Macocha. Oskarżenia - Aleksandra Kalbarczyk

Reflow text when sidebars are open.
Jeśli Magdzie wydawało się, że do tej pory ona i ojciec wzajemnie się ignorowali, to dopiero po pogrzebie Uli przekonała się, co to naprawdę znaczy. Teraz Karol przez większość czasu traktował ją jak powietrze. Nie odzywał się do niej, a kiedy wchodziła do tego samego pomieszczenia co on, natychmiast wychodził. Dziewczyna czuła się trochę jak duch.
W domu jeszcze kilka razy pojawiła się policja. Zabierali różne rzeczy i odholowali Toyotę Danieli. Magda z zasłyszanych przypadkiem rozmów zorientowała się, że ojciec załatwił jej adwokata, ale na tym jego udział się skończył. Obrońca kategorycznie zabronił mu kontaktować się z żoną. Powód był ten sam co w przypadku spotkań Magdy z Michałem - chodziło o to, żeby nikt później nie podważał zeznań.
To ostatnie wychodziło Magdzie umiarkowanie. Nie widywali się z Michałem, ale dziewczyna wciąż nie mogła się powstrzymać przed dzwonieniem do policjanta. Nie był jednak w stanie powiedzieć jej wiele więcej ponad to, ile sama wiedziała - że Daniela przebywała w areszcie tymczasowym, że ma adwokata i że od przedstawienia zarzutów nie powiedziała ani słowa.
- Prokurator Dębska chyba spodziewała się próby dogadania się z ich strony - mówił któregoś dnia Michał. - Nie zleca nam już żadnych czynności i sprawa właściwie leży, więc to musi być to. Ale z tego, co słyszałem, to już jej się znudziło czekanie. Zresztą myślę, że i tak robiła to tylko po to, żeby mieć satysfakcję z odmowy.
- Czyli co? - zapytała Magda.
- Stawiam, że najdalej w poniedziałek pójdzie akt oskarżenia.
***
Kilka dni później Magda dostała list z prokuratury. Do tej pory nic nie wysyłali, więc otworzyła go z niejakim zdziwieniem. Pismo było krótkie. Zatytułowano je "Zawiadomienie o przesłaniu aktu oskarżenia - wniosku", a główna treść ograniczała się do jednego zdania: "Sekretariat prokuratury zawiadamia jako pokrzywdzoną, że w dniu dzisiejszym został przesłany do Sądu Okręgowego w Ostrołęce akt oskarżenia przeciwko Danieli Małeckiej-Zawadzkiej, oskarżonej o popełnienie przestępstw z art. 148 § 1 k.k. oraz 207 § 1 k.k.". Niżej były podpis i długi tekst drobnym druczkiem z pouczeniami. Magdzie mignęło w nim mnóstwo numerków z jakimiś przepisami, ale wszystko było napisane w taki sposób, że zanim doszła do końca zdania, zapominała, co było na początku. W związku z tym dziewczyna zrobiła to, co zawsze w takich sytuacjach - zadzwoniła do Michała.
- Dostałam pismo z prokuratury - oświadczyła.
- Ty? - zdziwił się Michał. - Że?
- Zawiadomienie o przesłaniu aktu oskarżenia - przeczytała Magda.
Michał przez chwilę się zastanawiał, po czym nagle powiedział z objawieniem w głowie.
- Niech zgadnę. Oprócz sto czterdzieści osiem jest tam też dwieście siedem?
Magda jeszcze raz spojrzała na pismo.
- Tak - potwierdziła. - Co to znaczy?
- To znaczy, że prokurator Dębska uznała, że obok morderstwa dorzuci twojej macosze znęty, które wcześniej umorzył Mielczarek. Gratulacje, właśnie zyskałaś status pokrzywdzonej.
- I co to znaczy?
- Że jeśli będziesz chciała, możesz w sądzie usiąść obok prokuratora, zadawać pytania świadkom, składać wnioski i tym podobne. Dostaniesz pismo z sądu z terminem rozprawy i takie rzeczy.
- Aha - powiedziała Magda. Wciąż nie do końca rozumiała, o co chodziło.
- Będziesz mogła być takim jakby drugim prokuratorem - spróbował znowu Michał. - W pewnym uproszczeniu.
- Aha - powtórzyła dziewczyna. - To dobrze?
- To twoje prawo, a nie obowiązek. Możesz z niego skorzystać, ale nie musisz.
- A powinnam?
- To już zależy od ciebie. Prokurator Dębska sobie poradzi. Pytanie do ciebie, czy chcesz brać na siebie dodatkowy ciężar. Oczywiście możesz potem w ogóle nie pojawiać się na sprawach albo przychodzić i tylko sobie siedzieć. Ale presja może być.
- I tak mam presję, żeby dowalić tej szmacie.
- Cóż, to ci daje okazję. Aczkolwiek jeśli mogę coś doradzić, to nie nadużywaj tego prawa. Po prostu nie musisz. Prokurator Dębska jest naprawdę dobra i wie, co robi. A jeśli ktoś się nie zna, to może nieświadomie zaszkodzić własnej sprawie. Bez obrazy, ale nie jesteś prawnikiem.
Wkrótce zakończyli rozmowę. Magda jeszcze raz przeleciała wzrokiem pouczenie na dole pisma, ale słowa Michała były dla niej o wiele jaśniejsze. Zapamiętała tyle, że też będzie mogła osobiście dowalić Danieli. Świetnie. Albo jak by powiedziała sama Daniela - cudownie.
***
Magda dowiedziała się o pierwszym terminie rozprawy najpierw z internetu, a dopiero dwa dni później z pisma z sądu. Niesamowite, jak działa współczesny świat. Dziewczyna wyobrażała sobie, jak dziennikarze codziennie czekają przy wejściu na sędziego i kiedy tylko ten się pojawi, atakują go pytaniami "Kiedy rozprawa?!". Sama pewnie szybko straciłaby cierpliwość i któremuś przyłożyła.
Pierwszy termin wyznaczono na jedenastego sierpnia. Magdzie wydawało się, że od znalezienia Uli minęły wieki, ale Michał zarzekał się, że o ile w przypadku tymczasowo aresztowanych sądy zazwyczaj działają dość sprawnie, to tutaj rozprawa została wyznaczona ekstremalnie szybko. Mówił, że kilka tygodni od zarzutu do rozprawy w sądzie okręgowym powinno zostać uwiecznione w podręcznikach do historii prawa jako rzecz iście cudowna i nietypowa.
W dniu rozprawy Magda i Karol dalej się do siebie nie odzywali. Rano minęli się w kuchni, unikając swojego wzroku. Kiedy ojciec ruszył do wyjścia, córka po prostu poszła za nim i stanęła obok drzwi pasażera.
- A co ty, przepraszam, robisz? - zapytał Karol. To były jego pierwsze słowa do Magdy od dobrych kilku dni.
- Myślałam, że jedziesz na sprawę Danieli?
- Bo jadę. Ale nie mówiłem, że cię zabieram.
Na te słowa ręce jej opadły.
- Serio? - zapytała. - Takie jazdy będziesz robił?
- Od dawna podkreślałaś, że nie jesteśmy po tej samej stronie. Nie widzę powodu, dla którego miałbym ci pomagać.
Po tych słowach Karol wsiadł do samochodu, zatrzasnął drzwi i ruszył. Magda normalnie zrobiłaby pewnie awanturę, ale ojciec tak ją zaskoczył, że dopiero po chwili się otrząsnęła. A potem zdała sobie sprawę z tego, że ma problem. Zostało jej czterdzieści minut, żeby dostać się do Ostrołęki. Komunikacją nie miała na to szans. Karol nie był po prostu złośliwy. On chciał uniemożliwić jej udział w sprawie.
Poczuła narastającą panikę i zastanawiała się, co zrobić. Nie miała prawa jazdy, nie wspominając o samochodzie. Brać Ubera? Jeśli w ogóle przyjedzie, to i tak może nie zdążyć. Czy do sądu wolno wejść spóźnionym? Czy to jak w teatrze, zamykają drzwi i zostajesz na zewnątrz?
Cenne minuty uciekały jedna za drugą, a Magda stała jak głupia na podjeździe. Wreszcie sięgnęła po telefon. Potrzebowała pomocy i starała się znaleźć ją tam, gdzie zwykle.
- Michał? - powiedziała, kiedy usłyszała jego głos. - Błagam, powiedz, że masz dziś wolne!
- Nie jesteś w sądzie? - zdziwił się chłopak.
- Myślałam, że pojadę z ojcem, ale kiedy ruszał, oświadczył, że nie jesteśmy po tej samej stronie i mam radzić sobie sama.
Na chwilę zapadła cisza.
- Zaraz po ciebie podjadę.
Kilka minut później dziewczyna otwierała drzwi samochodu Michała, zanim ten zdążył się w ogóle zatrzymać.
- Ja rozumiem, co miał na myśli twój ojciec z tymi różnymi stronami, ale to już jest chamstwo - stwierdził policjant, przyciskając gaz. Zostało im dwadzieścia minut, jeśli mieli zdążyć, to na styk.
- Chamstwem jest to, że w ogóle zajmuje inną stronę niż ja! - oburzyła się Magda. - Broni kobiety, która zabiła Ulkę!
- Ludzie w związkach czasem tracą trzeźwość oceny...
- Michał, kurwa, mówimy o jego córce!
- No ojcem roku to on na pewno nie jest. Ale w kategorii mąż radzi sobie nieźle.
Magda prychnęła.
- Dobra, pieprzyć ojca. Powiedz mi jeszcze raz, czego mogę się dziś spodziewać.
***
Magda wbiegła do sądu spóźniona pięć minut. Kolejnych kilka zajęło jej przedarcie się przez bramki bezpieczeństwa przy stanowisku ochrony i znalezienie właściwej sali. Kiedy znalazła się pod drzwiami, z ulgą stwierdziła, że sprawa jeszcze się nie zaczęła. W tłumie ludzi, których w większości nie kojarzyła, zobaczyła ojca. Na jej widok nie mógł powstrzymać pełnego zaskoczenia wzdrygnięcia, ale nic nie powiedział. Magda ostentacyjnie odwróciła się w drugą stronę. Na jednej z ław zobaczyła prokurator Dębską pochłoniętą czytaniem akt rozłożonych na kolanach. Miała na sobie długą czarną togę z czerwonym żabotem.
- Dzień dobry - powiedziała Magda.
Kobieta obejrzała się na nią, po czym znowu spuściła wzrok na dokumenty.
- Dzień dobry, pani Magdaleno.
Dziewczyna przez chwilę patrzyła na nią, jakby liczyła na coś więcej.
- Czy ja powinnam coś zrobić? - zapytała, kiedy milczenie się przedłużało.
- Oprócz złożenia zeznań nic nie musi pani robić - odparła prokurator. - Niech pani wejdzie, usiądzie obok mnie, a sąd dalej panią poinstruuje. A tymczasem lepiej, żebyśmy nie rozmawiały za dużo. Zwłaszcza przy dziennikarzach i obrońcy oskarżonej - dodała Dębska, robiąc krótki gest długopisem w stronę tłumu.
Magda podniosła wzrok. Zatrzymała spojrzenie na łysiejącym mężczyźnie, który miał na sobie togę podobną do prokuratora, tylko z zielonym żabotem pod szyją. Stał oparty o ścianę i ze znudzoną miną obserwował tłum. Zauważyła też, że ojciec co rusz spogląda w jego kierunku.
- Myślałam, że my jesteśmy po tej samej stronie - stwierdziła Magda z dezorientacją.
- Teoretycznie tak, ale ja mimo wszystko reprezentuję interes państwa, a nie pani.
Zanim Magda zdążyła coś odpowiedzieć, otworzyły się drzwi od sali. Wyszedł z nich młody chłopak. Skreślił długopisem coś na kartce na drzwiach i głośno powiedział:
- Sprawa oskarżonej Danieli Małeckiej-Zawadzkiej!
Następnie zniknął w środku. Zgromadzenie pod salą natychmiast się poruszyło i powoli zaczęło ładować się do wnętrza. Kiedy prokurator Dębska wstała, kilka osób odsunęło się, żeby zrobić jej miejsce. Magda od razu podreptała za nią.
Na ścianie vis-a-vis drzwi wisiało polskie godło. Pod nim znajdował się szeroki stół, a za nim pięć wysokich krzeseł. Na razie były puste. Na blacie naprzeciwko nich stały tabliczki z imionami i nazwiskami. Magda od razu przesunęła wzrok na tę na środku: "przewodnicząca SSO Marta Wejmar". Z prawej strony, prostopadle do miejsca dla sędziów, dostawiono mniejszy stolik z monitorem. Magda zauważyła, że chłopak, który przed chwilą zapowiedział rozprawę, właśnie tam siada i zaczyna coś ustawiać w komputerze.
Prokurator usiadła przy ławie z lewej strony od wejścia, więc Magda, zgodnie z jej wcześniejszą instrukcją, usadowiła się obok. Zobaczyła, jak ławę na wprost niej zajmuje obrońca. Zarówno on, jak i Dębska zaczęli rozkładać naprzeciwko siebie dokumenty. Wtedy do dziewczyny dotarło, że nawet nie wzięła ze sobą nic do pisania. W rękach miała tylko zawiadomienie o rozprawie, które zabrała, bo bała się, że bez niego jej nie wpuszczą. Okazało się do niczego niepotrzebne, więc teraz mięła je w rękach.
