Mętlik - Anna Urzykowska

Ten ciała ból

którego nie da się

już pożegnać prochami

to ciało wciąż boli

łamie kości

pali skórę

Zwijasz

Się

Z

Bólu

Zapominając o godności

z jaką miałaś go znosić

O, tak

na zakochaniu

to ja się znam

zakochiwałam się tyle razy

tak, w zakochiwaniu się

to jestem już ekspertką

O, tak

na rozstaniach

wciąż wierzą, że to oni odeszli

robiłam to tak skutecznie

że sama łkałam nad sobą porzuconą

O, tak

w rozstaniach

jestem już ekspertką

nauczmy się siebie

tak jak dziecko

uczy się pierwszych słów

tak jak uczyliśmy się

jeździć na rowerze

nauczę cię

siebie

po prostu

kochaj

naucz mnie

jak mam się

bo kochać cię

już umiem

nauczmy się siebie

bo nikt nas

tego jeszcze nie uczył

a próby i błędy

mamy już za sobą

gdybyś wciąż był

nie spoglądałabym

z rozrzewnieniem

na fotel

gdybyś stale był

nie uśmiechałabym się

do wspomnień

gdybyś był częściej

słowa nie miałyby

większego znaczenia

gdy tylko

bywasz

nawet milczenie

ma sens

gdyby nie było

czekania

skąd byśmy wiedzieli

że zależy

nam na sobie

z tobą chcę spędzać

upojne chwile

z tobą chcę tworzyć

dobre wspomnienia

z tobą chcę milczeć do rana

przytulona do twojego ramienia

z tobą chcę zniknąć

i jechać tam gdzie nikogo oprócz nas nie ma

z tobą chcę przeżyć

jeszcze coś czego z nikim nie przeżyłam

z tobą chcę mieć

romans do końca mojego życia

z tobą chcę się ukryć

tak, żeby nikt nas nie odnalazł

ciebie chcę pomimo

że nie chce tego cały świat

oprócz nas

nie jesteś tym

kim miałeś być

nie byłeś tym

którego widziałam

tam w głębi

ciebie

przez chwilę

dałam się oszukać

gdybym tylko go zażyła

tak mogłabym się tłumaczyć

oboje przez chwilę

zgłupieliśmy

dla nas

niż ci co są obecnie

nie było cię nigdy

to ja ciebie sobie

wyobraziłam tak

aż się zmaterializowałeś

tak bardzo cię chciałam