Wprowadzenie

Przychodzisz do Milejczyc. Może z daleka, może z sąsiedniej wsi. Może z ciężarem, którego nikt nie widzi, a może po prostu dlatego, że coś Cię tu przyciągnęło. Stajesz przed obrazem, który - jak się okazuje - jest najstarszym znanym wizerunkiem Najświętszego Serca Jezusa w Polsce, a być może i na świecie. Jezus Dobry Pasterz. Na ramionach niesie owcę. Nie tę z obrazków, ładną i czystą. Tę zagubioną. Tę, która się odłączyła. Tę, która mogłaby już nie wrócić.

I właśnie tu, w tej małej podlaskiej wiosce, Serce bije. Nie metaforycznie. Naprawdę.

Kiedy pisałem o Milejczycach, coraz częściej wracałem do myśli świętego Józefa Sebastiana Pelczara - biskupa, który całe życie oddał właśnie temu Sercu. Jego dewiza była prosta i bezkompromisowa: "Wszystko dla Najświętszego Serca Jezusowego przez Niepokalane ręce Najświętszej Maryi Panny". Nie "trochę". Nie "jak będzie czas". Wszystko.

Pelczar mówił, że Serce Jezusa to otwarta księga. Możesz w nią zajrzeć, nawet jeśli nie skończyłeś studiów teologicznych. Możesz się z niej uczyć miłości - tej prawdziwej, która nie liczy kosztów. Miłości, która poszła aż na krzyż, a potem została w tabernakulum, żeby nadal bić dla nas. On pisał, że w Eucharystii to Serce "bije dla nas, ofiaruje się za nas, pragnie być naszym pokarmem, naszym życiem, naszą siłą, naszą pociechą".

I dodawał coś, co dziś brzmi jak osobiste wezwanie: "O Jezu, weź serce moje, a daj mi Serce Twoje".

Ten modlitewnik powstał właśnie po to. Nie jako kolejna ładna książeczka na półkę. Jako narzędzie. Jako mapa. Jako zaproszenie, żebyś nie tylko popatrzył na obraz, ale pozwolił, by to Serce zaczęło bić w Tobie. Żebyś oddał Mu wszystko - myśli, słowa, czyny, cierpienia, nawet te, o których wstydzisz się mówić. Żebyś nauczył się wynagradzać za chłód i obojętność, którymi świat rani to Serce każdego dnia.

Pelczar wiedział, że współczesny człowiek potrzebuje czegoś więcej niż teorii. Potrzebuje miejsca, gdzie może usłyszeć: "Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście...". W Milejczycach to zaproszenie jest konkretne. Tu ludzie dostają łaski. Tu serca się zmieniają. Tu zagubione owce wracają.

Dlatego weź ten modlitewnik. Otwieraj go nie tylko w kościele. Otwieraj go w domu, w aucie, w nocy, kiedy nie możesz spać. Mów do tego Serca. Proś. Dziękuj. Wynagradzaj. Oddawaj.

Bo nie ma większego szczęścia na ziemi, jak być przedmiotem miłości Najmiłościwszego Serca.

Zbiór ten zawiera tradycyjne modlitwy, które były zanoszone przez poprzednie pokolenia wiernych, także przed milejczyckim obrazem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Zamieszczono w nim również współczesne teksty dedykowane sanktuarium w Milejczycach.

O Serce Jezusowe, przykuj mnie do Siebie złotym łańcuchem miłości i nie pozwól, bym się kiedy oderwał od Ciebie.

Chwała Najświętszemu Sercu Jezusowemu - na wieki.

I do zobaczenia w Milejczycach.

Dzieje kultu

Sanktuarium Najświętszego Serca Pana Jezusa Dobrego Pasterza w Milejczycach

Milejczyce. Mała podlaska wieś, o której przez dziesiątki lat mało kto słyszał poza mieszkańcami najbliższej okolicy. Drewniany Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika. I obraz Serca Pana Jezusa Dobrego Pasterza, który - jak się okazało - czekał w ciszy na swój czas.

