ROZDZIAŁ 2
Mephisto
Zapinam ostatni guzik koszuli i wkładam marynarkę. Poruszam ramionami, licząc na to, że materiał nie będzie przylegał do pleców jak druga skóra, ale nic z tego. Wizja spędzenia kilkunastu godzin w tym kostiumie gentlemana totalnie mnie osłabia. Duszę się, mimo że nie zawiązałem jeszcze krawata. Zgarniam z blatu golarkę i sunę nią po ryju, w międzyczasie poszukując w szafie eleganckich butów. Kątem oka rejestruję ruch w pościeli, więc podchodzę do łóżka i uderzam dłonią w mały, całkiem niezły tyłek.
- Zbieraj dupę - mówię, rozsiadając się na materacu.
Dziewczyna marudzi pod nosem, ale w końcu siada i rozpościera ręce. Prześcieradło, w które jest zaplątana, zsuwa się z ciała, ukazując naprawdę świetne cycki. Podskakują zachęcająco, gdy roztrzepuje włosy i jestem więcej niż pewien, że nie wykonuje tego gestu przypadkowo. Jestem, bo wiem, jak działa jej mózg. Pasywny organ. Wymarzony warsztat diabła.
Brak reakcji z mojej strony zapewne utwierdza ją w przekonaniu, że musi się bardziej postarać. Wstaje niespiesznie i pierwsze, co robi, to wkłada buty. Wzdycham nerwowo, bo cierpliwość nie jest moją mocną stroną, a działania te i tak nie przyniosą żadnego efektu. Moje ręce nie chcą ponownie zaciskać się na jej biodrach, a kutas nie podryguje z ekscytacji na myśl o ponownym zerżnięciu jej szparek. Może kręcić dupą tuż przed moją twarzą, mieć na sobie same szpilki, jęczeć wymownie, schylając się po majtki, ale to niczego nie zmienia. Wziąłem już od niej wszystko, co miała do zaoferowania. Nie było tego dużo. Sam również dałem jej to, co mogłem. Nie było tego wiele.
- Ty to chyba musisz mieć buty szyte na zamówienie, co? - próbuje zagaić rozmowę, kiedy schylam się, żeby zawiązać sznurówki.
- Nie.
Wstaję i przeszukuję pościel, bo albo za słabo się stara, albo rzeczywiście nie może znaleźć swoich ubrań. W końcu dostrzegam jakąś błyszczącą szmatę.
- Ręce do góry - mówię, a ona uśmiecha się leniwie, gdy spełnia rozkaz. Pewnie myśli, że to część jakiejś erotycznej zabawy, ale muszę ją rozczarować. Nie po drodze mi z mundurowymi i nie podążam ścieżką prawa nawet na niby. Pomagam jej włożyć sukienkę i obracam plecami do mnie, żeby zapiąć suwak. - Gotowe. Miałaś torebkę?
Odwraca się w chwili, w której zerkam na zegarek.
- W nocy byłeś inny niż w świetle dnia. - Świdruje mnie wzrokiem, marszcząc cienkie brwi. - Miałeś bardziej przystępny sposób bycia.
- Jak myślisz, dlaczego?
- Nie wiem, bo byłeś bardziej zrelaksowany? Nie taki sztywny jak w tym momencie. - Zaciska dłoń na moim ramieniu. - Teraz jesteś spięty. Niby oddychasz, a jesteś jak zimny, twardy kamień. Dla porównania ja cały czas jestem miła.
Uśmiecham się. Jestem pewien, że litościwie. Naiwność wisi w powietrzu. Na szczęście jej opary są dla mnie jak tlen. W przeciwnym razie padłbym trupem. Gdzie się nie obejrzę, naiwniak naiwniaka popycha.
- Jesteś, bo na coś liczysz. Czegoś ode mnie chcesz. Ja już niczego od ciebie nie potrzebuję.
Otwiera usta, zamyka, znów otwiera.
- Czyli mnie oszukałeś! Udawałeś sympatycznego, żeby osiągnąć to, czego w danej chwili pragnąłeś.
- Nie, to twój mózg cię oszukał. Nie ja. - Wzdycham. - Zobaczyłaś na rogach - przykładam palce do skroni - napis: "Aniołek" i założyłaś, że nim jestem. To za mało, by nim być. Nie sądzisz?
Nie mam szansy poznać jej opinii, może i lepiej, bo odbijanie piłeczki to ostatnie, na co mam ochotę. Moja racja, twoja racja, przyczyna, skutek. Roztrząsanie tego w sytuacji, gdy zarówno ona, jak i ja dobrze się bawiliśmy jest kompletną stratą czasu. A głupotą natomiast oczekiwanie niemożliwego. Ona myślała, że przeciętne pieprzenie jest równoznaczne z "żyli długo i szczęśliwie"? Błagam. Dla takich dusz nie chce mi się nawet uchylać wrót piekieł.
Do pokoju wbiega mój piętnastoletni brat Vittorio. Jego ubranie ujebane jest krwią, a on sam zachowuje się, jakby emocje miały rozsadzić mu łeb. Podskakuje w miejscu, licząc zapewne, że w ten sposób rozprowadzi je po całym ciele i pozbędzie się tego znanego mi aż za dobrze łupania w czaszce. Patrzy na dziewczynę, a następnie obdarza mnie błagalnym spojrzeniem.
- Nie chcę cię poganiać, ale... - zwracam się do niej, lecz nie jest mi dane dokończyć, dodać pożegnalnego, magicznego słowa.
- Oczywiście, że chcesz - fuka w odpowiedzi. - Odkąd wstałam, próbujesz chamsko się mnie pozbyć.
Vittorio przewraca oczami, słysząc to przepełnione przesadnym dramatyzmem wyznanie.
- Ale wiesz, co? Wyjdę stąd bardzo chętnie. - Zamaszystym ruchem otwiera drzwi, lecz odwraca się jeszcze, celując w moją stronę palcem. - Jesteś najmniej taktownym facetem, jakiego kiedykolwiek poznałam, a znam wielu - syczy. - I do tego kiepskim w łóżku. - Unosi hardo brodę. - To był najgorszy seks w moim życiu. Jesteś jak robot! Bezuczuciowa maszyna!
Trzaska drzwiami, chcąc dać upust swojej frustracji i pokazać, jak bardzo jest wzburzona. Takie zachowanie nie skłania mnie do żadnej refleksji. Gdyby przymknęła je cicho, być może poruszyłaby jakąś strunę. Hałas i chaos to moja codzienność. Spokój zawsze zastanawia. I intryguje. Bo go nie znam.
- Co się stało? - pytam, przyglądając się bratu.