Ludzie powoli zajmowali miejsca na obszernej widowni. Karol usiadł w pierwszym rzędzie, jak najbliżej obrońcy. Nerwowo oglądał się za siebie, jakby na coś czekał. W tym momencie otworzyły się drzwi. Do środka weszła Daniela. Ręce miała skute i prowadziła ją dwójka policjantów. Magda z żalem stwierdziła, że kobieta nie przedstawia sobą tak żałosnego widoku, na jaki liczyła pasierbica. Wydawała się nieco zmęczona, ale wciąż miała typowy dla siebie wyraz determinacji na twarzy. Zadbała też o nienaganną fryzurę i makijaż. Szła wyprostowana i zdawało się, że stara się nie patrzeć na zgromadzony tłum. Wyglądała raczej na wkurzoną niż przestraszoną.
Funkcjonariusze odprowadzili ją do miejsca za obrońcą. Daniela natychmiast nachyliła się do niego i zaczęli coś między sobą szeptać, gwałtownie gestykulując.
W tym momencie w sali rozległ się dzwonek. Dębska, obrońca i chłopak, który wywołał sprawę, natychmiast zerwali się na nogi. Sekundę później, z różnym poziomem refleksu, ich gest zaczęli powtarzać inni. Tymczasem drzwi za stołem sędziowskim się otworzyły i do środka weszło pięć osób - trzy kobiety i dwaj mężczyźni. Wszyscy mieli na sobie czarne togi z fioletowymi żabotami. Pod szyją pierwszej kobiety, która przekroczyła próg, wisiał ciężki łańcuch z wizerunkiem orła. Zajęła miejsce na środku, a pozostałe cztery osoby po jej bokach. Wtedy Dębska i obrońca usiedli, a za nimi wszyscy pozostali. Magda ze zdziwieniem zauważyła, jak sędzia z orłem nachyla się do mężczyzny siedzącego obok niej. Coś do siebie powiedzieli, po czym obojgiem wstrząsnął krótki atak śmiechu. Naprawdę? Coś ich śmieszy w tej sytuacji?
- Proszę o ciszę - powiedziała głośno kobieta z orzełkiem. - Rozpatrywana będzie sprawa oskarżonej Danieli Małeckiej-Zawadzkiej. Kto się stawił? Oskarżona osobiście, doprowadzona z Aresztu Śledczego Warszawa-Białołęka. W jej imieniu?
Obrońca natychmiast zerwał się na równe nogi.
- Adwokat Marcin Siecki, obrońca z wyboru, upoważnienie do obrony w aktach sprawy.
- Zgadza się. Urząd oskarżyciela publicznego reprezentuje?
Sędzia miała monotonny, spokojny głos. Brzmiała, jakby powtarzała formułki, które wypowiadała już setki razy. Zresztą tak pewnie było.
- Prokurator Beata Dębska - odparła oskarżycielka, też wstając na chwilę z miejsca.
- Dobrze. Domyślam się, że pani jest pokrzywdzoną?
Magda poczuła dziwne uderzenie stresu, kiedy sędzia zwróciła się bezpośrednio do niej.
- Tak, Magdalena Zawadzka.
- Dobrze, zaraz do pani wrócimy. Czy na sali znajdują się jacyś świadkowie?
- O ile mi wiadomo, wysoki sądzie, ze świadków, o których ja wnioskowałam, to nie licząc pokrzywdzonej, jedynie pan Karol Zawadzki - oświadczyła prokurator. Magda zobaczyła, jak w tym momencie ojciec zrywa się na równe nogi.
- Dobrze. Czy obrona będzie wnioskowała o przesłuchanie jakichś osób spoza listy prokuratora?
Obrońca znowu wstał.
- Wysoki sądzie, wniosek dowodowy o przesłuchanie trzech świadków złożyłem wraz z odpowiedzią na akt oskarżenia. Poza tym na tę chwilę żadnych więcej dowodów osobowych nie przewiduję, ale w zależności od przebiegu sprawy może się to zmienić. Biorąc pod uwagę tak duże zainteresowanie opinii publicznej, trudno przewidzieć, czy któryś z potencjalnych świadków nie zasiada obecnie na widowni. Z tego względu, a także z uwagi na interes prywatny oskarżonej wnoszę o wyłączenie jawności rozprawy w całości.
Przewodnicząca odwróciła się w stronę Dębskiej.
- Pani prokurator?
Kobieta nie mogła powstrzymać lekkiego, złośliwego uśmiechu.
- Sprzeciwiam się wyłączeniu jawności.
Marta Wejmar obejrzała się znowu na Sieckiego, jednak zanim otworzyła usta, ten sam się odezwał:
- Rozumiem, cofam wniosek.
Daniela nachyliła się do niego i zaczęła coś agresywnie tłumaczyć. Adwokat jednak zbył ją niecierpliwym gestem. Kobieta ze złością odchyliła się na oparcie i popatrzyła wilkiem na prokurator Dębską, która jednak zdawała się tego nawet nie zauważać. Tymczasem sędzia zwróciła się do Karola, który podczas całej tej wymiany zdań stał wyprostowany jak struna.
- Panie świadku, pana proszę o opuszczenie sali.
- A nie mógłbym zostać? - zapytał Karol.
Sędzia pokręciła głową. Magda zauważyła, jak tymczasem obrońca przewraca oczami.
- Domyślam się, do czego pan zmierza, ale nie - podjęła przewodnicząca. - Na sali mogą znajdować się strony i publiczność, a świadkowie dopiero po złożeniu przez nich zeznań. Wiem, że sprawa dotyczy pana córki, ale z uwagi na pańskie osobiste stosunki z obiema stronami nie jest możliwe działanie przez pana jako oskarżyciel posiłkowy.
- Tylko że ja nie chcę być oskarżycielem posiłkowym - przerwał Karol. - Ja chcę bronić żony.
Na sali zapadła cisza. Sędzia Wejmar po raz pierwszy straciła obojętny wyraz twarzy. Odwróciła się do mężczyzny obok siebie i zamienili szybko kilka słów. On wydawał się mniej zszokowany. Magda nie słyszała, co mówią, ale z jakiegoś powodu była gotowa założyć się, że właśnie rzucił coś w stylu: "A nie mówiłem?". Dziewczyna spojrzała na tabliczkę z jego nazwiskiem - "SSO Szymon Jackowski".
- Bronić żony? - upewniła się przewodnicząca. Maska profesjonalizmu na chwilę zniknęła z jej twarzy. - Ale dlaczego? Nie wie pan, czego dotyczy ta sprawa?
- Wiem - odparł twardo Karol. - Ale ta kobieta to moja żona i wierzę, że jest niewinna.
Na sali zrobił się szum. Ludzie nachylali się do siebie i szeptali z przejęciem. Magda zauważyła, że niektórzy zapisują coś w notesach i na tabletach. Dziewczyna nie wątpiła, że usłyszenie takiego hasła jest istnym świętem dziennikarzy.
- Cisza! - krzyknęła przewodnicząca. Spokojna obojętność powróciła na jej twarz. - Panie Zawadzki, jak rozumiem, nie jest pan ani adwokatem, ani radcą prawnym?
Karol pokręcił głową.
- Nie.
- W takim razie niezależnie od pana motywów nie może pan pełnić funkcji obrońcy. Zresztą pana żona ma już adwokata, który, jestem o tym przeświadczona, jak najlepiej postara się wykonać swoje zadanie. Tymczasem proszę pana o opuszczenie sali, po złożeniu zeznań będzie pan mógł dalej przyglądać się rozprawie z publiczności.
Karol przez chwilę patrzył żałośnie na sędzię, która jednak pozostawała obojętna i zdawała się czekać, aż spełni jej polecenie. Mężczyzna wreszcie spojrzał na Danielę, uniósł obie dłonie z zaciśniętymi kciukami i bezgłośnie powiedział jej coś, co chyba miało dodać jej otuchy. Kobieta posłała mu wymuszony uśmiech i przyłożyła ręce do piersi, jakby chciała przekazać mu w ten sposób wyrazy miłości.
- Bleh - mruknęła Magda pod nosem i przewróciła oczami. Przewodnicząca odwróciła się w jej stronę, ale nic nie powiedziała. Dziewczyna odniosła wrażenie, że sędzia prawie się roześmiała.
Wreszcie Karol wyszedł z sali i sprawa mogła potoczyć się dalej.
- Pani pokrzywdzona - odezwała się sędzia. - Sąd informuje panią, że przysługuje pani prawo działania w charakterze oskarżycielki posiłkowej. Czy chce pani z tego prawa skorzystać?
Kilka tygodni wcześniej Magda pewnie by zgłupiała i nie rozumiała, co się do niej mówi. Jednak Michał wyjaśnił jej dostatecznie dużo.
- Tak - powiedziała. Kątem oka zobaczyła, jak prokurator Dębska patrzy na nią sugestywnie i unosi lekko dłoń. Magda natychmiast zerwała się na równe nogi. - Tak - powtórzyła.
Podczas gdy sędzia dyktowała coś protokolantowi, prokurator Dębska złapała ją za rękaw i pociągnęła w dół, więc dziewczyna opadła z powrotem na swoje miejsce.
- Czy przed otwarciem przewodu sądowego strony mają jakieś jeszcze wnioski dowodowe?
Prokurator zaprzeczyła, podnosząc się na chwilę z miejsca. Potem sędzia spojrzała na Magdę, więc dziewczyna powtórzyła gest. Choćby chciała mieć wnioski dowodowe, to nie miała nawet pomysłu jakie. Pozostawała jej nadzieja, że Michał się nie mylił i Dębska wiedziała, co robi.
Kiedy Siecki również pokręcił głową, sędzia podyktowała coś do protokołu, ale Magda tak się stresowała, że przestało do niej docierać, co się wokół niej dzieje. Ledwo wyłapywała pojedyncze słowa o odstąpieniu od rejestracji przebiegu rozprawy i jakichś innych rzeczach. Wtedy jej wzrok padł na Danielę. Kobieta patrzyła na nią ponuro. Magda wyprostowała się i odpowiedziała jej spojrzeniem, które, przynajmniej miała taką nadzieję, rzucało wyzwanie.
Przewodnicząca kazała oskarżonej wstać, po czym zaczęła zadawać jej szereg pytań o nazwisko, imiona rodziców, datę i miejsce urodzenia i różne takie. Daniela stara się robić wrażenie spokojnej, wręcz zrelaksowanej. Magda zauważyła, że raz po raz zerka w stronę sędziego Jackowskiego i zawiesza na nim dłużej spojrzenie. Zdawała się mrugać częściej niż to potrzebne i wydawało się nawet, że próbuje posłać mu uprzejmy uśmiech. Dziewczyna przesunęła wzrok na przewodniczącą i stwierdziła, że zagrania Danieli nie uszły jej uwadze. Nie potrzeba było eksperta, żeby stwierdzić, że oskarżona popełniła błąd. Marta Wejmar nic nie powiedziała, ale zmrużyła nieco oczy, a z każdym pytaniem jej głos stawał się coraz chłodniejszy. Magda ledwo się powstrzymała przed tym, żeby się nie uśmiechać. Daniela tak bardzo skoncentrowała się na przykuciu męskiej uwagi, że z miejsca zraziła do siebie najważniejszą osobę w składzie.
- Przewodnicząca otwiera przewód sądowy - powiedziała sędzia, kiedy skończyła przepytywać Danielę. - Proszę prokuratora o odczytanie aktu oskarżenia.
Dębska wstała. Wzięła do rąk grubą teczkę i ułożyła ją sobie wygodniej na przedramieniu, po czym zaczęła czytać głośno i wyraźnie:
- Oskarżam Danielę Małecką-Zawadzką, urodzoną w dniu dwudziestego trzeciego marca tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego pierwszego roku, córkę Witolda i Marianny z domu Wojciechowskiej, o to, że w dniu dwudziestego szóstego czerwca dwa tysiące dwudziestego roku, w miejscowości Sarnowiec, działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia, zabiła Urszulę Zawadzką w ten sposób, że zadała jej w głowę obrażenie za pomocą ciężkiego narzędzia w postaci statywu fotograficznego, powodując u niej natychmiastową śmierć, to jest o czyn z artykułu sto czterdzieści osiem paragraf jeden Kodeksu karnego, a także o to, że w okresie od dnia pierwszego marca dwa tysiące dwudziestego roku do dnia dwudziestego szóstego czerwca dwa tysiące dwudziestego roku znęcała się fizycznie i psychicznie nad pasierbicą Magdaleną Zawadzką, bijąc ją, powodując obrażenia gorącymi przedmiotami, poniżając, krzycząc na nią, wszczynając awantury, wyzywając słowami powszechnie uważanymi za wulgarne, to jest o czyn z artykułu dwieście siedem paragraf jeden Kodeksu karnego.
Prokurator Dębskiej jakimś cudem udało się wyklepać cały ten wywód na jednym wdechu. Do Magdy dotarło natomiast, że właściwie wciąż nie zna wielu szczegółów sprawy. Nie wiedziała, jakie dokładnie dowody zgromadzono przeciwko Danieli i jak zdaniem prokuratora miało przebiegać morderstwo.
- Sąd poucza oskarżoną, że bez konsekwencji przysługuje jej prawo do składania wyjaśnień, odmowy składania wyjaśnień lub odpowiedzi na pytania, składania wniosków dowodowych - wyklepała mechanicznie przewodnicząca. - Czy oskarżona zrozumiała pouczenie?