Kiedy w 2018 roku do parafii przyjechał ks. Jarosław Rosłon, nie spodziewał się niczego szczególnego. Sam przyznaje, że początkowo nie chciał tu trafić. Miał wewnętrzny opór. Parafia liczyła zaledwie około 380 wiernych rozproszonych w ponad dwudziestu miejscowościach. Wydawało się, że to zwykła, spokojna, trochę zapomniana placówka. A jednak właśnie wtedy zaczęła się historia, której nikt nie planował.

Rok później, w 2019 roku, obraz Najświętszego Serca Jezusa wrócił z renowacji. Konserwator Joanna Polaska z Warszawy przekazała informację dotyczącą tego, co dziś budzi największe zdumienie: malowidło pochodzi najpewniej z końca XVII wieku. To czyni je najstarszym znanym wizerunkiem Najświętszego Serca Jezusa w Polsce - a być może i jednym z najstarszych w Europie. Jezus Dobry Pasterz. Na ramionach niesie owcę - wrzosówkę, lokalną, podlaską. Gorejące Serce oplecione cierniem. Spokojne, pełne miłosierdzia spojrzenie.

Autor pozostaje nieznany. Nie wiadomo dokładnie, jak obraz trafił do Milejczyc. Być może związany był z jezuitami z Drohiczyna, którzy już od połowy XVII wieku szerzyli tu kult Bożego Serca. Wiadomo natomiast, że przed 1740 rokiem był już w tutejszej świątyni. Od połowy XVIII wieku otaczano go szczególną czcią. Srebrne korony zdobiły głowę Jezusa i owieczki. Na ołtarzu pojawiały się wota. W niedziele i święta o godzinie piętnastej gromadzili się ludzie różnych obrządków - katolicy i unici - by śpiewać Godzinki ku czci Najświętszego Serca.

Potem nadeszły czasy próby. W 1866 roku władze carskie zlikwidowały parafię katolicką i zamieniły kościół na cerkiew. Kult Serca Jezusa w prawosławiu nie był akceptowany. Próbowano obraz usunąć. Ostatecznie zasłonięto Boskie Serce drewnianą deską. Mówi się, że człowiek, który to zrobił, stracił wzrok, a na okolicę spadły nieszczęścia. Po czasie zasłonę zdjęto. Ludzie - także prawosławni - wracali. Śpiewali. Prosili. Dziękowali.

Po odzyskaniu świątyni przez katolików kult ożył na nowo. 2 lipca 1920 roku przed obrazem modlił się błogosławiony Jerzy Matulewicz, wielki czciciel Serca Bożego. Rok później przywrócił samodzielną parafię w Milejczycach. Pielgrzymi przybywali aż do lat 70. XX wieku, kiedy komunistyczne czasy i lokalne napięcia niemal wygasiły to nabożeństwo.

I nagle, po renowacji w 2019 roku, wszystko wróciło z potężną siłą. Ksiądz Jarosław Rosłon zaczął zbierać świadectwa. Najpierw pojedyncze. Potem lawinowo. Uzdrowienia. Powroty do wiary. Łaski, których medycyna nie potrafi wyjaśnić. Ludzie przyjeżdżają z całej Polski - na pierwsze piątki, na uroczystość Serca Jezusowego, po cichu, w małych grupach i całymi rodzinami. Proszą za chorych, za małżeństwa, za dzieci, za ojczyznę. Proboszcz po prostu otwiera drzwi i pozwala Sercu działać.

12 czerwca 2026 roku, w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, biskup drohiczyński Piotr Sawczuk ogłosił kościół w Milejczycach diecezjalnym Sanktuarium Najświętszego Serca Pana Jezusa Dobrego Pasterza. To była odpowiedź na to, co dzieje się tu od lat - na żywy, oddolny, pełen łask kult, który odżył pod pasterską opieką ks. Jarosława.

Serce Jezusa w Milejczycach nie krzyczy. Nie narzuca się. Po prostu bije. I czeka. Na Ciebie. Na Twoją rodzinę. Na Twoje zmartwienia i Twoją wdzięczność. Tak jak czekało przez trzy stulecia - w ciszy, w prześladowaniach, w zapomnieniu - aż nadszedł czas, by znów stać się znakiem dla Polski.

Bo Dobry Pasterz nigdy nie przestaje szukać swoich owiec.