Prolog

Echo dziecięcego śmiechu i radosnych pisków krążyło nad rozległym piaszczystym podwórkiem - to była jedna z tych nielicznych chwil, gdy żadne z dzieci nie myślało ani o swojej przeszłości, ani o tym, dlaczego to właśnie ono znalazło się w domu dziecka.

Teren przed obdrapanym, szarym budynkiem był niczym niestrudzona kronika ich najmłodszych lat: nieidealny, pełen kamyków i wystających korzeni, o które łatwo było się potknąć, a jednak ukochany. Dom. Często jedyny, który przyszło im poznać. To tu większość z nich stawiała pierwsze kroki i wspinała się, udając zdobywców odległych krain, na zbitą z desek konstrukcję, która w dziecięcej wyobraźni stawała się twierdzą albo statkiem. Tu grano starą, popękaną piłką w dwa ognie i bawiono się w berka, choć mogło się to skończyć bolesnym upadkiem na nierówną ziemię. W małym ukwieconym ogrodzie tuż obok budowano bazy ze starych koców zarzucanych na najwyższe paliki nierównego ogrodzenia. Tam latem zbierano słodkie truskawki i agrest, który zawsze wydawał się kwaśniejszy niż cytryna.

Te same miejsca były jednak także świadkami innych chwil - trudniejszych, niezrozumiałych, pełnych kłótni i poczucia samotności. Choć opiekunowie starali się dawać dzieciom tyle czułości, ile tylko potrafili, często brakowało tu bezpiecznych ramion, w których po ostrej wymianie zdań z rówieśnikami można byłoby się skryć i znaleźć pocieszenie. Życie nie toczyło się jednostajnym rytmem. Radość i okrucieństwo sąsiadowały ze sobą zbyt blisko, a śmiech potrafił w jednej chwili przejść w płacz. To skromne podwórko i stare mury poznańskiego sierocińca przy Młyńskiej pamiętały więcej historii, niż mogły unieść. Tam toczyło się życie dzieci, których los od samego początku nie oszczędzał.

Tego dnia, gdy powietrze przytłoczone gęstym, ciepłym oddechem lata zaczęło drgać niespokojnie od coraz silniejszego wiatru zwiastującego nadchodzącą burzę, pośród całego harmidru pojawił się także inny dźwięk. Cienki jak fałszywy akord wśród wesołej melodii. Drwiące głosy kilkorga zbuntowanych nastolatków przecięły bezlitośnie przestrzeń podwórka, skierowane ku chudej, przykurczonej ze wstydu dziewczynce, której piegi rozsypane po policzkach stały się nagle powodem do szyderstwa. Jej zielone oczy - teraz szkliste i zaczerwienione - wpatrywały się w jeden punkt. Głowę trzymała wysoko, próbując udowodnić światu, że nic się nie dzieje, że słowa i śmiechy odbijające się echem na podwórku zupełnie nic nie znaczą.

- Masz nos jak brudna kartka, Tulczyńska!

- Dwadzieścia osiem, dwadzieścia dziewięć... - Dziewczyna ubrana na czarno ze wzrokiem wbitym w piegowatą dziewczynkę, udając skupienie, liczyła cynamonowe kropki na jej twarzy. - Nie ruszaj się, bo znów będę musiała zacząć od nowa! - Westchnęła, kręcąc głową. - No nie da się ich policzyć. Tadaaam! - krzyknęła przeciągle, wskazując na nią z uśmiechem. - Tak wygląda nieskończoność!

Szmery i chichoty pozostałych dzieci - kolejne wbijane szpilki - rozeszły się po podwórku jak zimny wiatr.

Nie próbując się bronić, sześcioletnia Miłka Tulczyńska w końcu znalazła w sobie odwagę i zrobiła to, co robiła zawsze w sytuacjach, które ją przerastały: wstała, złapała za leżący obok rozpadający się, pożółkły, stary elementarz i uciekła. Biegła ile sił w chuderlawych nogach, nie zwracając uwagi na przerośnięte pokrzywy za budynkiem - ich parzące liście smagały jej łydki, zostawiając piekące ślady, lecz ona nawet nie zwolniła kroku.

Całej tej sytuacji przyglądał się z rozłożystych konarów drzewa chłopiec z wyraźnie niezadowoloną miną. Jego ciemne brwi zmarszczyły się niemal w idealnie proste, ostre kreski, a w oczach zapłonął gniew, jak żywy ogień. Wiedział, jak to jest być wyszydzanym. Wiedział, jak boli, gdy jest się wskazywanym palcem. Czuł każdą cząstką siebie upokorzenie, które musiało teraz rozrywać Miłkę - dziewczynkę o zielonoszarych oczach, nakrapianych złotem wokół źrenic niczym wiosenna łąka skąpana w słońcu.

Zeskoczył z gałęzi, przeskoczył zwinnie kolejne konary, aż w końcu znalazł się na dole. Gdy tylko poczuł grunt pod nogami, ruszył biegiem w stronę grupy starszych dzieci. W oddali błysnęło, a wiatr - coraz bardziej natarczywy - wzbił w powietrze drobny piach. Bruno zatrzymał się przed dziewczyną w czerni, dysząc lekko.

- Zadowolona jesteś z siebie? - wycedził przez zęby stanowczo.

Nastolatka spojrzała na niego i zmarszczyła nos, jakby pomyślała: "Znowu on... Wybawca całego świata!". Uniosła brew, wciąż rozbawiona.

- A ty co, chłopczyku? Myślisz, że jesteś jednym z tych superbohaterów z twoich marnych komiksów, które czytasz na drzewie? - Śmiech koleżanek za jej plecami zawtórował dziewczynie, dodając jej pewności siebie. - Wspinasz się na te drzewa jak zwykła małpa, a nie jakiś tam... Spiderman!

Podeszła do niego bliżej. Ich twarze dzieliły zaledwie centymetry. W jej spojrzeniu było coś mrożącego krew w żyłach. Chłopiec przełknął głośno ślinę, ale stał przed nią z zaciśniętą mocno szczęką, czekając na kolejny cios.

- Gdybyś miał nadprzyrodzone moce i nadludzkie zdolności, gówniaku, nie siedziałbyś teraz w sierocińcu. Tak tylko przypominam, gdzie jest twoje miejsce - dodała, po czym odwróciła się od niego, dając do zrozumienia, że skończyli już wymianę zdań.

Szczęka Bruna napięła się jeszcze mocniej. Stał jak żołnierz na pierwszej linii frontu: niewzruszony, chroniony przez niewidzialną kamizelkę kuloodporną, która miała odbijać każde słowo jak wystrzelony pocisk. Pod nią kryło się jednak wrażliwe serce, które biło teraz zbyt mocno rozdarte między gniewem a współczuciem. Pokręcił tylko głową z rezygnacją i obróciwszy się, pobiegł za budynek.

- Ostatnie pięć minut i zapraszam do domu! - zawołała jedna z najstarszych opiekunek, pani Marysia, zbierając rozrzucone zabawki z wydeptanej trawy. - Zobacz, Aneczko, jakie chmury idą! Szybko, pozbierajcie z Marcysią wszystkie koce i połóżcie je na ławeczce w ganku! - dodała, spoglądając w stronę ogrodu. - Aga, wszystko w porządku? - krzyknęła głośniej nieco zachrypniętym głosem w stronę ubranej na czarno dziewczyny, która zaczęła się przekomarzać z kolejnym młodszym dzieckiem.

- W jak najlepszym! - odpowiedziała Aga, nie siląc się nawet na przelotne spojrzenie w kierunku Marii.

- Ciociu, to nie są koce, to jest nasza baza! - krzyknął ośmioletni Maciek przy nodze kobiety, po czym skierował się żwawo w stronę prowizorycznego namiotu, jakby za wszelką cenę chciał go uratować.

W oddali błysnął piorun, a przeciągły grzmot sprawił, że najmłodsze dzieci zaczęły nerwowo wbiegać do domu.

- Osiemnaście, dziewiętnaście... - Kolejna opiekunka w dużych okularach zsuniętych na sam koniec nosa liczyła dzieci, wypatrując brakujących wychowanków. - Wracamy do środka! - Rozejrzała się dookoła, zbierając przy okazji pozostawione przez podopiecznych zabawki. - Miłka! - krzyknęła, jakby nagle przypomniało jej się imię brakującej dziewczynki. - Gdzie jesteś? Kochana, wchodzimy już do domu!

Tymczasem Miłka przyciskała się plecami do sterty czerwonych cegieł za budynkiem. Serce waliło jej jak oszalałe, a oddech rwał się w piersi. Kucnęła i objęła kolana ramionami, jakby chciała się stać niewidzialna. Dlaczego musi być w tym miejscu? Dlaczego musi mieszkać z tymi dziećmi? Kiedy w końcu ktoś ją stąd zabierze? I dlaczego na jej twarzy muszą być te nieszczęsne obrzydliwe piegi? Myśląc o tym, zaczęła wbijać paznokcie w skórę, jakby natychmiast chciała je zdrapać.

- Tu jesteś... - wyszeptał Bruno, przeciskając się ostrożnie do niej, omijając wysokie pokrzywy. Chłopiec w przetartych jeansowych ogrodniczkach kucnął obok niej. Jego głos, choć należał do dziewięciolatka, miał w sobie coś zadziwiająco dojrzałego: troskę i stanowczość.

Choć byli sobie bliscy, tym razem Miłka nie odpowiedziała. Wpatrywała się w ziemię, walcząc z napływającymi łzami. Bruno przysunął się jeszcze bliżej.

- Miłciu... - Jak zawsze zdrobnił jej imię miękko, czule, choć tym razem miało mu to pomóc zburzyć mur, który wokół siebie zbudowała. - Nie słuchaj ich. Gadają... Agnieszka gada głupoty - powiedział stanowczo i pewnie. - Proszę, nie daj sobie wmawiać, że coś z tobą... że jesteś...

Głowił się, jak ubrać w słowa swoje chaotyczne myśli, ale nie musiał, bo Tulczyńska w końcu mu przerwała:

- Że coś jest ze mną nie tak? Że jestem beznadziejna? - Jej spojrzenie było mętne i smutne, co sprawiło, że chłopak znów poczuł ucisk w żołądku. Wiatr wzmógł się gwałtownie. Pierwsze ciężkie krople deszczu spadły na ziemię, rozpryskując się o cegły. Grzmoty dudniły coraz wyraźniej. - Wszyscy tacy jesteśmy, Bruno. Wszyscy... Bez wyjątku. Inaczej by nas tu nie było.

