2. Dawid Motyka - [Cień i ostoja]
Znów cień wieczorny kładzie się na twarzy,
i serce milknie w tętniącym żalu.
Tak mało ciebie los mi zdołał zdarzyć,
w krainie tęsknot i w nocnym bezkresie.
Nie czułem ciebie, twych rąk i obecności,
gdy wzrok skruszony błądził w chłodnym niebie,
szukając w jasnej, księżycowej bieli
bladego cienia, co uciekł od siebie.
I szedłem drogą - wąską, lecz nabrzmiałą,
ulicą czystą, deszczem wygładzoną,
lecz tak złudną, śliską, niebywałą,
gdzie kroki w mroku bezradnie toną.
Szedłem popiołem zdradliwego morza,
co wielkie oczy otwiera nad nami.
I tuliłbym cię do czułego słowa,
gdybyśmy tylko nie byli wyspami.
Roznoszę zboże po dalekich ziemiach,
niechaj ten kwiat w nurt czuły popłynie.
Roznoszę sercem, trwaniem, tchnieniem ducha -
miłości moja, trwaj w swej drobinie.
Szedłem przez gwarne, tłumne aleje,
gdzie splątany bulwar ludzkie rzeki niesie.
Szedłem, by dotknąć twojego istnienia,
w tym obcym, głośnym, kamiennym lesie.
Lecz wiem już dzisiaj: nie jesteś z kamienia,
tyś mą ostoją, gdy wokół ułuda.
Tyś jest spokojem, źródłem natchnienia,
w którym zrodziły się myśli i cuda.
Jesteś paciorkiem w wielkim różańcu,
łączysz mój świat w jedną, świętą całość.
Tulam cię mocno do własnego serca,
by ocalić tę wielką nietrwałość.