- Tak - potwierdziła Daniela.
- Czy oskarżona zrozumiała, co jej się zarzuca?
- Tak.
- Czy oskarżona przyznaje się do zarzucanego jej czynu?
- Oczywiście, że nie, to jakieś straszne bzdury! - stwierdziła niecierpliwie Daniela.
Magda kątem oka zobaczyła poruszenie wśród publiczności, kiedy dziennikarze robili notatki.
- Czy oskarżona będzie składać wyjaśnienia?
- Nigdy nic nie zrobiłam żadnej z nich, a już na pewno nie zabiłam tej małej!
Magda długo nad sobą panowała, ale teraz jej usta poruszyły się, zanim zdążyła się zastanowić nad tym, co robi.
- A co, może Ulka sama rzuciła się do rzeki? - warknęła.
Na sali znowu zrobiło się poruszenie, a ludzie zaczęli zawzięcie szeptać między sobą. Daniela już otworzyła usta, żeby coś odpowiedzieć, ale obrońca odwrócił się do niej i zaczął coś gwałtownie wyjaśniać.
- Cisza! - huknęła sędzia, a cała sala natychmiast zamilkła.
Marta Wejmar przez chwilę nic nie mówiła, jakby chciała się upewnić, że jej polecenia są wykonywane, po czym zwróciła się do Magdy. Dziewczyna zaraz wstała. Przewodnicząca mówiła spokojnie i cierpliwie.
- Pani oskarżycielko, sąd ma na uwadze pani młody wiek, brak doświadczenia oraz potężny ładunek emocjonalny związany z obecną sytuacją. Informuję panią jednak, że zasadą na tej sali jest to, żeby nie odzywać się, dopóki nie udzielę głosu. Jeśli nie jest pani w stanie zapanować nad emocjami, proszę, żeby pani opuściła salę i nie ingerowała w przebieg rozprawy. Rozumiemy się?
Magda pokiwała głową.
- Tak - mruknęła.
Sędzia rzuciła jej krótki, profesjonalny uśmiech.
- Dobrze - oświadczyła i znowu odwróciła się do Danieli. - To jeszcze raz. Czy oskarżona będzie składać wyjaśnienia?
Daniela miała ponurą, niezadowoloną minę.
- Nie - wymruczała.
Sędzia pokiwała głową, po czym rozłożyła akta. Przeglądała je przez chwilę i otwierała w kilku zaznaczonych miejscach.
- Wygląda na to, że we wszystkich przesłuchaniach, jakie się do tej pory odbyły, brała pani udział w charakterze świadka - mruczała przewodnicząca na wpół do siebie, na wpół do Danieli. - A po zarzutach odmówiła pani wyjaśnień. Czy tak?
Daniela wzruszyła ramionami na znak, że najwyraźniej tak właśnie było. Wejmar jeszcze przez moment przeglądała teczkę, aż wreszcie ją zamknęła.
- Cóż, w takim razie nie mam nawet protokołu, który mogłabym odczytać. Zarządzam postępowanie dowodowe. Drodzy państwo, czy mamy jakieś preferencje co do kolejności słuchania świadków?
Prokurator Dębska wstała.
- Z mojej strony jak w akcie oskarżenia. Skoro jednak pokrzywdzona była łaskawa się zjawić, sugeruję odebranie od niej zeznań już dziś.
Magda poczuła, jak coś jej się skręca w żołądku. Nie sądziła, że już dziś będzie musiała coś mówić! Była kompletnie nieprzygotowana. Zeznania przed prokuratorem to jedno, ale przed Danielą i zebranymi na sali ludźmi to zupełnie co innego. Zdawało jej się, że wszystkie fakty nagle ulatują z jej głowy i zostaje w niej pustka.
- Pani oskarżycielka posiłkowa? - zwróciła się do niej sędzia.
Magda gwałtownie wstała.
- Ja... Ja nie sądziłam, że już dziś będę zeznawać - powiedziała cicho.
- Spokojnie, jeszcze pani nie zeznaje - stwierdziła Marta Wejmar. - Na razie mówimy o kolejności słuchania świadków, zaraz przejdziemy do terminów.
- Ja... Ja... - Magda kompletnie zgłupiała. Nie wiedziała, czy powinna się zgodzić, czy nie, i jakie będą tego konsekwencje. Nagle przypomniała sobie, co radził jej Michał. Prokurator Dębska wie, co robi, i najlepiej zostawić wszystko jej. - Zgadzam się z prokuratorem? - zapytała.
Najwyraźniej użyła odpowiedniego sformułowania, bo sędzia pokiwała głową i odwróciła się do obrońcy. Magda znowu z bijącym sercem opadła na siedzenie. Dębska nachyliła się do niej i wyszeptała szybko:
- Łatwiej nie będzie, a pani dezorientacja bardzo dobrze zagra przy ocenie wiarygodności zeznań.
Dziewczyna popatrzyła na nią żałośnie. Nie sądziła, że cała ta sprawa będzie taka stresująca. Wyobrażała sobie, że wejdzie na salę, zobaczy zapłakaną i pokonaną Danielę, po czym zniszczy ją w kilku zdaniach. Jednak rzeczywistość wyglądała zupełnie inaczej. Prawnicze formułki brzmiały dla niej obco i nie do końca wiedziała, z czym się wiążą. Atmosfera była dziwna. Z jednej strony sztywna, bo nie można było się nawet odezwać, żeby nie narazić się na złość sędzi, a z drugiej przewodnicząca, prokurator, a nawet obrońca wydawali się dziwnie rozluźnieni. Inna rzecz, że może to ostatnie jest normalne. Magda siedziała na sprawie o zabójstwo swojej siostry. Oni pewnie widzieli takich spraw już dziesiątki, więc spływało to po nich. Dziewczynie nie pozostawało nic innego, jak tylko zaufać prokurator Dębskiej.
Tymczasem głos zabrał obrońca.
- Wysoki sądzie, jeśli chodzi o kolejność, to właściwie mam tylko jeden wniosek. Proszę, żeby świadek Karol Zawadzki został przesłuchany na samym końcu. Z uwagi na jego bliskie relacje zarówno z oskarżoną, jak i pokrzywdzoną będzie miał największą wiedzę na temat wydarzeń ostatnich miesięcy i nie wykluczam, że będę chciał zapytać go o jakieś fakty, które zostaną podniesione przez innych świadków.
Sędzia pokiwała głową.
- Rozsądny wniosek. W takim razie proponuję zrobić tak. Wyznaczę od razu... pięć terminów. Dziś przesłuchamy sobie panią pokrzywdzoną, ją i tak zawsze będzie można dopytać na końcu. Za tydzień odbierzemy zeznania od policjantów. Potem przesłuchamy panią Natalię Kowalenko, pana Piotra Perchucia i panie Kazimierę Bzdak, Izabelę Staniak i Małgorzatę Traczewską. Na kolejnym terminie Ryszarda Zabielskiego, Stanisława Traczyka i Konrada Żaka, a jeden przeznaczymy w całości na pana Karola Zawadzkiego. Zostanie nam jeden zaklepany termin na głosy końcowe.
Prokurator i obrońca intensywnie coś zapisywali. Magda zastanawiała się, czy nie wyciągnąć telefonu i też tego nie zrobić, ale zanim zdążyła to przemyśleć, sędzia już skończyła mówić. Aktualnie nie potrafiła się skoncentrować na niczym oprócz tego, że zaraz ma zeznawać. Zresztą przynajmniej trzy z wymienionych nazwisk nic jej nie mówiły, co powodowało dodatkową dezorientację. Dopiero kiedy sędzia zaczęła dyktować konkretne dni, Magda sięgnęła po komórkę i wpisała je w kalendarz. Za cholerę jednak nie potrafiłaby powiedzieć, kto kiedy miał zeznawać. Po prostu wbiła sobie do głowy, że w tych terminach musi się dostać do sądu.
- Dobrze - powiedziała wreszcie sędzia. - W takim razie możemy przejść do przesłuchania pani Zawadzkiej. Proszę panią o podanie dokumentu tożsamości i stanięcie przy barierce.
Kobieta skinęła w stronę niedużego podestu z blatem i mikrofonem na środku sali. Magda nerwowymi ruchami wyciągnęła z kieszeni paszport i zaniosła go sędzi. Przez tę całą sytuację wciąż nie złożyła wniosku o dowód osobisty i podejrzewała, że w najbliższym czasie nie będzie mieć do tego głowy.
Przewodnicząca przedyktowała do protokołu kilka danych. Kiedy skończyła, oddała dziewczynie dokument i gestem pokazała, żeby stanęła na miejscu dla świadków. Magda zacisnęła palce na blacie i utkwiła wzrok w kobiecie naprzeciwko siebie.
- Jak się pani nazywa?
- Magdalena Zawadzka.
- Ile ma pani lat?
- Osiemnaście.
- Pani zawód?
Dziewczyna się zawahała.
- Chodzę do szkoły...
- Wpiszmy "uczeń". Była pani karana za składanie fałszywych zeznań?
- Nie.
- Pani stosunek do oskarżonej?
- Nie lubimy się? - stwierdziła Magda z głupią miną.
Przewodnicząca i siedzący obok niej sędzia nie mogli powstrzymać parsknięcia śmiechem.
- Pytam o stosunek pokrewieństwa.
- A... To żona mojego ojca.
- Sąd informuje panią, że jako osobie najbliższej przysługuje pani prawo do odmowy składania zeznań. Chce pani skorzystać z tego prawa czy będzie pani zeznawać?
Magda patrzyła na sędzię szeroko otwartymi oczami.
- Naprawdę Daniela jest dla mnie osobą najbliższą? - zapytała.
Sędzia znowu się lekko uśmiechnęła.
- W świetle prawa - wyjaśniła spokojnie.
- Aha... No w każdym razie jasne, że chcę zeznawać.
- Dobrze. Sąd uprzedza panią o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Pouczam też, że może pani nie odpowiedzieć na dowolne pytanie, które panią lub osobę pani najbliższą mogłoby narazić na odpowiedzialność karną. Bez przyrzeczenia?
Magda przez chwilę zastanawiała się, o co chodzi, kiedy zrozumiała, że pytanie nie było skierowane do niej. Prokurator i obrońca pokręcili głowami, więc sędzia kontynuowała:
- To najpierw niech pani własnymi słowami powie, co pani wiadomo o sprawie.
Magda odchrząknęła, żeby przeczyścić gardło.
- Ale mam mówić o wszystkim, co się działo przez ostatni rok?
- Słyszała pani akt oskarżenia. O wszystkim, co ma związek ze sprawą. Kiedy poznała pani oskarżoną?
- Mniej więcej rok temu. Ojciec zaczął się dziwnie zachowywać, przestał spędzać z nami czas... Po mnie to jeszcze spływało, ale Ulkę bardzo to wszystko męczyło. Strasznie narzekała. Zawsze była superblisko z ojcem, więc jego nagłe olewanie odczuła dużo mocniej niż ja. No w każdym razie po jakimś czasie ojciec się przyznał, o co chodzi, i stwierdził, że zaprasza swoją nową kobietę na obiad. No i co mam powiedzieć, przyszła, była uciążliwa i irytująca, praktycznie od razu się pożarłyśmy i wyszła.
- Pożarłyśmy? - weszła jej w słowo sędzia. - O co?
Magda się skrzywiła.
- Nie sądzę, by ktoś to zrozumiał...
- Oceną zajmie się sąd, pani niech mówi, jak było.
Dziewczyna westchnęła.
- Chodzi o to, że mieliśmy taką starą zastawę stołową - wyjaśniła. - Przyznaję, że... No niezbyt piękną. Ale strasznie nam na niej zależało, bo kupowałam ją jeszcze ze swoją mamą. To była taka... pamiątka rodzinna. No i generalnie chodziło o to, że pierwsze, co zaczęła robić Daniela, to namawiać ojca, żeby pozbył się tych talerzy. - Magda zamilkła. Tak jak przypuszczała, historia o talerzach nie robiła wrażenia na osobach z zewnątrz. - Chodzi o to, że Daniela od samego początku próbowała zabrać miejsce mamy, okej? Po kolei wyrzucała każdy jej ślad, który jeszcze pozostawał w domu. Moja mama była malarką i kiedyś miała pracownię w garażu. Po jej śmierci... - Magda zamilkła na sekundę. Musiała przełknąć ślinę, żeby zapanować nad głosem. - Zostawiliśmy wszystko tak, jak było. Jej prace, sztalugi... Kiedy Daniela się wprowadziła, praktycznie od razu się tego pozbyła...
Magda usłyszała prychnięcie ze swojej prawej. Odwróciła się i spojrzała wściekle na Danielę.
- Czy oskarżona zmieniła zdanie co do składania wyjaśnień? - zapytała sędzia nieco przesłodzonym głosem.
Daniela pokręciła głową.
- W takim razie niech pani nie przeszkadza świadkowi - stwierdziła jadowicie przewodnicząca. - Proszę kontynuować.