Chłopakowi w jednym momencie zrobiło się sucho w ustach. Co niby miał jej odpowiedzieć? "Nie, no coś ty, tylko ci się wydaje"? Był tu od czterech lat, przeniesiony z innej placówki, i doskonale wiedział, co znaczą jej słowa. Ale on jakoś sobie poradzi - nie chciał jedynie, by ona tak myślała.

Nie ona.

- Miłka... Wiem, jak jest. Wiem, gdzie jesteśmy... Ale pamiętaj, masz mnie. I zawsze będę przy tobie. Przysięgam. Rozumiesz? - W jego głosie dało się słyszeć rozpaczliwą prośbę o potwierdzenie, że tak, dochodzi do niej to, co mówi. - Obiecasz mi to samo? - dodał dla pewności.

Deszcz przybrał na sile, uderzał wielkimi kroplami o ziemię. Drzewo znajdujące się w pobliżu już nie dawało im schronienia. Obydwoje byli coraz bardziej przemoczeni. Miłka podniosła wzrok na Bruna. Jej twarz była już cała mokra, ale przynajmniej łatwiej mogła ukryć łzy, na które w końcu sobie pozwoliła. Utkwiła spojrzenie w chłopcu, który wpatrywał się w nią swoimi wielkimi, brązowymi oczami. Jego twarz złagodniała i uśmiechnął się nieśmiało, czując, że udało mu się jakoś do niej dotrzeć. Wyciągnął w jej stronę zgięty mały palec prawej dłoni. Dokładnie tak, jak robił to wiele razy, gdy powierzali sobie różne sekrety. Jej oczom wyraźnie ukazało się miejsce, w którym jego skórę przecinał różowawy ślad: nieregularna blizna zaczynająca się przy nadgarstku i wchodząca na grzbiet dłoni. Wszystko przez rozgrzany piec kaflowy, na który wpadł kilka lat temu, uciekając przed rozwścieczonym ojczymem.

- Przyjaciele na zawsze? - zapytał cicho i przełknął ślinę. Patrzył na jej twarz, na mokre od deszczu włosy i rozsypane na nosie cynamonowe piegi, które od zawsze wydawały mu się najładniejsze na świecie. Jej dłoń drżała, ale podniosła ją powoli, aby spleść mały palec z jego palcem.

- Obiecuję! - wydusiła z siebie. - Przyjaciele na zawsze!

- Na zawsze - powtórzył Bruno, pewniej wzmacniając uścisk. Drugą dłonią delikatnie odgarnął jej włosy z twarzy, zupełnie nie zważając na wołanie, które coraz wyraźniej dobiegało z podwórka. - A twoje śliczne piegi to pocałunki słońca, pamiętaj.

Dziewczynka kiwnęła głową zawstydzona, przyjmując to ciepłe porównanie do serca. Niebo nad nimi pękło gwałtowną, rzęsistą ulewą - jakby chciało przypieczętować ich przysięgę. Krople spływały po cegłach, po liściach, po ich włosach i twarzach, zacierając granicę między łzami a deszczem.

Przez chwilę byli tylko oni: dwoje dzieci schowanych przed całym światem pod starym drzewem. Przekonani, że jeśli coś sobie obiecają, splatając przy tym małe palce, to tak właśnie będzie. Nawet nie przypuszczali, że los szykuje dla nich drogę, na której przyjdzie im się zgubić, zanim znów się odnajdą.

ROZDZIAŁ 1Miłka

Kolejna próba połączenia. Wibracje opartego o ceramiczny kubek telefonu znów przerwały jej pracę. Twarz uśmiechającej się na ekranie blondwłosej przyjaciółki kolejny raz tego popołudnia migała jej przed oczami. Miłka opatuliła się szczelniej grubym kocem zarzuconym na plecy, wzięła głęboki oddech i przejechała palcem po ekranie.

- No hello! Dziękuję, że w końcu znalazłaś chwilę, by odebrać! - Usłyszała radosny głos, w którym dało się wyczuć odrobinę ironii. - Myślałam, że się obraziłaś albo coś... - dodała Oliwia, przyglądając się jej uważnie.

Miłka zakasłała w tej samej chwili, w której próbowała coś powiedzieć, więc prędko sięgnęła po termiczny kubek z ciepłą wodą z miodem stojący obok otwartego laptopa. Wciąż dochodziła do siebie po grypie. Przez ostatnie dni brała leki przeciwgorączkowe i zmęczenie nadal dawało o sobie znać: kręciło jej się w głowie, a ciało domagało się snu. Właściwie marzyła tylko o tym, by z powrotem wsunąć się pod kołdrę. Zrobi to. Tylko najpierw dokończy raport efektywności dostaw dla klienta.

- O masz! - Oliwka uniosła brwi, robiąc przy tym duże oczy. - Myślałam, że już trochę lepiej się czujesz... Ale zaraz, czemu ty właściwie nie odpoczywasz? Ty pracujesz? - zapytała, dostrzegając w szkłach okularów przyjaciółki odbicie kolorowych wykresów z ekranu laptopa. Pokręciła głową z dezaprobatą. - Zlituj się, kobieto. Myślisz, że twoje korpo upadnie przez tydzień twojej nieobecności? Ratajka, ogarnij się, błagam...

- Po pierwsze to cześć - wydusiła w końcu zachrypniętym głosem Miłka, zatrzymując tym samym potok słów Oliwii. - Jeszcze dochodzę do siebie... Zaraz wracam pod kołdrę, tylko zrobię jedną rzecz. Dosłownie pięć minut.

- Tak, jasne, pięć minut... Pewnie siedzisz przed kompem od świtu. Myślisz, że cię nie znam?

- Dzwonisz w jakiejś konkretnej sprawie, moja droga, czy dobijałaś się pięć razy tylko po to, żeby mnie ochrzanić? - ucięła Miłka i wytarła zakatarzony nos chusteczką.

- Ależ ja tego nie planowałam! - pisnęła Oliwia, poprawiając długie fale kaskadami opadające jej na ramiona. - Skąd mogłam wiedzieć, co robisz? Dzwoniłam tyle razy, bo się martwiłam. - Jej ton nieco złagodniał. Lekko przechyliła głowę, robiąc zatroskaną minę. - Chciałabym, żebyś po prostu o siebie zadbała, Miłeczko. Bierzesz na siebie zbyt dużo... - Westchnęła. - Jesteś na zwolnieniu, a i tak pracujesz. Proszę cię, dokończ, co masz zrobić, i się połóż, co?

Miłka uśmiechnęła się pod nosem.

- Odkąd zostałaś mamą, matkujesz i mnie - rzuciła, puszczając przyjaciółce oko. - Ale masz rację. Obiecuję. A teraz powiedz, jak tam u was. Młody dalej je, śpi i robi kupę na zmianę?

Oliwia parsknęła śmiechem.

- Dokładnie tak. Właśnie ma drzemkę, a ja mam w końcu chwilę dla siebie. Pół dnia nie mogłam go odłożyć do łóżeczka. Jak tylko lądował w kołysce, płakał, jakbym miała go przynajmniej... porzucić... czy coś - dodała pospiesznie trochę zmieszana.

Przez twarz Miłki przemknął cień. Jej uśmiech zastygł na ułamek sekundy. Błądzący wzrok i wymuszony grymas były dla Oliwii jasnym sygnałem, że powiedziała o jedno słowo za dużo. "Porzucić". To zabrzmiało niefortunnie - obie o tym wiedziały.

Oliwia odchrząknęła, poprawiając znów włosy, po czym prędko podjęła dalszą rozmowę, starając się, by jej ton brzmiał naturalnie.

- No... w każdym razie... Koniec moich dramatów macierzyńskich na jakieś... - Spojrzała na zegarek. - Pół godziny. Powiedz lepiej, jak ty się masz poza tą swoją biurową katorgą. Kiedy planujesz wrócić do Poznania?

Miłka wzruszyła ramionami. Kochała spędzać czas na wsi, ale tęskniła już za chłopakiem. Teraz, gdy jest chora, powrót do miasta i tak nie będzie możliwy.

- Właściwie nie wiem... - odparła ostrożnie. - Dobrze mi tu u rodziców. Świeże powietrze, łąki, lasy. Mama dba o mnie w chorobie, jakbym znów miała osiem lat. - Uśmiechnęła się pod nosem. - Ale mimo wszystko tam jest moje życie - wypowiedziała to zdanie już nieco ciszej. W głębi serca wspomnienia z dzieciństwa wciąż nie były dla niej łatwe i nazywanie Poznania swoim domem przychodziło jej z trudem.

Oliwia zmrużyła oczy, jakby coś sobie przypominała. Przyglądała się Miłce uważnie, już bez żartobliwego tonu. Złapała telefon oparty o szafkę i przybliżyła go sobie do twarzy, tak że Miłka mogła dostrzec każdą beżową plamkę na jej zielonych oczach.

- Czekaj, czekaj... A czy to twoje życie pomyślało w ogóle, żeby cię na tej twojej wsi odwiedzić? - zapytała z udawaną powagą. - Widzieliście się w ogóle od czasu urodzin Martyny? Szkoda, że znów zniknął bez słowa w najlepszym momencie imprezy... No ale... Jak zawsze...

Miłka odruchowo zacisnęła palce na kubku termicznym. Upiła kolejny łyk ciepłej wody.

- Oliwka... - powiedziała po chwili przeciągle - nie mów, proszę, "jak zwykle", "jak zawsze" czy "znowu". Przecież wiesz, że nie dzieje się tak za każdym razem, prawda?

Mina przyjaciółki sugerowała zupełnie coś innego. Uniosła jednak dłonie w obronnym geście i odparła spokojniejszym tonem:

- Wiesz, kochana... Nie mówię tego, żeby cię atakować. Po prostu... nie wydaje ci się to trochę dziwne?

Miłka uniosła brew, poprawiając koc. Czuła, że zaczyna mieć dreszcze.

- A konkretnie co? - dodała zachrypniętym głosem.

- Adam. - Oliwia skrzywiła się lekko, jakby już z góry wiedziała, że to nie będzie przyjemny temat. - Znika, nie dzwoni regularnie, nie odwiedza cię. Zawsze znajduje tysiące wymówek... I te jego pilne sprawy ubrane w eleganckie ciuszki. Kochana, co może być pilniejszego od chorej na grypę dziewczyny?!

Miłka westchnęła i przewróciła oczami. Jak zawsze w jej głowie pojawiły się dziesiątki scenariuszy, które mogłyby być idealnym wytłumaczeniem na to wszystko.

