Czułem prawdziwie głębokie i bardzo osobliwe uczucie dla mojej
przyjaciółki Morelli. Zrobiwszy z nią znajomość wiele lat temu
poczułem, że dusza moja zapłonęła od pierwszego spotkania ogniami,
których przedtem nie znałem; ale nie były to ognie Erosu, to też
gorzkiem i gryzącem dla mnie było stopniowe przekonanie, że nie
mogłem w żaden sposób określić ich niezwykłego znaczenia, lub
umiarkować ich natężenia. Ale poznaliśmy się; los połączył nas
przed ołtarzem; nigdy nie mówiłem o uczuciu, nie myślałem o
miłości. Ona atoli, unikała towarzystwa ludzi i przywiązawszy się
do mnie jedynie, czyniła mnie szczęśliwym.
Erudycya Morelli była głęboka. Tak jak życia pragnę
talenty jej były wprost niezwykłe - siły jej umysłu były olbrzymie.
Czułem to i w wielu rzeczach stałem się jej uczniem. Wkrótce atoli
spostrzegłem, że być może z powodu jej wychowania w Presburgu,
kładła przedemną mnóstwo tych mistycznych pism, które się zwykle
uważa za szumowiny wczesnej literatury niemieckiej. Te oto pisma
były z nieznanej mi przyczyny przedmiotem jej ulubionych i
nieustannych studyów i to, że z biegiem czasu stały się także
mojemi studyami należy przypisać prostemu lecz silnemu wpływowi
zwyczaju i przykładu.
We wszystkiem tem jeżeli się nie mylę, rozum mój nie wiele
miał do czynienia. Ideały te wcale nie wpływały na moje przekonania
i jeżeli się nie bardzo mylę, nie można było odkryć, ani w moich
czynach, ani też w myślach tego mistycyzmu, o którym bezustannie
czytałem. Przekonany o tem, powierzyłem się bez zastrzeżeń
przewodnictwu swej żony i z niezachwianem sercem wszedłem w
labirynt jej studyów. A wtedy kiedy pochylony nad wzbronionemi
pismami, czułem rodzące się we mnie zakazane uczucia, wtedy Morella
kładła mi na rękę swą chłodną dłoń i wydobywała z popiołów dawno
zmarłej filozofii jakieś ciche, szczególne słowa, których osobliwe
znaczenie wypalało się niezatarcie w mej pamięci. A wtedy godzinę
za godziną spędzałem u jej boku, rozkoszując się muzyką jej głosu -
aż w końcu jego melodya nabrała cechy przerażenia - i wtedy padał
cień na mą duszę - i bladłem i drżałem wewnętrznie słuchając tych
nieziemskich tonów. Tak nagle radość przechodziła w trwogę, a to co
było najpiękniejsze, stawało się odrażającem tak, jak Hinnom stał
się Ge-Henną.
RESZTA TEKSTU DOSTĘPNA W PEŁNEJ WERSJI.
