Mój lament -- zapiski młodej poetki - Zuzanna Borek

Niebo, kim jestem?

Walca rozpoczęto

Zaczęłyśmy od podstawowych kroków.

Najpierw pokazałaś mi,

Jak poruszać się po sali.

Nie było to proste, bo przestrzeń,

Którą wybudowałaś,

Była ciemna i porośnięta bluszczem.

Sprawiała wrażenie osamotnienia.

Gdy zrozumiałam już sekwencje kroków

I wczułam się w rytm,

Ty postanowiłaś dołożyć obrót,

Chcąc zaburzyć moje poczucie stabilizacji.

Zakręciło mi się w głowie.

Musiałam usiąść, aby odpocząć.

Ty tylko zaśmiałaś się cicho

Jakby bawiły Cię ludzkie potyczki.

Tańczyłyśmy... godzinami, dniami, latami.

A wszystko działo się tak szybko,

jak gdyby tylko jeden liść

zdążył opaść przed zimą.

Ukłoniłaś się nisko

I wyprowadziłaś mnie z sali.

A potem... przyprowadziłaś kolejną.

Tylko po to, by zapewnić sobie zabawę,

patrząc, jak człowiekowi ciężko tańczyć

w Twoich objęciach.