[1] O treści: "Georgius Sebastianus Lubomirsky, Comes in Wisnicz et Iaroslaw, Sacri Romani Imperii Princeps, Supremus Mareschallus Regni Poloniae et Generalis Exercituum Dux campestris, Generalis Minoris Poloniae, Cracoviensis, Chmielniviensis, Nizinensis, Casimiriensis, Olstinensis, Pereaslaviensisque Gubernator. Universis et singulis, cujuscunque status, gradus, honoris, dignitatis, officii et praeeminentiae personis, hasce nostras visuris, lecturis, aut legi audituris, humanissimam officiorum nostrorum contestationem. Quicunque egregiis clarent factis, praesertim illi quorum generosa pectora militari sese efferunt laude, omnes tales a ducibus sub quorum gubernatione militarunt, decore gloriaque meritorum suorum debere ornari omnes postulat aequitas. Hinc generosum Patricium Gordon, natione Scotum, nobili in suis partibus genere ortum, per menses octodecem sub nostra legione dragonum legionarii hospitiorum magistri, et per duodecem menses sub praesidiaria corporis nostri cohorte capitanei locum tenentis muneribus functum, dimitti a nobis postulantem, nec non alias in partes quaerendae fortunae causa conferre se volentem, nequaquam testimonio promeritarum laudum privandum esse arbitrati sumus. Itaque coram omnibus et singulis, ad quorum notitiam praesentes venturae sint, testamur, cum omnibus in proeliis, conflictibus, occasionibus quaecunque sub tempus servitiorum illius contra plurimos regni istius hostes, nempe, Suecos, Moschos, Cosacos acciderant, interfuisse depugnasseque strenue, et ita exactum boni simul militis et officialis munus implevisse, ut tam sibi laudem honoremque paraverit, quam nomini gentis Scoticae virtute bellica ubique inclitae optime corresponderit. Huic ergo praenominato Patricio Gordon non tantum liberam ex more et ritu militari cum honore dimissionem, et amplam meritorum attestationem concedimus; sed etiam pro eodem tanquam Sacrae ac Serenissimae Regiae Majestati domino nostro clementissimo huicque reipublicae ac nobis optime, strenue fideliterque probato militi, omnes et singulos pro ea qualis cuiquam secundum suam congruit dignitatem et statum, observantia requirimus, ut sive in Scotiam patriam suam, sive in exteras nationes conferre se statuerit, [eum] cumprimis decenter, libere honorateque dimissum reputent, gressum, regressum, commorationemque ubivis locorum tutam concedant, omni honore, benevolentia, ac humanitate, complectantur, ac ad quaevis in re militari, promotionis, officiorum, graduumque incrementa habeant commendatum. In cujus rei fidem meliorem praesentes liberae dimissionis commendationisque nostrae literas extradi illi jussimus manus nostrae subscriptione et soliti impressione sigilli munitas. Datae Varsaviae die 2 mensis Julii, anni Domini 1661. Georgius Lubomirsky". Bartholomeus Pestriecky suae Excellentiae Secretarius.
[1] Księgi grodzkie konińskie, Teki Dworzaczka - I. Kon. 60 k. 300.
[2] "Księgi grodzkie konińskie syg. nr 66 k. 10, 1672 r. Inscriptiones, relationes [protocollon] - łacina, Konin, piątek po św. Agnieszce 1672 r., G. Wojciech Łukomski okazał urzędowi tutejszemu młot - siekiery czyli "obuch" [...] Stanisława Jankowskiego [?], sługi G. Borzewickiego [?], we wtorek przed Bożym Narodzeniem na rynku w Golechowie [???] przy kradzieży pewnych [...] przynależności podczas "targu" ukradziony, okazał [... ... ...], którego do zagrody sądowej [...] urząd go przyjął. Tenże w/w Łukomski różne gwałty wyrządzone zarówno jemu jak i innym osobom przez tegoż sługę G. Borzewickiego oraz słowy szkaradnemi, obelżywemi jeśli [...] Obuch ten otrzymał z powrotem od urzędu tutejszego, wziął ze sobą, a z odbioru skwitował urząd tutejszy". Tłum. Bartłomiej Małecki.