Vitto pociera czoło przegubem dłoni. Nabiera powietrza, więc zaraz z jego ust wydostanie się seria bardziej lub mniej zrozumiałych słów. Obstawiam to drugie. Wyraz jego twarzy każe mi sądzić, że spóźnię się na ślub w rodzinie Selvaggio. I... i jest mi to totalnie obojętne.
- Przylecieli kokainowi turyści. Pojechaliśmy po nich na lotnisko Falcone-Borsellino, co nie? I ja jechałem w aucie z Casimirem. Dobrze, że było zatankowane. Nie wiem, kto o tym pomyślał, bo to moje zadanie, a zapomniałem wieczorem dotankować. W każdym razie super. Nie, żeby to jakoś pomogło, bo... - zacina się, więc obdarzam go ponaglającym spojrzeniem. - Rety, wzięliśmy takiego jednego grubasa i taką a la Chinkę. - Wzrusza ramionami. - A Sisto resztę.
- Do rzeczy, Vittorio.
- To jak do rzeczy, to chodź ze mną. - Ciągnie mnie za rękę. - Musisz mi pomóc. No proszę - piszczy, więc idę za nim. Jest coraz bardziej nakręcony. - Wszystko było elegancko, ale w pewnym momencie ten tłuścioch tak, kurwa, beknął... - Krzywi się z obrzydzenia. - A mówiłem Casimirowi, żeby nie był taki zasadniczy. No, bo wiesz, to on kazał tucznikowi zapiąć pas, a kiedy zahamował, to coś tam mu się widocznie w bebechach ścisnęło i tyle.
- Ile straciliśmy? - pytam, bo wiem, do czego zmierza ta historia.
- No i przez moment miał twarz, jakby go coś poraziło. Tak spięły mu się mięśnie. Zwarcie na stykach, a z jego ust zaczęła wypływać biała piana. - Wciąż nie puszcza mojej ręki, gdy prowadzi mnie schodami do jednego z pomieszczeń piwnicznych. - A ile straciliśmy to nie wiem, bo ja właśnie w tej sprawie. W sensie nie umiem z niego tego wydobyć. - Znów bierze głęboki oddech. - Przejeżdżaliśmy koło domu, Casimiro powiedział, że, zanim dojedziemy do magazynów, może rozpuścić się więcej towaru, ta kobieta zaczęła spazmować, więc mnie tu wysadził z tym zwłokiem, a chłopaki pomogli mi go wnieść. - Wskazuje na drzwi piwnicy. - I to bez sensu, bo ja tyle czasu ci to opowiadam, żeby wszystko było zrozumiałe, że na pewno już ktoś by z niego to wyciągnął w magazynie. A muszę jeszcze dodać, że zanim pobiegłem po ciebie, to pół godziny grzebałem w tym spaślaku.
- A gdzie Rufo?
- Pojechał z ojcem do banku po kasę, bo dziś jest ten ślub. - Zerka na zegarek. - Zadzwonić i powiedzieć, że się spóźnisz? To akurat potrafię. - Patrzy wyczekująco. - Tak to załatwię, że każdy będzie wiedział, że nie pojawisz się o czasie. - Szczerzy się i otwiera drzwi.
Na betonowym stole leży wspomniany przez Vittoria gość. Podpalam papierosa, bo z dwojga złego wolę smród dymu niż zapach krwi, którą wyczuwam coraz intensywniej, gdy zbliżam się do zaćpanego grubasa. Toksyny w niej zawarte naprawdę cuchną. Tak bardzo, że ma się wrażenie, jakby smród ten zmieniał jej konsystencję. Ludzie zapytani o to, jak pachnie krew, z reguły odpowiadają, że rdzawo, metalicznie. Jak dłoń, w której wcześniej trzymało się śrubki. Mówią tak, bo nie mają do czynienia na co dzień z tym, co przetacza się przez tysiące kilometrów tętnic, żył, naczyń włosowatych w płucach, skórze, mózgu. Jucha śmierdzi życiem. I śmiercią. Po tysiąckroć wolę swąd przypalanej skóry, bo on przypomina mi chociaż o przyświecającym mi celu. O tym, kim byłem i jestem.
Nadejdzie jednak dzień, kiedy ujrzę na rękach jedyną krew, której zapachu jestem ciekaw.
Krew tego, który strącił mnie do piekła.
Mogę mieć wiele twarzy, mieć poparzone stopy, ale nie kolana.
Nie klękam. Przed nikim. I nigdy.
Przyglądam się leżącemu przede mną typowi. Nie wiem, czy widziałem go wcześniej, ani jak długo u nas pracuje. Pracował. Czas przeszły. I szkoda. Smutne to i przykre, i przepełnia mnie żal, bo czasu poświęconego na jego wyszkolenie już się nie odzyska. Kilku życiowych prawd nawet diabeł nie podważy. Mianowicie: czas to pieniądz i nie zna się dnia ani godziny. Naciągam rękawiczki i zdejmuję marynarkę. Gdy odrzucam na bok koszulę, z ust stojącego za mną Vittoria wydobywa się cichy syk. Boli go to, co widzi, a ponieważ nie zdążyłem jeszcze rozpruć mojego pacjenta, nie mam wątpliwości, że to nie widok treści żołądkowych wywołał tę reakcję. Bywa. Kolejna niepodważalna prawda: ogień parzy. Woda parzy. I następna: białko tkankowe ulega nieodwracalnemu uszkodzeniu, gdy skóra ma styczność z temperaturą wyższą niż 55°C. Martwica, strupy, blizny. To nie tylko brzmi obrzydliwie. To autentycznie jest paskudne. I gdybym miał pokusić się o krótkie podsumowanie, a kuszenie to moja specjalność, powiedziałbym, że właśnie to szkaradztwo jest we mnie prawdziwe. Jest dokładnie tym, na co wygląda.
Zerkam na niewielkie, wykonane przez Vittoria nacięcie na brzuchu denata. Nie mam pojęcia, w czym grzebał przez wspomniane pół godziny, ale jest więcej niż pewne, że nie w żołądku. Sięgam po położony na metalowym wózku nóż sekcyjny o szerokim ostrzu, idealny do przecinania powłok i wykonuję dwa prostopadłe, głębokie cięcia. Otwieram jamę brzuszną, a Vitto nachyla się nade mną.
- Co to? - Wskazuje na żółtą ciecz, znajdującą się w jamie otrzewnej.
- Płyn surowiczy. Podaj nożyczki kulkowe.
- Zaraz rzygnę. - Beka, ale robi, co mówię. Rozcinam ścianę żołądka i wciskam do niego paluchy. Wyciągam pierwszą kapsułkę.
- Podstaw pojemnik - instruuję. Wrzucam do niego kolejne, wypełnione towarem zawiniątka. - Oczyść je z błony śluzowej, krwi i dokładnie policz.