- Oliwia, on ma naprawdę wymagającą pracę. Wiesz o tym. To nie tak, że znika dla przyjemności. Sprawy, którymi się zajmuje, są stresujące, wymagają jego dyspozycyjności i trzeźwego umysłu.

- Nie znika dla przyjemności? Tego akurat nie wiesz... - powiedziała z przekąsem pod nosem, dbając jednak o to, by jej komentarz wybrzmiał wyraźnie. - W każdym razie... Mam wrażenie, że zawsze gdy w twoim życiu dzieje się coś ważnego, on jest gdzieś indziej. Słyszałaś o czymś takim jak red flag, złotko?

Miłka milczała przez chwilę, wodząc wzrokiem po blacie swojego biurka. Kilka nowych maili wisiało w skrzynce, w tym jeden od samego szefa, o temacie zapisanym wielkimi literami: "PILNE". Woda z miodem zdążyła już wystygnąć.

- Myślę, że jesteś do niego uprzedzona - rzuciła w końcu, delikatnym tonem, choć serce zabiło jej szybciej. Bo co, jeśli przyjaciółka miała rację?

Oliwia uśmiechnęła się smutno.

- Może. Ale to dlatego, że mi na tobie zależy. Nie mogę spokojnie patrzeć, jak kolejny raz facet... - Urwała nagle, bo w tle rozległ się donośny płacz dziecka. Westchnęła ciężko i podniosła się z fotela. - Muszę kończyć, Miłeczko. Szymcio wstał.

- Słyszę, słyszę... jak pewnie pół Poznania - odparła żartobliwie, choć w jej głosie było słychać zmęczenie. - Leć, kochana.

Już miała zakończyć połączenie, gdy Oliwia nagle zawołała:

- Ratajka! Czekaj!

- Tak? - odezwała się Miłka.

- Przepraszam, że byłam taka bezpośrednia... Wiesz, że chcę dla ciebie jak najlepiej. Jesteś dla mnie jak siostra. Odpocznij, proszę.

Dziewczyna uśmiechnęła się blado.

- Wiem, kochana. Dziękuję. Trzymaj się.

Ekran zgasł. W pokoju zapadła cisza zakłócana jedynie cichym tykaniem zegara dochodzącym z przedpokoju i odległym szumem wiatru za oknem. Miłka jeszcze przez chwilę patrzyła na ciemny wyświetlacz telefonu, jakby analizowała słowa, które usłyszała w rozmowie. Kolejne westchnienie delikatnie wypłynęło z jej ust.

Potem wróciła do raportu. Ostatnie dane do wprowadzenia, kilka korekt, szybkie sprawdzenie liczb - i plik został wysłany. Zacisnęła usta zła na samą siebie. Nie powinna była w ogóle włączać laptopa. Oliwia miała rację: była chora, a zamiast odpoczywać, martwiła się, jakby bez niej miała się zawalić cała firma. Kto to w ogóle doceni? Na pewno nie jej szef, który we wszystkim potrafił doszukać się błędu.

W końcu zamknęła komputer i opadła ciężko na łóżko. Słońce powoli chyliło się ku zachodowi, miękko osiadając na dachach niskich domów Dąbrówki Małej. Czerwone dachówki jarzyły się jeszcze ciepłym blaskiem, a przystrzyżone ogródki wyglądały niemal sielsko w tej złotej godzinie. Przez uchylone okno wpadał zapach wilgotnej ziemi. Ojciec Miłki od samego rana pracował w polu, a jej mama - jak co dzień - krzątała się w ich warzywniaku przy rynku. Sklepik Ratajczaków od lat był miejscem, do którego przychodziło się nie tylko po zakupy, ale i po chwilę rozmowy. "U Teresy i Alfreda zawsze świeżo i zdrowo" - powtarzali mieszkańcy. I nie były to puste słowa. W drewnianych skrzynkach piętrzyły się pomidory pachnące słońcem, marchewki wciąż miały na sobie drobinki ziemi, a ogórki lśniły, jakby dopiero co je zerwano.

W pokoju Miłki panował półmrok. Rolety opuszczone do połowy wpuszczały do środka cienkie smugi światła, które rysowały na ścianach delikatne złote linie. Leżała przez chwilę nieruchomo wpatrzona w sufit, wracając myślami do rozmowy z Oliwią. Odruchowo sięgnęła po telefon, by sprawdzić nowe wiadomości. Nic nowego od Adama. Brak nieodebranych połączeń. Nawet nie oddzwonił na jej ostatni telefon.

Westchnęła cicho i wtuliła się w poduszkę, próbując odegnać niepokój. Palec sam zaczął się przesuwać po ekranie. Najpierw Instagram. Kilka zdjęć znajomych, kilka memów, nic, co mogłoby przykuć jej uwagę. LinkedIn - zawodowe posty, sukcesy, awanse, korporacyjne uśmiechy. Dopiero na Facebooku zatrzymał ją post jednej z obserwowanych od lat stron "Tatry. Coś więcej niż pasja".

Młodzi polscy wspinacze i biegacze górscy pobili kolejny rekord na Rysach!

Kilkuosobowa grupa z południa Polski ustanowiła nowy, nieoficjalny rekord w czasie zdobycia Rysów, łącząc szybki bieg z technicznym wspinaniem. Wśród uczestników znalazło się również kilku ratowników TOPR, którzy na co dzień doskonale znają tatrzańskie szlaki i wymagający wysokogórski teren.

Biegacze wyruszyli z Palenicy Białczańskiej o świcie, by uniknąć tłumu turystów. Już po kilkudziesięciu minutach byli nad Morskim Okiem, a niedługo później pod Czarnym Stawem - kluczowym punktem odniesienia dla wcześniejszych rekordów. Ostatni odcinek pokonali "na wyczucie", mierząc się nie tylko z czasem, ale i z trudnym terenem. Zatrzymali stoper na polskim wierzchołku Rysów. Wynik był wyraźnie lepszy niż ubiegłoroczny rekord.

Według mapy turystycznej pokonanie tej trasy zajmuje około sześciu godzin, biegacze pokazali jednak, że dzięki odpowiedniemu przygotowaniu, wytrwałości i współpracy można wiele osiągnąć.

Jak sami przyznają, była to walka nie tylko z czasem, ale i z własnymi słabościami, zmęczeniem i naturą. I choć są dumni z osiągnięcia, podkreślają, że góry zawsze wymagają pokory.

Gratulujemy odwagi, wytrwałości i prawdziwej pasji!

Miłka przewijała zdjęcia: smukłe sylwetki na tle granitowych ścian, chmury kotłujące się nad szczytami, wschodzące słońce, które barwiło skały na różowo. Jeden kadr szczególnie przykuł jej uwagę: widok na Morskie Oko skąpane w porannym świetle. Poczuła, jak coś ciepłego ściska ją w środku. Wróciły wspomnienia.

Pierwszy wyjazd w Tatry z rodzicami. Miała może dziesięć lat. Pamiętała ciężkie buty, które obcierały jej pięty, zapach lasu, szum potoków i moment, gdy wyszli ponad linię drzew. Stali wtedy na niewielkim wzniesieniu, a przed nimi rozciągał się widok, który zaparł jej dech w piersiach. Góry. Nieskończone, surowe, piękne. Od tamtej pory jeździli tam co roku - czasem na krótkie wycieczki, czasem na dłuższe wypady. Ale ten pierwszy raz zapisał się w jej pamięci najmocniej. Później wciągnęły ją studia, praca i towarzystwo, które nie miało sportowego zacięcia. W głębi serca tęskniła jednak do tego uzależniającego bólu w udach, który nie raz towarzyszył jej podczas górskiej wędrówki.

Miłka odłożyła smartfon na stolik nocny, zamknęła oczy i pozwoliła, by obrazy gór jeszcze przez chwilę unosiły się w jej myślach - jak marzenie, które wkrótce miało niespodziewanie zapukać do jej życia.

ROZDZIAŁ 2Bruno

- Numer pięćdziesiąt dwa! Żurek z chlebem, kiełbaski i dwie szarlotki na ciepło! - Donośny głos kelnerki rozległ się zza długiej kamiennej lady, na której stała już przygotowana taca z parującymi daniami.

Mężczyzna w średnim wieku, w czerwonym polarze i z granatową bandanką przewiązaną na głowie podszedł żwawym krokiem do baru. Uniósł paragon, po czym ostrożnie przejął tacę i ruszył w stronę drewnianego stołu, przy którym siedziała jego grupa. Wyczerpani po całodziennym marszu liczyli, że ciepły posiłek pozwoli im odzyskać choć część sił przed zejściem w doliny.

- Pani Broniu! Trzy rosoły, trzy razy mielony z ziemniakami i surówką oraz trzy kompoty! - krzyknęła kolejna kelnerka, przypinając kartkę z zamówieniem do tablicy nad kuchennym blatem.

Z głębi kuchni dobiegł tubalny, pewny głos kucharki:

- No to syćko jasne, dziecko, juz robię! - Obróciła się w stronę wielkiego gara stojącego na sześciopalnikowej kuchence, podśpiewując żwawo góralską przyśpiewkę. - No widzis, Bogula - zwróciła się do kobiety smażącej obok placki ziemniaczane - z tymi turystami to dziś je prawdziwe urwanie głowy!

Kelnerka zaśmiała się pod nosem i wróciła do obsługi:

- Słucham, co dla pana? - zwróciła się do następnego turysty, który niecierpliwie przestępował z nogi na nogę.

W schronisku nad Morskim Okiem jak każdego dnia w środku wakacji panował niemal żywiołowy rozgardiasz. Krzesła odsuwały się i przysuwały raz po raz, sztućce pobrzękiwały o porcelanowe talerze, filiżanki z gorącą herbatą lądowały na spodkach z cichym stuknięciem. W powietrzu mieszały się zapachy domowych potraw: kwaśny aromat żurku, słodka woń szarlotki i ciepły, kojący zapach świeżo parzonej kawy.

Rozmowy turystów zlewały się w jeden nieustanny szum - ktoś się śmiał, ktoś narzekał na bolące nogi, dzieci biegały między stolikami, a zmęczone matki uspokajały najmłodszych, że już niedługo koniec wrażeń na dziś. Każda deska, każdy kamień i każda cegła tego schroniska zdawały się nasiąknięte setkami takich chwil: radości, zmęczenia, dumy i ulgi po pokonaniu szlaków.

Cztery kelnerki przemykały sprawnie między stolikami, zbierając brudne naczynia, przecierając blaty i rozmawiając z turystami. W tle leciała góralska muzyka, która jeszcze dodawała temu miejscu tatrzańskiego klimatu.

