1. Dawid Motyka - Kocham cię, Lilio
Będę cię stroił w pierwsze przebiśniegi,
wpleciemy miłość w mroźne zimy śniegi.
Będę cię ubierał w białe kwiaty lilii,
byśmy w swych oczach czystość ugościli.
Będę cię kochał o poranku, za dnia,
niech cię otuli wielka miłość moja.
Będę cię miłował po wieczności kres,
w troskliwym sercu tuląc każdą z łez.
Będę cię prosił o najczulsze słowa,
w moich namowach będziesz się chowała.
W szatę czystości mocno cię owinę,
by śpiewać pieśń o tobie w tę godzinę.
Będę cię miewał w dobroci i wierze,
w mojej skromności ugoszczę cię szczerze.
Aby wyciągnięte, czułe nasze dłonie
splotły się pięknie w żywe, pąsowe piwonie.
Na chwałę świata i na wspólną radość,
by spełnić dziecka naszego tożsamość.
Będę cię ogrzewał przed całego świata chłodem,
miłości tarczą osłonię przed lodem.
By czułe spojrzenia, co w sercu się kryją,
przygarnęły duszę, która tęskni za swą liliją.
Bo kocham cię najmocniej, najszczerzej na ziemi,
pragnę kosztować miłości, co życie nam zmieni.
Pragnę cię szeptać, wielbić całym sobą
i lilii czystością otulać się z tobą.
3. Dawid Motyka - Idylla, - co serce puka
Powiedzcie mi, jasne gwiazdy na niebie,
która z was najpierw zachwyci w potrzebie?
Która jest najpiękniejsza na świecie,
gdy nocy mroki nad ziemią plecie?
Czy to te lilie kochanie skrycie,
czy piękne róże, co chłoną życie?
Które deszcz zmywa rzęsistą falą,
gdy się o świcie miłością chwalą?
Który kwiat stanie się moją ozdobą,
a który czystą i Boską trwogą?
Gdzie mocna łodyga kocha korzenie,
a płatek w słońcu znajduje wytchnienie?
*****
Ukochany kwiat rośnie na polach,
czuły przystanek w życiowych niedolach.
Czy to źdźbło trawy dziś nas otacza,
gdy czułość serca ścieżki wyznacza?
Idziemy polaną pełną malw kwitnących,
w zapachu cytrusów i chwil gorących.
Co krok rozbłyska ogień kaczeńca,
pnąc się do góry na wzór jagnięca.
I lilii kwiat już słonko wita,
czerwony ptak o ziarenko pyta.
Czy to jest biała róża jedyna,
czy żółta, z którą się ból zaczyna?
Bo wielbię wszystko, co płonie zbożem,
olśniewa mocą i wielkim Pomorzem.
To dary losu, dary spojrzenia,
bez nich na świecie miłości nie ma.
*****
Na na na, szukam cię w ziemi i w niebie,
na na na, pragnę wciąż patrzeć na ciebie.
Na na na, szukam cię w leśnym gąszczu w lecie,
na na na, jesteś mi wszystkim na świecie.
Na na na, szukam miłości bez cienia złości,
na na na, pragnę w tym życiu bliskości.
Na na na, szukam cię wiernie i stale,
byś przybył na koniu w całej swej chwale.
Kawiarenki dziś drzwi otwierają,
ludzie ku sobie serca skłaniają.
Szukają rozmowy w pięknym, czystym tonie,
by wielka miłość spleciono miała dłonie.
Masz dziś ode mnie róż urodzaje,
masz moją miłość, co siłę mi daje.
Masz lilii kwiaty, co kocham nad życie,
witam cię nimi o świata świcie!
4. Dawid Motyka - Choć nie jeden raz
Nasze życie tak szybko i nagle przemija,
wczoraj dziecko i młodość, dziś wieczność ubywa.
Jutro człowiek na starość lekarstwo już spija,
gdy zegar bezlitośnie kolejne dni zbywa.
Pocieszmy się więc pięknie każdym nowym dniem,
jakby był on wyśnionym, najczystszym nam snem.