- No to tylko takie przykłady. Daniela szybko wyczuła, czego chce ojciec. Stawiam, że musiała go urabiać, zanim jeszcze w ogóle nas zobaczyła, bo on w pewnym momencie też zaczął ciągle powtarzać, jak to Ula będzie miała nową mamę! - Dziewczyna zaczęła się coraz bardziej nakręcać. Mówiła szybciej i głośniej. Nie przejmowała się tym, że chaotycznie skakała z tematu na temat. - Non stop takie aluzje! Jakiś koszmar! Ulka uwielbiała ojca, więc nic mu nie mówiła, ale rozmawiała ze mną! Miała jedną mamę i nie chciała drugiej! A swoją drogą nie wydaje mi się, by sama Daniela była zainteresowana taką rolą. Jeśli starała się być miła, to jedynie po to, żeby popisać się przed ojcem! Tylko kiedy patrzył, zaczynały się uśmieszki i słodkie słówka. A jak go nie było, miała na nas totalnie wywalone! Zresztą nie, cofam. Nie wywalone. Potwornie jej wadziłyśmy!
- Skąd pomysł, że jej wadziłyście?
- Och, to się czuje. Mój ojciec wyobrażał sobie słodką scenę, jak tworzymy uroczą, zgraną rodzinę, tylko nie widział, że był jedyną osobą w domu, która miała na to ochotę. Jakby Daniela mogła nas wystrzelić na księżyc, to na bank by to zrobiła. Zresztą próbowała, namawiała ojca, żeby wysłał nas do internatu - zakończyła Magda cierpko.
Po sali przebiegł szum.
- Cisza - powiedziała sędzia, choć głos miała obojętny. - A skąd ma pani tę wiedzę?
- Od Uli - stwierdziła dziewczyna, napawając się szmerem, który zintensyfikował się za jej plecami. - Przypadkiem usłyszała rozmowę Danieli i ojca, w której ona mówiła mu, żeby to zrobił. Narzekała, że wszystko jest nie tak, i sugerowała ojcu, żeby to zmienił. I chyba nawet powiedziała coś takiego, że musi wybrać: albo ona, albo Ulka.
Daniela nie wytrzymała i wstała.
- Przecież to bzdura! W ogóle tak nie powiedziałam! Mówiłam tylko, że nie takie życie mi obiecał! I dobrze wiesz, że przeprawy z wami to był codzienny koszmar!
Po sali znowu przebiegł głośny szmer. Adwokat Danieli odwrócił się do niej i machał gwałtownie rękami, każąc jednocześnie jej się uciszyć. Sędzia o dziwo nie przerwała jej, dopóki Daniela sama nie przestała mówić. Magda przyjrzała się przewodniczącej i zrozumiała, że z premedytacją pozwoliła kobiecie dać upust złości.
- Powtórzę pytanie, czy oskarżona chce jednak złożyć wyjaśnienia? - zapytała spokojnie, kiedy Daniela już została opanowana przez obrońcę. Magda rzuciła na adwokata okiem i stwierdziła, że wyglądał na wściekłego.
- Nie - mruknęła Daniela.
- To moje ostatnie ostrzeżenie. Jeszcze jeden taki wybuch i wyrzucę panią z sali. Dobrze, pani Magdaleno, proszę powiedzieć, kiedy te kłótnie i problemy zaczęły narastać?
Magda wydęła usta i z namysłem spojrzała w sufit.
- No właściwie od samego początku. Jak mówiłam, pierwsza akcja była już przy pierwszym spotkaniu. Zaczęło się źle, a z biegiem czasu było tylko gorzej. Kłótnie i wrzaski były na porządku dziennym. Daniela szybko zaczęła też nastawiać ojca przeciwko nam. Twierdziła, że robimy jej dowcipy i jesteśmy złośliwe.
- A tak było?
Dziewczyna zacisnęła wargi.
- Dobra, przyznaję, że zdarzały się jakieś drobne rzeczy. Na przykład Ulka odcinała jej guziki od płaszcza albo ja kiedyś dorzuciłam jej proszku przeczyszczającego do koktajlu. Ale to nie są rzeczy, za które się zabija! Poza tym w pewnym momencie obwiniała nas o każdą drobnostkę, niezależnie od tego, czy miałyśmy z nią coś wspólnego, czy nie! No w jej oczach nawet korki na mieście były naszą winą! Zresztą Daniela nie pozostawała dłużna. A naprawdę potrafiła się mścić!
- Na przykład w jaki sposób?
Magda zawahała się, zanim odpowiedziała.
- Miałam... miałam konia. Dostałam go jeszcze od mamy za jej życia. Wszyscy wiedzą, że był dla mnie... No wszystkim. Po prostu go uwielbiałam i właściwie nic poza nim się dla mnie nie liczyło... No oprócz siostry oczywiście. - Dziewczyna zamilkła, bo znowu musiała zapanować nad głosem. - No i kiedy Daniela się na mnie o coś wkurzyła, namówiła ojca, żeby go sprzedał. Zabrała mi mojego najbliższego, jedynego prawdziwego przyjaciela! Bo wściekła się za jakiś durny dowcip w stylu odpadającego guzika.
Daniela już otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, ale jej obrońca musiał to wyczuć, bo odwrócił się i zgromił ją wzrokiem, zanim wydała dźwięk.
- Kiedy... Kiedy to zrobiła, powiedziała mi, że... Że może wydaje mi się, że straciłam już wszystko, ale ona mi udowodni, że jeszcze sporo zostało.
Magda zamilkła i odwróciła się w stronę Danieli. Przez chwilę patrzyły na siebie z wzajemną nienawiścią. Ostatnie zdanie wisiało w powietrzu i aż czuć było napięcie, które wywołało. Dziewczynie udało się przykuć tym uwagę publiczności. A najlepsze było to, że nie musiała nawet kłamać. Daniela naprawdę tak powiedziała.
- Co się działo dalej? - zapytała sędzia.
Magda znowu odchrząknęła. Teraz musiała być ostrożna. Nie chciała wrobić w nic Michała.
- Wtedy... Wtedy zaczęłyśmy się bać, co jeszcze zrobi. Myślałyśmy o tym, żeby to gdzieś zgłosić, ale... Konsultowałam to i dowiedziałam się, że nic z tego, co robiła Daniela, nie było przestępstwem. Dlatego tymczasem odpuściłyśmy temat. Postanowiłyśmy schodzić jej z drogi. Zaczęłyśmy wracać do domu później i wychodzić wcześniej. Byle tylko na nią nie trafiać. Koszmar... Gdybyśmy były starsze, już byśmy planowały wyprowadzkę. Ja zresztą nie czekałabym dłużej, ale nie mogłam przecież zostawić z nią Uli. W każdym razie miałyśmy nadzieję, że to wystarczy.
- I wystarczyło?
Dziewczyna powoli pokręciła głową.
- Na bardzo krótko... A potem zrobiło się jeszcze gorzej. Wszystko zaczęło się od Wielkanocy. Ojciec wciąż nie wyleczył się z wizji uroczej rodzinki i wymyślił, żebym razem z Danielą przygotowała ciasta na święta. No to co miałam zrobić? To był pierwszy raz od dawna, kiedy miałam z nią kontakt przez dłuższy czas. No i jak wyjmowałyśmy coś z piekarnika, to jakoś tak złapała blachę, że cała zleciała na moją rękę.
Daniela wydała z siebie coś na kształt warkotu.
- To był wypadek - mruknęła.
Sędzia posłała jej ostrzegawcze spojrzenie, ale nic nie powiedziała.
- Nie mam oczywiście dowodów na to, że zrobiła to specjalnie - stwierdziła Magda. - I pewnie gdyby na tym stanęło, po jakimś czasie zapomniałabym o sytuacji. Ale... to był początek lawiny. Ja i Ula wciąż jej unikałyśmy, ale trudno nie wpadać na kogoś, z kim mieszka się pod jednym dachem. Od tamtej pory praktycznie każde bliższe spotkanie z Danielą kończyło się wypadkami. - Przy ostatnim słowie Magda zrobiła znak cudzysłowu w powietrzu. - Drzwi zatrzaskujące się na moich rękach, wrzątek wylewający się na moje spodnie, nóż ześlizgujący się akurat na mnie...
Daniela wydała z siebie bliżej nieokreślony dźwięk, ale adwokat znowu powstrzymał ją przed odezwaniem się.
- Dużo było takich sytuacji? - zapytała przewodnicząca.
Magda przez chwilę nic nie mówiła. Potem, nie odrywając oczu od sędzi, dwoma szybkimi ruchami podciągnęła rękawy koszulki, prezentując swoje poharatane przedramiona.
- Szybko straciłam rachubę - oświadczyła chłodno.
Po sali znowu rozległ się pełen przejęcia szmer. Magda nie odwróciła się, ale po dźwiękach wnosiła, że ludzie przepychają się pomiędzy sobą, żeby zobaczyć, co się dzieje. Specjalnie rozłożyła ręce szerzej, żeby były dobrze widoczne. Głosy nabrały mocy.
Daniela milczała. Jej obrońca miał nieodgadnioną minę. Magda zerknęła jeszcze na prokurator. Dębska uśmiechała się z uznaniem, jakby chciała jej powiedzieć "dobra robota".
Sędzia przekartkowała jedną z teczek, po czym zatrzymała się na którejś stronie. Odwróciła akta tak, żeby znalazły się przodem do Magdy.
- Niech pani podejdzie - poleciła sędzia. - Czy na tych zdjęciach znajdują się pani ręce?
Dziewczyna ruszyła w stronę stołu sędziowskiego. Jednocześnie podążyli tam prokurator i obrońca. W aktach widniały fotografie, które tak długo gromadziła i które Michał kazał jej wysłać na policję wraz z anonimem.
- Tu, tu i tu tak - odpowiedziała Magda. - A tutaj jest już Ula. Ale to było później.
Sędzia pokiwała głową i gestem kazała wszystkim wrócić na miejsca.
- Co pani zrobiła? - zapytała.
- Poszłam z tym do ojca...
- I jak zareagował?
Magda znowu westchnęła.
- Ja nie wiem, co ta kobieta z nim zrobiła, ale nic kompletnie do niego nie docierało. Dopiero co się ochajtali, wciąż był pod jej totalnym wpływem. Pokazałam mu to wszystko. Wtedy ślady były świeższe, więc nawet lepiej widoczne. Mówiłam, że to sprawka Danieli, ale on... no on mi po prostu nie wierzył. Prosiłam, żeby chociaż z nią porozmawiał, cokolwiek...
- Nie wierzył? - zapytała sędzia, marszcząc brwi. - Myślał, że wszystkie te sytuacje rzeczywiście były wypadkami?
Magda uśmiechnęła się blado.
- Lepiej. Myślał, że sama to sobie robię. Tylko po to, żeby dopiec jego świeżo upieczonej żonie.
Po sali znowu przebiegł przejęty szmer pełen niedowierzania.
- I co było dalej? - zapytała sędzia.
Magda znowu się skrzywiła.
- Rzecz w tym, że nie chciałam, żeby ojciec miał problemy. Wiedźma rzuciła na niego urok, ale wciąż był naszym ojcem i dopóki ona się nie pojawiła, było dobrze. Poza tym Ulka naprawdę miała z nim świetną relację. Obie chciałyśmy po prostu, żeby znowu było tak, jak kiedyś - stwierdziła żałośnie Magda. - Ale na tamtym etapie pewnych rzeczy nie dało się już ukryć. Do ojca zaczęli dzwonić ze szkoły. Dopytywać, co się dzieje. A on - zamiast wziąć pod uwagę, że coś jest na rzeczy - wkurzył się jeszcze bardziej. Powiedział mi, że jeśli nie przestanę odwalać takich akcji, to Ulkę zamkną w domu dziecka. Zresztą z tego, co kojarzę, to jej później też to powtarzał, ale o tym zaraz. W każdym razie kazał mi siedzieć cicho i zagroził, że jeśli wciąż będę rozpowiadać ludziom głupoty, to wyśle mnie do psychiatryka.
Wejmar i Jackowski dalej mieli na twarzy wyraz profesjonalnej obojętności, choć i tak można było dostrzec, że historia robi na nich wrażenie. Jednak Magda zaczęła zwracać też uwagę na pozostałych sędziów - ławników. Wszyscy troje łapczywie chłonęli każde jej słowo. Jedna z kobiet słuchała jej z otwartymi ustami.
- Bałam się, że rzeczywiście tak będzie, więc nic więcej nie robiłam. Zresztą jestem w stanie dużo przetrzymać. Tylko że... - Magda oblizała nerwowo wargi. - Tylko że potem Daniela wzięła się za Ulę - jęknęła. - A nie mogłam pozwolić, żeby krzywdziła moją siostrę.
- Co się działo z pani siostrą?
Magda znowu rzuciła sędzi żałosne spojrzenie.
- Nie chciała mi mówić... Pewnie się bała, że będę się martwić, więc zatrzymywała dużo dla siebie. Ale pamiętam jedną sytuację, kiedy u Uli pojawiły się poparzenia od papierosów. Nie muszę dodawać, że jedyną palącą osobą w domu była Daniela?
Oskarżona znowu wydała z siebie niecierpliwe westchnienie, po czym nachyliła się do obrońcy i coś zaczęła do niego szeptać. Adwokat wysłuchał jej, gestem kazał usiąść i na powrót utkwił spojrzenie w Magdzie. Dziewczyna się zawahała. To był ten moment, kiedy musiała być bardzo ostrożna.