- Kasieńko, gorące zupy dla nasych ratowników gotowe, weź je zanieś, ino uwazaj z tom tacom, dziecko, cobyś się nie poparzyła. - Tym razem komunikat Bronisławy był spokojniejszy. Podsunęła miseczki w stronę nadchodzącej kelnerki.

- Tam, gdzie zawsze? - dopytała dziewczyna, chwytając sprawnie tacę obiema rękami.

- Jo - potwierdziła kucharka i zaczęła pogwizdywać pod nosem kolejną melodię.

Grupa młodych ratowników TOPR siedziała przy dużym drewnianym stole przy oknie. Wczoraj wrócili z wymagającej wyprawy. Teraz, po przespanej nocy i gorącym prysznicu, wyglądali na mniej wykończonych, choć zmęczenie wciąż malowało się na ich twarzach.

- Stary, czuję to w udach jak cholera - mruknął Kuba, masując mięśnie. - Myślałem, że po tylu latach człowiek się uodporni, ale jednak... Adrenalina spada i ciało przypomina, że nie jest z żelaza.

- Mam dokładnie to samo - dodał drugi z ratowników, Paweł, opierając łokcie o stół. Przetarł twarz dłonią, jakby chciał w ten sposób pobudzić się do życia. - Wczoraj byłem gotowy nie tylko się wspinać, ale i te góry przenosić, a dziś ledwo wstałem z łóżka.

- To normalne - stwierdził Karol, kładąc nogę na wolne krzesło obok niego. - Po takim tempie każdy by to odczuł. Trzeba przyznać, panowie, że czas był dobry, ale i pogoda łaskawa. Ktoś tam u góry czuwał nad naszą wyprawą. - To powiedziawszy, ucałował złoty krzyżyk, który zawsze miał na szyi. Zrobił to naturalnie, jakby to był jego zwyczajny odruch. Kumple pokiwali tylko głowami. - Na szczęście mam jeszcze dwa dni wolnego.

W tym momencie Kaśka podeszła do stołu i podała im porcje parującej, aromatycznej zupy.

- Smacznego, panowie! - dodała z uśmiechem.

- Dzięki, Kasia - odezwał się Paweł, nie odrywając od niej wzroku. Zmrużył nieco oczy, gdy dziewczyna oddalała się w stronę kolejnych stolików.

Nie umknęło to uwadze Kuby, który szturchnął kumpla łokciem.

- Nie rób sobie nadziei, stary. Dobrze wiesz, że ma tu robotę tylko do końca sezonu.

Kolega jednak nic na te słowa nie odpowiedział, tylko zatopił łyżkę w gorącym żurku.

- Bruno, a ty? Kiedy wracasz do pracy?

Mężczyźni jak na komendę spojrzeli na ratownika siedzącego nieco z boku. Kamiński miał na sobie prostą koszulkę z krótkim rękawem, która opinała jego umięśniony tors. Wytatuowana od barku aż po nadgarstek ręka sięgnęła po kromkę chleba. Żyły na dłoni wyraźnie się napięły, gdy ścisnął ją w palcach. Uniósł wzrok. Duże, czekoladowe oczy zmrużyły się lekko, gdy spojrzał po kolei na kumpli.

- Cóż, panowie, nic się nie zmieniło. Wy macie wolne, ja dziś schodzę na dół. Mam zajęcia na ściance z dzieciakami, a jutro cztery lekcje indywidualne w szkółce. A, i... - udawał, że coś sobie przypomina - wzywa mnie, że tak powiem, życie i odpowiedzialność, a was raczej... nic?

- Uuu... zabolało.

- Wypraszam sobie, stary, ale na mnie czeka moja ukochana. To wy dwaj wciąż jesteście zakochani jedynie w skałach - wtrącił Karol.

- Ehe... czyli jak na ratowników górskich przystało! - odpowiedział trafnie Paweł. - A jak nogi? Wiesz, cieniasie, zawsze możesz z kimś zjechać samochodem, gdyby cię uda paliły... - rzucił żartobliwie.

Bruno uśmiechnął się kącikiem ust.

- Niedoczekanie twoje, Nowak. Nie będę się błaźnił na takiej prostej trasie. Mam przy sobie buty do biegania, resztę sobie dopowiedz.

- No tak, cały Kamiński. Zawsze ambitnie, zawsze pokonuje bariery, zawsze na własnych nogach!

Chłopaki na ten komiczny okrzyk bojowy tylko parsknęli śmiechem, zostawiając to bez komentarza. Wzięli się w końcu za jedzenie w rytm toczącego się obok turystycznego życia.

Trzy godziny później Bruno Kamiński, nieco zdyszany, wsiadał do auta zaparkowanego na Palenicy Białczańskiej. Parking był wypełniony po brzegi - samochody stały w każdym możliwym miejscu, wciśnięte nawet tam, gdzie ledwo dało się manewrować. Pogoda w Tatrach, zwykle kapryśna, zapowiadała się w tym tygodniu słonecznie, nic więc dziwnego, że turyści ściągali tu tłumnie, spragnieni górskich wędrówek.

"Ciekawe, ile będzie w związku z tym akcji" - przemknęło mu przez myśl, gdy poczuł, jak w całym ciele pulsuje zmęczenie. Ból głęboki, palący, a jednocześnie znajomy przeszywał każdy jego mięsień. Dokładnie tak, jak lubił najbardziej. To przypominało mu, że naprawdę żyje. Ból był dowodem wysiłku, świadczył, że znów udało mu się przesunąć własne granice choćby o centymetr.

Ruszył prosto do szkółki wspinaczkowej. Na miejscu wziął szybki prysznic, przebrał się w czyste ubrania i zajrzał do pokoju trenerskiego. Do zajęć z dziećmi zostało mu jeszcze pół godziny, więc położył się na kanapie, wyciągając nogi przed siebie. Jak zawsze w takich momentach ciszy w jego głowie kłębiły się myśli, zwłaszcza o ludziach, o których nie potrafił zapomnieć. O przeszłości, która wracała do niego niczym najgorszy koszmar. Dźwięk dzwoniącego telefonu przerwał ten chaos. Bruno niechętnie wyjął iPhone'a z kieszeni spodni dresowych i kątem oka spojrzał na wyświetlacz. No tak. Przyciągnął ją myślami. Matka.

Westchnął głośno i bez zastanowienia odrzucił połączenie. Na samo wyobrażenie, jak ta rozmowa mogłaby przebiec, wolał odpuścić. Zamiast tego szybko wybrał numer do Babuni. Jego ostatnim największym sukcesem było namówienie seniorki na posiadanie telefonu.

- Cześć, Leoniu. Wszystko dobrze?

- E, dobrze, dobrze. Ignaś sie bawi za płotem u Wieśka, bo mu wnuki psyjechały i hałasują tam, aze dudni po całym przysiółku. To polecioł ku nim zaroz po śniodaniu.

- A ty? Dobrze się czujesz?

- Jo, dobrze, dobrze. Nie martw sie o mnie... Ino musym juz końcyć, bo ziemnioki mi sie rozgotujom!

Bruno uśmiechnął się pod nosem, słysząc jej pośpiech.

- Będę za dwie godziny, pa.

- Z Panem Bogiem, synecku!

Uśmiechnął się i pokręcił głową. Już miał schować telefon z powrotem do kieszeni, ale niemal w tej samej chwili znów rozbrzmiał dźwięk przychodzącego połączenia. Zacisnął szczękę, wpatrując się w migający ekran. Wyciszył dzwonek i uznał, że poczeka, aż matka sama się rozłączy. Doskonale wiedział, jakie słowa padną w pierwszych zdaniach, jakim tonem będzie je do niego wypowiadać, jak strasznie będzie przy tym chrypieć. Nie zamierzał jej się z niczego tłumaczyć. Już nie.

- Co jest? Czemu nie odbierasz? - odezwał się wchodzący do pokoju Maks, który właśnie skończył zajęcia wspinaczkowe z grupą zaawansowaną. Wysoki blondyn o posturze atlety wyjął z szafki izotonik i łapczywie upił z niego kilka łyków. - Zaraz, zaraz... Czyżby jakaś panna nie dawała ci spokoju po wczorajszych wyczynach?

Spojrzał na Bruna przenikliwie. Zerkał na wibrujący obok jego nogi telefon. Bruno zgromił go spojrzeniem, które prędko rozwiało podejrzenia kumpla.

- No co? Ja wiem, że to za mundurem panny sznurem, ale nie mów, że koszulka TOPR-u nie działa podobnie - rzucił zaczepnie, opierając się o metalową szafkę.

Bruno prychnął cicho, przewracając oczami. I tyle było z jego odpoczynku. Wstał z kanapy. Przy każdym ruchu w jego nogach płonął ogień.

- Gdybyś nie zauważył - odezwał się w końcu do kumpla - to pracuję przeważnie z samymi facetami i uwierz mi, moja koszulka nie robi na nich większego wrażenia.

- A, rozumieeem... - Maks odparł przeciągle, sięgając po ręcznik ze sportowej torby. - Ale wiesz, stary, że życie to nie tylko robota? Właśnie tak sobie myślałem... - mówił, podchodząc nieco bliżej do Kamińskiego. - Może pójdziesz z nami dzisiaj na imprezę do klubu, co? Oprócz mnie Darek, Magda i Emilka. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz byliśmy gdzieś wszyscy ekipą z pracy.

Bruno sięgnął do zgrzewki z wodą, by wyjąć jedną butelkę.

- Coś mi się zdaje, że to idealny układ, żebym czuł się jak piąte koło u wozu. Brawo, stary, potrafisz zachęcić... - Uśmiechnął się lekko. - A tak serio, to dzięki, ale nie tym razem. Mam trochę obowiązków, jak wiesz.

No tak. Nie każdy o tym pamiętał.

- Okej, dzisiaj odpuszczę. Ale i tak uważam, że to najwyższy czas...

- Najwyższy czas - przerwał Maksowi prędko Kamiński - iść na zajęcia. Na razie, brachu! I szampańskiej zabawy! - Klepnął kumpla w ramię i poszedł w stronę małej hali.

Chwilę później stał już przed grupą dzieci: pięcioma chłopcami i trzema dziewczynkami, w tym jedną, która uczestniczyła w zajęciach pierwszy raz. Wszyscy mieli na głowach zbyt duże kaski, nieco krzywo dopasowane uprzęże i oczy pełne ekscytacji, która mieszała się z lekkim dziecięcym niepokojem. Bruno odetchnął głęboko. W takich chwilach coś w nim zawsze miękło - zmęczenie schodziło na dalszy plan, a jego głos naturalnie stawał się spokojniejszy.