Zanim ściągnę rękawiczki, dla pewności jeszcze raz dokładnie sprawdzam, czy niczego nie pominąłem. Straty są wpisane w ten biznes, a sytuacje takie jak ta nie zdarzają się często. Pacjent miał po prostu pecha i trafił na źle zabezpieczony pakiet lub obżarł się w trakcie lotu. W obu przypadkach skutek jest taki sam, więc olać przyczyny. Poświęcanie energii na drobnicę, jaką przemycają muły, bo tak nazywamy przemytników, jest sprzeczne z moim systemem zarabiania kasy, dlatego tym na polecenie ojca zajmują się bracia. Osobiście wolę dwa dobre pierdolnięcia w roku. Większe ryzyko, większy zysk i więcej wolnych dni. Nie każdy jednak wie, jak się za to zabrać. Niewielu potrafi zorganizować niemożliwe, wybrać odpowiednie szlaki, przez które można przeprowadzić dużą ilość towaru, a w razie konieczności zareagować, gdy robi się gorąco i odbić w inną stronę. Nie wystarczy cechować się nieobliczalnością. To za mało. Trzeba nią być. A ja nią jestem.
Moja nieprzewidywalność jest zgubą moich wrogów. Obawiają się jej. Słusznie, kurwa. "Ha, ha", słyszę w głowie. "Ha, ha, ha". To normalne? No jasne! Szalone? W życiu! Co najwyżej nietypowe. To zapewne dlatego, że jestem taki w chuj wyjątkowy, ludzie trzymają się ode mnie z daleka. Ledwo usłyszą "diabeł", a ich spanikowana dusza już siada na ramieniu, przytrzymując w drżących dłoniach trzęsące się portki. Boją się, że nabiję ich na widły lub uduszę ogonem, wrzucę do rozgrzanej kadzi. Kurwa, tak!
- Z czego się tak cieszysz? - Z zamyślenia wyrywa mnie głos Vittoria. Posyłam mu pytające spojrzenie. - Mieszasz w tych flakach i się szczerzysz.
- Kto? Ja czy ja? - Śmieję się, a Vitto stuka palcem w czoło.
- Ty to ty. - Przewraca oczami.
I tu się myli, ale nie ma co tego roztrząsać, płakać nad ogniem, który już się rozpalił, bo nie ma tylu łez, żeby go ugasić. A co ważniejsze, pora kończyć operację, bo czas nie jest z gumy, a boruta na ślubie Selvaggiów nie zrobi się sama.
A chciałem, naprawdę miałem "szczere" chęci, "dobre" intencje i popychany zewem "dobroduszności", niczym halnym wiatrem, stawiłem się wczorajszego wieczora w rajskiej chacie rodziny La Mantide, żeby załatwić swoją sprawę. Naszą. Moją i jej - Almy. I zgubiłem się! Trafiłem do jakiegoś ośrodka dla obłąkanych, a nie do jebanego raju! W zakładzie tym myślą, że gdy udaje się, że się kogoś nie zna, problem rozwiązuje się sam. W pewnym momencie zacząłem nawet grzecznie, z odpowiednią dozą nieśmiałości literować: N-A-Z-Y-W-A-M S-I-Ę M-E-P-H-I-S-T-O G-O-T-T-I, ale don Alfredo wciąż odgrywał gościa z radykalnie postępującą amnezją. Kurwa, serio nie chcę naginać faktów, ale to silniejsze ode mnie. Ściemę mam po prostu we krwi. Za chuja tak nie było. Mimo że najpewniej powinno.
Na pewno mógłbym cicho zapukać w drzwi, przedstawić się, poprosić o rękę jego najpiękniejszej, najbardziej niewinnej, tfu, naiwnej córki i zapewnić, że jestem w stanie oddać za nią swoją łapę, ale to się nie wydarzy. Nie, bo po pierwsze nie znajduję się na jakimś miłosnym haju i nie podziwiam w lusterku swojej świeżo wyhodowanej cipy, a po drugie jestem bardzo przywiązany do swoich łap.
W momencie, w którym machałem przed twarzą bossa La Mantide krwawym papierkiem, leśnym zobowiązaniem, nie byłem skłonny oddać za Almę nawet małego palca. Nie żeby ktoś tego ode mnie oczekiwał. Stary nie chciał niczego. Nawet nie próbował nic ugrać. NIC. Pierwszy raz w życiu poczułem, że coś tu, kurwa, śmierdzi i nie był to swąd przypalanej skóry. Odniosłem wrażenie, że to ja wyświadczam mu przysługę. Zwykle, gdy przybywam po to, co moje, zabieram to przy akompaniamencie mojego śmiechu i spazmów udręczonych, a nie wzdychających z ulgą dusz. Mógłbym pomachać mu przed nosem ulotką z supermarketu, a on i tak bez mrugnięcia wepchnąłby córkę w moje piekielne ramiona. Zrobiłby to, gdyby wiedział gdzie jest, z kim i co robi. Nie miał jednak pojęcia, gdzie znajduje się moja mała, śliczna duszyczka, dlatego musiał się ze mną trochę pobawić. Nie mogłem opuścić jego domu niezadowolony. To tak nie działa. Zgubić duszę. To jest poważne?
- Słuchasz mnie? - Vitto szturcha mnie w ramię i wciska w dłoń mokry ręcznik. - Dzwoniłem do ojca. Powiedział, że masz absolutnie nie przyjeżdżać na wesele. I ja się z nim zgadzam, bo, gdy wparowałem do twojego pokoju, to byłeś spokojny, wiesz, nawet dla tej laski bardzo miły i miałeś te swoje wolne ruchy znudzonego słonia. A teraz już jesteś nakręcony i zachowujesz się jak nadpobudliwy goryl. Uśmiechasz się diabolicznie, w kółko przeciągasz i machasz łbem, jakbyś nie mógł się doczekać, aż komuś przypierdolisz. Weź zostań.
- Rozumiem. - Sprawdzam, czy dokładnie powycierałem ręce i sięgam po koszulę.
Vitto przygląda mi się wnikliwie.
- Czyli nie jedziesz?
- Oczywiście, że jadę. Wyglądam ci na takiego, za którego trzeba podejmować decyzje? - Uderzam go w potylicę. - Słoń ma twardą skórę, Vitto, ale gwarantuję, że to nie on, ale właśnie impulsywny goryl zostanie królem tej płonącej dżungli. - Wkładam marynarkę.
- Ale z ciebie diabeł. - Brat uśmiecha się szeroko. Odwzajemniam się tym samym, przykładając palce do skroni i idę w stronę drzwi.
