Łza - Mariusz Pikulski
Kup ebooka
10.10 zł
8.38 zł
(8,59 zł najniższa cena z 30 dni)
«
»
***pewnego dnia
Pewnego dnia anioł ujrzał duszę na ziemi,
która stała i stała bez ruchu.
W końcu zapytał
- Na co tak czekasz?
- Na słońce.
- Przecież ono pojawia się, co dzień.
- Tak, ale ono jest nie moje.
- Jak nie twoje?
- Moje dawało cień, który nigdy nie znikał.
- Ale przecież dusza nie ma cienia.
- Zobaczysz jak wróci, że mam.
- Szkoda twojego stania nie ma takiego słońca.
- Mylisz się mówiło, że mnie kocha
i będzie nierozłącznym cieniem.
Zamyślił się anioł, jak tu pomóc duszy,
żeby tak wieków nie tkwiła.
Więc znowu zapytał
- A jak znikło, bo kłamało?
- To i tak będę tu stała aż do śmierci.
- Ale twoje ciało już dawno umarło.
- To będę tak stała aż umrę, jako dusza.
- Niemożliwe, dusza jest przecież nieśmiertelna.
- To tak, jak moje słońce, było prawdziwe,
dlatego nie znikło i wróci.
I zapłakał anioł nad duszą, a kiedy chciał ukryć łzy
skrzydłami,
przypadkiem cień z nich nad duszą wzleciał.
- Zobacz! Zobacz! Wróciło.
Mówiłam, że jest prawdziwe - krzyczała dusza.
I choć miała być nieśmiertelna rozpłynęła się w
powietrzu wołając teraz znowu jestem szczęśliwa...
Nigdy anioł już się nie dowiedział czy znikła,
czy narodziła się w nowym ciele.
Rzekł tylko po ciuchu, też bym tak chciał nawet za cenę
życia.
szczęście to nie prezenty, czy dary losu, lecz to kiedy masz kogo kochać
łzy
szept oczu
oswaja duszę,
kiedy wilgotne słowa
jak ciepły wiatr
malują usta.
miłość ołtarzem,
gdy anioł
przychyla nieba,
lecz kiedy kamień
nie serce,
zegar łzami spływa.
pierwsza łza
sen przykryje,
poduszkę deszczem przytuli.
druga dzień zbudzi
i topi w nim życie,
by dusza krew
z łzą trzecią piła,
na czwartą łaskawą czekając
lecz zamiast śmierci
piąta łza ból rodzi,
a szósta myśl drąży
iż wszystko zdaje się martwe
choć żyje.
nie liczę już łez,
a rzeka wciąż płynie
aż do stóp,
po czasu odbicie.
słyszysz...
słyszysz, to moje łzy
pukają w twe serce.
słyszysz
jak usta wiatru
pod kamieniem nocy,
gdzie tylko szept
zimny słychać,
z martwego
cieniem wschodzę
- żaden ból
nie powinien być cudzy.
wybacz mi duszo
za łzy księżyca
i skrzydła kruche,
wybacz mi różo dzika
i ty w babci ogrodzie,
gdzie jabłoń rozkwita.
wybacz...
jak świt rosą
powoli już zdrowiem
w piersi dzień tulę
ciii
nic nie mów,
zamknij oczy
i dotknij serca.
- słyszysz
jak tobą oddycha...
gdybyś tak raz
na dłoniach noc
tuli niebo,
serce oddechem
otwiera usta
i dusza szeptem
maluje gwiazdy.
twarz łowi słowa
w kroplach wilgoci,
a wiatr jak anioł
kołysze chmury.
spoglądam w oczy
przez tęskne rzęsy.
- jesteś...
jesteś jak księżyc,
a ja,
jak lunatyk
nawlekam rosę
w różaniec wiosny.
a potem znowu
unoszę dłonie
próbując złapać
kapiące serce,
lecz tylko łzy
ciche i ciepłe,
przez palce czasu
topią zegary.
- jesteś...
jesteś dniem, nocą,
minutą, godziną,
a ja wciąż wczoraj
biegnę do dzisiaj.
chciała
nadzieję zatrzymać,
nie musiałbym
ciągle umierać...
po czas
nie lękam się panie,
gdy bliskość twa w duszy
płynie przez ciało,
a szept ziemię gładzi
i serce w kielich opada.
grzech świata w ramionach
noc i dzień dźwiga,
lecz jedna zbyt jasna,
a druga tak ciemna
by w oczach ujrzeć człowieka.
wiem...
na nic wzrok i słowa
póty palec prawdy szuka.
dniem więc jestem,
dziś, bez jutra
i wczoraj.
a kiedy proszę
słyszę w sercu,
że łza czysta
grzechu nie nosi
i rzeką ma płynąć,
a ciało
ma się nie bronić.
nie lękam się zatem,
niech płyną zegary
po czas...
po brzeg jaki mi dany.
niech tylko zaczeka...
***mała myszka
Mała myszka zauważyła siedzącego chłopca.
I nie było by w tym nic dziwnego, gdyby nie to,
że przychodził on przed świtem i zachodem słońca.
Siadał na górce i w milczeniu patrzył na niebo.
W końcu ciekawość wzięła górę.
Myszka podeszła i zapytała:
- Przepraszam, widzę ciebie jak co dzień przychodzisz tu
i patrzysz w niebo.
Patrzyłam też, ale nic nie widzę. Możesz powiedzieć na
co tak patrzysz?
- Na słońce kiedy rano pierwszymi promieniami budzi dzień
do życia i gdy przed snem przytula na dobranoc.
- I tylko po to przychodzisz, aby je zobaczyć?
- Tak. Widzisz to drzewo?
- Tak.
- Dziadek mówił mi, że przychodził tu, ze swoim tatą,
więc pewno ma około 200 lat.
- My myszy tak długo nie żyjemy.
- My ludzie też. Nie mam tyle czasu co to drzewo dlatego
kiedy tylko mogę przychodzę cieszyć się pięknem.
Widzisz tam rano słońce wschodzi - rodzi się
i wędruje po niebie - ogrzewa i karmi ciepłem,
a tam zmęczone odchodzi płynąc czerwienią serca.
- Dlaczego czerwienią?
- Bo wszystko co dobre bierze się z serca...
I żeby pamiętać nim ono uśnie, aby zawsze
dzielić się miłością kiedy życie ma jeszcze czas...
jeden krok, powoli jeszcze raz,
by ujrzeć w słońcu świat,
jeden dzień i jedna noc
nim uschnie na policzku łza
- po śmierci nie ma jeszcze raz...