[3] Księgi grodzkie konińskie syg. nr 67 k. 292, 1677 r. inscr. rel. - łacina Konin, sobota po św. Marcinie 1677 r. Przed urząd gr. koniński przyszedł N. Stanisław Muchliński [?] s. zm. Adama i okazał urzędowi ranę niżej opisaną, tj. na ręce prawej długą na członek [...] ręki i na palcu serdecznym rana szablą cięta, szeroka i długa, głęboka, spuchnięta, krwawa z [...] Okazał ją i zaraz protestował się p-ko N. Wojciechowi Łukomskiemu, że mu ją zadał w samą niedzielę przed św. Marcinem bez żadnego powodu, niesprawiedliwie [?], przemocą i gwałtem we wsi Sarnowo [?] we dworze tamże, jak o tym szerzej opowie osobna protestacja czy pozew przed jakimś sądem złożony z opisem miejsca, czasu i wyliczonych innych okoliczności, którym będzie dochodził sprawiedliwości".
[4] Księgi grodzkie konińskie, k. 774, 1682 r.
[5] Księgi grodzkie konińskie k. 872v, 1682 r. - łacina. Łukomski kwituje Bronisza. G. Wojciech Łukomski kwituje G. Krzysztofa Bronisza z okazania ran oraz z samych ran, krzywd, szkód, uciążliwości i pretensji, protestacji, pozwów, relacji i dekretów w sprawie tych ran oraz z samych procesów wytoczonych w tej sprawie p-ko temuż Broniszowi, i wszystkie te pretensje wobec zawartej w tej sprawie ugody w całości unieważnia, teraz już do Bronisza żadnych pretensji nie rości. [data kolejnego zapisu: środa po Wszystkich Świętych 1682 r.].
[6] Teki Dworzaczka - ib. 68 k. 175, oraz przedeckie grodzkie manuały rekognicji i relacji 015, rok 1685.
[7] https://www.geni.com/people/Witold-%C5%81ukomski/6000000185448942829 (Syn Witolda 1923 Kurzajama - 2008 Ozorków, i Genowefy Czwajda, prawnuk Michała 1890 Kurzajama, i Walerii Marciniak, 2x prawnuk Józefa 1855 Kurzajama, i Michaliny Bińkowskiej, 3x prawnuk Faustyna 1813 Kurzajama - 1876 Kurzajama, i Magdaleny Podczaskiej, 4x prawnuk Chryzostoma Jana c. 1754 - 1831 Kurzajama, i Marianny Podczaskiej, 5x prawnuk Marcina c. 1720 - c. 1795, i Teresy Zdzienickiej, 6x prawnuk Antoniego c. 1683 - c. 1750, i Anny Żochowskiej, itd. - aż do Dersława Łukomskiego Szeligi).
[8] https://www.geni.com/people/Lech-%C5%81ukomski/6000000185696431860 (Syn Seweryna Rafała 1945 Wrocław - 2019 Kraków, wnuk Lecha Józefa 1905 Łódź - 1991 Kraków, i Romany Więcław, prawnuk Stanisława Cypriana 1871 Jeżew - Małyń - 1956 Drużbin, i Seweryny Bronisławy Koprowskiej, 2x prawnuk Franciszka Sebastiana 1839 Gęsin - Koneck - 1919 Drużbin, i Marianny Cieleckiej, 3x prawnuk Wincentego 1794 Bylice - Borysławice Kościelne, i Anny Stępowskiej, 4x prawnuk Jana c. 1750 - c. 1807, i Marianny Małgorzaty Miecznikowskiej, 5x prawnuk Marcina c. 1720 - c. 1795, i Teresy Zdzienickiej, 6x prawnuk Antoniego c. 1683 - c. 1750, i Anny Żochowskiej, itd. - aż do Dersława Łukomskiego Szeligi).
