Miasto Słońca - Marlena Michalska

Od twych trudów być wytchnieniem

i na twarzy ciepłym wiatrem,

być i słońcem, co przez okno

wpada cicho, gdy otwarte.

I bezpieczną być przystanią,

gdy po sztormie

i prawdziwą być miłością,

cichym szeptem, twym pragnieniem.

Być też deszczem na jesieni

ciepłym słowem, tchnieniem, czasem,

gdy się wszystko kiedyś zmieni,

być niezmienną, z tobą, razem.

Iskrą ognia być w kominku,

kroplą deszczu być w kałuży,

uchwyconym wnet momentem,

ukojeniem, gdy czas znuży.

Być ci w czoło pocałunkiem

i rumieńcem być na twarzy,

ulubionym w nocy trunkiem,

wszystkim, co ci się zamarzy.

Twoją być

Mamy dziś obecność za nic

w świecie, w którym rani każdy,

a poucza, by nie ranić,

gdzie za kilka czułych słówek

każdy dałby się omamić,

chociaż nie brak nam wymówek,

by to wszystko znów zostawić.

Mamy dzisiaj wszystko za nic

i tęsknimy znów za jutrem,

i tak wszystko odkładamy

z takim samym, marnym skutkiem.

Niech umiera to co szczere,

co przez innych już zabrane,

chociaż sami znów wybraliśmy

ten brak woli i cierpienie.

Mamy za nic dzisiaj chwilę

i odwagę gdzieś w kieszeniach...

bo liczymy chyba w duchu,

że choć czas nieubłagany,

cudem takim jak to życie

znów zagniemy jego ramy.

Mamy tylko jeden moment,

by przyspieszyć lub się poddać.

Ah, twój uśmiech i otwartość...

nie chcę ich już nigdy oddać!

Mam zaledwie chwilę jedną

na te wszystkie znaki losu,

na zjechanie z trasy

i słuchanie twego głosu...

Mamy tylko tę sekundę

na spojrzenia i pytania,

lecz stoimy znowu w miejscu,

a ja dość mam już czekania.

Znowu chwytam cię za słowa,

ty dotykasz mnie rozmową,

znowu zmieniam tor relacji,

a ty brniesz w to za namową.

A najgorsze, że cię stracę

i to za tygodni kilka,

no i będę tylko cierpieć...

Na cóż była mi ta chwilka?

Miasto wspomnień -

to tu kochałam cię nieprzytomnie,

gdy tak bliski był twój oddech,

twoje ciało tuż koło mnie...

W oczach miałeś gwiazdy,

co świeciły jak pochodnie,

dobierałeś się do nocy,

podchodziłeś do mnie...

Tu złożyłeś na mej piersi i na ustach

nowe kłamstwa jak sztylety

pod księżycem, co oświetlał nam ulice -

uwierzyłam ci, niestety.

W naszym mieście dużych okien,

kamieniczek i ze smokiem,

zachęcona twoim krokiem,

rozstać więcej się nie chciałam...

Byłam jak to piękne miasto -

od początku ułożona,

nie dawałam nawet poznać,

że po cichu już od roku konam.

I wystarczył jeden dotyk,

późna pora i twe słowo,

bym runęła jak zazwyczaj

i kochała cię na nowo.

30.10.2019

Życie ludzkie to zaledwie plotka,

gorzka łza, o północy nieprawda

jak rozlane wino słodka.

Życie to nieszczęsne krótkie bale,

ciągły pośpiech,

który znosić przyszło nam wytrwale

waży, gdy nam czas ucieka,

gdy się świat na głowę wali.

Życie nasze życiem innych przeżywamy,

zamiast przeżyć swoje własne,

choć zamiary nasze jasne,

chociaż jasne w nas cierpienia.

Ludzkie życie krótkim słowem jest

z naszych ust do innych

tak bez końca podawanym,

cichym szeptem,

chociaż słodkim,

to tak często zmarnowanym.

Chętnie bym tańczyła walca

na dwa serca i spojrzenia,

ale w twoim nie ma miejsca,

więc zostają mi cierpienia.

W głowie tylko papierosy,

myślę o tym, gdyś jest obok,

w myślach ciągnę cię za włosy,

znów nadrabiam to rozmową.

A słów twoich mam już dosyć,

jestem w nich już zadurzona,

przed oczami mam obsesję,

gdy cię dotknę, niemal konam.

I po fakcie zapalniczka,

To ostatni szepczę ścianie,

chociaż dobrze wiem, że jutro

znów zapalę przed śniadaniem.

Lubię, gdy mężczyzna ściąga ze mnie smutki,

kiedy za oknem deszcz, a z głośnika samotne uciekają nutki...

I przepadam za tym cichym, niepojętym i nieskromnym jękiem,

kiedy i ja zdejmuję z niego codzienną udrękę.

Lubię, gdy choć nie wiem, co jest życie nasze warte,

nasze ruchy są zdecydowane, tak jak my uparte.

I na końcu ten bałagan i te słodkie wątpliwości,

czy to wszystko było we śnie, czy na jawie i z miłości?

pisali po piórach

nie kartkom wydarli

a skórze ukradli

wydrapane rany

po nich

kłamstwami godnymi wstrętu

pisały swoje szczęście

kosztem zamętu.

Odkąd pamiętam,

zawsze znajdywaliśmy do siebie drogę.

Twoje oczy smutno,

a ciągle z pragnieniem

na których zdecydowaliśmy się

ze sobą przywitać.

Nie wspominam wszystkiego,

czym tak bardzo

bo owszem,

znajdywaliśmy tę drogę,

ale nigdy nie potrafiliśmy

razem nią pójść.

Wybrałeś

szepcze mi wiatr

wybrałeś zimę

i zamarzłeś mi nią

w sercu,

zamykając oczy

w zamieci.

Wybrałeś

nie cierpieć,

kochałeś pozornie przez nią

się ze mną rozstawać.

Wybrałeś

martwą gwiazdę

nie zobaczyły cię

nigdy więcej.

Wybrałeś

czarne anioły

serce zdusiły

twym zimowym chłodem.

Wybrałeś

samotność

nie wracaj,

bo już więcej nie uwierzę,..

Wybrałeś cierpienie,

cierpienie milczące,

a dłonie twe gorące

zdusiły i moje do gwiazdy

życzenie.

było po dwudziestej trzeciej

kwiaty rosły

jaskrawiej niż za dnia

beztrosko

chodź

coś ci powiem

z daleka świeciło

latarni słońcem

umyliśmy twarze

w nieładnej łazience

i wyszłam znowu