był respekt? Nawet jeśli tak, to z pew­no­ścią nie czuła, by na niego zasłu­gi­wała. Mimo to nie­zborne próby Arte­mis, żeby ją pocie­szyć, spra­wiły, że nieco się roz­ch­mu­rzyła. Kla­rion podej­rze­wała, że pod tym chłod­nym, pro­fe­sjo­nal­nym pan­ce­rzem kryła się współ­czu­jąca dusza, cho­ciaż straż­niczka ni­gdy w życiu by się do tego nie przy­znała. Pew­nego dnia może samo się to ujawni.

-?Oczy­wi­ście -?odparła, po czym z wymu­szo­nym entu­zja­zmem zapy­tała: -?Czy możemy już iść?

Arte­mis ski­nęła głową.

Dys­kret­nie Kla­rion popro­wa­dziła je do kom­nat rady, znaj­du­ją­cych się tuż pod Stud­nią Magicz­nego Pyłu. Nie było tam żad­nych drzwi, a pomię­dzy mister­nie rzeź­bione żebro­wa­nie skle­pio­nego sufitu wsta­wiono szyby, dzięki czemu otwie­rał się na niebo o każ­dej porze dnia i nocy.

Wąskie pasy kory łączące panele na ścia­nach także zdo­biły kunsz­towne inkru­sta­cje, tu i ówdzie muśnięte deli­kat­nymi pasmami poły­sku­ją­cego zło­tego pyłu. Wśród tych wzo­rów kryły się sym­bole wszyst­kich pór roku - wiecz­nie zie­lony kwiat Wio­sny, tęcza Lata, peł­nia księ­życa Jesieni i pła­tek śniegu Zimy. Ten drobny szcze­gół zawsze Kla­rion intry­go­wał. Skoro ich kró­le­stwa od zawsze trzy­mały się osobno, dla­czego pra­dawni arty­ści uwzględ­nili Zimę na swo­ich fre­skach?

Kiedy pod­le­ciały nieco bli­żej, przez otwarte skle­pie­nie dotarł do Kla­rion stłu­miony szmer zawzię­tych dys­ku­sji mini­strów. Nie miała poję­cia, o co mogli się spie­rać o tak wcze­snej porze poranka. Przy­pusz­czała, że to stop­niowo przy­cho­dzi po dłu­gich latach wspól­nej pracy. Ist­niała nie­skoń­czona liczba drob­nych zatar­gów i poli­tycz­nych alu­zji, o któ­rych zna­cze­niu Kla­rion miała jedy­nie mgli­ste poję­cie, ponie­waż pocho­dziły z cza­sów sprzed jej Przy­by­cia. Tak czy ina­czej spory na temat tego, która z pór roku liczy się naj­bar­dziej, zda­wały się ich ni­gdy nie męczyć. Zebrała się w sobie i wle­ciała do środka.

W kom­na­cie trzej mini­stro­wie Pór Roku zebrali się już przy dłu­gim stole, który zaj­mo­wał nie­mal całą dłu­gość sali. Mini­ster Wio­sny była wła­śnie w trak­cie peł­nego emo­cji mono­logu, a mini­ster Jesieni przy­ta­ki­wał jej machi­nal­nie, naj­wy­raź­niej błą­dząc myślami gdzieś indziej. Tym­cza­sem mini­ster Lata wyglą­dała, jakby zaraz miała zasnąć na sto­jąco. Jed­nak, kiedy zdali sobie sprawę z jej obec­no­ści, wypro­sto­wali się i uci­chli. Już się nauczyła, że to był ele­ment magii zwią­za­nej z talen­tem przy­wód­czym: zdol­ność do sku­pia­nia na sobie uwagi wszyst­kich obec­nych.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki