4. Dawid Motyka - Biała dłoń
Byłem orchideą, która na polach
tańczy w blasku gwiazd z pszczołami.
Byłem też zimnem, lecz w późnych latach
radość dawała się okiełznać wieczorami.
Byłem piorunem, byłem też różą,
trąbą powietrzną i groźnym tajfunem,
wyniosłym wzgórzem, potężną górą
i wielką siłą ze zwichrzonym całunem.
Byłem ostoją smutków i radości,
ciszą, gdy wokół burza dudniła.
Gdy groźna chwila do drzwi pukała,
w twoich dłoniach schronienia szukałem,
aż nasza przyjaźń się rozpromieniła.
Między życiem a ciężką tęsknotą
zmieniałem swój los każdego dnia,
wierząc niezłomnie w twoją miłość,
choć przeciwności wokół szalała mgła.
Gdzie jesteś dzisiaj, mój wzorze życia,
gdy słońce gaśnie od chmur opicia?
Jak złote zboże, co w górę wzrasta,
tak we mnie nagłe olśnienie żyje.
Zamykam usta, wyciszam serce,
pamięć o tobie na piersi kryję.
I choć w ekranie szukam twego cienia,
wciąż wokół pusto, czas wszystko zmienia...
Wracam więc myślą do kwiatów bieli,
by kochać ciebie na piedestale,
którego żaden los nie rozdzieli.
33. Dawid Motyka - Muszę Cię obronić
Skąd ubywa nam tak wiele lat,
gdy w głąb pamięci ciągle spoglądamy?
Skąd naznacza się ten nagły blask,
którego w mroku codzienności szukamy?
Z jakich przygód powstają dziś znów
te dawne powieści o ludzkim istnieniu,
skoro bezwzględny los nie szczędzi słów,
by jasne niebo zostawić w cieniu?
Jak dawnych przyjaciół ocenia dziś czas,
co stali w urzędzie czy w cichym kościele?
Na cóż o łaskę prosić tyle razy nas,
skoro to dzieciom nieść światło dziś trzeba?
Gdy bagnet u broni gotowy do cna,
a gorzka kula łzę z oka uroni,
piaszczyste wybuchy rozrywają świat,
okruchy rozpaczy rzucając z dłoni.
Pancerne gąsienice powleką ten pył,
zapiecze ulica w pożogi płomieniach,
naznaczywszy krwawy historii szlak...
I nie pocieszy nas żaden wolny ptak,
co skrzydeł dotykiem o werbel uderza.
Bo nie zbuduje potęgi sztandaru upadły mur,
gdy z ruin chodnika wyłania się pustka.
Za wszystkie te rany, za ból wolnych gór,
litość zapłacze - to znak dla ludzkości.
I nikt już dyktatorów nie da wołać nam,
nie damy zgody na wojny potworne.
Za te przygody, za ból ziemskich bram,
zabierz stąd, Panie, to nieszczęście niesforne.
35. Dawid Motyka - Złoty Dawid i złota era
Wszyscy jeździcie dziś w szybkich brykach,
Szukając mądrości w grubych słownikach.
Lecz ludzkie ciało, niczym te trzody,
Wpada w pułapkę grubej przyrody.
Pośród zasadnych tafl złotego zboża,
Głębiej niż skryte są dna oceanów,
Za każdym oknem nowy świat tworzysz,
Mijając drzwi i firanki w domu mamy.
Idziesz pośród piaszczystych, szerokich pól,
Zaglądasz w trawę, w pustynny róż,
Malujesz świat, marząc o pełnym dzbanie u wrót.
Wyrasta nagle tu jeden ptak,
Groźniejszy niż morderca w ciemną noc.
Wyrasta wielka wiara w polny mak -
To miłości czysty, jasny znak,
Ostrzejszy niż bluźniercy sroga moc.
Wyrasta rzeźba na wielkiej chmurze,
Zbieraj orzechy, pnij się ku górze.
Choć snopowiązałka przez boże sadzawki mknie,
Ja w mroźnym słońcu wciąż widzę cię.
Mokniemy za tych, co przed nami żywota dany mieli,
Nie zabierzemy stąd nic, gdy będziemy tonąć.
My i nasze żony, skazani na ziemski próg,
Pragniemy wołać o ratunek do skał i zimnych ścian,
Gdy wylewność serca przynosi bolesny stan.
Urośniemy kiedyś pośród wieczystych ukłonów,
Zawsze tak biedni, stojąc na wzgórzu Michała.
