2. Dawid Motyka - Wszystkich świętych
Listopad przyszedł, pierwszy dzień nastaje,
Wszystkich Świętych otwiera niebios gaje.
Dzień Zaduszny tuż za nim kroczy cicho,
Gdy ziemskie troski i niepokoje ucichną.
Niesiemy znicze, chryzantem kobierce,
By w dżemie zadusznym ukoić swe serce.
W cichej modlitwie słowa splatamy,
O losach świata cicho rozmawiamy.
Wspomnienie bliskich w pamięci wciąż żyje,
Choć ból po stracie w piersi mocno bije,
A polski orzeł w locie swym ogłasza,
Jak wielka pustka serca nam rozprasza.
Oto jest siła wiecznego spoiwa,
Która na grobach tradycją ożywa.
Ostatnie staranie człowieczego rodu,
Nad mogiłą pełną wieczności i chłodu.
Spoczął tu ktoś, kogo kochamy nad życie,
Z kim dziś w swej duszy rozmawiamy skrycie.
Zostaw jeszcze znicz na ciche odchodne,
By serce było wspomnień wiecznie głodne.
Wiatr zżółkłe liście z marmuru porywa,
W ten czas zadumy pamięć nas wzywa.
Tyś bliski sercu, choć ziemski czas zgasł,
Jak czcigodny brat stoisz pośród nas.
Amen, Alleluja, modlitwa skończona,
Wdzięczność i kwiaty przyjęła ta strona.
By w nowym roku, w niebiańskiej domenie,
Ten, kogo nie ma, odnalazł zbawienie.
Niech czysta jasność w czyśćcu go nie trzyma,
Lecz w niebie mocniejsza tli się w nim chwila.
7. Dawid Motyka - Nasza biało czerwona
Nigdy nie zapomnij, skąd twój ród pochodzi,
Gdzie siła i męstwo w sercu się rodzi.
To duma i honor, ambicji nadanie,
Żem Polakiem zrodzon - tak moim zostanie.
W tej ziemi wyrosłem, w jej cieniu chowałem,
I wierny jej barwom na zawsze zostałem.
Polsko nasza święta, z niebios cię osłania
Orzeł biały, symbol wolnego trwania.
On naszym marzeniem i drogą w przestrzeni,
Gdzie szlak biało-czerwony w słońcu się mieni.
Od wieków stoimy po tej samej stronie,
Tą wiernością ojców dziś ciebie obronię.
Walcz o sprawę swoją i o swoich bliskich,
Nie wpuszczaj do serca ludzi obcych, śliskich.
Tych, co chcą żerować na twoim wcieleniu,
Pamiętaj, że dobro trwa w czystym tworzeniu.
Bądź silny jak granit, stawiaj czoła burzy,
Niech prawda i prawość w życiu ci posłuży.
Ogień, wieczne życie, miłość i namiętność,
To cisza spokoju oraz serca wdzięczność.
Oto nasza flaga, w bieli i szkarłacie,
Którą dziś na masztach z dumą wywieszacie.
Na drzewcu wolności wysoko wzniesiona,
Nigdy przez wichury nie będzie złamana.
Połączmy swe siły, gdy los nas doświadcza,
Gdy obca potęga krwawe kręgi zatacza.
Niechaj nas nie trwoży żaden cios z oddali,
Bo myśmy w jedności potęgę wykluli.
Tworzymy tę siłę, ogromną i żywą,
O którą prosiłem modlitwą żarliwą.
Polska, nasza Polska, w walce nieugięta,
Niechaj Pan Bóg o nas w swej łasce pamięta.
Jako naród wielki na świat przychodzimy,
Gdy krwią oraz trudem winy odkupimy.
Niech chwała przodków w tym hymnie ożywa,
Gdy nowa jutrzenka wolności dopływa.
8. Dawid Motyka - Gdzie jesteś
Twych cudnych oczu nieziemski blask płonie,
Gdzie spiętrzonego morza zapach woła.
Wkracza ma myśl w przeznaczenia dłonie,
Od lśniących włosów aż po złote zioła.
Twa smukła postać nad ziemskie ustronie,
Szaty się na niej zgrabnie układają.
Biała firanka wisi na nieboskłonie,
Gdy gruchające gołębie nam sprzyjają.
Czyś ty aniołem, co z niebios spłynęła?
Czyś jest motylem w ogrodzie miłości?
Czy pieśnią słowika, co serce dotknęła?
Czy morskim pejzażem w nieskończoności?
Możeś malarzem z zaginionej dali,
Co słońcem miasto w oddali podpali?
Gdzie jesteś, piękności z mojego marzenia,
Którą na kartkach rysowałem co dzień?
Gdzie przeurocza gwiazdo ocalenia,
Którą kochałem w głuchej, nocnej chłodzie?
Miłość szła wiernie za moim spojrzeniem,
Lecz ciebie nie ma, pusta przestrzeń ziewa.
Zostałem sam z bolesnym okaleczeniem,
Gdy wiatr utęsknienia w gałęziach rozwiewa.
Wiem, że do ciebie dotrzeć się nie da.
Pisałem wiersze z nadzieją miłości,
Aż wszystko umknęło w przeszłości odmęty.
Pisałem z cierpienia, z głębokiej żałości,
Lecz tyś nie wróciła w ten świat zapomniany.
