Moja droga życia XIV - Dawid Motyka

Kup ebooka

40.38 zł
33.52 zł (40,38 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

2. Dawid Motyka - [Cień i ostoja]

Znów cień wieczorny kładzie się na twarzy,

i serce milknie w tętniącym żalu.

Tak mało ciebie los mi zdołał zdarzyć,

w krainie tęsknot i w nocnym bezkresie.

Nie czułem ciebie, twych rąk i obecności,

gdy wzrok skruszony błądził w chłodnym niebie,

szukając w jasnej, księżycowej bieli

bladego cienia, co uciekł od siebie.

I szedłem drogą - wąską, lecz nabrzmiałą,

ulicą czystą, deszczem wygładzoną,

lecz tak złudną, śliską, niebywałą,

gdzie kroki w mroku bezradnie toną.

Szedłem popiołem zdradliwego morza,

co wielkie oczy otwiera nad nami.

I tuliłbym cię do czułego słowa,

gdybyśmy tylko nie byli wyspami.

Roznoszę zboże po dalekich ziemiach,

niechaj ten kwiat w nurt czuły popłynie.

Roznoszę sercem, trwaniem, tchnieniem ducha -

miłości moja, trwaj w swej drobinie.

Szedłem przez gwarne, tłumne aleje,

gdzie splątany bulwar ludzkie rzeki niesie.

Szedłem, by dotknąć twojego istnienia,

w tym obcym, głośnym, kamiennym lesie.

Lecz wiem już dzisiaj: nie jesteś z kamienia,

tyś mą ostoją, gdy wokół ułuda.

Tyś jest spokojem, źródłem natchnienia,

w którym zrodziły się myśli i cuda.

Jesteś paciorkiem w wielkim różańcu,

łączysz mój świat w jedną, świętą całość.

Tulam cię mocno do własnego serca,

by ocalić tę wielką nietrwałość.