Myśli rozbiegane - Angel Voxword

Nie wystarczy

Mi wmawiać

Że mnie

Kochasz

I mi to szczerze

Okaż.

Wtedy to

Odwdzięczę

Uprasuje

Koszule.

Nie przynoś

Mi bukietów

Zawsze tak

Samo.

Chcę twoich

Dłoni

Nad przepaści

Skraju.

Daj mi więc

Siebie

Bądź moją

Tarczą

Pragnieniem

I mocą.

Mówili na mnie

Anioł

Gdy spadłem

Na ziemię

Zło

I czekam

Na tęczę

Do nieba.

Karykaturą siebie

Muszę ciągle być

Przed światem

Zmuszony się kryć

Bo nie zrozumie

Nie zaakceptuje

Prawie nikt.

Gdy będę sobą

Bez masek i peruki

To nikt mnie

Nigdy nie pozna.

Taki wolny ptak

Radosny od rana

Mieć w nosie

Chcę znów

Poczuć wiatr

Czeszący włosy.

Wiesz, nie wierzę już

W twoje czułe słowa

Od dawna nie ufam ci

Wreszcie jestem gotowa

Zamknąć za tobą drzwi.

Nie wierzę!

Nie mów

Cały ten

Ambaras.

Nie wierzę teraz już

Więc przestań mówić

Muszę teraz ci odmówić

Bo mnie nie interesujesz.

Nie uwierzę w szansy moc

Nie chciałeś mnie kochać,

Szanować mój cenny czas

To teraz przestań szlochać

Ja mówię stanowczo: pass!

Przyjaźń

To taki niezwykły

Ludzki stan

Człowieczeństwa

A miłość

Ma swój początek.

Przyjaźń

Ta trwalsza

Gdzie jest

Życia kres.

Przyjaźń

Jest zawsze

Ja i nasz

Świat mały

Budujemy

Razem.

Losie bosmanie

Na uczuć oceanie

Płyniesz statkiem

Złamanych serc.

Mimo sztormów i burz

Pośród ostów i róż

Niestrudzenie gnasz

Przez ten świat.

Losie żeglarzu

Kapryśny marynarzu

Zrzuć łajbę ratunkową

Na fali grzbiet.

Popłyniemy dziś w dal

Mimo wzburzonych fal

Port nie naszej miłości

Na horyzoncie jest.

Tylko butelka po rumie

Opowiedzieć to umie

Co to serce przeżyło

Sztormów i burz.

Cztery ma łapki

I futro w łatki

Nosek różowy

Ogon kolorowy.

Nie ma swego pana

Miauczy już od rana

Domu też nie broni

I za czymś tam goni.

Kici, kici, miau, miau,

Kotek sobie sam spał

Tego nie wie,

Oj nie wie nikt.

Humor ma zmienny

I wzrok płomienny

Kiedy pusta miska

Bestia jest z tygryska.

Jest taki uroczy

Robi smutne oczy

Miłość tobie daje

Kiedy słońce wstaje.

Żyć mi się nie chce

Znów lecę w dół.

Złamane serce

Prawda na stół.

Skończy się wreszcie

Ten wielki ból.

Gdy w końcu, nareszcie

Zaciśnie się sznur.

Stracone dziś szczęście

Nie powróci już

Do nicości przejście

Otworzy mi nóż.

Żyć mi się nie chce

Zamknę w butelce

Zranione serce

Odejdę stąd.

Kolorowi chłopcy

Ulicami szli

Niestrudzeni łowcy

Tęczowych dni.

Nieśli na sztandarach

Buntu swego głos

Grając na gitarach

Świat brali pod włos.

Kolorowi oni tacy

Skandaliści ci

Dziewczyny, chłopacy

Do przyszłości drzwi.

Nieśli swoje flagi

Zaciśnięta pięść

Pełni snów, odwagi

Na szczyt chcieli wejść.

Kolorowe nóżki

Jeszcze krótkie są

Czas zrzucić wianuszki

Ostatni wybił już dzwon.

Ta jedna chwila

Zmieniła cały

Mój mały świat

Zbudowany z iluzji

Zbudowany z kart.

To nie ja jestem zerem

To nie ty mym przyjacielem

Nie ty, nie ty, nie ty

Podajesz mi dłoń.

To nie ja nikim jestem

To nie ty darzysz mnie gestem

Bo ty, bo ty, bo ty

Jak w porcelanie słoń.

To nie ja jestem tobą

To nie ty bywasz sobą

Nie ty, nie ty, nie ty

Lecz twoje alter ego