- Nie wiedziałam, co robić, ale sprawa potoczyła się sama. Najwyraźniej szkoła wcale nie zamiotła tego pod dywan. Potem nagle wszystko się uspokoiło, wtedy same nie wiedziałyśmy dlaczego. Aż któregoś dnia ojciec powiedział nam, że mamy złożyć jakieś zeznania. Tłumaczył, że nauczyciele sobie coś wymyślili i musimy wyjaśnić, że w naszym domu wszystko jest super i nie jesteśmy żadną patologią. Znowu padały hasła o tym, że jeśli coś źle zrobimy, to wylądujemy w domu dziecka, a on w więzieniu... Widziałam, że Ula strasznie się tym przejęła. W każdym razie ja swoje zeznania złożyłam, ale ona... Posiedziała w środku pięć minut, po czym z płaczem wyleciała z sądu. Nie wiem, co dokładnie się tam zadziało, ale sędzia, który jej słuchał, powiedział, że więcej żadnego przesłuchania Ulki nie zrobi. No i nie wiem, jak to jest po prawniczemu, ale z tego, co zrozumiałam, sprawę po prostu zamknięto.
- Jak się pani o tym dowiedziała?
- Ula usłyszała, jak ojciec i Daniela gratulują sobie pozbycia się problemu - stwierdziła Magda cierpko. - To właśnie wtedy padł pomysł internatu. Ula przyleciała do mnie cała zapłakana i przerażona. Bała się, że wyślą ją gdzieś daleko, miała jakieś chore wizje przyszłości... I najgorsze, że brzmiały serio realnie. Naprawdę chciałam jakoś pomóc, ale już nie miałam pojęcia, co jeszcze można zrobić.
- Czy do dwudziestego szóstego czerwca coś więcej się wydarzyło?
- Nie - przyznała Magda. - Z dalszej perspektywy może powinnam była zauważyć, że to podejrzane, ale właściwie to nie minęło wiele czasu... Najwyżej kilka tygodni.
- W takim razie jak wyglądał dwudziesty szósty czerwca?
Na sali zapadła cisza, która zdawała się głośniejsza niż wcześniejsze rozmowy. Poparzenia i awantury były nawet ciekawe, ale to na historię o morderstwie czekali wszyscy.
- To było zakończenie roku - podjęła opowieść Magda. - Wyszłyśmy z Ulą z domu razem, bo chodzimy... chodziłyśmy do tej samej szkoły. To znaczy ja do liceum, Ula do podstawówki. I... - Dziewczyna zacisnęła zęby, ale tym razem nie mogła się powstrzymać i dwie łzy spłynęły jej po policzkach. Nie musiała odstawiać przedstawienia na potrzeby sądu. Żal po prostu sam z niej wypływał. Na co dzień tłumiła go nienawiścią do Danieli, ale teraz nie mogła nie myśleć o samej Uli. - To był ostatni raz, kiedy ją widziałam - oświadczyła wreszcie, a głos jej się załamał. - Jakbym wiedziała, że tak będzie, to... No nie wiem, ale pewnie bym coś powiedziała albo... Sama nie wiem...
Magda przerwała. Całe jej opanowanie przepadło. Nagle stała na środku tej wielkiej sali, przed tłumem obcych ludzi i nie mogła przestać płakać. Jakie to żałosne...
- Potrzebuje pani przerwy? - zapytała sędzia.
Dziewczyna gwałtownie potrząsnęła głową.
- Nie - wydusiła z siebie, nabierając głęboko powietrza. - Nie - powtórzyła już pewniej. - Doprowadźmy to do końca.
- Dobrze - zgodziła się sędzia. - Kiedy zauważyła pani nieobecność siostry?
- Wróciłam do domu koło dwudziestej pierwszej. Planowałam wcześniej. Myślałam, że jeszcze zrobimy z Ulą coś fajnego z okazji końca roku, ale ostatecznie kręciłam się po mieście i... Zresztą nieważne. Chodzi o to, że kiedy przyszłam, to jej nie było.
- A kto był?
- Ojciec. No i Daniela, ale wtedy w ogóle o niej nie myślałam. No jak zobaczyłam, że Uli nie ma, to poleciałam do ojca i mu mówię, że coś jest nie tak. Ona nigdy nie wracała tak późno. A jeśli już, to zawsze dawała znać. Zaczęłam do niej pisać wiadomości, ale nie odpowiadała. To spróbowałam zadzwonić i okazało się, że ma wyłączony telefon.
Magda przełknęła głośno ślinę.
- Musicie zrozumieć, że Ulka nigdy nie miała wyłączonego telefonu - powiedziała. - Dosłownie nigdy. Nie wiem, jaki koniec świata musiałby nadejść, żeby pozwoliła, aby jej się wyładował. Dlatego wtedy już byłam pewna, że coś jest nie tak. Obiegłam cały dom, poleciałam do sąsiadów, ale nikt jej nie widział. W międzyczasie pojawiła się Daniela. - Na sali znowu zapadła pełna napięcia cisza. - Okazało się, że była na górze. Chyba ojciec nawet o tym nie wiedział, bo wydawał się szczerze zaskoczony jej obecnością. Zachowywała się cholernie dziwnie. Wyglądała, jakby... No jakby się czegoś naćpała. Łaziła taka nieprzytomna, nie potrafiła sklecić zdania... No ale wtedy było mi wszystko jedno. Ojciec zaczął wokół niej latać, a ja w tym czasie szukałam Uli. On to najpierw nie chciał nawet dzwonić na policję. Dopiero jak go przycisnęłam, oderwał się na chwilę od Danieli i zgłosił wreszcie zaginięcie. A potem wszyscy wiedzą, co było... Szukaliśmy jej kilka dni, aż... aż...
Magda nie była w stanie dokończyć zdania. Zamilkła. Nie potrafiła już nic dodać. Sędzia odczekała moment, jakby chciała się upewnić, że świadek nic więcej nie powie, po czym zapytała:
- Czy pani i siostra miałyście jakieś swoje miejsce?
Dziewczyna mrugnęła kilka razy.
- Swoje miejsce?
Sędzia kiwnęła głową.
- Tak. Jeśli nic się pani nie kojarzy, wystarczy powiedzieć.
- Nie, przeciwnie - zaprotestowała zaraz Magda. - Chodziłyśmy z Ulą w takie miejsce... Nazywałyśmy je skarpą. Przy rzece. Zresztą już pierwszego dnia ojciec zaprowadził tam policjantów, a ja dzień później, kiedy przywieźli psy.
- A czy ktoś wiedział, czym jest ta skarpa?
Magda wydęła wargi i się zamyśliła.
- Cóż, kilka osób na pewno...
- A oskarżona? - dopytywała dalej przewodnicząca.
Magda przez chwilę patrzyła na kobietę pustym wzrokiem. Czy Daniela wiedziała o skarpie? Na pewno one z nią o tym nie rozmawiały...
- Sama nie wiem... - mruknęła, ale zaraz nieco oprzytomniała. - Myślę, że mogła słyszeć, jak rozmawiamy o skarpie. Albo ojciec mógł jej powiedzieć. Tak, to bardzo możliwe, że o niej słyszała.
- Niech pani podejdzie do stołu - poleciła sędzia.
Prokurator i obrońca znowu zerwali się na nogi i podążyli za Magdą. Przewodnicząca odwróciła teczkę w stronę Magdy. Dziewczyna spojrzała na okazaną kartę i poczuła, jakby coś zimnego spadło jej na żołądek.
- Widziała pani wcześniej tę notatkę? - zapytała Marta Wejmar.
Dziewczyna jeszcze przez chwilę przyglądała się zdjęciu. Widniała na nim wymoczona, wymięta kartka z wciąż dobrze widocznym nadrukiem "Spotkajmy się na skarpie". Wreszcie Magda podniosła wzrok i spojrzała sędzi w oczy.
- Nie - stwierdziła wreszcie z prostotą.
- Czy kiedykolwiek przesyłałyście sobie wiadomości w ten sposób?
Magda parsknęła krótkim śmiechem.
- Wiem, że to bardzo filmowa wizja, ale nie. Miałyśmy komórki.
Sędzia pokiwała głową.
- Kiedy i jak dowiedziała się pani o śmierci siostry?
Magda znowu głośno przełknęła ślinę.
- To było niecały tydzień po zaginięciu. Mich... Policjanci przyszli zapytać nas o grupę krwi Uli. Bo psy na skarpie znalazły ślady krwi. No i wtedy powiedzieli nam, że zaczynają przeszukiwać rzekę. - Dziewczyna przymknęła oczy i westchnęła. - Już nie pamiętam dokładnie tej rozmowy... W każdym razie po niej polecieliśmy znowu do lasu i... Tak wyszło, że dotarliśmy akurat, kiedy... Kiedy... - Zagryzła zęby i dopiero po chwili odpowiedziała: - Kiedy ją wyciągnęli.
Przewodnicząca przez moment przyglądała się Magdzie. Potem obejrzała się najpierw w lewo, a potem w prawo. Pozostali sędziowie pokręcili głowami.
- Dobrze - powiedziała Marta Wejmar. - Na pytania prokuratora.
Magda odwróciła się w stronę Dębskiej.
- Zacznijmy od czasu sprzed zaginięcia - powiedziała oskarżycielka. - Czy powiedziałaby pani, że pomiędzy oskarżoną a pani siostrą była jakaś forma rywalizacji?
Adwokat poderwał się, zanim Magda zdążyła choćby otworzyć usta.
- Proszę sądu, wnoszę o uchylenie pytania! Jest naprowadzające, a poza tym świadek już o tym opowiadał!
- Ale może przypomni sobie coś jeszcze - stwierdziła spokojnie sędzia. - A skoro temat był już poruszany, to trudno mówić o naprowadzaniu. Niech pani odpowie.
- No to trochę zależy, co rozumieć przez rywalizację. To nie tak, że Ulka rywalizowała z Danielą. W każdym razie nie tak świadomie. Ale rzeczywiście zawsze była dla ojca centrum wszechświata, a kiedy pojawiła się Daniela... Musiała się nim dzielić. I już nie zgadzał się na wszystko, czego chciała. Jednocześnie Daniela ma taki charakter, że albo jest, jak ona chce, albo niech nie będzie wcale. Tak że myślę, że dla niej wymówką do rywalizacji była każda drobnostka, od wyboru obiadu po kierunek wakacyjny.
- Mhm - mruknęła prokurator. - A jak zachowywała się pani macocha po zniknięciu Uli? Wydawała się zmartwiona?
Magda znowu uśmiechnęła się ironicznie, zanim udzieliła odpowiedzi.
- Jak ktoś patrzył, to tak - stwierdziła cierpko. - Wtedy bardzo chętnie mówiła, jak się przejmuje i rety, rety, co to będzie. Ale kiedy przychodziło co do czego, to wszystko załatwialiśmy my. Ja, ojciec, policja... Szczerze mówiąc, nawet nasz sąsiad zaangażował się w poszukiwania bardziej niż Daniela. Ona zawsze zgłaszała się do pilnowania domu. Na wypadek gdyby Ula wróciła - zakończyła Magda tonem, który nie pozostawiał wątpliwości, co o tym myśli.
- O której wróciła oskarżona w dniu zaginięcia?
Magda wzruszyła ramionami.
- Nie mam pojęcia - stwierdziła. - Mówiłam już, kiedy przyszłam do domu, ona tam była. Cholera ją wie, jak długo tam siedziała.
- A pani ojciec o której wrócił do domu?
- Jego trzeba o to zapytać. Jestem prawie pewna, że wrócił po Danieli, ale o której? Kiedy przyszłam, coś chyba narzekał, że tkwił tam już od kilku godzin, ale równie dobrze coś mogło mi się pomylić... Nie za bardzo go słuchałam.
Prokurator pokiwała głową i skreśliła coś na kartce.
- Czy powiedziałaby pani, że oskarżona tego dnia wydawała się przestraszona?
Magda zastanowiła się dłuższą chwilę, zanim udzieliła odpowiedzi.
- Chyba nie... Mówiłam już, wyglądała jak jakaś taka naćpana. Nie była przestraszona, bo niewiele do niej docierało. Zachowywała się po prostu dziwnie, jakby...
- Dziękuję, tyle mi wystarczy - przerwała jej prokurator i zanim Magda zdążyła coś dodać, zapytała: - A jak oskarżona zachowywała się po tym przesłuchaniu przeprowadzonym w pierwszej sprawie? Tej umorzonej.
- A, tej zgłoszonej przez szkołę? No cóż, zachwycona nie była... Choć jak szła na komendę, nie wydała się jakaś bardzo zestresowana. Powiedziałabym raczej, że była zwyczajnie zła. Zresztą to właśnie po tym wyszedł temat tego internatu, który podsłuchała Ulka. Tak że na pewno miała do nas pretensje.
- Ale wam nic nie powiedziała?
Magda z ponurym śmiechem pokręciła głową.
- Och, nie, mówienie wprost nie było w ogóle w jej stylu. Ona nie próbowała dyskutować ani tym bardziej o coś prosić. Po prostu działała. Tak było z moim koniem, tak samo było z internatem. Nie zagroziła nam, że jeśli nie zrobimy tego i tego, to ona zrobi to i to. Jak się wściekała, to się mściła.
Dębska znowu obdarzyła Magdę lekkim uśmiechem. Tak jakby chwaliła ją za dobrze wykonaną pracę.
- Wróćmy jeszcze do okresu zaginięcia. Do dnia, w którym odnaleziono pani siostrę. Czy w tej rozmowie z policjantami uczestniczyła też oskarżona?
Magda przekrzywiła głowę, jakby sama wcześniej o tym nie pomyślała i teraz doznała nagłego olśnienia.
- Tak...
- I czy to po niej poszła z panią i ojcem do lasu?