Spełnijmy swe marzenia, co w sercu głęboko
czekają, by o świcie unieść się wysoko.
Zatrzymajmy na chwilę ten pędzący czas,
zmarszczki przecież poczekać mogą jeszcze raz.
Abyśmy mogli nacieszyć się wspólnie chwilami
z pięknymi, lśniącymi miłością dziewczynami.
Idźmy naprzód odważnie, wciąż tylko przed siebie,
nawet gdyby przyszło żyć w największej biedzie.
Bo nikt za ciebie życia losu nie przeżyje,
choć wróg pod nogi rzuca tylko swe pomyje.
Idź najdalej, jak możesz, przed siebie w nieznane,
aż pomożesz w szczęściu sercom, co złamane.
Bo to jest prosta droga do wnętrza twojego,
do czystego spojrzenia i świata mojego.
Teraz tańcz nieustannie, aż noc całkiem zgaśnie,
aż wokoło polubią się wszyscy i właśnie
tańcz, tańcz do ostatniego, wolnego już tchu,
aż przyjdzie nam się spotkać w moim domu tu.
9. Dawid Motyka - W miłości pomknęła
W gwieździstych wrotach dalekiej ciszy,
gdzieś cichy wiatr gałęzie kołysze.
Ktoś dzisiaj słowa do mnie pisze,
wiersz pełen uczuć serce słyszy.
To moja miła, czuła jedyna,
która swą opowieść tak zaczyna.
Mówiła mi szczerze o tej miłości,
że nie zawiodła się na mej wierności.
Stawała się muzą wielkich poematów,
warta najdroższych na świecie karatów.
W chwilach odzianych w czystą pościel,
tak mocno kocha, chce pięknych niedziel.
O Lili laj, tyś moja miła,
chcę, byś swe skrzydła wreszcie rozbiła.
O Lili laj, najskrytsze sny,
w pięknych ozdobach chwalę twe dni.
O Lili laj, ty piękny kwiecie,
ozdobą moją jesteś na świecie.
O Lili laj, kochana mi,
rozkołysz, rozkołysz wspólne nam dni.
Ciepło przybrało płomienną moc,
taki to los nas złączył w tę noc.
Byś przyszła do mnie w cichym oddaniu,
chcę oddać siebie w tym zakochaniu.
O Lili laj, tyś moja miła,
chcę, byś marzenia swoje spełniła.
O Lili laj, najskrytsze serce mi,
w pięknych ozdobach chwalę twe dni.
O Lili laj, tyś bukiet świeży,
ozdobą jesteś, jak się należy.
O Lili laj, kochana najdrożej mi,
rozkołysz serce, niech miłość brzmi,
przytulę mocno cię w te dni.
11. Dawid Motyka - Taki to Boży dzban
Z niepocieszonych i surowych skał
czysta i jasna woda dziś wypływa.
By każdy człowiek żywą ochłodę miał,
gdy ziemski upał siły mu ubywa.
Ma w sobie wielką, czystą siłę Boga,
który ją niesie w ramieniu potężnym.
W niej znika z serca wszelka ludzka trwoga,
gdy dar ten spływa ku duszom pragnącym.
Tu tryska życie i prawdy odkrycie,
miłość, co serca na zawsze odmienia.
Tu tryska słońce o jasnym zachwycie,
prowadząc ludzi do nowego snu i wytchnienia.
Tu tryska czyste, niebiańskie spojrzenie,
wianek uroczy pleciony na niebie.
Tu tryska wolność i duchowe schronienie,
silna zagroda w najwyższej potrzebie.
I spijać będziemy tę wodę o świcie,
co w imię Boga niesie nam chrzest święty.
Ona bratersko odmienia nam życie,
karmiąc na czczo ludzki świat niepojęty.
Rozlewa się wszędzie, uderza falą,
w miastach i wioskach, co Pana dziś chwalą.
Śpiewaj, słowiku, o tym wielkim cudzie,
ta woda darem jest w ziemskim trudzie.
