małą literą - Ryszard Grzywacz

ja się tylko do nieb nadaję

potrafię skojarzyć biskupa z rocky balboa

umiem się świetnie zapatrzeć na dowolnej długości chwilę

doskonale też słucham jednej płyty całymi latami

coraz dokładniej i coraz to innej

na pytania odmilczam w... (to nie jest sprawiedliwe:

oko ma swoje fantastyczne mgnienie a ucho

na konieczność zastygam jak lawa

bo nie ma na co plwać - głębi niet.

umiem też biec dość długo za dowolnym ptakiem

a każda rzecz do mnie coś mówi i czegoś chce

wszystko co spotykam jest piękniejsze niż ja

za to rozumiem każdy koci skrad

ja się tylko do nieb nadaję.

czechy to małe miasteczko

gdzieś przy granicy w górach

z ryneczkiem mniej więcej na środku

dookoła podcienie

nikogo

jakby codziennie była

niedziela

na kościele oprócz

liszajów dawnej chwały

- raczej życzenie czy kłamstwo

- o mszy co tydzień o jedenastej

wystawa sklepu jak

z atomowego miasta

dla dziecka grzechotka

też jakaś biało czarna

a może to szyba jest brudna

nie wiemy

właściciel restaurace przeprasza

- zmienia właśnie wy(na)strój

zavreno

wczoraj i jutro powie to samo

na środku dokładnie

kolumna świętej trójcy

odnowiona pięknie

nikt na nią nie patrzy

lituję się więc

nad dumną samotną kolumną

skoro w restaurace

wymienia się nastrój

wzrok mój musi jej starczyć na długo

więc wołam na pomoc

zapatrzoną w brak zasięgu

córkę

bogowie pięknieją

w dawnym kamieniu

czesi dla mnie specjalnie

porzucają malutkie swe

miasta

popołudniami

ale gdzie wtedy są sami

kiedyś nakryję tych czechów na życiu

zostanę w małym czeskim miasteczku

na zawsze

mówisz kiedy jak nie teraz

być pięknym

wstajesz z dziwnej sofy

świat zamiera i

chce jeszcze tego

wstawania

słuchawki w środku głowy

krzyczą żebyś

spalił język

w świętym źródle

szorstki jest i dobry

jak wszystko co było

dlatego bierzesz

powietrze jak

jak

i bierzesz rozbieg

i to jest tylko rozbieg

To było Nic.

co we­szło na chwi­lę po­mię­dzy nas

nie­wi­dzial­ne lecz ro­ze­dr­ga­ne we­szło

i za­cza­iło się.

Od­fru­nę­ło Nic z na­szy­mi skrzy­dła­mi

i za­raz nam cze­goś za­bra­kło.

a więc oddaliśmy sobie skrzydła. i teraz kulejemy na jedno. czy Nic zdarzyło się przelotnie czy trwa. czy przelotnie jest porządnej wagi. czy Nic jest spojrzeniem na piękno czy przysięgą. a może jednym i drugim. czy piękno jest przyzwyczajeniem. czy zdarza się wielokrotnie. czy raz. co jest między mig a mig. czy Nic potrzebuje nas. czy można mu nie dać skrzydła. czego wystrasza się Nic. czy Nic czeka.

twórca prawdziwy nigdy nie tworzy. tworzy dla zaraz zabrakło. creationis vanitas. mruga zakłopotana ciemność. ale tylko przez chwileczkę. przez zaraz. Nic bowiem nie jest możliwe. wszelka ulotność i morsztyniane Nic.

ale gdzieś

w krainie niców

złożone z

miliona złożonych do zachwytu skrzydeł

i tylko ucha tam nie ma

żadnego

najczęściej jest doprowadzana

ze spętanymi nogami

drobiąc na parkiet

nie lubi być w roli głównej

żadna z niej celebrytka

choć wszyscy na nią polują

na wszelki wypadek

nawet siebie

sądzi się błędnie

że przyjaźni się z

zazdrością

ale to ta ostatnia

(jeden z głównych grzechów!)

nic podobnego

to niepodobna

jest najczęściej podrabianym banknotem

na świecie

jak wojna trojańska

i rok sześćdziesiąty dziewiąty

trochę jak bóg

nie wiadomo w gruncie

wymyśla

czy jest wymyślana

podobna do yeti

trójkąt bermudzki

dlatego naprawdę

znają ją

tylko

lekko pijani

poeci na dnie

kotliny

w cieplicach

czy gdy tu i teraz jestem ja

i nie ma mnie tam i wtedy

to jestem częścią

świata który widzę?

wystarczy widzieć

żeby częścią już być?

ciepły dzień

nad łabą

belotto byłby

zachwycony

wiatr

deskorolki

nieskromnie (syrena!)

odpływa parowiec

ciepły dzień

łaba

miasto łazarz

z porcelanową twarzą

jestem strasznie ciekaw

czy bernardo

i tę biegnącą przepiękną

w różowych najkach

na nic pizza w moim kartonie

w zachwycie źrenice i najki

na nic rozszerzone

odchodzę skazany

odchodzę zawsze

na słowa