- Dobra, moje małe zwinne kózki, słuchajcie uważnie - zaczął, kucając, by jego twarz znalazła się na tym samym poziomie co ich. - Najważniejsze jest bezpieczeństwo, prawda? Uprząż musi być dobrze zapięta. Nie za luźno, nie za ciasno. Tak, żebyście czuli się pewnie, ale też swobodnie.

Powoli poprawił paski, dociągnął klamry i sprawdził karabinki wszystkim dzieciom. Robił to bez pośpiechu, z wprawą kogoś, kto powtarzał te czynności setki razy, ale też z uwagą, jakby każdy uczeń i każda uczennica byli dla niego naprawdę ważni. Zatrzymał się przy najmłodszej dziewczynce. Stała nieco z boku, drobna, blada, zbyt cicha w porównaniu z resztą rozgadanej grupy. Kask lekko opadał jej na oczy, a palce nerwowo bawiły się końcówką uprzęży.

- Ty chyba jesteś z nami pierwszy raz, co? Jak masz na imię?

- Matylda - odpowiedziała cicho.

- Piękne imię! Słuchaj, Matyldziu, zrobię wszystko, co w mojej mocy, żebyś po tych zajęciach pokochała ścianę wspinaczkową, okej? Dasz mi tę szansę? - Bruno uśmiechnął się do niej ciepło.

Dziewczynka spojrzała najpierw na jego kolorowe tatuaże na rękach, udając, że wcale nie są ciekawe, a potem z dziecięcą powagą wyciągnęła w jego stronę drobny, zgięty paluszek.

- Obiecuje pan?

Ten gest trafił w niego jak uderzenie. Na ułamek sekundy hałas sali wspinaczkowej ucichł. Zamiast niego pojawił się szum wiatru, ciężkie burzowe powietrze i zapach wilgotnej ziemi. Przed oczami stanęły mu czerwone cegły, wirujący w powietrzu kurz i niebo pękające deszczem. I ona. Mały, drżący palec spleciony z jego palcem. Cynamonowe piegi rozsypane na drobnym nosie i głos powtarzający za nim: "Przyjaciele na zawsze".

Bruno poczuł, jak ściska go w piersi. Nie umiał dotrzymywać obietnic. Próbował... ale nie potrafił. Mrugnął, gwałtownie wracając do teraźniejszości. W sali znów rozbrzmiał gwar dzieci, szelest lin, stukot karabinków. Uśmiechnął się, tym razem nieco ostrożniej, ale tak, by mała Matylda nie straciła do niego zaufania.

- Wiesz co - powiedział do niej półszeptem - znam coś lepszego niż takie obietnice na mały paluszek. - Zmrużył lekko oczy. Uniósł dłoń i dotknął palcem serca, a potem wskazał na nią. - Umowa serce-serce. Jeśli mówię, że zrobię wszystko, co mogę, to naprawdę tak będzie. Bez zaklęć, bez paluszków... Czysta szczerość. Pasuje?

Matylda zawahała się na moment, po czym skinęła głową, wyraźnie usatysfakcjonowana.

- Pasuje - odpowiedziała z nieśmiałym uśmiechem.

Bruno poczuł, jak napięcie powoli go opuszcza. Odetchnął głębiej i znów wszedł w rolę instruktora - spokojnego, pewnego, uważnego.

- Dobra, gotowi? - zwrócił się do całej grupy. - Podejdźcie tutaj. Mikołaj, Leoś, bez pogaduszek teraz, dobrze?

Dwóch chłopców przestało się zaczepiać i zbliżyło się posłusznie.

- Zaczynamy od prostego przejścia. Bez pośpiechu. Tak jak zawsze. Oddychacie, patrzycie przed siebie, a ja jestem tu na dole. Mam was wszystkich na oku. Matylda - zwrócił się do dziewczynki, która uważnie słuchała jego poleceń i przyglądała się zwinnym rówieśnikom - chodź do mnie bliżej, wszystko ci wytłumaczę.

Dzieci ustawiły się przy ściance równo obok siebie. Sprytnie sprawiły, że liny napięły się lekko, a Bruno w skupieniu raz po raz na nie zerkał. Obrócił się do dziewczynki o cynamonowych piegach, które mimo jego skupienia wciąż przywoływały wspomnienia z dzieciństwa. Ale nie mógł przecież unikać spojrzenia dziecka. Był za dziewczynkę odpowiedzialny i zależało mu, by zdobyć jej zaufanie.

Raz jeszcze sprawdził uprząż Matyldy, delikatnie poprawił pasek na biodrach i uśmiechnął się uspokajająco. Zrobił kilka kroków w stronę ścianki i stanął tuż przy linie asekuracyjnej piegowatej dziewczynki. Chwycił ją pewnie, pokazując, jak ma być prowadzona - napięta, ale nie szarpana, zawsze z wyczuciem.

- Zobacz - powiedział spokojnie, powoli stawiając stopę na jednym z kolorowych chwytów u podstawy ściany. - Najpierw musisz poczuć, czy noga stoi stabilnie. Dopiero potem przenosisz ciężar ciała. Ręce pomagają, ale to nogi robią większość roboty.

Drugą dłonią lekko napiął linę, żeby dziewczynka zobaczyła, jak powinna pracować asekuracja. Następnie z płynną lekkością wszedł dwa-trzy metry w górę. Bez pośpiechu, pewnie, pokazując każdy ruch. Następnie zjechał z powrotem na parkiet i stanął przy Matyldzie.

- Teraz spróbuj zrobić dokładnie to samo. Najpierw prawa noga... tak... dobrze. Teraz lewa. Spokojnie. Oddychaj.

Dziewczynka ostrożnie postawiła stopę na kolorowym uchwycie. Przez moment stała nieruchomo, jakby sprawdzała, czy ściana ją utrzyma. Bruno jej nie poganiał, był blisko, z dłonią przy linie.

- Świetnie. Teraz ręka trochę wyżej... tak, dokładnie tam - pochwalił ją, by dodać jej pewności siebie.

Mała kursantka powoli ruszyła w górę. Jej ruchy były początkowo niepewne, ale z każdą sekundą coraz płynniejsze. Bruno co chwilę zerkał na nią, jednocześnie podchodząc do pozostałych dzieci - poprawiał komuś uprząż, podpowiadał innemu, jak ustawić stopę, łagodnie korygował zbyt gwałtowne ruchy któregoś z chłopców. Co jakiś czas wracał wzrokiem do Matyldy.

Widząc, jak pokonuje pierwszy metr, potem drugi, trzeci, poczuł znajome ciepło w piersi. Jej ramiona przestały być napięte, oddech się wyrównał, a twarz rozjaśnił wyraźny dziecięcy triumf. W pewnym momencie się zaśmiała - krótko, dźwięcznie, zupełnie bez skrępowania. Ten śmiech przeszył go jak iskra.

Na ułamek sekundy znów zobaczył ciemny korytarz poznańskiego domu dziecka, po którym gonił się z Miłką, i skromne regały z książkami w świetlicy, gdzie najczęściej spędzali wolny czas, przeglądając dobrze im znane, wysłużone książki. W uszach słyszał jej śmiech. Ten sam rodzaj śmiechu, ten sam entuzjazm, który miała w sobie wspinająca się przed nim dziewczynka.

Bruno zacisnął szczękę. "Co jest do cholery..." - przemknęło mu przez myśl. Szybko odepchnął wspomnienie i skupił się na teraźniejszości.

- Brawo! - zawołał z dołu w stronę Matyldzi. - Widzisz? Mówiłem, że dasz radę!

Pod koniec godzinnych zajęć Bruno przykucnął i przybił piątkę każdemu z rozgrzanych, podekscytowanych i wyraźnie dumnych z siebie dzieci.

- Super robota, ekipo. Do zobaczenia na kolejnych zajęciach, moje skoczne kózki!

Matylda pobiegła radośnie do rodziców i objęła ich, wciąż roześmiana i rozemocjonowana. Bruno już pakował sprzęt, gdy znów usłyszał jej głos. Odwrócił się.

Stała przed nim z wielkimi, różowymi, metalowymi okularami zsuniętymi lekko na nos. Jej oczy błyszczały jak dwa małe słońca.

- Dotrzymał pan słowa. Dziękuję - powiedziała słodko.

Bruno spojrzał na nią z wyraźnym zaskoczeniem. Przełknął ślinę jakoś głośniej niż zwykle.

- Obiecał pan, że pokocham wspinaczkę - dodała po chwili, wlepiając w niego swoje wielkie zielone oczy. - Kocham. Chciałam powiedzieć, że... już kocham!

Już miała odwrócić się na pięcie i pobiec do rodziców, ale zawahała się na moment. Zatrzymała się i przyjrzała mu uważnie. Patrzył na nią w oczekiwaniu, nie bardzo wiedząc, czego jeszcze może się spodziewać.

- Fajne kolorowe ręce! - rzuciła w końcu, zachichotała i pobiegła do mamy, zostawiając go samego.

Bruno jeszcze przez chwilę stał nieruchomo, z liną przerzuconą przez ramię. W piersi poczuł coś dziwnie ciepłego, niemal niepasującego do większej części jego skomplikowanego życia.

Jak miałby nie kochać tej pracy? Tego wszystkiego, co w niej robił. Nie tylko tu, w szkółce wspinaczkowej, gdzie uczył dzieci i dorosłych pierwszych kroków na ścianie, ale też w górach - tam, gdzie nie raz w niebezpiecznych warunkach, ryzykując własne życie, dbał o bezpieczeństwo innych.

Widocznie tylko w tych dwóch miejscach naprawdę potrafił pomagać ludziom i - choćby czasem - dotrzymywać słowa.

ROZDZIAŁ 3Miłka

Droga wiodąca przez Dąbrówkę Małą wiła się między polami zbóż, już przyciężkich od gorącego lata, i pasmami lasów pachnących żywicą i wilgotną ziemią po nocnej burzy. Im bliżej centrum, tym zabudowa po obu stronach jezdni stawała się gęstsza i wyższa - domy z ogrodami stopniowo ustępowały miejsca niewielkim kamieniczkom, warsztatom i sklepom, które od dawna wpisywały się w krajobraz miasteczka.

Sierpień był tu miesiącem wytężonej pracy, szczególnie dla tych, którzy wciąż żyli w rytmie wyznaczanym przez ziemię - w tym także dla rodziców Miłki. Na obrzeżach Dąbrówki od wczesnego rana krążyły traktory i kombajny, wzbijając kurz i zapach rozgrzanej gleby, a między zagonami można było dostrzec plewiące kobiety w jasnych chustkach na głowach, pochylone nad grządkami i uprawami. Wiele gospodarstw prowadzono tu z pokolenia na pokolenie, codzienność opierała się na tym, co dawała ziemia. Wieczorami, gdy słońce powoli chyliło się ku zachodowi, krowy wyprowadzano na zielone pastwiska, a dźwięk dzwonków mieszał się z cykaniem świerszczy, rechotem żab i nawoływaniem gospodarzy.