Od wieków przez wszystkich wiernie wyczekana,
płynie z czystego dzbana wprost do rąk Pana.
13. Dawid Motyka - Synu Mesjaszu
O Mesjaszu, Synu Izraela,
wspomóż Magdalenę, która Cię wybiera.
Niechaj jej pragnienia, marzenia i troski
ziszczą się, a grzechy zmaże dotyk Boski.
Niech złe skłonności w nicości przepadną,
by mogła cieszyć się duszą nieskazitelną i ładną.
Wybrała wszak Boga, cudownego Jahwe,
Syna Króla miłego, co zwycięża trwogę.
Jedynego Pana, zbawcę świata naszego,
w swej wielkiej miłości nadzwyczaj cichego.
Od teraz niech radość wypełnia jej dni,
by Bogu dziękować za wszystko, co lśni.
Za serce pełne wiary i czystej miłości,
niech chwali Go zawsze w głębokiej wdzięczności.
I ty, Magdaleno, w swej ziemskiej podróży
dotykaj królestwa, co w niebie Mu służy.
Niech cicha pokora mocno cię umacnia,
aż wzrośnie w tobie piękna dusza bratnia.
Niech Duch Boży spocznie na tobie o świcie,
po wszystkie twe dni niech osłania cię w życiu.
Aż w końcu czasu, gdy miną te chwile,
powstaniemy z grobów, zostawiając mogiłę.
Jako bracia i siostry w niebiańskim ogrodzie,
będziemy już razem w wieczności i zgodzie.
Zaznajmy dotyku i łaski od Niego,
stając w obliczu Boga prawdziwego.
Tak bardzo kochamy Pana Jedynego,
Stwórcę wszechświata i życia wiecznego.
19. Dawid Motyka - [nostalgia południa]
I wypłynęła rzeka cicha i daleka,
na jej wezbrany brzeg każdy tu teraz czeka.
Bo gdy krew zastyga, a siano w stogu mruga,
ciepłem gonią konie, noc nadchodzi długa.
Zimowe chłodne dni dotykają dłoni,
gdy ostatni blask lata z zachodem wiatr goni.
***
Idzie szalona, spowita ciszą mgła,
to wiśni pusta, jesienna postura ta.
To listopad na płótnie szarym i przyblakłym,
gdzie okrutny smutek tkwi w liściach zwiędłych, zgasłych.
Rozpłynie się w deszczu pośród zimnych traw,
w oschłych, niczyich pniach, gdzie zamarł dawny staw.
Swobodnie i szybko ciepło stąd ucieka,
aż matczyna pociecha w ciepłej chuście czeka.
Podnieś ten blady, złoty i wilgotny liść,
samotny w naturze jak różańca święta kiść.
Podnieś ten twardy kij, co spadł właśnie z drzewa,
by ziarnu dać schronienie, którego mu trzeba.
Tak, to tutaj, gdzie szara i zmarznięta gleba...
By piękna pogoda w końcu nam dopisała,
taka, jaką wiosna palmo wdziała.
Taka, jak w lecie szumiała zimowa kra,
gdy bocianów błądzenie zamieć ze sobą rwie,
a na rzęsach drży nostalgii samotna łza.
Lecz ziemia wciąż oddycha, wciąż pod mgłą żyje,
w blasku bladego światła swoje oczy myje.
Przykłada chłodne wargi do zmęczonej skroni,
gdy kolorowy wietrzyk niesie spokój z dłoni.
***
Kochaj mnie i wybaczaj, gdy serce się gubi,
gdy idzie krętą drogą, którą tak bardzo lubi.
Niechaj ciało i dusza czystym ogniem płonie,
by serce kochało głodniej - jak matczyne piwonie.
Kochaj mnie bez pamięci i po imieniu nazywaj,
do moich ciasnych wrót każdego dnia przybywaj.
By miłości do pełna stało się poezją,
byśmy żyli w zgodzie z tą pogodą jesienną,
choć tak bardzo piękną, to królewsko wredną.
