Mów mi Lilith - Andre Biberstein

Kup ebooka

10.10 zł
8.38 zł (10,10 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

PROLOG. NA ZACHÓD

Imię ci nadam, imię tajemne. Na równi moje i twoje. Imię ci nadam. Tylko dla mnie.

Pierwsza fala przeszła przez dziób i rozbiła się o nadbudówkę z takim impetem, aż kadłub zatrząsł się od uderzenia.

Przez kilka sekund nie widział nic. Woda spłynęła po szybach kokpitu, wiatr szarpnął jachtem, a potem wszystko znowu przechyliło się na lewą burtę. Kadłub jęknął głucho. Nie był to dźwięk, którego chciało się słuchać nocą, samotnie, na północnym Atlantyku.

Spojrzał na instrumenty, choć znał kurs i nie musiał ich sprawdzać. Od wielu godzin płynął na zachód.

Grenlandia była gdzieś przed nim, niewidoczna za ciemnością, deszczem i wodą. Islandia została z tyłu. Za daleko, żeby zawrócić pod wpływem rozsądku, który przypomniał o swoim istnieniu.

Wiatr zawył w olinowaniu. Autopilot próbował utrzymać jacht na kursie, ale przy kolejnym uderzeniu fali dziób odskoczył. Alarm zapiszczał krótko.

- Wiem - powiedział.

Głos zabrzmiał obco. Od kilkunastu godzin nie odezwał się do nikogo. Sięgnął do panelu i wyłączył alarm. Morze nie potrzebowało elektroniki, żeby poinformować go, że sytuacja robi się zła.

Wiedział to po drżeniu pokładu pod stopami. Po sposobie, w jaki wiatr uderzał w maszt. Po wodzie, która nie zdążyła odpłynąć z kokpitu, zanim przyszła następna.

Przez lata woził ludzi po wodach wokół Islandii. Turystów, którzy chcieli zobaczyć wieloryby, klify, maskonury, lodowce. Ludzi ubranych w najdroższe kurtki świata, przekonanych, że ocean jest kolejną atrakcją kupioną razem z biletem lotniczym. Zawsze mówił im jedno:

- Morze nie wie, ile zapłaciliście.

Niektórzy się z tego śmiali, ale teraz nie było przy nim nikogo. Zredukował żagiel wcześniej, zanim zrobiło się naprawdę źle. Powinno wystarczyć. Nie wystarczało. Kolejny podmuch położył jacht tak głęboko, że przez moment widział obok siebie tylko czarną ścianę wody. Wyprostował go.

- No dalej.

Nie wiedział, czy mówi do łodzi, do morza, czy do siebie.

Spojrzał na zegarek, a potem na telefon w wodoodpornej kieszeni. Choć wiedział, że nie ma zasięgu, wyjął go i nacisnął przycisk. Ekran rozświetlił ciemność zdjęciem jej twarzy, zrobionym kilka miesięcy wcześniej. Nie wiedziała o tym. Stała odwrócona bokiem, z włosami poruszanymi przez wiatr, patrząc gdzieś poza kadr. Na fotografii nie było nic szczególnego. Dla niego było wszystko. Przesunął kciukiem po ekranie.

- Tym razem nie.

Schował telefon i wtedy coś strzeliło nad jego głową. Odruchowo spojrzał w górę, kiedy trzask rozległ się po raz drugi, a żagiel gwałtownie zatrzepotał. Lina uderzyła o maszt, potem kolejny raz, szybciej, chaotycznie.

Zaklął, wpiął się linką bezpieczeństwa i wyszedł z kokpitu. Wiatr uderzył w niego z taką siłą, że ledwie mógł utrzymać się na nogach, a deszcz ciął go po twarzy. Pokład znikał pod wodą i pojawiał się znowu, przechylony pod takim kątem, że każdy krok trzeba było planować.

Przesunął karabińczyk o metr, potem o następny. Nie patrzył na morze.

Najgorszą rzeczą podczas takiej pogody było patrzeć na falę, która nadchodziła.

Dopiero wtedy rozumiał, jak niewiele może przeciwstawić morzu. Dotarł do miejsca, w którym mógł zabezpieczyć zerwaną linę. Palce miał coraz mniej sprawne mimo rękawic. Skóra. Przez moment pomyślał o jej dłoni. Obraz przyszedł bez ostrzeżenia: zamiast morza i jachtu zobaczył słońce.

Kobieta o jasnych włosach związanych wysoko stała przy otwartym oknie. Odwróciła się do niego i roześmiała.

Za nią przebiegło dziecko, potem drugie. Blond włosy i bose stopy.

Dom, którego nigdy nie widział. Zapach pomarańczy. Jej dłoń na jego karku. I nagle krew. Obraz zniknął.

- Nie teraz!

Fala uderzyła w burtę i przewróciła go. Linka bezpieczeństwa napięła się gwałtownie i zatrzymała go kilkadziesiąt centymetrów od relingu. Leżał na pokładzie, próbując złapać oddech.

- Nie teraz - powtórzył ciszej.

Podniósł się i dokończył zabezpieczanie. Kiedy wrócił do kokpitu, oddychał ciężko, ale jacht nadal szedł. Na razie wystarczyło. Usiadł i spojrzał przed siebie, w ciemność. Grenlandia pozostawała niewidoczna. Przy silniejszym deszczu znikał nawet koniec własnego dziobu.

Pomyślał o nagraniu, które wysłał jej przed utratą zasięgu. Obejrzała je już? Nie wiedział.

Gdyby teraz usłyszał jej głos, być może spróbowałby zawrócić. Tyle że od kilku tygodni robił wszystko, by nie dopuścić do tej chwili.

Nie ufał własnym wnioskom. Ufał strachowi, który wracał z każdym kolejnym przebłyskiem.

Jeśli się mylił, straci ją przez własny strach. Jeśli miał rację, pozostanie przy niej mogło kosztować znacznie więcej.

Wybrał rozwiązanie, które potrafił unieść: odejść. Nie oczekiwał, że mu wybaczy. Wmawiał sobie, że wystarczy, jeśli będzie bezpieczna.

Morze przed dziobem uniosło się. Tym razem zobaczył falę znacznie większą od poprzednich.

Jacht zaczął wspinać się po jej zboczu. Dziób poszedł wysoko. Jeszcze wyżej.

Przez sekundę miał przed sobą tylko czarną wodę i białą pianę.

W głowie wróciła ostatnia wiadomość Elín: "Nie będę cię zatrzymywać. Ale nie odbieraj mi prawa do wiedzy, czy żyjesz."

Odpowiedział jej tylko: "Żyję." Patrząc na załamującą się falę, po raz pierwszy nie był pewien, jak długo jeszcze to słowo pozostanie prawdą. Fala załamała się nad jachtem. Nie zdążył zobaczyć niczego więcej.