- Tak - potwierdziła Magda już dużo pewniej. Zaczynała rozumieć, do czego zmierza prokurator.
- W takim razie proszę mi powiedzieć, czy dobrze rozumiem. Oskarżona przez kilka dni nie była specjalnie zainteresowana poszukiwaniami... Aż dowiedziała się, że nurkowie przeszukują dno rzeki?
Po sali znowu przeszedł szmer. Obrońca gwałtownie poderwał się z miejsca.
- Proszę sądu, prokurator wygłasza oświadczenia! To nie miejsce na to! Nie zadała żadnego pytania!
- Ja tylko chcę, żeby świadek podsumował wątek! - odparła Dębska, również unosząc się do pozycji stojącej.
- Cisza! - zagrzmiała sędzia przewodnicząca. - Niech pani odpowie - zwróciła się spokojnie do Magdy.
Adwokat z irytacją opadł na siedzenie.
- Pani Magdaleno?
Dziewczyna drgnęła.
- Tak - oświadczyła w końcu. - Wcześniej tego nie skojarzyłam, ale rzeczywiście Daniela dopiero wtedy wykazała większe zainteresowanie poszukiwaniami! Trzeba jej przyznać, miała niezłe wyczucie!
- A co się wydarzyło po odnalezieniu ciała?
Magda nagle zamilkła, jakby połknęła język. Miała się przyznać do tego, co się wydarzyło? Z tego mogą być problemy... Dlaczego prokurator ją o to pyta? Przecież to może zaszkodzić Magdzie. Czyżby Dębska wcale nie była po jej stronie? W sumie mówiła, że reprezentuje interes państwa, a nie stron...
- Pani Magdaleno?
Głos sędzi obudził dziewczynę. Obejrzała się w jej stronę.
- Tak?
- Odpowie pani na pytanie? Przypominam, że może uchylić się pani od odpowiedzi, jeśli mogłaby narazić panią lub osobę pani najbliższą na odpowiedzialność karną.
- Niech pani odpowie - powiedziała z naciskiem Dębska.
Przewodnicząca popatrzyła na nią z lekkim pobłażaniem.
- Pani prokurator, proszę... - rzuciła bez większego przekonania. - To jak, odpowiada pani czy nie? - zwróciła się znowu do Magdy.
Dziewczyna się zawahała. Wreszcie uznała, że pójdzie za radą Michała i zaufa Dębskiej. Na sali panowała głucha cisza. Jej wahanie jeszcze bardziej przykuło uwagę publiczności.
- Zobaczyłam, jak wyciągają moją siostrę... Chwilę później na miejsce dotarł mój ojciec. A razem z nim Daniela... Kiedy ją zobaczyłam... - Magda przełknęła ślinę, zanim dokończyła. - Kiedy ją zobaczyłam, straciłam nad sobą panowanie i się na nią rzuciłam. Myślę, że mogłam ją trochę obić i podrapać, zanim mnie odciągnęli.
- Dlaczego? - zapytała od razu prokurator. - Przecież wtedy policja nie wiedziała, że doszło do morderstwa.
- Bo już wtedy mogłam dać sobie rękę uciąć, że miała z tym coś wspólnego! - krzyknęła Magda. - Ta kobieta zatruwała nam życie przez rok! Nienawidziła nas obu! I nie będę ukrywać, że z wzajemnością! Kiedy okazało się, że Ula nie żyje, nie potrzeba było detektywa Rutkowskiego, żeby połączyć fakty! Mogłam nie znać szczegółów, ale wiedziałam jedno - moja siostra żyłaby, gdyby nie Daniela!
Prokurator Dębska wpatrywała się w jej napad szału ze szczerą radością. I nie zamierzała pozwolić, żeby się wyczerpał. Chciała wyciągnąć z niego jak najwięcej.
- A czy ktokolwiek inny mógł chcieć skrzywdzić pani siostrę?
Magda wydała z siebie wysoki, podszyty histerią śmiech.
- Ulkę?! Żartuje pani?! Przecież to była nastoletnia święta! Wszyscy ją uwielbiali, dosłownie wszyscy! Przenigdy nie widziałam, żeby ktoś osiągnął taką popularność samym byciem miłym! Przez całe życie dorobiła się dokładnie jednego wroga! Jej! - zakończyła dziewczyna, wskazując kobietę po swojej prawej.
- Proszę sądu, możemy to przerwać?! - zapytał adwokat, gwałtownie wstając. - Toż to nie zeznania, tylko przedstawienie!
Przewodnicząca, która sama zdawała się łapać każde słowo Magdy z fascynacją, teraz się otrząsnęła.
- Tak, oczywiście - powiedziała spokojnie. - Bardzo proszę, niech pani mówi ciszej. I proszę ograniczyć się do faktów, a nie ocen.
Efekt, którego chciała Dębska, został jednak osiągnięty. To, że dziennikarze i gapie łykali słowa Magdy, to jedna rzecz. Ale sędziowie, zwłaszcza ławnicy, również byli pod jej wpływem. Dziewczyna widziała w ich oczach mieszaninę niedowierzania, szoku, współczucia, a kiedy patrzyli w stronę Danieli, także pogardy. Na sali znowu było słychać przejęte szepty.
Przewodnicząca odchrząknęła, jakby chciała przypomnieć o swojej obecności. Natychmiast zapadła cisza.
- No dobrze. Pani prokurator, jakieś jeszcze pytania?
- Tylko jedno. Pani Magdaleno, czy zapoznawała się pani z aktami postępowania?
Dziewczyna skrzywiła się lekko ze zdziwieniem.
- A mogłam? - zapytała.
Dębska znowu się uśmiechnęła.
- Dziękuję, z mojej strony to wszystko - oświadczyła, zwracając się do sądu.
- Dobrze - stwierdziła Wejmar. - Panie mecenasie?
Magda odwróciła się w stronę obrońcy. "No dalej", pomyślała. "Ciekawe, o co możesz mnie zapytać, co pomoże tej szmacie?"
- Czy możemy wrócić do okazania kart, na których widać zdjęcia ze sprawy o znęcanie? - poprosił adwokat.
Przewodnicząca wyszukała odpowiednie strony i znowu ułożyła akta przodem do sali. Dębska, Siecki i Magda podeszli tam.
- Proszę powiedzieć - podjął temat adwokat - które z tych obrażeń miało być pierwsze? Od poparzenia piekarnikiem?
Magda wskazała palcem szeroką szramę.
- To. Chce pan też popatrzeć na żywo? Wciąż dobrze widać.
Obrońca pokręcił głową.
- Ależ nie trzeba. W takim razie od czego jest to? - zapytał, pokazując inne miejsce na zdjęciu.
Magda przyjrzała się fotografii.
- Z tego, co kojarzę, to przytrzaśnięcie drzwiami...
- Jak do tego doszło?
- Już nie pamiętam dokładnie... Chyba wychodziłam z domu zaraz za Danielą, ona szła przodem i trzasnęła nimi za sobą...
- Mówiła pani, że jej unikała?
- Mówiłam, że próbowałam, ale nie zawsze było to możliwe...
- A to tutaj?
- To... też poparzenie...
- Tak? Mi wygląda na obtarcie.
Magda nachyliła się niżej. Poczuła suchość w gardle. Zaczynała się pocić.
- Rzeczywiście - przyznała. - W takim razie to obtarcie.
- Od czego? - cisnął dalej adwokat.
- Chyba po prostu od ściany... Musiałyśmy się mijać i mnie do niej przycisnęła...
Obrońca pokiwał powoli głową.
- Musiałyście... Rozumiem. No dobrze, a tu? - zapytał, pokazując kolejny punkt.
Magda zmarszczyła brwi.
- To chyba siniak po uderzeniu - odpowiedziała wreszcie.
- W jaki sposób powstał?
- Na skutek uderzenia - mruknęła Magda, patrząc na niego wilkiem.
Tym razem obrońca się uśmiechnął, przyjmując minę cierpliwego nauczyciela.
- Rozumiem, ale kiedy, czym, w jaki sposób?
- Już nie pamiętam...
- Jak może pani tego nie pamiętać?
- Wysoki sądzie, to jest dręczenie świadka! - zaprotestowała wreszcie prokurator.
Magda poczuła rozchodzącą się po niej falę wdzięczności.
- Pokrzywdzona obszernie zeznawała, że do obrażeń dochodziło w różnych okolicznościach na przestrzeni długiego czasu! Trudno, żeby pamiętała powstanie każdego z nich!
- Każdego może i nie, ale najwyraźniej oprócz jednego nie pamięta prawie nic - odparował natychmiast obrońca.
- Jak pan chce, to zaraz zrobię panu coś, co zapamięta pan do końca życia - warknęła Magda.
Obrońca popatrzył na nią z mieszaniną szoku i rozbawienia, a następnie obejrzał się na przewodniczącą.
- Proszę sądu, to była ewidentna groźba - oświadczył.
Wejmar uniosła ręce, jakby chciała wszystkich uspokoić.
- Dobrze, dobrze, wystarczy. Niech się państwo uspokoją, bo emocje zaczynają brać górę nad profesjonalizmem. Panie mecenasie, ma pan dalsze pytania? Tylko proszę już nie pytać o każdą ranę z osobna. Wykazał pan, co chciał, sąd to oceni.
Siecki popatrzył ze złością na sędzię, po czym wskazał Magdzie kolejną fotografię. Na tej widniała ręka Uli.
- Czy to ramię pani siostry?
Magda skinęła.
- Co to za ślady?
- Chyba widać, nie? Poparzenia od papierosów.
Mecenas pokiwał głową.
- Tak, na to wygląda. Niech pani opowie, w jaki sposób do tego doszło. O ile pani wie, oczywiście.
Magda wzruszyła ramionami.
- Był późny wieczór, Ula już spała. Nagle zaczęła wrzeszczeć i wszyscy troje przybiegliśmy do jej sypialni. Okazało się, że miała poparzoną rękę.
Obrońca znowu jej przytaknął.
- No dobrze, i co wtedy mówiła?
- Właśnie to, co powiedziałam - stwierdziła niecierpliwie Magda. - Że spała i nagle poczuła ból, a jak się zapaliło światło, zobaczyła poparzenia!
- I pani ojciec z tym też nic nie zrobił. Czy tak?
- Daniela stwierdziła, że pewnie Ulka ukradła jej papierosy i tak nieudolnie próbowała je zapalić, że się poparzyła. A ojciec oczywiście jak zwykle zgodził się na wszystko, co wymyśliła - odparła cierpko Magda.
- Czy takie zachowanie było w stylu pani siostry? - zapytała zaraz Dębska.
Obrońca popatrzył na nią z politowaniem.
- Pani prokurator, miała pani swoją szansę, teraz jest moja kolej zadawania pytań.
- Czy takie zachowanie było w stylu pani siostry? - zapytała głośno przewodnicząca i obejrzała się na Sieckiego. - Sąd może zadawać pytania w każdym momencie - stwierdziła.
Magda przez chwilę milczała, jakby spodziewając się, że ta słowna wojna zaraz się rozwinie. Kiedy tak się nie stało, odpowiedziała:
- A w życiu! Ona nie potrafiła zrobić nic wbrew zasadom. Raz jeden namówiłam Ulkę, żeby zerwała się ze mną z lekcji. Myślałam, że ze strachu się pochoruje. Nigdy nie ciągnęło jej do żadnych używek. Dodam też, że potrafiła obsługiwać zapalniczkę, nieraz widziałam, jak rozpala grilla. Żadna część historii o tym, że niby miała to sobie zrobić sama, nie trzymała się kupy. A oprócz Uli w domu były wtedy trzy osoby.
Sędzia odwróciła się do obrońcy.
- Czy będzie chciał pan okazywać jeszcze jakieś karty świadkowi, panie mecenasie?
Siecki pokręcił głową.
- Nie, możemy wrócić na miejsca.
Kiedy on i prokurator usiedli, a Magda stanęła za barierką, adwokat znowu zabrał głos.
- Czy po tym, jak oskarżona zaczęła powodować te rzekome obrażenia...
- Dlaczego rzekome?! - przerwała mu zaraz Magda. - Są jak najbardziej prawdziwe! Mam jeszcze raz podwinąć rękawy?!
Obrońca uniósł dłonie w pojednawczym geście.
- Źle sformułowałem pytanie. Po tym, jak oskarżona rzekomo zaczęła powodować te obrażenia - zawiesił głos, jakby czekał na kolejny wybuch Magdy, ale kiedy ten nie nadszedł, kontynuował: - Dalej robiłyście jej żarty? Przecinałyście guziki i różne takie?
- Nie - przyznała Magda, zastanawiając się, do czego zmierza obrońca.
- W takim razie dlaczego uważa pani, że oskarżona wciąż chciała wyrządzić wam krzywdę? Przecież z jej perspektywy osiągnęła swój cel - przestałyście kręcić jej się pod nogami i zawadzać.
- Samo nasze istnienie jej zawadzało! - oświadczyła Magda z pasją. - Po prostu nas nie znosiła! Poza tym sprytnie to sobie obmyśliła! Moje relacje z ojcem już wtedy nie były powalające, ale ona wywróciła sytuację tak, żeby zrobić z Ulki tę złą! Nie tylko ją skrzywdziła, ale próbowała zwalić na nią za to winę! Daniela nie byłaby usatysfakcjonowana, dopóki nie pozbyłaby się nas całkowicie!
- Rozumiem, że to są pani domysły?