Dwanaście lat temu, gdy byłem w wieku Vittoria, umarłem. Po to, by jeszcze tej samej nocy narodzić się na nowo. Spopieliłem się jak wytatuowany na mojej klacie Feniks, którego odbicie codziennie widzę w lustrze. Wtedy też po raz pierwszy nacisnąłem na spust. Ojciec zawsze powtarzał nam, że uwolnienie dziewiczego naboju naznacza na zawsze, a dziurawa dusza szczęśliwca, który przyjął kulkę, od tej pory zawsze jest pół kroku za nami. Depcze nam po piętach. I o ile nie pomylił się w pierwszym przypadku, to w drugim już tak. Za mną nikogo nie ma. Ta dusza jest we mnie. I kocham ją w chuj. Tę dziurawą duszę.
Vitto jest całkowitym przeciwieństwem mnie, gdy byłem w jego wieku. Zadbałem o to. Wytresowałem każdego diabła, mieszkającego w naszym domu. Cały rząd dusz. A to, że żyją oznacza, że treser ze mnie zacny. Dawno temu przekonałem się, że na życie w piekle trzeba zasłużyć. Nie każdy ma szansę, żeby powstać z martwych. Ja ją dostałem. Dlatego z determinacją pcham tę kulę ognia i dbam o to, żeby mój łeb był wystarczająco zryty. A może wcale się nie troszczę, nie staram nadto, tylko on już taki jest? Ha, ha. Jedno z dwóch.
Wychodzę z piwnicy i mrużę oczy oślepiony słonecznym blaskiem. Od kilku dni urzędujemy w naszej katańskiej rezydencji z racji tego, że jest bliżej ogrodu, w którym odbędzie się wesele Selvaggio i La Mantide. W tej posiadłości okna nie są zasłonięte ciężkimi, nieprzepuszczającymi światła dziennego kotarami, w drzwiach nie ma metalowych zasuw, nie śmierdzi olejem parafinowym, z żadnego kominka nie bucha ogień. Tu jest dziwnie.
W holu spotykam drugiego brata, młodszego ode mnie o trzy lata Sista.
- Dlaczego tu jest tak zimno? - Krzywi się i energicznie pociera ramiona. - Młody dalej babra się w mule? - Sisto wiecznie zadaje tysiąc pytań i jak mniemam sam odpowiada na nie w myślach, bo nigdy ich nie ponawia, gdy nie uzyskuje odpowiedzi. Nie inaczej jest tym razem. Zawsze więc odpowiadam tylko na te, na które chcę. - Dzwonił ojciec i powiedział...
- Że absolutnie mam się nie pojawiać na weselu. - Wybucham śmiechem. - Spakowałeś mój łuk?
- Się wie. Zabierasz tylko swoich pancernych, czy sługusów też?
Mianem pancernych określamy ludzi ochraniających mi plecy. Strzegą, żeby nikt się do nich nie zbliżał. Cechują się ponadprzeciętnym refleksem i opanowaniem. Jedynymi, którzy dotykają moich pleców są bracia. Robią to, bo muszą. I chociaż mają ciary podczas wklepywania kremów i maści, pilnuję, by nie zamykali oczu. Nie dlatego, żeby poczuć satysfakcję z ich zakłopotania czy poczucia winy. Każdy z nich ma obowiązek dbać o swoją historię. Po prostu. I zapamiętać raz na zawsze, kurwa, że kolana służą do walenia nimi w zdradzieckie mordy. Nie do klękania!
- Bierzemy. Kilku z rzędu "A" i dwa złotka.
W naszej familii wszyscy żołnierze poddawani są starannej, regularnej selekcji. Wydobywanie najbardziej rozżarzonych węgielków, czyli najskuteczniejszych sługusów zasilających rząd "A" to zadanie Sista. Każdy chce znaleźć się w tej kolumnie, a ci, którzy już w niej są, robią wszystko, żeby się w niej utrzymać. Nie tylko dlatego, że mogą liczyć na najlepsze wynagrodzenie. Powodem jest też to, że podczas gorących akcji nie są na pierwszej linii ognia. Zawsze osłaniają ich ci z rzędu "B", czyli tak zwane mięsko. Z czasem każdy węgiel się wypala, to naturalna kolej rzeczy. Eliminacją tych, które nie dają już satysfakcjonującego ciepła, zajmuje się kolejny z braci, Casimiro. Największy mruk w rodzinie, z którym łączy mnie tylko jedno. Obaj mamy pierdolca na punkcie krwi. On naprawdę ją kocha. Może zaciągać się jej wonią bez końca. Nigdy nie ma dość. Dla mnie jest nieodłącznym elementem codzienności, ale jej nie znoszę. Bo śmierdzi. Złotka z kolei to żołnierze mieszkający w naszym domu. Tylko oni mogą szwendać się po rezydencji i zaglądać w każdy, nawet najciemniejszy kąt. To ludzie, którzy nie raz udowodnili swoje bezgraniczne oddanie. Członkowie rodziny, z którymi nie łączą nas więzy krwi. Szaleńcy kochający piekło.
- Wiedziałem, że to powiesz. - Szczerzy się i poprawia krawat. - Już zapakowali się do puszki. Będą jechać za nami. Po drodze zgarniemy Nadię.
- Ona nie jest mi do niczego potrzebna - oznajmiam.
- Całe, kurwa, szczęście - mówi pewnie, dźgając mnie palcem w klatę. - Odgryzłeś jej koniuszek języka! I to tylko dlatego, że chciała cię pocałować! Wiesz, ile czasu musiałem ją przekonywać, że jestem jednym z tych dobrych braci, zanim porządnie otworzyła usta?
- Broniłem się, jasne? Powiedziałem jej, że całowanie odpada. Nie wyraziłem na to zgody. Ona chciała mnie wykorzystać.
Przecieram twarz ręką, żeby zetrzeć z niej uśmiech niewspółgrający z tragizmem mojej smutnej historii.
- Aleś ty biedny - obrusza się Sisto i wyciąga z kieszeni telefon. - Casimiro napisał, że już po ślubie. Mamy od razu jechać na przyjęcie. Czekaj, zadzwonię do niego.
Odchodzi, a ja idę do kuchni, umyć porządnie ręce, bo wciąż czuję zapach lateksu i smród krwi spaślaka.
Szoruję dłonie drucianą myjką i potrząsam barkami, chcąc pozbyć się uciążliwego napięcia. Myśl, że lada moment ponownie zobaczę te wielkie, brązowe, wpatrujące się we mnie, jakby zobaczyły coś, czego szukały całe życie, oczy sprawia, że mam ochotę wyć do księżyca i machać z radości diabelskim ogonem. Prędzej lub później, obstawiam to drugie, Alma uświadomi sobie, że nie jestem, nie byłem i nigdy nie będę kimś, kogo szuka i naprawdę potrzebuje. Do tego czasu będzie się ślinić i uganiać za przynętą, bo spowity oparami naiwności mózg zawsze widzi tylko ją. Opary te mają to do siebie, że w wyniku różnych czynników i zdarzeń w końcu wyparowują. Nie spędza mi to snu z powiek i nie boleję nad tym szczególnie. Nie, bo gdy to się dzieje, jest już za późno. Każdy łowca dusz wie, na co nabija się przynętę. W tym właśnie tkwi haczyk.
