Metoda NDT Bobath. Poradnik dla rodziców - Maria Borkowska, Zofia Szwiling
Kup ebooka
59.00 zł
47.20 zł
(36,90 zł najniższa cena z 30 dni)
«
»
Założenia i rozwój koncepcji NDT-Bobath
Metoda NDT-Bobath[1]została zapoczątkowana w latach czterdziestych XX wieku w Londynie przez fizjoterapeutkę Bertę Bobath i jej męża Karola - neurologa. Była ona rozwijana i modyfikowana wraz ze zdobywaniem doświadczeń w obserwacji przebiegu prawidłowego i nieprawidłowego rozwoju ruchowego dzieci oraz wraz z osiągnięciami wiedzy medycznej.
Założenia metody Bobathów rozwinęły Elisabeth Koeng (lekarz pediatra) i Mary Quinton (fizjoterapeutka). Od tego czasu metodę tę nazywa się leczeniem neurorozwojowym (Neurodevelopmental Treatment, NDT). Jest ona najbardziej przydatna w usprawnianiu niemowląt i dzieci najmłodszych.
Usprawnianie według tej metody ma na celu pomóc dziecku we wszechstronnym rozwoju tak, aby mogło ono uzyskać niezależność w życiu i na tyle wykorzystać swe możliwości, na ile pozwala istniejące uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego (o.u.n.). Uzasadnieniem opracowanego postępowania jest stwierdzenie, że rozwój dziecka z nieprawidłowym funkcjonowaniem (dysfunkcją) o.u.n. przebiega inaczej niż rozwój prawidłowy.
Zaburzenia napięcia mięśni i opóźnienie w ustępowaniu odruchów bezwarunkowych (pierwotnych) lub ich przetrwanie poza okres fizjologicznego występowania powodują odmienne doświadczenia czuciowo-ruchowe. Nieprawidłowe odczuwanie ułożenia i ruchów ciała jako całości oraz poszczególnych jego części powoduje kształtowanie się nieprawidłowych ruchów (wzorców ruchowych). Są one typowe dla poszczególnych rodzajów zaburzeń.
Pierwsze nieprawidłowe objawy rozwoju ruchowego dzieci dotyczą zwykle opóźnienia lub braku unoszenia głowy, czyli osiągania jej kontroli. Następnie rozwijają się nieprawidłowe ruchy w dalszych (dystalnych) częściach ciała. Dziecko układa się nieprawidłowo, najczęściej asymetrycznie, nadmiernie prostując się lub zginając.
Główne zasady usprawniania według koncepcji NDT-Bobath obejmują:
wpływanie na napięcie mięśni (zmniejszanie napięcia wzmożonego i zwiększanie napięcia obniżonego), co jest możliwe dzięki zastosowaniu odpowiednich technik postępowania już od pierwszych miesięcy życia, hamowanie nieprawidłowych odruchów, wyzwalanie, wspomaganie przebiegu i prowadzenie ruchu przez fizjoterapeutę w formie jak najbardziej zbliżonej do prawidłowych ruchów z tak zwanych punktów kluczowych, czyli punktów kontroli ruchu, którymi są: głowa, obręcz barkowa i obręcz miedniczna, wykorzystywanie i utrwalanie zdobytych umiejętności w codziennych czynnościach.