Jednocześnie w samym miasteczku życie toczyło się innym rytmem. Pewna kobieta o starannie upiętych włosach otwierała właśnie drzwi do zakładu fryzjerskiego istniejącego tutaj od zawsze. Wulkanizator, którego nazwisko znał każdy w miasteczku, z długim, siwym wąsem i w roboczym stroju przybrudzonym z każdej możliwej strony, zmieniał pękniętą oponę w starej Skodzie. Młoda dziewczyna z kucykiem sięgającym do połowy pleców ustawiała krzesła przed niewielką kawiarenką. Ostatnia dostawa ze świeżymi surówkami podjeżdżała akurat pod bramę małego sklepu spożywczego. Kierowca jak zawsze skinął starszemu panu, który jak prawie każdego dnia siedział na ławce z psem przy nodze, obserwując codzienność. Inni mieszkańcy ruszali do pracy w pobliskich miastach.

Można powiedzieć, że w Dąbrówce Małej stykały się dwa różne światy, które się uzupełniały.

Choć po studiach Miłka została w Poznaniu - w niewielkiej kawalerce, na którą rodzice z trudem zapracowali, by mogła godnie zacząć dorosłe życie - to tutaj, wśród pól, lasów, zielonych pagórków i niespiesznych dni, czuła się prawdziwie sobą. W tym małym miasteczku jej serce biło spokojniej. Nawet jeśli Adam z lekkim, ironicznym uśmiechem nazywał je totalnym odludziem.

Miłka zaparkowała samochód przy niewielkim rynku, który przypominał raczej plac targowy niż taki klasyczny z ratuszem. Było tu kilka miejsc postojowych tuż przy wysokiej kapliczce z figurą Maryi, która jakby czuwała i zerkała z góry na zajętych swoimi sprawami mieszkańców Dąbrówki. Kobieta wysiadła z auta i zatrzymała się na moment. Wzięła głęboki oddech, jakby przed wyjazdem do Poznania chciała jeszcze się nacieszyć tą - jak dla niej - niespieszną atmosferą. Zarzuciła bawełnianą torbę na ramię i ruszyła w stronę warzywniaka mamy. Ta, jakby wiedziona instynktem, wyszła akurat z wiadrem pełnym dorodnych jabłek, aby dosypać je do skrzynek stojących przed wejściem.

- O, Miłeczka! Jesteś, kochana! - Barwny, delikatny głos Teresy rozbrzmiał, gdy tylko dostrzegła córkę. - No i jak się czujesz, co? - Ratajczakowa podeszła bliżej, by przyjrzeć się córce, mrużąc przy tym delikatnie zielone oczy.

- Hej, mamo. Lepiej, dużo lepiej.

- Jeszcze blada jesteś...

- Mamo - przerwała jej prędko Miłka - naprawdę jest okej. Trochę mnie przeczołgało, ale nabieram sił. O, widzę, że jeszcze masz truskawki - prędko zmieniła temat, wchodząc do warzywniaka.

- Już takie przebrane, Miłeczko, ale wcześniej ci odłożyłam. Chodź, zerknij, co ci spakowałam. Powiesz, czego ci jeszcze potrzeba. Lepiej jak ode mnie sobie trochę warzyw i owoców zabierzesz, zawsze to niepryskane.

Miłka tylko czekała, aż mama wypowie te ostatnie słowa.

- Dzięki, mamuś.

- Wiem, wiem, ale wybierz, co ci potrzeba. - Teresa przeciskała się między skrzynkami, wyraźnie w swoim żywiole. - A właśnie! Byłabym zapomniała! W zamrażarce na zapleczu mam dla ciebie kawałek swojskiej kury. Weź go sobie i rosołu nagotuj, żebyś jeszcze się trochę wzmocniła. Musisz dojść do siebie, Miłeczko. - Mówiąc to, zniknęła na moment w sąsiednim pomieszczeniu.

Teresa Ratajczak miała w sobie coś, co sprawiało, że ludzie czuli się przy niej swobodnie i bezpiecznie. Kobieta licząca sobie sześćdziesiąt pięć lat była zawsze schludnie ubrana, włosy miała starannie upięte w prosty koczek, pachniała mieszanką świeżych jabłek, koperku i mydła, którym co chwilę myła ręce, nawet jeśli nie było takiej konieczności. Jej spojrzenie było uważne i ciepłe, jakby nie tylko widziała klienta, który przychodzi do niej zrobić zakupy, ale też człowieka, co nosi w sobie historię wartą wysłuchania.

Miłka uśmiechnęła się lekko, przekrzywiając głowę w bok, gdy tylko ujrzała mamę z torbami pełnymi zdrowych zapasów.

- Nie wiem, czy ja to doniosę do auta... - powiedziała wesołym tonem. - Chyba chcesz, żebym długo was tu nie odwiedzała.

- A cóż ty pleciesz, Miłusiu! Przecież to wszystko świeże, to zaraz zjesz. No. - Zerknęła na nią już zza lady. - Z tatą się widziałaś jeszcze?

- Chwilę dosłownie, bo już w pole wyjeżdżał. Może mi się zdawało, ale jakiś taki... blady mi się zdawał. Zmęczony pewnie, po tyle godzin pracuje... Może ja bym jednak została, coś pomogę w gospodarstwie. - Poczuła nagły wyrzut sumienia. Miała być dodatkowymi rękami do pomocy, a rozłożyła ją niespodziewanie grypa.

- Na pewno jest zmęczony. Ale ty sama słaba jesteś i swoje życie masz. Poradzimy sobie. Wiesiek z synem ma jutro pomóc, swoim kombajnem młócić przyjedzie. - Mama spojrzała na Miłkę z troską. - Ty mi lepiej obiecaj, że zadbasz o siebie. Spaceruj tam po tym Poznaniu, wychodź gdzieś na świeże powietrze. Ja wiem, że to nie to samo, co u nas, ale źle nie jest. Parki masz, drzewa są. Nie tylko ten komputer i praca, Miłeczko. A z tym Adamem twoim - powiedziała ostrożnie, nie chcąc się za bardzo wtrącać - to prędko się zobaczysz?

- Tak, dzisiaj - odpowiedziała lekko Miłka, rozpromieniając się na samą myśl.

Stęskniła się za nim i marzyła, by w końcu móc się wtulić w jego ramiona. Bez względu na to, co sądziła o nim przyjaciółka, Miłka widziała w swoim chłopaku kogoś więcej niż tylko ułożonego, dobrze wykształconego mężczyznę z miasta. Widziała w nim obietnicę stabilności, normalności, może nawet takiej przyszłości, której bardzo potrzebowała. Kogoś, przy kim mogła uwierzyć, że wszystko w jej życiu w końcu wskoczy na właściwe tory.

- To dobrze. - Teresa skinęła głową, choć w jej spojrzeniu pojawił się ledwie uchwytny cień troski.

W tym samym momencie do warzywniaka weszła kobieta z wiklinowym koszykiem.

- Dzień dobry - przywitała się, rozglądając się po półkach.

- Dzień dobry - odpowiedziała prędko Ratajczakowa, po czym przeniosła wzrok na córkę. - To jedź ostrożnie i zadzwoń, jak już będziesz na miejscu.

- Jasne, dam znać. - Miłka uśmiechnęła się i pochyliła nad ladą, by zostawić mamie całusa na lekko pomarszczonym policzku. Jej charakterystyczny owocowy zapach otulił ją szczelnie jak miękki koc. - Do widzenia! - pożegnała się, wychodząc ze sklepiku. Rzuciła jeszcze ostatnie spojrzenie na wciąż zerkającą na nią z miłością Teresę.

Droga do Poznania ciągnęła się jednostajnie, asfalt falował w upale, a krajobraz za szybą zmieniał się powoli - z zielonych pól w coraz gęstsze zabudowania. Miłka jechała w ciszy, pozwalając myślom płynąć gdzieś obok. Działo się tak za każdym razem, gdy zostawiała na jakiś czas dom rodzinny stworzony dla niej przez rodziców adopcyjnych, których kochała całym sercem. I gdy wracała do swojego mieszkania, do miejsca, które od zawsze trudno było jej nazwać domem. Poznań kojarzył jej się bardziej z uporczywą walką o przetrwanie, gorzkim smakiem samotności i zagubienia niż z bezpieczną przystanią. Zbyt wiele obrazów sprzed lat wciąż powracało do niej w snach. Nawet niektóre zapachy potrafiły obudzić wspomnienia. Wilgoć starych kamienic i klatek schodowych, woń detergentów używanych do ich czyszczenia przypominały jej o zbiorowych łazienkach w domu dziecka, zimnych, obdrapanych ścianach pamiętających jej słone łzy. Zbyt wiele dźwięków w mieście działało na nią czasem jak przeszywające ostrze - trzask drzwi, podniesione głosy, złośliwe śmiechy niosące się często z pobliskiego placu zabaw. Wszystko to sprawiało, że jej najmłodsze lata wracały jak kadry ze starego filmu.

A jednak zdecydowała się studiować właśnie w Poznaniu. Chciała być blisko rodziców. Dla niej jedynych i prawdziwych. Tych, którzy ją wybrali, pokochali i pozwolili, by ich świat wywrócił się do góry nogami przez dziewczynkę o cynamonowych piegach na nosie. Teresa i Alfred zrobili wszystko, by dać jej godny start: małą kawalerkę, spokój, poczucie, że ma dokąd wracać. Wiedziała, ile wysiłku ich to kosztowało, więc nigdy na nic nie narzekała. Nigdy nie powiedziała głośno, że to miasto czasem ją boli. Że uruchamia w niej wspomnienia, które wolałaby zostawić daleko za sobą.

Czasem zupełnie niespodziewanie pojawiał się jeszcze jeden obraz, migawka z tamtych lat. Bruno. Starszy od niej chłopiec o zatroskanym spojrzeniu i ich obietnica wypowiedziana szeptem w deszczu, że zawsze będą się trzymać razem. Dziecinna, naiwna nadzieja, która z czasem okazała się złudna, jak wiele rzeczy z tamtego okresu. Nie wszystko musi mieć przecież ciąg dalszy.