- Nie no, nawet nie będę pytać, bo wiem, że to prawda! - Sisto wpada do kuchni, wyrywa mi z rąk kuchenny ręcznik i uderza nim o blat stołu, jednocześnie furiacko podskakując. Unoszę brwi. Robię tak za każdym razem, gdy ktoś zachowuje się niedorzecznie. Czasem wręcz odnoszę wrażenie, że w naszej rodzinie jestem jedyną stabilną, racjonalnie zachowującą się osobą. To oczywiście tylko odczucie. I jest ono mylne. - Kiedy ty w końcu zrozumiesz, że jesteś Diabłem, a nie Bogiem! - furczy.
- Kontynuuj.
- Byłeś wczoraj w domu La Mantide?
Aaa, o to chodzi.
- I powiedziałeś don Alfredowi, że nie wyjdziesz, dopóki odpowiednio cię nie ugości? Że zabawianie gościa to obowiązek gospodarza?
Nie odpowiadam. Tak jak wspominałem, Sisto tego nie oczekuje.
- Uderzałeś kijem do krykieta w jego nogi i wrzeszczałeś: "Niech stanie się jebaniutki cud! Powstań, gdy żąda tego tropiciel dusz!". Serio?
- Kiedy to opowiadasz, brzmi to równie zabawnie. Idziemy. - Ruchem głowy wskazuję na drzwi. Ruszam przed siebie, a brat biegnie za mną.
- Dla ciebie to jest zabawne? - sapie.
- Nie wiem, co jest z tobą nie tak, skoro uważasz inaczej - rzucam z rozbawieniem. - Nie potrafię uleczyć twojej niewesołej duszy. - Rozkładam bezradnie ręce.
- A konsekwencje? Co z nimi?
Chowam dłonie do kieszeni, a Sisto się cofa. Niby mnie zna, a jednak nie do końca. Gdybym naprawdę chciał zrobić mu krzywdę, uwięzienie rąk w kieszeniach na pewno by mnie nie powstrzymało. Na razie odczuwam po prostu dyskomfort, małą chęć wytłumaczenia oczywistości inaczej niż słownie.
- A co, bolą cię już kolana? Może język od lizania cudzych butów? Dłonie od składania ich w błagalnym geście? A nie piecze cię coś tak kurewsko w środku? - Uderzam pięścią w tors, a on kręci głową. - Powinno. - Podchodzę do niego i wciskam kciuki w jego splot trzewny. - Wszystko popękane. Wielkie, kurwa, nic. - Cmokam. - To, co miałeś najcenniejszego, spierdoliło przez tę dziurę. - Poklepuję go po klacie.
- Możesz mówić po ludzku, a nie po diabelsku?
Śmieję się gorzko.
- Po ludzku oznacza to, że już jej nie masz, Sisto. Twoja godność osobista zrobiła "puff". - Wykonuję dłońmi gest eksplozji. Brat otwiera usta, ale nie chce mi się go słuchać, więc kontynuuję, zanim cokolwiek powie. - Nie pytaj, co z konsekwencjami. Zapytaj, jak to jest chodzić wyprostowanym. Odpowiem ci wtedy, że to naprawdę piękne uczucie. Nawet - unoszę palec - jeśli nie będziesz oczekiwał odpowiedzi.
Wychodzę z domu i przywołuję Galla. Moje najcenniejsze złotko. Człowieka, który podczas aresztowania i maglowania go przez karabinierów, pamiętał jedynie, jak się nazywa. Jego pamięć nie okazała się lepsza nawet wtedy, gdy roztaczali przed nim wizję krótszej odsiadki. Każdy, kto ma wyobraźnię i świadomość, w jakich realiach żyje, wie, że najbardziej należy obawiać się wyroku, jaki organizacja wydaje na kapusiów. Zawsze jest on taki sam i brzmi: "Śmierć". Nie uchronią przed nim nawet najwyższe mury, bo służba więzienna cierpi na euro ślepotę. Im więcej kasy, tym mniej widzą. Lojalność z kolei oznacza życie. Dobre życie. A ta idzie w parze z zaufaniem. Nie tylko my musimy ufać pracującym dla nas ludziom. Oni nam również. Dzięki comiesięcznym składkom, które rodziny organizacji wkładają do wspólnego skarbca, możliwe jest wymknięcie się z macek systemu. Ręka rękę myje. Wystarczy jedynie wiedzieć, czyją należy wyszorować w danym momencie. To nie spluwa ma największą moc sprawczą, lecz banknoty emitowane przez Europejski Bank Centralny.
Gallo podchodzi do auta i otwiera drzwi od strony kierowcy. Patrzy na mnie.
- Dzwonił twój ojciec i powiedział...
- Tak, tak, słyszałem to już - przerywam mu. - Tyle razy, że nawet gdybym był ułomem, na bank już bym zrozumiał. A ponieważ nim nie jestem... - Rozkładam ręce. - Wsiadaj.
Sisto ładuje się na tylną kanapę.
- A ty, co robisz? Wyskakuj. - Wyszarpuję go z wozu.
- Ale jak to? Jeszcze dziesięć minut temu mieliśmy jechać razem. Ja bym tak wolał.
- Dziesięć minut temu nie miałem ochoty usiąść z tobą z tyłu i gdy nabierzemy prędkości, otworzyć drzwi i cię wyjebać. Teraz mam. Piszesz się na to?
- Nie. - Uderza pięścią w dach.
Zajmuję fotel pasażera, a Gallo rusza z podjazdu. Wystukuję palcami nieznany rytm, uderzając nimi o uda, bo czuję kumulującą się energię, wprawiającą w drżenie każdy mięsień. Znam kilka skutecznych sposobów na jej rozładowanie, na wskazanie drogi ujścia, ale żaden w tej chwili nie wydaje się w punkt. Nie, bo jedyną osobą, którą mógłbym teraz zabić, jest Gallo. A jedyną dupą, którą mógłbym zerżnąć, jest również, no cóż, dupa Galla. Chyba musi wyczuwać unoszące się w powietrzu agresywne napięcie, bo mówi:
- Możesz walnąć czołem w deskę rozdzielczą. To twoje auto. - Wzrusza ramionami. - Zatrzymać się?
