Magnetarów poezji moc - Jacek Białas

Stojąc naprzeciwko siebie

koimy spojrzeniami korę ozonu

sutanny krwi rozwierają

metafizyki dren w wierze Edenu

mezalians ateizmu z pięścią LGBT

spazmem arterii mlecznej

jeziora antymaterii wierzb

mkną ku ciemności nieskalanej

idylliczna wizja nieboskłonu

wojny nieskończonych serc

czerń nieposkromiona

rozbija się o magnetarów sukna szlak

kreacjonizm pustostanu

puka nieznanym decybelem astronomii

asystolia jednostanu grawitacji

kręgiem psiej arytmii podniecenia

W migotaniu siostrzanego danse macabre

energia bez masy

czwartemu królowi doskwiera

kwazar rozbrzmiewa

międzygalaktyczny kanibalizm

w kalibrze jesiennych barw

mieszanka teathrum mundi

na sznurkach osobliwości ciał

drzewa kosmiczne wzbijają gałęzie

w Orionie manichejskim

harmonia wśród prostactwa spopielenia,

mleczna droga paletą mentalnego Alcatraz,

centrum autostradą nadziei dzikiej domeny

ku krawędzi samego zdarzenia - bez skrzyżowań