*
Jezusie, Synu Boga Żywego,
Bądź chwalony
Bez granic czasu,
Bez granic dla mórz i oceanów,
Pustyni...
Ty jesteś mistycznym ogrodem w duszy,
Ty jesteś jej ciepłym wiatrem
I sensem.
Bądź uwielbiony Panie we wszystkim,
Co jest, co żyje,
Co cierpi i zmartwychwstaje
Z mocy Twojego imienia,
Niezależnie jak głęboko jest już pogrzebane w piekle rozpaczy,
Bo rozpacz też jest piekłem. Wszystko, co dobre
Jest harmonią.
Człowieka może cierpienie łamać,
Ale może też kształtować duszę,
Jeśli wiara będzie silniejsza
Niż jego otchłań...
Nie ma bowiem stanu, rzeczy, istnienia, sytuacji,
Z jakich Bóg nie może
Zacząć wszystkiego od nowa,
W kierunku wzrostu, rozwoju.
Wszystko odnawia się w świecie i zanika.
Zanika i odnawia się,
Tylko w innej postaci.
Postać świata jest ulotna,
Ale jego sens trwa,
Niezależnie od wszystkiego.
Świat nie jest pomyłką
I żaden człowiek,
Nawet jak komuś się zdaje
Absurdem, żeby się urodził.
Są prawdy, które, tak, wykraczają
Poza ludzkie zdolności rozumienia, jego pojęcie...
Trzeba się wobec nich uniżyć
I wybrać to, co jest dobre.
Życie zawsze jest wartością.
Uwierz sam w siebie, człowieku,
Że masz sens, każdy Twój trud.
Uwierz - z Nim, nie musisz sam...
Ale daj uwierzyć sobie samemu.