Chyba dostrzega w moich oczach ten niemy krzyk, ponieważ od razu parkuje na poboczu, niemal wjeżdżając na pole obsadzone krzewami winogron. Wyskakuję z samochodu, a po przebyciu kilkudziesięciu metrów wydzieram się tak głośno, że wydaje mi się, jakby pod wpływem wibracji owoce same miały pospadać z krzaków. Od razu mi, kurwa, lepiej. Do czasu, aż odwracam głowę i zauważam, za kim podąża spojrzenie opierającego się przedramionami o dach Galla. Obok naszego auta przebiega dziewczyna. Nie byle jaka, bo moja. Pędzi, jakby ją sam Diabeł gonił, a przecież nawet nie ruszam się z miejsca. Nie wiem, jaki ma cel, ale najwyraźniej, jest na nim bardzo skupiona. Na tyle, że nie rozgląda się na boki, tylko biegnie przed siebie, niemal potykając się o własne nogi, które mam wrażenie, że wyprzedzają resztę jej ciała. Idę w stronę wozu, jednocześnie patrząc na to oddalające się w pośpiechu nieszczęście.
- Wiesz, że właśnie przebiegła koło nas twoja żona? - Przy ostatnim słowie robi cudzysłów palcami. - Albo ktoś bardzo do niej podobny. Taka mocno styrana wersja. - Przeciera czoło przedramieniem. - Całkowite przeciwieństwo lasek, które sprowadzasz do domu. Inna planeta.
- Masz rację.
Wsiadamy z powrotem do auta. Na twarzy Galla maluje się niezrozumienie.
- Mam rację? - Dziwi się. - To po co w ogóle zawracasz sobie nią głowę?
- Odpowiedzią są dwa ostatnie wypowiedziane przez ciebie zdania twierdzące.
- Wyczuwam pieprzone kłopoty.
- Taa. - Szczerzę się.
Jestem na nie gotowy, bo skutki problemów, rozgrywających się na arenie nazwanej rajem nie napawają mnie trwogą. O jakich zmartwieniach mowa? Mało puszysty, niebiański obłoczek naiwności, czy inna bzdura. Kłopoty w raju. Coś takiego w ogóle istnieje?
Być może powinniśmy zawrócić i zobaczyć, czy to pędzące indywiduum nie nabiło sobie guza, ale nie zostałem obdarzony genem troskliwości. Mało tego, bawi mnie towarzyskie faux pas, jakie bez wątpienia będzie jej udziałem. Mniej zadowolony jestem z tego, że stwarza mi konkurencję. A wiadomo, co się z nią robi...
Gallo parkuje przed bramą wjazdową. Teren, na którym odbywa się przyjęcie, oświetlony jest kiczowatymi lampkami. W zamyśle działanie to pewnie miało na celu stworzenie jakichś pozorów romantyzmu. Ktoś, kto wpadł na ten pomysł, musi mieć kolorowo we łbie. Nie muszę nawet wysiadać, żeby widzieć, że atmosfera na przyjęciu znacznie odbiega od zamierzeń. Gdy tylko wystawiam nogę z auta, czuję tę wiszącą w powietrzu nerwowość. I... i zaczyna mi się tu podobać!
- Myślałem, że to będzie przyjęcie z pompą - stwierdza Gallo, a ja odwracam głowę, żeby na niego spojrzeć. - Dlaczego tu jest tak mało osób?
- A czyj to ślub?
- No Efesta i Etny.
- W jego towarzystwie można wytrzymać godzinę. Może dwie, jak jest się głuchym. Nikt o zdrowych zmysłach go nie ogarnia. Wiesz, czym on torturuje ludzi?
- Czym?
- Rozmową, kurwa. - Śmieję się, a Gallo stuka palcem w czoło. - A Etna, no cóż, to kwintesencja słowa kłopot. - Przecieram twarz. - Gdybym miał dziewczynę, która najpierw robi, a potem myśli, strzeliłbym do niej z łuku.
Chyba że miałaby najpiękniejsze oczy, jakie kiedykolwiek widziałem. Wielkie i brązowe. Wtedy, zanim rzuciłbym się w pościg, dałbym jej trochę czasu. Powiedziałbym: "Mała, uciekaj. Gdziekolwiek. Najdalej". A nie, to nie działa. Mówiłem jej to w leśnej chacie i za nic nie chciała skorzystać z podyktowanej dobrocią mojego serca rady. Nie przemawia do mnie argument, że była związana. Węzeł bramszotowy stosowany w dawnych czasach do wiązania liny na harpunach jest odporny na szarpanie i z każdym gwałtownym ruchem zaciska się mocniej, ale, do diabła, ona nie jest wielorybem, tylko lekką duszą!
Wyciągam z bagażnika łuk. Przewieszam go przez ramię i czekam, aż dołączą do mnie pancerni, Auro i Aris. Przy wejściu do ogrodu weselnego stoją ludzie Efesta. Podążają wzrokiem za małolatem, krążącym nerwowo tam i z powrotem po usłanej płatkami kwiatów ścieżce. Mamrocze pod nosem i zapisuje coś na kartce, co jakiś czas postukując długopisem o brodę. Gdy moje plecy są już odpowiednio chronione, ruszam w stronę bramy. Dołączają do mnie ludzie z rzędu "A", którzy dojechali przed momentem, a Gallo dotrzymuje mi kroku.
- Więcej was matka nie miała? - rzuca ze śmiechem człowiek Selvaggiów. Zdaje się, że to Bernardo, ale ręki nie dam sobie za to uciąć.
- Miała, ale ojciec spalił - odpowiadam.
Jeszcze głośniejszy śmiech. Też rechoczę, bo fakt, że on uważa to za żart, autentycznie mnie bawi.
- No, kurczę blade - mamrocze małolat. Przystaje przy nas i zatrzymuje wzrok na moim łuku. - Mogę dotknąć?
- Nie, do cholery - oburzam się. - To tak, jakbyś zapytał, czy możesz pomacać mi fiuta.
Na jego twarzy pojawia się pieprzony rumieniec.
- Ale - kontynuuję i unoszę palec - możemy pobawić się w chowanego.
Gallo pokasłuje. Zerkam na niego, lecz zakrywa oczy dłońmi. Nie wiem, jak interpretować ten gest. Są dwie opcje: "Nie chcę na to patrzeć" lub "Tak! Zabawa w chowanego jest super!". Obstawiam tę drugą.
- A na czym polega ta zabawa? - dopytuje chłopak.
- Co z tobą? - Uderzam go w potylicę. - Nigdy się w to nie bawiłeś? Jak sama nazwa wskazuje, musisz się schować, a ona będzie szukać, dopóki cię nie znajdzie.
- Jaka ona? - Zdezorientowany rozgląda się dookoła.
- On ma na myśli strzałę, Francesco. I nie, to się nie wydarzy. Nie na moim weselu.
Zerkam w stronę, z której dobiega głos. Efesto opiera się ramieniem o pień drzewa. Krążące o nim pogłoski, jakoby potrafił zjebać nawet najlepszą zabawę, okazują się faktem. Przywołuje mnie ręką, sugerując, żebym wszedł na teren ogrodu, ale małolat Francesco widocznie sądzi, że znalazł sobie nowego przyjaciela. I jestem nim, kurwa, ja. Odpalam papierosa.