[9] https://www.geni.com/people/Stanis%C5%82aw-%C5%81ukomski/6000000185521347966 (Marek Łukomski, wnuk Stanisława c. 1887 Kurzajama, i Bronisławy Kozłowskiej, 2x prawnuk Wincentego Stanisława 1840 Kurzajama, i Józefy Drynkowskiej, 3x prawnuk Józefa c. 1800 Kurzajama - 1850 Kurzajama, i Barbary Drynkowskiej, 4x prawnuk Jana c. 1750 - c. 1807, i Marianny Małgorzaty Miecznikowskiej, 5x prawnuk Marcina c. 1720 - c. 1795, i Teresy Zdzienickiej, 6x prawnuk Antoniego c. 1683 - c. 1750, i Anny Żochowskiej, itd. - aż do Dersława Łukomskiego Szeligi).
[10] Na rok 2022.
[11] https://www.geni.com/people/Cezary-%C5%81ukomski/6000000184754437830
[12] Lub Żuchowskiej.
[13] https://www.geni.com/people/Genowefa-Wasiak/6000000177097945867
[1] "Palędzcy, Palęccy h. Drogosław, ze wsi Palędzie w pow. pozn., jednego pochodzenia z Dąbrowskimi z Dąbrowy, względnie z Dąbrówki, jak i oni brali niekiedy w XV wieku imionisko "Słap". Bracia Mikołaj i Jakub "Słapowie". Jakub, Jakusz "Słap" z Palędzi, z Małych Palędzi, występował w latach 1389 - 1404 (Leksz. I; Ks. Z. P.). Z dwóch żon pozostawił synów: Stanisława, Wojsława i Piotra, jak również córki, Dorotę i Machnę, wspomniane w r. 1412. Stanisław w r. 1411 świadczył z herbu Drogosław przy wywodzie Dziersława ze Skąpego, Szeligi (Ulan., Mat. 19)".
[2] Podług Adama Bonieckiego "Herbarz polski: wiadomości historyczno - genealogiczne o rodach szlacheckich. Cz. 1 t. 4".
[3] Zgodnie z "Tekami Dworzaczka", mamy synów Mikołaja Odoya: Grodzkie i ziemskie > Poznań > Rezygnacje > XV wiek > Część 2: 1470 (Nr. 3 zs) 1407 Mikołaj Odoy Wanczkowski z Baworem z Krzemieniewo (f. 22); Trzej jego (chyba W-go?) ss.: Mikołaj, Wojciech i Stanisław, 1468 (Nr. 3 zs) 1407 Jakusz zw. Jad, dz. z W. Sandzino, wicepodkomorzy poznański, zezn., iż. Dersław natus Odoy, dziedzic w Wanczkowicach 2 tj. Mirosława z Przelepic i Dzedzka z Przelepic, ze swego rodu Drogosławiczów, 2 tj. Jana i Tomasza de Otusze, z r. Nalancziczów, 2 tj. Blizbora de Scuratowice (?) i Jakuba de Nemirzewo de clenodio sine proclamatione Sobiejuchów, dziedziców, pw Wirzbięcie Golaneczskiemu, dziedzicowi de Jankowice; Maciej de Czirnewo wda kaliski (f. 21). Zatem Dersław Szeliga ze Skąpego 1411, któremu przy wywodzie szlachectwa świadkowali Odoye Drogosławicze musiał być ich bardzo bliskim krewnym, bo z Więckowic Odoyów mamy w roku 1407 Dersława natus Odoy, dziedzica w Wanczkowicach - Więckowicach.
[4] Grodzkie i ziemskie > Poznań > Rezygnacje > XV wiek > Część 2: 1455 (Nr. 3 zs) 1407 Dersław z Wanczkowic winien stawić 2 swych braci klejnot. Drogosławiczów (f. 13) którzy poprzysięgną iż on ich brat tego klejnotu.
[5] Prof. E. Rymar.
[6] Kon. 4 k. 70.
[7] Ib. k. 88.
[8] Grodzkie i ziemskie > Poznań > Rezygnacje > XV wiek > Część 2: 1468 (Nr. 3 zs) 1407 Jakusz zw. Jad, dz. z W. Sandzino, wicepodkomorzy poznański, zezn., iż. Dersław natus Odoy, dziedzic w Wanczkowicach 2 tj. Mirosława z Przelepic i Dzedzka z Przelepic, ze swego rodu Drogosławiczów, 2 tj. Jana i Tomasza de Otusze, z r. