Manowce - Marta Tondera-Tuzinek

Za oknami nagie drzewa

W siwe tiule ubrał mróz.

Żaden ptak im nie zaśpiewa,

Wiatr się śmieje z trupich póz.

Nieprzychylny rzewnym śpiewom

Długiej zimy cierpki smak.

Zamrożonym, bladym drzewom

Braknie sił, by skrzypieć w takt.

Do ziemi gną się ramiona

Strudzonych drżeniem brzóz.

Czy przyjdzie wiosna spóźniona

Gdy strącą ciężar z łóz?

Do ziemi szklą się łańcuchy

Zmarzniętych szlochów wierzb -

Splatają z zimna podmuchów

Surowy, gorzki wiersz.

Zapomniałeś już o wiośnie,

Obietnicach wonnych bzów.

Niech się z deszczem nie pomyli

Łez jesiennej pory już.

Za oknami nagie drzewa

W siwe tiule ubrał mróz.

Żaden ptak im nie zaśpiewa,

Wiatr się śmieje z trupich póz.

Dokąd, dokąd -

Od czasu do czasu.

Nie mów, dokąd -

Do łąki, do lasów.

A ciężkie jak kamień

I szare.

Dokąd, dokąd

To dziwne znikanie -

W niedosłowność

Żurawiego lotu.

Dokąd, dokąd -

Od czasu do czasu,

Czarem łąki

Uskrzydlić garb.

Od bełkotu,

Od ścian, od niechcenia,

- Jednodniowych znaczeń

I praw.

Dokąd, dokąd

To dziwne znikanie -

Za rzekę, za pamięć,

Od słowa

Do rzeczy

Po sens.

Jeszcze jest

Zapach traw i lasu szept.

Księżyc lśni

Na krawędziach letnich dni.

Jeszcze tam,

W kadrze muzealnych ram -

Czujny sen

Dzikiej łąki rozlał się.

Jest,

Jest jeszcze gdzieś

Tęsknoty tylko nam podsyca

Bezcenny wschód księżyca.

Gdzieś,

Gdzieś jeszcze jest

Remedium na niepokój serc

I nocnych ptaków śpiew -

Tęsknoty tylko nam podsyca

Bezcenny wschód księżyca.