- Ocenisz mój wiersz? - pyta Francesco. Krztuszę się, a Efesto wybucha śmiechem. - Dym wyszedł ci uszami.
- Oceni, oceni - wtrąca rozbawiony Efesto, ale po chwili poważnieje. - Zrób to. Nie chcę od ciebie koperty, tylko to, kurwa, zrób. - Znów się śmieje, ale trwa to dosłownie chwilę, bo nie tylko ja zauważam biegnącą w naszą stronę Etnę. Za nią pędzi Niccolo. Efesto zaciska usta i kładzie na nich palec.
Na pierwszy rzut oka widać, że dziewczyna ma misję do spełnienia. I coś czuję, że odgrywam w niej ważną rolę, bo biegnie ze wzrokiem wlepionym w moją skromną osobę i furią wypisaną na twarzy. Na szczęście, oczywiście dla mnie, gdy przebiega obok swojego świeżo poślubionego męża, ten łapie ją za rękę i przyciąga do siebie, przyciskając dłoń do jej ust. Dobry ruch. Etna czerwienieje z emocji, miota się wariacko, ale postanawiam zaryzykować i do nich podejść, mimo że naprawdę szalenie się boję. Ponownie, na szczęście dla mnie, Efesto szepcze jej coś do ucha. Coś na tyle uspokajającego, że dziewczyna postanawia wziąć się w garść, nie zachowywać jak obłąkana i co najważniejsze, nie zagrażać mojemu życiu. Ha.
- Próbowałem ją dogonić - sapie Niccolo. - O, cześć. - Wystawia rękę w moją stronę. - W końcu coś się zadzieje, bo ona - wskazuje na Etnę - widocznie postanowiła nic nie odwalać na swoim weselu. Wieje nudą. - Macha ręką z rezygnacją, gdy przygląda się swojej bratowej, a ta z kolei wlepia wzrok we mnie.
- Nie patrz tak, jakbyś mnie znała - mówię, na co tupie nogą, żeby dać upust narastającej z niewiadomych przyczyn frustracji. - Gdzie twoja siostra?
- Nie twoja sprawa - warczy. - Albo i twoja. Powiem ci. - Na jej twarzy pojawia się cwany uśmiech. - Almy nie będzie. Wyjechała do Francji ze swoim wymarzonym mężczyzną. - Unosi hardo brodę.
- Jak to możliwe, skoro jestem tutaj? - Śmieję się, a ona zaciska pięści. Efesto zamyka ją szczelnie w swoich ramionach.
- To co z tym moim wierszem, ocenisz?
Odwracam się. Francesco macha kartką przed moimi oczami.
- On? - dziwi się Etna. - Jestem pewna, że nawet nie będzie potrafił go zinterpretować. To nie ten typ, Francesco. - Patrzy na mnie buntowniczo. - Wiesz, kim jest ten chłopak? - zadaje mi pytanie, wskazując na małolata. - To ukochany Almy. Romantyk. Pisze dla niej wiersze i wykonuje różne rzeczy z papieru.
Och, kurwa.
- To jest miłość. Powinieneś brać z niego przykład. Rozumiesz?!
- Nie. - Wzruszam ramionami.
- Nie miałeś odpowiadać na to pytanie! - Frustratka podskakuje w miejscu. - Nic. Nie. Mów.
- No dobrze, to zaczynam. - Francesco chrząka. - Wiersz mojego autorstwa. Nadałem mu tytuł: "Papierowa dziewczyna".
- Ale piękny tytuł, Francesco. Jesteś najlepszy! - emocjonuje się Etna, a chłopak się rumieni. - Najromantyczniejszy mężczyzna na Ziemi!
Żyła na skroni Efesta podryguje w chaotycznym tańcu. A proponowałem, pobawmy się z Franceskiem w chowanego, to "nie, w życiu, to się nie wydarzy, no coś ty, cóż to za diabelski pomysł!".
- Ciekawe, czy jest też najlepszy w spierdalaniu przed szukającą go strzałą - syczy Efesto do ucha Etny. - Nie przeginaj, kotku, a ty - obdarza Francesca ostrym spojrzeniem - czytaj już ten jebany wiersz.
Francesco wytrzeszcza oczy, ściera przedramieniem pot z czoła i poprawia okulary. Nabiera powietrza, czyta:
- Narysowałem ją ołówkiem z zaostrzonym czubkiem. Wyciąłem starannie, wymarzoną pannę. Nie ma oczu ani ust, toż to, kurczę blade, cud. Nie wystawi nigdy mnie, bo w dłoni trzymam nożyczki swe. Jeden nierozważny ruch - wtedy przetnę ją na pół.
Cisza. Cisza. Cisza.
- Powiesz coś? - pyta niemrawo Etna.
- Miałem się zamknąć - odpowiadam.
- Jednak coś powiedz, dobra?
- Co chcesz usłyszeć? - Uśmiecham się do niej. - Słowo Diabła - kładę dłoń na klacie - że posłucham twojej rady i wezmę przykład z Francesca. Zresztą - przechylam głowę - jakby się tak nad tym głębiej zastanowić, wiesz, odpowiednio zinterpretować, to jestem jednym wielkim chodzącym romantyzmem. Wprawdzie wycinanki to nie moja bajka i w dłoni nie trzymam nożyczek, tylko strzałę, ewentualnie szpikulec do lodu - mrugam do niej sugestywnie - ale, jak ty to powiedziałaś? To jest miłość.
- Świetny wiersz, Francesco - wtrąca Efesto i patrzy na mnie znacząco. - Sugerujący, że jesteś właściwym wyborem. - Akcentuje ostatnie słowo i uwalnia Etnę z uścisku. Rusza przed siebie, kręcąc z niedowierzaniem głową. - Poeta, kurwa.
- Tak, super. - Niccolo unosi kciuk. - Creepy, ale tylko trochę. Tyle, co nic. - Śmieje się pod nosem i biegnie za bratem.
Etna wpatruje się we Francesca, jakby widziała go po raz pierwszy.
- Francesco. - Zaczyna. - Ty jesteś jakiś, jakiś wyjątkowo... - jąka się.
Pewnie szuka właściwego słowa, więc postanawiam jej pomóc, bo nie taki diabeł straszny, jak go malują. Nachylam się nad jej uchem.
- Romantyczny - rzucam krótko, a ona warczy i unosi rękę, bo zapewne sądzi, że stoi przed nią chłopiec do bicia.
- Nie radzę ci robić tego, co planujesz.
- Bo co mi zrobisz? - Podchodzi bliżej. - Dziś jest moje wesele.
Ona w ogóle mnie nie zna.