- Oczywiście, że to są jej domysły, przecież nie rozmawiała o tym z oskarżoną - stwierdziła znudzonym głosem Dębska.
- Czy pani prokurator ma w związku z tym oświadczeniem jakiś wniosek? - zapytał jadowicie adwokat.
- Tak, wnoszę o to, żeby pan mecenas zadawał pytania o fakty!
- Dość! - przerwała im znowu sędzia. - Pani pokrzywdzona, czy motywacje oskarżonej są pani domysłami? - zapytała równie znudzonym głosem, jak prokurator.
- No tak - powiedziała Magda.
Przewodnicząca obejrzała się na adwokata.
- Proszę, panie mecenasie. Mamy odpowiedź. Niech pan przejdzie dalej.
Siecki popatrzył ponuro na Wejmar. Możliwe, że jego plan ośmieszenia koncepcji Magdy nawet by wypalił, gdyby nie to, że mu przerwano. Teraz nie było sensu kontynuować wątku.
- Wróćmy do tematu skarpy - powiedział. - Wspomniała pani, że oskarżona mogła o niej wiedzieć. Czyli pani nie wie, czy wiedziała, tak?
Magda westchnęła.
- No najwyraźniej wiedziała, skoro zostawiła Ulce notatkę, w której pisze, żeby spotkały się na skarpie.
Obrońca gwałtownie pokręcił głową.
- Jak na razie żaden dowód nie wskazuje na to, kto zostawił tę notatkę. Dlatego pytam: czy jest pani pewna, że oskarżona wiedziała, czym jest skarpa i gdzie się znajduje?
- Nie rozmawiałam z nią o tym, ale musiała wiedzieć! Nie pytałam jej też, czy wie, kto jest aktualnie prezydentem, ale zaryzykuję stwierdzenie, że jednak wie!
Po sali przebiegła fala cichego, nerwowego śmiechu.
- Ale ani pani, ani siostra nigdy jej tego nie mówiłyście?
- Mówiłam już, że nie!
- To skąd miała to wiedzieć?
Dębska gwałtownie wstała.
- Wnoszę o uchylenie tego pytania, świadek już szeroko wypowiedział się na ten temat! To nie była żadna tajemnica, a o tym miejscu wiedział chociażby ojciec dziewczynek, który mógł nieraz o tym napomknąć!
- A w jakiej sytuacji miałby o tym napomykać? - odparował Siecki, też unosząc się do pozycji stojącej.
- O to już proszę pytać jego!
- Dość! - przerwała im sędzia. - Panie mecenasie, bardzo proszę, pytania! Takie, na które odpowiedzi jeszcze nie padły!
Adwokat ze złością usiadł.
- A dalej w kwestii notatki. Mówiła pani, że porozumiewała się z siostrą za pomocą telefonów. Czy taka pisemna notatka by jej nie zdziwiła?
Magda wzruszyła ramionami.
- Może i zdziwiła, kto ją tam wie? Jej już pan o to nie zapyta.
Obrońca zignorował jej ostatnie zdanie.
- Znając siostrę, nie napisałaby do pani wiadomości, żeby zapytać, o co chodzi? Nie próbowałaby się skontaktować, żeby ustalić, po co macie się spotkać?
Prokurator znowu zabrała głos, zanim Magda się odezwała.
- Proszę sądu, świadek ma zeznawać o faktach, które zna. Takie teoretyzowanie, co by zrobiła ofiara, do niczego nas nie doprowadzi. Wiemy tyle, że się nie odezwała, a dlaczego tak się stało, możemy się tylko domyślać.
Przewodnicząca pokiwała głową.
- Zgadzam się, uchylam ostatnie pytanie.
Siecki wyglądał, jakby ledwo panował nad sobą, żeby nie rzucić się komuś do gardła.
- Mówiła pani, że oskarżona miała nie angażować się w poszukiwania pani siostry. A czy pani pierwszego dnia brała w nich udział?
- Tak, mówiłam, że obiegłam dom i byłam u sąsiada.
- A coś poza tym? Po przyjeździe policji?
- Nie, ja... - Magda zamilkła; zrozumiała już, do czego zmierzają te pytania. - Zostałam, bo policja zasugerowała, że ktoś powinien być w domu na wypadek, gdyby Ulka wróciła. Ale...
Adwokat nie pozwolił jej dokończyć.
- Dlaczego w takim razie, kiedy oskarżona robiła to samo, według pani zbyt mało się angażowała?
- Chyba jest różnica między zachowaniem w pierwszych godzinach i w kolejnych dniach, prawda? - zapytała agresywnie dziewczyna. - Potem Ulki szukało już całe miasto oprócz Danieli. Tysiąc innych osób mogło zostać w domu, gdybyśmy tylko zgłosili taką potrzebę! Zresztą Daniela nie garnęła się do tego, nawet w tych krótkich okresach, kiedy ja i ojciec byliśmy w domu!
- Nie uważa pani, że ktoś, kto właśnie zabił, wolałby robić wrażenie zaangażowanego?
- Proszę sądu...! - zaczęła protestować prokurator, ale przewodnicząca jej przerwała:
- Uchylam pytanie. Panie mecenasie, pytania o fakty, proszę! - poleciła twardo.
Adwokat zacisnął zęby i zajrzał do swoich notatek. Przez chwilę przesuwał długopisem po liście, aż wreszcie podniósł wzrok na Magdę.
- Dlaczego właściwie od razu uznała pani, że doszło do zaginięcia? - zapytał. - Był wieczór, pierwszy dzień wakacji, a pani siostra nie była małym dzieckiem. Nie uważała pani, że ojciec miał rację i Ula mogła po prostu zostać na mieście ze znajomymi? Co takiego się wydarzyło, że tak szybko wszczęła pani alarm?
- Już to wyjaśniałam! - zniecierpliwiła się Magda. - To nie było w stylu Ulki, no i miałyśmy tego dnia robić coś razem! Poza tym nie zadzwoniłam po policję po pięciu minutach! Najpierw rozmawiałam z ojcem, sąsiadem i jej przyjaciółką! A każda kolejna rozmowa utwierdzała mnie w tym, że coś jest nie tak!
- Rozumiem, ale mimo wszystko pani reakcja wydaje się przedwczesna w kontekście...
- Panie mecenasie! - powiedziała głośno przewodnicząca. - To, co panu się wydaje, sądu nie interesuje! Świadek opisał, już czemu się martwił, a późniejsze wydarzenia pokazały, że niebezpodstawnie! Co mają wykazać kolejne pytania w tym temacie?
Obrońca przez chwilę mierzył się wzrokiem z sędzią. Wreszcie odwrócił się do Danieli i zaczął coś jej wyjaśniać. Kobieta najpierw zdawała się protestować, ale adwokat nie ustępował. Wreszcie oskarżona machnęła ręką i zakrywając twarz dłońmi, oparła się na ławie.
- Mówiła pani, że w dniu zaginięcia oskarżona wydawała się być pod wpływem jakichś środków? Czy tak?
Magda kiwnęła głową.
- Tak.
- Czy według pani wiedzy przyjmowała jakieś silne leki?
Magda wydęła usta i znowu wzruszyła ramionami.
- Nie wiem, nie pytałam jej o to.
- A była od czegoś uzależniona? Albo korzystała z jakichś substancji psychotropowych?
- Paliła jak smok, ale poza tym nie wiem... Bardzo możliwe!
- Na jakiej podstawie mówi pani, że to bardzo możliwe?
- Nie wiem, ja...
- Rozumiem, czyli pani nie wie, tylko zgaduje - przerwał jej zaraz adwokat. - Czy w takim razie nie zdziwiło pani jej zachowanie tamtego dnia?
Magda skrzywiła się lekko, jakby analizowała coś, co wcześniej nie przyszło jej do głowy.
- Może i trochę zdziwiło, ale nie ukrywam, że bardziej niż stan macochy interesowało mnie, co się stało z moją siostrą.
- Zostawmy na razie pani siostrę i wróćmy do osoby oskarżonej. Czy kiedyś zdarzało jej się takie zachowanie?
Magda nie musiała się zastanawiać, bo znała odpowiedź. Ale potrzebowała chwili, żeby zdecydować, czy powiedzieć prawdę.
- Nie - przyznała wreszcie. - To był pierwszy raz.
- To skąd pomysł, że była tego dnia pod wpływem?
- No bo jak inaczej to wytłumaczyć?! Musiała się naćpać, zachowywała się jak totalna świruska!
- Dziękuję, nie mam więcej pytań - oświadczył niespodziewanie Siecki.
Magda patrzyła na niego zdezorientowana. I po co było to wszystko? Powiedziała właściwie to samo co wcześniej, a on pierwszy raz wydawał się zadowolony z efektu.
Tymczasem przewodnicząca znowu rozejrzała się po składzie, żeby upewnić się, czy nikt nie ma więcej pytań. Kiedy cała czwórka pokręciła głowami, sędzia zwróciła się do Magdy:
- Sąd odczyta pani zeznania z postępowania przygotowawczego...
Przez pół godziny sędzia odczytywała protokoły. Za każdym razem pytała prokuratora i adwokata, czy mają jeszcze jakieś pytania, ale jako że w każdym tekście była skrócona wersja tego, co Magda zeznała teraz, żadne się nie pojawiły. Wreszcie sędzia zamknęła ostatnią teczkę.
- Czy chce pani coś dodać do swoich zeznań? - zapytała.
Magda oblizała nerwowo wargi.
- Nie chciałam się tu znaleźć - oświadczyła. - Naprawdę nie chciałam. Miesiącami próbowałyśmy przemówić ojcu do rozsądku, a on nas nie słuchał. Efekt jest... jaki jest. Wiem, że nic już nie zwróci mi siostry, ale błagam, niech ta kobieta nie odejdzie stąd bezkarnie. Już nie oczekuję cudów, po prostu... odrobiny sprawiedliwości.
Sędzia uśmiechnęła się do niej lekko, jakby pokrzepiająco.
- Proszę zachować te oświadczenia na mowę końcową. A skoro nie chce pani dodać żadnych faktów, niniejszym kończę przesłuchanie. Może pani usiąść.
Magda wróciła na swoje miejsce obok prokurator Dębskiej. Zobaczyła, jak kobieta pod osłoną stołu unosi kciuk. Przewodnicząca tymczasem powiedziała coś o przerwaniu rozprawy celem kontynuowania postępowania dowodowego, rzucając przy tym numerkami kolejnych artykułów.
- Krótko mówiąc, widzimy się za trzy dni o dziewiątej - zakończyła wreszcie. - Na dziś dziękuję.
W sali znowu rozległ się głośny dzwonek. Wszyscy zerwali się na równe nogi i nie ruszali z miejsc, dopóki sędziowie nie zniknęli za tylnymi drzwiami. Kiedy tylko te się zatrzasnęły, całe pomieszczenie rozbrzmiało dźwiękiem przejętych rozmów. Zanim Magda zorientowała się, co się dzieje, wokół niej zebrał się nieduży tłum. Jedna osoba przez drugą zaczęła jej zadawać jakieś pytania.
- Proszę państwa o opuszczenie sali! - próbował przebić się ponad nimi jakiś głos.
Magda była tak zdezorientowana, że nie tylko nie wypowiedziała słowa, ale nawet nie docierały do niej wypowiadane przez ludzi pytania. W pewnym momencie dziennikarze zaczęli po kolei odchodzić, aż dziewczyna usłyszała, że zamieszanie przeniosło się na korytarz.
- Co oni robią? - zapytała cicho.
- Pani mieli już dziś okazję posłuchać - stwierdziła spokojnie prokurator Dębska, nie przerywając pakowania dokumentów. - Poszli zaatakować kogoś, kto nie miał szansy się dziś wypowiedzieć.
Po tych słowach kobieta rozpięła togę, przewiesiła sobie przez ramię i ruszyła w stronę wyjścia. Magda zorientowała się, że stoi na sali prawie sama. Oprócz niej w środku pozostali pracownik sądu, Daniela, jej obrońca i policjanci, którzy ją przyprowadzili. Teraz dziewczyna zobaczyła, jak obstawa wyprowadza kobietę zza stołu, a adwokat tłumaczy jej coś głośnym szeptem. Nie wyglądał na zadowolonego, sprawiał raczej wrażenie, jakby rugał za coś swoją klientkę. Tymczasem Daniela nawet nie patrzyła w jego stronę. Ponury wzrok miała utkwiony w Magdzie.
Dziewczyna nagle poczuła, że chce znaleźć się jak najdalej. Właśnie dotarło do niej z całą mocą, że stoi przed kobietą oskarżoną o morderstwo jej siostry, a ostatnie półtorej godziny spędziła, oczerniając ją najbardziej, jak się dało. Szybko ruszyła w stronę wyjścia. Na odchodnym rzuciła tylko Danieli krótkie, wyniosłe spojrzenie, które, przynajmniej miała taką nadzieję, mówiło "masz za swoje" i kilka innych nieprzyjemnych rzeczy.
Kiedy Magda wyszła na korytarz, wreszcie dotarło do niej, na kogo rzucili się dziennikarze. Rude włosy Karola były ledwo widoczne spomiędzy nich. Oni wyciągali w jego stronę mikrofony i zadawali mu jakieś pytania, a on za wszelką cenę starał się ich ignorować i rozglądać ponad ich głowami.
- Dlaczego nic pan nie zrobił?
- Dlaczego broni pan morderczyni swojej córki?
- Co teraz zamierza pan zrobić?