Zamyśliła się, patrząc na przemykające za szybą drzewa. Zielone smugi rozmywały się w upale, a ona pozwoliła myślom odpłynąć jeszcze na moment. Po chwili odruchowo włączyła radio, jakby potrzebowała czyjegoś głosu, by wrócić do teraźniejszości. Najpierw muzyka, potem serwis informacyjny. Podgłośniła.

- Zakopane i okolice przeżywają prawdziwe oblężenie turystów. Piękna pogoda zachęciła wielu do wyjścia w wysokie partie gór, niestety nie wszyscy byli na to przygotowani. Dziś po południu ratownicy TOPR prowadzili akcję ratunkową po tym, jak grupa turystów utknęła w rejonie...

Miłka ścisnęła mocniej kierownicę i wywróciła oczami z wyraźną dezaprobatą.

- Co za nieodpowiedzialni ludzie, pff... - prychnęła pod nosem, kręcąc przy tym głową.

- Pogoda zmieniła się gwałtownie, pojawiły się burze i intensywne opady. Konieczna była interwencja śmigłowca...

Przełknęła ślinę. Serce zabiło jej szybciej. Góry znów się odezwały. Nie jako obraz z pocztówki, ale jako znajome ukłucie w mostku. Tatry zawsze poruszały w niej najczulsze struny. Nie tylko zachwyt, nie tylko tęsknotę. Z nimi wiązały się też wspomnienia rodzinnych wakacji, pierwszych nieśmiałych wędrówek, a później, gdy była już starsza, wysiłku, bólu, granic, które jej ciało pokonywało z każdym zdobywanym szczytem. Odetchnęła głęboko i skupiła wzrok na drodze. Poznań był już blisko.

Późnym popołudniem w jej mieszkaniu unosił się zapach rosołu. Prawdziwego, swojskiego - z kury, marchewki, pietruszki i kawałka selera starannie wymytych przez Teresę jeszcze w Dąbrówce. Garnek cicho pyrkał na kuchence już od dobrych dwóch godzin, a Miłka krzątała się po niewielkiej kuchni. Zerkała co chwilę na zegarek. Adam miał być za kwadrans.

Na samą myśl o nim coś w niej miękło. Była stęskniona. Wyobrażała sobie, jak chłopak stanie w drzwiach, jak ją obejmie. Jak ona w końcu poczuje jego zapach, gdy wtuli twarz w jego ramiona. Nie widzieli się trzy tygodnie. Gdyby ktoś ją zapytał, jak opisałaby wieczność, byłby to właśnie dłużący się czas. Nie pomagało też na pewno to, że chorowała, a młody radca prawny przez dużą ilość dodatkowych zleceń nie mógł pozwolić sobie na nic więcej niż telefon czy rozmowę na komunikatorze. Ale właściwie - ile razy w ogóle rozmawiali? Trzy, góra cztery?

Odłożyła na suszarkę umyty właśnie kubek po espresso. Dźwięk domofonu sprawił, że drgnęła. Wytarła dłonie w lnianą ściereczkę i ruszyła w stronę drzwi, czując narastającą ekscytację.

- Otwieram! - rzuciła do domofonu głosem nieco wyższym niż zwykle.

Zatrzymała się jeszcze na sekundę przed lustrem w przedpokoju. Poprawiła sięgające obojczyków kasztanowe włosy, pociągnęła usta kremowym błyszczykiem i wsunęła biały podkoszulek głębiej w jeansowe szorty. "Jest dobrze" - pomyślała. Gdy tylko usłyszała odgłos zbliżających się kroków Adama, otworzyła drzwi, nie czekając, aż naciśnie dzwonek.

- Jesteś nareszcie! - pisnęła, rzucając mu się na szyję.

Mężczyzna objął ją w talii i przytulił. Ciepło jego ramion było znajome, bezpieczne, ale przez głowę przemknęła jej myśl, że wyobrażała sobie ten moment inaczej - z towarzyszącym mu większym entuzjazmem, większą zachłannością, tęsknotą. Szybko jednak porzuciła tę wątpliwość, bo tuż przed jej oczami pojawił się bukiet kolorowych kwiatów.

- Dla ciebie - powiedział Adam zachrypniętym niskim głosem.

Uśmiechnęła się szeroko, zachwycona. Kwiaty były piękne, świeże, starannie dobrane.

- Och, dziękuję. Są cudne! Wstawię je od razu do wody. Chcesz coś do picia? Może mrożoną herbatę? Zrobiłam cały dzbanek.

- Może być - powiedział, rozglądając się po mieszkaniu. Na starannie przygotowanym stole czekały dwa nakrycia. Jego żuchwa na moment się napięła.

Adam Majewski jak zawsze wyglądał elegancko. Nawet w gorące letnie dni rzadko kiedy pozwalał sobie na sportowy, swobodny strój. Zawsze musiał mieć wszystko pod kontrolą: odpowiednia kolorystyka, krój, marka. Podobnie było z fryzurą: krótko przystrzyżone włosy zawsze były idealnie ułożone w delikatną falę z dłuższą grzywką, która teraz opadała mu lekko na czoło. Kremowe, krótsze spodnie i jasna polówka w odcieniu beżu podkreślały jego opaleniznę. Czekoladowy pasek i mokasyny idealnie współgrały z całą stylizacją. Miłce przeszło przez myśl, że jest naprawdę przystojnym mężczyzną. Jej mężczyzną.

- Ależ pachnie... - powiedział w końcu, zerkając na kuchenkę. - Rosół? W taki upał?

Miłka zaśmiała się cicho.

- Obiecałam mamie, że będę o siebie dbać. A skoro miałam wszystko świeże i niepryskane - podkreśliła to ostatnie słowo - szkoda było nie wykorzystać.

Dziewczyna nalała mrożoną herbatę do wysokich szklanek i podała jedną Adamowi. Pociągnęła go za rękę i usiedli razem na kanapie. Była tak bardzo stęskniona, tak spragniona jego objęć, że miała ochotę nieustannie się do niego przytulać, oprzeć głowę na jego ramieniu, po prostu być blisko. Odstawiła szklankę na stolik i spojrzała na niego uważniej.

- Opowiadaj, panie radco, co się działo przez ten czas, gdy się nie widzieliśmy. Wciąż masz tak dużo zleceń?

Mężczyzna poprawił kołnierzyk, jakby go uwierał, po czym spojrzał na nią uważnie. Przez moment miała wrażenie, że chce powiedzieć jej coś zupełnie innego, ale w ostatniej chwili po prostu odpowiedział na jej pytanie:

- Tak, wciąż spływają nowe sprawy. Umowy, odszkodowania, spadki, alimenty, rozwody. Jest tego naprawdę cała masa. - Odetchnął i upił łyk zimnego napoju. - A jak twoi rodzice? Odpoczęłaś trochę? - Zmienił temat i spojrzał w jej stronę.

- Mama, jak to ona, cały dzień w warzywniaku, a wieczorami dogląda gospodarstwa. Tata nieustannie w polu, teraz są żniwa, więc cały czas coś się dzieje. A ja zamiast coś pomóc, chorowałam... i doglądałam spraw w firmie, bo koleżanka jest na urlopie i...

- I nikt by tego nie zrobił, tylko ty.

- Właśnie. Coś w tym stylu. - Uśmiechnęła się nieznacznie.

Chwilę rozmawiali o Dąbrówce, o sytuacji rolników, o obowiązkach ludzi żyjących na wsi. On opowiadał o kolejnych sprawach, o trudnych klientach, o odpowiedzialności. Słuchała, ale coraz wyraźniej widziała napięcie w jego ramionach, w palcach zaciśniętych na pustej już szklance.

- Adaś... - przerwała mu w końcu nieśmiało, zdrabniając jego imię, choć wiedziała, że za tym nie przepada - powiedz mi, czy coś się stało? Jesteś jakiś nieswój... Zmęczony jesteś? Te sprawy rozwodowe, które prowadzisz, tak cię dobijają?

- N... nie, nie - powiedział prędko, bez większego przejęcia. - Wiesz przecież, że moi rodzice są po rozwodzie. Nie ruszają mnie takie tematy.

"Ja jestem adoptowana, a sprawy porzucanych dzieci zawsze rozrywają mi serce" - pomyślała gorzko, ale nie wypowiedziała tych słów na głos.

- No więc?

Adam odstawił szklankę na stolik, po czym spojrzał na Miłkę dłużej, uważniej. Jakby właśnie porządkował w głowie argumenty. Wziął głęboki oddech - dokładnie taki, jaki brał przed ważnym wystąpieniem na sali rozpraw.

- Miłka... - zaczął powoli - słuchaj... Ten ostatni czas nie był dla mnie łatwy. To, że biorę coraz więcej skomplikowanych spraw, to jedno, ale drugie... Chciałbym zgłosić swoją kandydaturę na wolne stanowisko sędziowskie w sądzie rejonowym.

- To super! - Dziewczyna wyprostowała się na kanapie. - Adam, ale przecież to wspaniała wiadomość! Będziesz musiał się jakoś przygotować? Masz jakiś egzamin?

- Nie, nie muszę zdawać egzaminu sędziowskiego. Przez ostatnie trzy lata pracowałem jako radca prawny, więc ścieżka jest inna.

Miłka zmarszczyła brwi. Adam westchnął cicho, jakby sam w myślach porządkował fakty.

- W skrócie: najpierw muszę złożyć formalny wniosek o powołanie na stanowisko sędziego. Taki pakiet dokumentów. Potem jest weryfikacja formalna, sprawdzanie, czy spełniam wszelkie kryteria. Jeśli tak, czekam na opinię środowiskową. Krajowy Rejestr Sądownictwa może wystąpić o opinię do samorządu radców prawnych, czasem też do instytucji, z którymi współpracowałem. Patrzą na reputację, etykę, na to, jak pracujesz z ludźmi.

- Czyli... wszyscy będą cię oceniali.

- Właśnie. - Skinął głową. - A potem jest najważniejsze: ocena przez KRS. Analizują doświadczenie, trudne sprawy, specjalizacje, czasem dorobek naukowy, jeśli ktoś ma. Jest rozmowa, pytania, sprawdzanie kompetencji. - Spojrzał na nią uważniej. - W każdym razie, już nie wchodząc w szczegóły, to długi proces. I bardzo obciążający. Zależy mi na tym - dodał zdecydowanym tonem.

Miłka słuchała uważnie każdego wypowiedzianego przez niego słowa.

- Rozumiem - powiedziała ostrożnie.

Na moment zapadła jakaś niezrozumiała dla niej cisza. Czy te informacje miały nieść za sobą coś więcej?