- Uważasz, że w tym dniu nożyczki są mniej ostre? Nie - odpowiadam za nią, bo się zapowietrzyła. - Moje rogi też takie nie są, więc schowaj, kotku - celowo używam tego określenia - pazurki.
- Współczuję mojej siostrze. - Drży jej broda.
- Ja też. - Przystawiam palce do skroni. - Ja też - powtarzam, gdy spieprza w podskokach. - Ja też!
Gallo wybucha śmiechem, a przestraszony Francesco tkwi w miejscu. Chyba zobaczył Diabła we własnej osobie. Wpatruje się we mnie, potem zerka na moich towarzyszy i też ucieka. Co jest z tymi ludźmi?!
Niespiesznie ruszamy za nimi, aż w końcu docieramy do ustawionych w kwadrat stołów. Pierwszą znaną mi osobą, jaką zauważam jest Alfredo La Mantide. Przejeżdża przez parkiet, a gdy nasze spojrzenia się krzyżują, nabiera prędkości, najeżdżając kołami na stopy podrygującej w tańcu kobiety. Już wczoraj odkryłem, że jest ponury i kompan do zabawy z niego marny. Liczyłem, że dziś da się poznać z innej strony, ale już spierdolił.
Przy stole starszyzny siedzi ojciec, więc pędzę do niego, bo kto zrozumie syneczka, jak nie tatuś. Zachodzę go od tyłu i poklepuję w ramię. Odchyla głowę i rzuca sztućce na talerz.
- Mówiłem, że masz nie przyjeżdżać! - Zawsze to samo i jest to już nudne. Na szczęście za jakiś czas zagramy w grę wymyśloną przeze mnie. Będzie ciekawa, bo jej zasady będę znał tylko ja. Ha. - Czego chcesz? - warczy.
- Przyszedłem się poskarżyć. - Uśmiecham się pod nosem.
- Co? - Marszczy brwi.
- Nikt nie chce się bawić. Każdy ucieka. - Szarpię go za ramię. - Tato, zrób coś! Każ im się ze mną bawić! - Sięgam po cukierka. Mieszam ręką w misce, bo nie mogę znaleźć czerwonego. - Nawet truskawkowa landrynka spierdoliła. No, tatooo - jęczę przeciągle.
- Wesoło masz z tym twoim synem. - Selvaggio się śmieje.
- Wesoło to dopiero będzie, jak przejmie po nim stołek - mówi z powagą Rufo. Prawa ręka ojca. - No, ale nie ma co się martwić na zapas - pociesza sam siebie. - W naszym świecie wszystko potrafi wywrócić się do góry nogami w jeden dzień i...
- Nie do końca się z tobą zgadzam - przerywam mu. Na twarzy Rufa maluje się niezrozumienie. Kiwam palcem. Chcę, żeby wstał, zbliżył się, bo to, co powiem, jest przeznaczone tylko dla jego uszu. - Godzina. Tyle potrzebuję, żeby piekło stało się bardziej gorące.
Ściera pot znad górnej wargi, a ja poklepuję go po ramieniu i wybucham śmiechem.
- Ale masz minę, kurwa, człowieku, ja jestem Diabłem. Nie wierz mi!
Śmieje się nerwowo i siada. Teraz będzie się zastanawiał, czy mówiłem poważnie, czy jednak nie. W końcu stwierdzi, że sprzedałem mu jakiegoś farmazona i będzie spał spokojnie.
Do czasu aż go obudzę.
Macham ręką, jednocześnie witając się i żegnając, bo uświadamiam sobie, że zapomniałem o tym pierwszym. I co? I nic. Prawo Diabła.
Podchodzę do stołu, przy którym siedzą młodzi. Krążę tam i z powrotem, poszukując kartki ze swoim imieniem. I ach, ta moja wrażliwość! Z trudem powstrzymuję cisnące się do oczu łzy, gdy zauważam, że mam miejsce w jego najodleglejszej części. Najbliższe towarzystwo znajduje się w odstępie pięciu krzeseł ode mnie. Pięć krzeseł. To ma być ta magiczna granica oddzielająca dobro od zła? Ech, te naiwne dusze. Piekło nie ma granic, a jeśli ma, ustalam je ja.
Patrzę na boki w poszukiwaniu Galla, który, jak się okazuje, rozgościł się na amen i nawet nie potrzebuje do tego swojego krzesła. Jemu wystarczy talerz. Wkładam palce do ust i gwiżdżę, żeby go przywołać. Przepycha się między tańczącymi na parkiecie ludźmi.
- Nawet smaczne żarcie - stwierdza, gdy podchodzi. - Co, któryś z nich - wskazuje na stojących za moimi plecami pancernych - chce iść to kibla? Czy mam jakieś inne arcyważne zadanie w dniu, kiedy obiecałeś mi wolne? - Wzdycha.
- Zorientuj się, gdzie siedzi Alma. Posadź nas naprzeciwko. I daj mi kluczyk od auta. Zapomniałem o kopercie.
- Wiem, gdzie jest jej miejsce. Już to sprawdziłem.
Uśmiecham się. Właśnie dlatego jest moim złotkiem. On jest w pracy zawsze.
- I załatwię, co trzeba. - Unosi kciuk. - Słowem lub czynem. - Mruga i wciska mi w rękę kluczyk, patrząc tak, jakby mnie znał. I coś w tym, kurwa, jest.
Wyciągam z kieszeni telefon i ruszam w stronę parkingu, w międzyczasie włączając nawigację, bo droga do raju jest kręta, a dokładnie tam zamierzam się udać.
- Łap ją! - krzyczy Aris, ale zanim zdążę ogarnąć, co lub kogo, to coś zderza się ze mną i pada u mych stóp.
Dusze bywają spóźnialskie, piękne i, kurwa, fajtłapowate! Robię krok w tył, bo niebo właśnie się rozstąpiło.
- Moje kolana! Jakim trzeba być palantem, żeby...
Chwytam ją za ramiona i unoszę. Jest lekka jak piórko. Mówiłem, lekka dusza. Syczy z bólu, sapie, przeciera nerwowo nos, aż w końcu unosi wzrok. I cisza. Nie słyszę oddechu, mimo że jej klatka piersiowa unosi się w szaleńczym tempie. Patrzy na mnie, jakby jednocześnie ziścił się jej najpiękniejszy sen i najstraszniejszy koszmar.
Jestem przekonany, że moje spojrzenie wyraża to samo. Kropka w pieprzoną kropkę.
Nie chce być inaczej, gdy widzę te wielkie, brązowe i... zaćpane oczy.
Chowam ręce do kieszeni, bo jej podrygująca krtań niczym magnes chce przyciągnąć dłoń Diabła.
Nachylam się, czuję chłód jej policzka.
- Nigdy nie klękaj przed demonami - szepczę.
Kurewsko się trzęsie.
I wzorowo klęka.