Magda szybkim krokiem wyminęła tłum, gdy tylko stracił nią zainteresowanie. Skierowała się do schodów na dół. W pewnym momencie usłyszała wzmożone krzyki. Kiedy się odwróciła, zobaczyła, że Daniela wyszła z sali rozpraw. Wciąż miała niezadowoloną minę, choć Magdzie wydało się, że nieco zniknął jej z twarzy wyraz pewności siebie.
- Moja klientka nie będzie odpowiadać na żadne pytania - oświadczył jej adwokat.
To nie zniechęciło dziennikarzy, którzy i tak rzucali w stronę kobiety tendencyjne pytania w stylu: "Dlaczego zabiłaś swoją pasierbicę?". Magda zauważyła, że Karol wreszcie przebił się przez tłum i dopadł do żony. Nachylił się do niej i zaczęli szybko ze sobą rozmawiać. W tym momencie korytarz rozbłysnął blaskiem fleszy. Zaraz potem jednak policjanci pociągnęli Danielę za sobą. Skierowali się w stronę przeciwną do tej, po której stała Magda. Dziewczyna odwróciła się i poszła na dół.
Kiedy znajdowała się w połowie schodów, poczuła, że ktoś ją dogania i kładzie rękę na ramieniu.
- Chodźmy szybko, zanim te sępy nas dogonią - mruknął Karol.
Magda obejrzała się na niego z zaskoczeniem.
- Odwieziesz mnie do domu? - zapytała nieufnie.
- Oczywiście, że cię odwiozę - odwarknął do niej ojciec. - Jeszcze tego mi brakuje, żeby zrobili ci zdjęcie, jak łapiesz stopa na poboczu.
No tak, pomyślała Magda. Czyli o to mu chodziło. Przez chwilę wahała się, czy tym razem na złość nie odmówić transportu i rzeczywiście nie stanąć przy drodze z wyciągniętym kciukiem, ale ostatecznie zrezygnowała. Miała do ojca wiele pretensji, ale jednocześnie winną tragedii była Daniela. Co prawda szansy na to, że wszystko będzie jak dawniej, już nie było, ale Magda uznała, że Ula nie chciałaby, żeby dręczyć ojca bardziej, niż to potrzebne. Dlatego bez słowa poszła za nim do samochodu i usiadła na fotelu pasażera.
W tym momencie Magda zauważyła auto Michała zaparkowane kilka miejsc dalej. Z zaskoczeniem stwierdziła, że policjant musiał na nią przez cały ten czas czekać. I teraz pomyślała, że gdyby ojciec nagle nie zmienił swojego podejścia w tej kwestii, mogłaby mieć nie lada problem z powrotem do domu. Łapanie stopa brzmiało śmiesznie, ale nigdy tego nie robiła. Najwyraźniej policjant wpadł na to wcześniej i uprzedził pewne fakty.
Magda sięgnęła po telefon i napisała Michałowi wiadomość: "Dzięki, że czekałeś, ale bez sensu. Ojciec się opamiętał i odwiezie mnie do domu". Po chwili dostała odpowiedź: "To dobrze. Jak było?". Od razu odpisała: "Sama nie wiem. Kazali mi dziś zeznawać...". Tym razem na wiadomość zwrotną czekała nieco dłużej. Michał napisał: "Potrzebujesz o tym pogadać?". Magda, zaskoczona uczuciem zadowolenia, które ją ogarnęło, odpisała: "W sumie. I tak myślałam, żeby wpaść do Ulki", a następnie schowała telefon, żeby ojciec nie zauważył, z kim wymienia wiadomości i na jaki temat.
Tymczasem Karol szybko wyjechał z parkingu i ruszył w stronę domu. Przez całą drogę nie powiedzieli do siebie ani słowa.
***
Ponieważ Magda najpierw musiała pojechać do domu, a dopiero potem przejść pieszo na cmentarz, to kiedy dotarła na miejsce, Michał już na nią czekał. Na jej widok wyszedł z samochodu. Niespokojnie rozejrzał się dookoła.
- Szukasz duchów? - zapytała dziewczyna bez przywitania.
Chłopak potrząsnął głową.
- Gorzej. Dziennikarzy.
Magda zaśmiała się krótko, ale sama z pewną obawą popatrzyła za siebie. Wokół nie było żywej duszy.
- Chyba całe swoje szeregi wysłali do sądu, aresztu i do nas do domu. A nawet jeśli, to co mnie to obchodzi? Mogą sobie wrzucać tyle moich zdjęć na cmentarzu, ile chcą.
Dziewczyna bez słowa minęła Michała i ruszyła w stronę bramy. Policjant z rękami w kieszeniach podążył za nią. Przez chwilę szli w milczeniu, które ostatecznie przerwał chłopak:
- Jak twoje pierwsze zeznania przed sądem?
- Wcale nie pierwsze. Byłam w sądzie w tej naszej nieudanej sprawie, nie pamiętasz?
- Wiesz, o co pytam - odpowiedział spokojnie, ignorując zaczepkę w jej głosie.
Magda długo milczała. Zdążyła dotrzeć do grobu Uli. Kwiatów i zniczy wciąż było tak wiele, że nic nie było spod nich widać. Jednak podeschnięte i przybrudzone wieńce jasno pokazywały, że większość z nich leży tam już od dłuższego czasu.
- Sama nie wiem - stwierdziła Magda, jakby nie spędziła ostatnich kilku minut w milczeniu. - Wciąż się boję, że coś skopałam, zepsułam... Że nie uda się osiągnąć tego, czego... obie chciałyśmy.
Michał stanął obok niej, wpatrując się w górę przywiędłych kwiatów.
- Nie twoim zadaniem jest walka o sprawiedliwość. I nie ty poniesiesz odpowiedzialność, jeśli nie uda się jej wymierzyć.
Magda odwróciła się gwałtownie w jego stronę.
- A właśnie że ja! Obiecałam jej coś, tak?! To teraz muszę tego dopilnować!
- Magda... - zaczął spokojnie Michał, ale dziewczyna od razu mu przerwała.
- Nie! Wiem, że zaraz zaczniesz sypać jakimiś banałami, że życie toczy się dalej i... i... I sama nie wiem, co jeszcze! Ale życie nie będzie toczyć się dalej, dopóki nie doprowadzę tego do końca! Dość już rzeczy spieprzyłam przez ostatni rok! Choć jedną chcę zrobić dobrze! Już teraz nie mogę sobie wybaczyć własnych błędów, nie chcę dokładać kolejnego do listy!
Magda ze złością zauważyła, że głos jej się załamał, a po twarzy zaczęły płynąć łzy. Wściekła na siebie za to okazywanie słabości gwałtownie zakryła głowę rękawem, a następnie odeszła kilka kroków i usiadła na ławce postawionej przed innym grobem. Po chwili poczuła, jak Michał zajmuje miejsce obok i ją obejmuje. Z jakiegoś powodu zamiast się uspokoić, atak płaczu tylko się wzmógł. Zawyła i odruchowo zawiesiła się na ramieniu chłopaka. Jego rękaw zaczął pochłaniać wilgoć od łez dziewczyny.
- Nie powinnam była do tego dopuścić! - krzyknęła Magda przytłumionym przez materiał głosem. - To nie powinno było się wydarzyć!
- Nic z tego, co miało miejsce, nie jest twoją winą - powiedział Michał spokojnie. - Nie masz wpływu na wszystko. Czasem pomimo najlepszych chęci i starań pewne rzeczy idą po prostu... źle.
- A czasem sami do nich doprowadzamy! - zawyła Magda. - Tylko skąd miałam wiedzieć, że tak będzie?!
Dziewczyna jeszcze przez chwilę płakała. Michał bez słowa ją obejmował. Wreszcie wyrwała się z jego uścisku i ze złością uderzyła pięściami o własne kolana.
- Dlaczego, do wszystkich diabłów, ojciec musiał się związać akurat z kimś takim?!!
Michał uśmiechnął się blado. Złość bardziej pasowała mu do Magdy niż płacz.
- Jestem pewien, że akurat to próbowałaś powstrzymać wszelkimi możliwymi sposobami.
- A żebyś wiedział! Ech, gdyby mama nie umarła...
Magda urwała. Spojrzała niepewnie na Michała. Wreszcie napięcie nieco z niej opadło, a myśli odleciały w inną stronę.
- Chciałbyś ją zobaczyć? - zapytała.
Michał rozejrzał się niepewnie po cmentarzu.
- Że teraz? - zapytał trochę głupim głosem.
Magda wydała z siebie szczery śmiech.
- Nie mówię o grobie, kretynie! Tylko o zdjęciach!
Sięgnęła po telefon. Przez chwilę coś przeklikiwała, a potem wystawiła ekran w stronę policjanta.
- Zobacz - powiedziała gorliwie. - To zdjęcie zrobione w dniu, w którym poznał ją mój ojciec.
Michał spojrzał na fotografię i aż wytrzeszczył oczy z zaskoczenia. Przedstawiała trochę starszą wersję Magdy. Gdyby nie podpis informujący, że zrobiono ją dwudziestego siódmego stycznia dwa tysiące drugiego roku, mógłby uwierzyć, że to zdjęcie Magdy z wczoraj, może postarzonej odrobinę makijażem.
- Nic dziwnego, że się zakochał, nie? - zapytała dziewczyna, nie domyślając się toku myśli Michała. - Przepadł, zanim minęła doba!
Chłopak odchrząknął.
- Tak... Tak, jest... Była... naprawdę prześliczna.
Magda od razu się rozpromieniła.
- Prawda?! - zapytała z entuzjazmem. - Mam tego całą masę! Nawet jak zachorowała, to zjadała Danielę! Popatrz! - Energicznie przesuwała galerię zdjęć. - To było zrobione...
Nagle urwała. Zastygła na chwilę, jakby nie umiała znaleźć słów. Wreszcie udało jej się otworzyć usta, ale odezwała się zdecydowanie innym tonem niż wcześniej.
- To jej ostatnie zdjęcie - oświadczyła głucho.
Michał przesunął wzrok na ekran. Zobaczył matkę Magdy w szpitalnym łóżku, kiedy Ula zdmuchiwała świeczki z okazji swoich czwartych urodzin. Chłopak zauważył, że ręka Magdy zaczyna drżeć. Delikatnie złapał ją za przegub i opuścił jej dłoń.
- Gdyby tylko nie umarła - wyszeptała. - Wszystko byłoby inaczej.
- Wiem - odparł cicho Michał. - Ale to kolejna rzecz, na którą nie masz wpływu. Zajmij się tymi sprawami, z którymi wciąż możesz coś jeszcze zrobić, ale nie zadręczaj się, jeśli nie wszystko pójdzie po twojej myśli. Masz w sobie tyle chęci działania, tyle możliwości. Szkoda, gdyby twój potencjał miał zginąć we łzach i nieuzasadnionych wyrzutach sumienia. Zamiast wciąż się zamartwiać i zastanawiać, co by było gdyby, rób, co musisz, a poza tym po prostu... ciesz się życiem. Nie zmarnuj go na rzeczy nieważne, bo zasługujesz na wszystko, co tylko sobie wymarzysz.
Dziewczyna powoli podniosła głowę i spojrzała w jego stronę. Michał nagle poczuł, że się spina, choć sam nie wiedział do końca dlaczego. Zdawał sobie jednak sprawę z tego, że z niewinnego pocieszania zaczął niebezpiecznie zbliżać się do jakiejś granicy, której nie powinien przekraczać.
- Ależ ty jesteś dla mnie dobry - powiedziała nieobecnym głosem Magda. - Znosisz moje jazdy, jesteś cierpliwy, pomagasz we wszystkim... Dziś ze trzy godziny czekałeś na mnie pod sądem. Nikt nigdy nie był dla mnie tak dobry jak ty.
Cisza przedłużała się sekunda za sekundą. Magda zaczęła powoli nachylać się w stronę Michała. Zanim policjant pomyślał, co robi, zerwał się na nogi. Jego ruch był tak niespodziewany, że Magda straciła równowagę i musiała się przytrzymać ławki, żeby z niej nie spaść. Chłopak instynktownie się schylił, żeby ją przytrzymać.
- Wybacz - powiedział. - Po prostu... Zdałem sobie sprawę z tego, że robimy błąd.
- Błąd?
- Tak, bo... - Zawahał się. Zastanawiał się, czy źle zinterpretował sytuację. - Dopiero co mówiłaś, że tak zależy ci na sprawie, a teraz możemy ją pokpić! - dokończył wreszcie. - Prokurator Dębska mówiła, żebyśmy trzymali się od siebie z daleka do czasu złożenia zeznań!
Magda wyprostowała się i usiadła wygodniej. Miała nieodgadnioną minę, ale po chwili na jej twarzy pojawił się wyraz spokoju i akceptacji.
- Rzeczywiście tak mówiła - odparła.
- No właśnie. W takim razie ja... Po prostu już sobie pójdę. Zanim ktoś nam zrobi zdjęcie i... dorobi sobie ideologię do... No wiesz. Ale jakbyś mnie potrzebowała...
- To mam twój numer - dokończyła za niego Magda i się uśmiechnęła. - Pewnie mówiłam to już setki razy, ale powtórzę. Dziękuję.
Michał odpowiedział jej uśmiechem.
- Zawsze do usług - stwierdził, po czym, zanim dodał za dużo, pomachał na pożegnanie i szybko ruszył ścieżką w stronę bramy cmentarza.