ZBIGNIEW,
KASZTELANOWA,
PAN CHRZĄSTKA
wchodzący innymi drzwiami
CHRZĄSTKA
Gdzie wojewoda?
KASZTELANOWA
Chciej nas wać zainformować,
Co to za krzyk?
CHRZĄSTKA
Zdarzenie, mościa dobrodziéjko,
Bardzo smutne.
KASZTELANOWA
A powiedzże?
CHRZĄSTKA
Bryka za bryką
Wjechała na dziedziniec, mościa dobrodziko.
Z tych bryk wysiadło szlachty, panów co niemiara.
Jednych prowadził pan marszałek ziemski Szczara,
Lubomirszczyk zajadły, rokoszanin, śmiałek;
Drugim pan Olgopolski przywodził marszałek,
Babińcowym nazwany, bo trzyma z królową.
Zeszli się, mościa pani, przed bramą zamkową
Owi dwaj marszałkowie, a każdy jak patron
Caudy swej przyjacielskiej, amicos i matron.
KASZTELANOWA
Proszę waćpana, nie leź w łacinę jak w błoto.
CHRZĄSTKA
Obu więc tym marszałkom przeciwnym szło o to,
Który z nich krok najpierwszy ma mieć do przedsienia;
Lecz jako oba grzeczni, więc bez ubliżenia
Jeden drugiemu, oba, mając czapki w rękach,
Nuż się kłaniać, we dwoje giąć się jak na mękach;
Próżno obu łysiny mroził księżyc chłodny,
Jeden krzyczał: "Niegodny!" - i drugi: "Niegodny!"
I byłyby na wieki trwały te respekta,
Gdyby jeden z baczących na te kontrefekta
Jezuickiej grzeczności nie był krzyknął z brzucha:
"A weźże, panie Szczara, krok i nakryj ucha".
Co słysząc Olgopolski, jak piorun z obłoku
W bramę - co widząc, równie accelerans kroku
I pan Szczara uczynił. - Waćpani się spytasz,
Co się stało? - Jak razem wstąpili w korytarz,
Tak i razem ugrzęźli, brzuch z brzuchem, nos z nosem;
Próżno ich szlachta częstym szturchańcem i głosem
Podżega i na dalsze zaprasza pokoje -
Nie mogą - więc myśl wzięto secare na dwoje
Zaciętych inimicos, więc błysnęły szable.
Jako więc w ciasnym porcie dwa wielkie korable,
Które fortunam niosą, przed burzliwym gromem...
WOJEWODA
za sceną
Rozbić mur, niechaj wejdą ichmoście wyłomem.
Panie Chmara! rozwalić mur!
KASZTELANOWA
O! krotochwila.
Chrząstka wychodzi.