- Wiesz, ostatnio, gdy cię nie było, miałem takie spotkanie ze znajomymi z branży - powiedział, poprawiając się nieco na kanapie.

Miłka podniosła na niego wzrok. Był spięty.

- Z uczelni, z kancelarii... no, z różnych miejsc - dodał szybko. - I była tam też Ewa.

Serce Miłki zabiło szybciej, choć twarz zachowała neutralny wyraz.

- Myślałem, że dawno zrezygnowała z prawa - ciągnął - a okazało się, że jednak się nie poddała. Zdawała kolejne egzaminy, próbowała... I dała radę. Już dwa lata jest radcą prawnym.

Miłka zmarszczyła delikatnie brwi. W jej klatce piersiowej pojawiło się dziwne, krótkie ukłucie. Nie miała pojęcia, co to ma wspólnego z ich rozmową.

- Wow... - powiedziała po chwili, zmuszając się do uśmiechu. - To naprawdę super. Niekiedy tak bywa. Czas pokazuje, co naprawdę chcemy robić w życiu. Dobrze, że się nie poddała.

Adam skinął głową, ale nie odwzajemnił jej entuzjazmu. Zamiast tego wbił wzrok w punkt gdzieś za jej ramieniem.

- Ostatnio... dużo o nas myślałem - powiedział ciszej. - Właściwie... Złapałem się na tym, że nie tęsknię za tobą tak, jak powinienem. Nie zrozum mnie źle... Chociaż pewnie i tak wszystko, co teraz powiem, nie będzie miało znaczenia... Jesteś wspaniałą dziewczyną, Miłka. - Spojrzał na nią z przejęciem. - Piękną, ambitną, bardzo zaradną. Masz dobre serce... ale zasługujesz na kogoś, kto da ci więcej. Więcej niż ja mogę ci teraz dać.

Czas zwolnił. Dziewczynie zakręciło się w głowie, a jej serce zaczęło gubić rytm.

- Adam... o czym ty mówisz? - zapytała cicho. - Masz na myśli twoją absorbującą pracę? Wiesz, nie przejmuj się, zdążyłam już się do tego przyzwyczaić...

- To nie tak - przerwał jej w połowie zdania. Spojrzał na nią już pewniej, jakby wiedział doskonale, że to jest moment, w którym ma ostatecznie załatwić tę sprawę.

- A jak? Wytłumacz mi to, Adam, bo nie rozumiem, do czego zmierzasz... - Przesunęła się energicznie na kanapie i spojrzała na niego uważnie. - Chwileczkę... Chodzi o Ewę, prawda?

Zapadła cisza. Dziewczyna poczuła, jak zaczynają jej buzować emocje.

- Adam, musisz być krystaliczny, nieprawdaż? - powiedziała już nieco bardziej podenerwowana, z lekką ironią w głosie. - Przyszły sędzia nie może kłamać. Więc radzę ci, nie rób tego. Chodzi o nią?

- Tak - przyznał w końcu. - Miłka, przepraszam cię. Te uczucia tak nagle we mnie odżyły. Nie chcę, naprawdę nie chcę cię ranić, oszukiwać. Przysięgam, że do niczego poważnego między nami nie doszło, ale... Posłuchaj - mówił bardziej chaotycznie - chcę być wobec ciebie szczery. To koniec, Miłka. Przykro mi, ale nic z tego nie będzie...

Dziewczyna wstała. Zaczęła chodzić po pokoju, masując przy tym skronie, jakby miało jej za moment rozsadzić głowę.

- Zaraz, zaraz... Czy ty się słyszysz? Chcesz mi powiedzieć, że przyszedłeś tu dzisiaj do mnie z bukietem kwiatów po to, żeby... żeby ze mną zerwać? - Zaśmiała się nerwowo. - I oznajmić, jak radca wygłaszający mowę końcową, że tak po prostu zakochałeś się w innej. Ach, przepraszam! W Ewie! Adam zakochał się w Ewie! Jakiś ty prawy i biblijny nagle! - krzyknęła wyraźnie rozbawiona, choć targał nią cały wachlarz emocji. I niekoniecznie było jej do śmiechu.

- Miłko... - Majewski próbował przebić się przez jej monolog, ale już pochłonęły ją wypowiadane słowa.

- Nie, nie, Adam... Teraz ja mówię, a ty słuchasz! Teraz czas na moją mowę końcową - powiedziała, celując w niego palcem. - Byliśmy ze sobą dwa lata. Pieprzone dwa lata! A ty przez cały ten czas myślałeś wyłącznie o sobie! Zawsze wszystko ustalaliśmy tak, żeby tobie pasowało. Liczyła się twoja praca, twoje ambicje, twoje ważne sprawy, spotkania, egzaminy. Zawsze coś ważniejszego ode mnie. - Głos jej zadrżał. - Wiesz, co jest w tym wszystkim najgorsze? - Prychnęła gorzko. - Że ja to w głębi serca czułam od dłuższego czasu. Unikałeś kontaktu ze mną, spotkań, nie byłeś taki otwarty jak na początku naszego związku, przestałeś mi opowiadać o tym, co się u ciebie dzieje, tak po prostu, w twoim sercu, a nie w pracy. Trudno mi teraz uwierzyć, że to wszystko, o czym mi opowiadasz, stało się w ciągu niespełna miesiąca!

- Miłka, to nie tak... - Próbował coś powiedzieć, ale uniosła dłoń.

- Nie przerywaj mi! - Jej głos był teraz ostry, zimny. - Nie chciałeś poznać moich przyjaciół ani rodziców. Traktowałeś ich jak jakiś gorszy sort, jakby byli z innego świata. Ognisko za miastem? Za mało ambitne. Urodziny bez większej pompy? Nuda! Zwykłe życie było dla ciebie zbyt zwyczajne, Adam. - Zrobiła krok w jego stronę. - A ja? Ja się naginałam. Ja się dostosowywałam do tego, o co mnie prosiłeś. Tłumaczyłam cię przed sobą i przed innymi, że masz dużo pracy, że wszystko wymaga od ciebie skupienia, że taki po prostu jesteś. Oddałam ci wszystko, co miałam. Wszystko - powtórzyła dobitniej, a łzy, które właśnie napłynęły jej do oczu, zapiekły ją niczym gorące iskry. - Z całym tym moim bagażem, z blokadami, z lękiem przed odrzuceniem. Wpuściłam cię tam, gdzie niewielu miało wstęp, i otworzyłam serce.

Ostatnie słowa wypowiedziała z takim żalem i przejęciem, że Adam zastygł jak posąg. Wzięła głęboki oddech, otarła spływające już po policzkach łzy, po czym spojrzała na niego raz jeszcze.

- A ty przyjeżdżasz tu dzisiaj... - Wskazała na bukiet stojący na stole. - Z kwiatami. Jak dżentelmen. Do mnie, takiej stęsknionej, spragnionej czułości i bezpiecznych ramion... Żeby ładnie, uczciwie i elegancko, jak na prawnika przystało, zamknąć temat. Jakbyś właśnie kończył kolejną sprawę zleconą przez kancelarię!

Zapadła cisza. Ciężka i duszna. Nie do wytrzymania.

- Wiesz co? - powiedziała już ciszej, jakby uleciała z niej cała energia. - Znowu jestem w tym samym miejscu. Znowu ktoś, komu zaufałam, odchodzi. Tylko tym razem boli bardziej, bo naprawdę uwierzyłam, że będzie inaczej...

- Miłka, proszę... - odezwał się cicho, wstając z kanapy, i podszedł bliżej niej. - Daj mi, proszę, coś jeszcze powiedzieć...

- Nie, Adam... Wyjdź - powiedziała spokojnie, bez krzyku, choć była cała rozedrgana. - Teraz. Wyjdź, proszę, z mojego domu.

Adam Majewski przez kilka sekund stał jeszcze przed Miłką, jakby się wahał, czy coś dodać, czy to, co by powiedział, cokolwiek by zmieniło. W końcu sięgnął po telefon leżący na kanapie, wsunął go do kieszeni, włożył czekoladowe mokasyny i złapał za klamkę. Zatrzymał się jednak jeszcze na moment i niepewnie odwrócił w stronę byłej już dziewczyny.

- Naprawdę... przepraszam - wyszeptał niskim głosem, lecz na te słowa nie usłyszał już żadnej odpowiedzi.

Drzwi zamknęły się cicho, ale dla niej ten dźwięk zabrzmiał jak potężny huk. W jednej sekundzie nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Osunęła się na kanapę, a wstrzymywany do tej pory szloch wyrwał się z niej nagle i gwałtownie, targając całym jej ciałem. Płakała bezgłośnie, z twarzą ukrytą w dłoniach, pozwalając, by ból w końcu znalazł ujście.

To miasto znów ją dusiło. Te same emocje, to samo pragnienie ucieczki, kolejne niedotrzymane obietnice i poczucie, że nigdy nie będzie tu naprawdę u siebie.

Była Miłką Tulczyńską-Ratajczak. Dziewczyną o dwóch nazwiskach i bez żadnej pewnej historii. Nie wiedziała, jakie były jej początki. Nie wiedziała, kim była kobieta, która ją urodziła, ani co czuła w chwili, gdy zdecydowała się ją zostawić. Czy choć przez moment się zawahała? Czy wzięła ją na ręce, zanim wyszła ze szpitala? Czy od początku wiedziała, że jej nie zatrzyma? Nie znała żadnego z tych szczegółów. Wiedziała tylko, że po porodzie została sama, a z czasem trafiła do domu dziecka, gdzie w końcu znalazł się ktoś, kto ją pokochał i dał jej dom. Była za to wdzięczna każdego dnia, a jednak w głębi serca wciąż palił ją cichy, uporczywy ból niewiedzy - uczucie, że całe życie przed czymś ucieka, choć nie potrafi tego nazwać.

Miała dość bycia silną. Dość tłumaczenia cudzych wyborów, usprawiedliwiania odejść, przyjmowania na siebie winy, której nie była sprawczynią. Dość udowadniania, że zasługuje na uwagę, na obecność, na miłość, która nie znika w chwili próby. Była zmęczona składaniem się na nowo w całość po tym, jak ktoś znów rozbił ją na kawałki.

Marzyła teraz o zapachu drzew, chłodzie górskiego poranka i bólu palących ud po długim podejściu. Takim uczciwym bólu. Który nie zostawia pytań bez odpowiedzi. Który daje ulgę, wolność i lekkość zamiast pustki.

Z tą myślą, wyczerpana, zasnęła na kanapie. W tle cicho bulgotał rosół - ten, który miał być początkiem wspólnego wieczoru, a stał się niemym świadkiem kolejnego końca.