7. Dawid Motyka - Namiętność
Namiętność budzi intymność,
rodzącą oddanie -
bezwiedny pomost, przez który wzruszenie
przepływa gwałtownym prądem,
elektryzując tkanki.
Pragnęlibyśmy kochać bezsłownie,
lecz usta - pierwotne narzędzie mowy -
stają się archipelagiem milczenia.
Czy potrafimy nimi pisać na skórze
wiersze piękniejsze niż ludzki język?
Ręce, ten żywy pokarm wdzięczności,
brodzą w otchłani zmysłów.
Są jak pąk róży rzucony na wodę:
płyną powoli, bezwładnie, lecz celowo,
by dotknąć wrażliwej geografii ciał,
gdzie każdy gest waży więcej niż słowo.
Czy ludzkie dłonie mogą pachnieć,
gdy aksamit nieba spogląda na nas
głębią pełną afrodyzjaków?
Gęsty zapach, ciężki od obietnic,
rozlewa się po ciele wybranki.
Można dotykać nieskończenie długo,
w absolutnym ukojeniu, bez sylaby sprzeciwu.
Ciało odpoczywa w ciszy,
zanurzone w ciepłym piasku obecności.
Bo czymże są najdroższe perfumy
wobec naturalnego aromatu bliskości?
Oto morze, które wchłania własną falę,
by ponieść ją ku brzegom szczytowania -
do ostatecznego, czułego ujścia.
9. Dawid Motyka - Archipelag gwiazd
Pęcznieje już niebo od gwiazd wyniosłych,
podczas gdy ludzie na ziemi skracają swój bieg.
Biegną na oślep, by choć na chwilę dotknąć szczęścia,
by znaleźć słowo, którym naznaczą swój ulotny ślad.
Te gwiezdne archipelagi milczą w pokorze.
Są na wysokościach niczym daleki łoskot drzew,
niczym liście uwięzione w swej wiecznej, nocnej zmorze,
lub jak ptak o rozpostartych skrzydłach, który budzi świt.
Mówią tak wiele o krańcach naszego świata
i o miejscach, gdzie rodzi się zupełnie nowy ład.
Czy ta najjaśniejsza z nich świeci dziś dla mnie?
Czy niesie ratunek komuś, kto tam, w nieskończoności,
został naznaczony samotnością i karmi się pustką?
Pod dyktando konstelacji życie toczy się tylko w jedną stronę.
One bezlitośnie wskazują, kto na tym świecie nosi koronę,
kto jest królem wszechświata, a kto jedynie milczeniem,
kto stał się kruchym podarunkiem, a kto przelotnym spojrzeniem.
Świeca kosmicznego blasku zatacza pełny krąg.
Kochanie tych małych punktów z perspektywy ziemi
bywa bolesne - bo gdy któraś niespodziewanie gaśnie,
czujemy rozdzierającą, lodowatą pustkę.
Jakby czyjeś ziemskie życie właśnie dobiegło końca.
Jakby żal rozlewał się w nas, tworząc nieodwracalną zgubę,
jakby cały świat w jednej sekundzie drastycznie się pomniejszył.
To nieme niebo pokazuje nam, jak mali jesteśmy.
Uczy nas, kogo powinniśmy słuchać w ciemnościach.
I zostawia z pytaniem, ukrytym głęboko pod powiekami:
czy zdołamy wytrwać w tym narzuconym porządku,
czy raczej utoniemy w kosmicznym chaosie,
który udaje przed nami święty spokój?
15. Dawid Motyka - Żyć chcę
Tulę cię całym skarbem,
tulę cię całym dniem.
Otulam w bezpieczne bastiony,
czuj mnie swoim snem.
Darzę cię swoim ideałem,
darzę wszystkim, co mam.
Bo wyżej to już tylko parzę,
w mej sile niezmiennie tu trwam.
Kochany człowieku,
żyj tak, jak w duszy ci grało.
Niech wszystko zmienia się z wiekiem,
by na koniec pięknie wydobrzało.
Kochany przyjacielu,
czuj życie bogatym i dostatnim.
Aby nasze jutro było lśniące,
niech rozkwita kwiatem bratnim.
Czuj życie gorącym sercem,
czuj życie jasnym rozumem.
Łącz te wiązki w cudzysłowie,
niech nowa myśl rodzi się w głowie.
Czuj swoim własnym wyczuciem,
czuj tym, co kryjesz na dnie.
Bo to, co czyste i nieskazitelne,
nigdy nie zrani cię.
Przyjdź do mnie jeszcze dziś,
by twój urok we mnie wzrósł.
Podnosząc dumnie swe godło,
podnosisz też i róg.
Przyjdź ze skromnością
wszystkich swoich cnót.
Niech rodzi się czysta miłość,
niech tworzy się złoty miód.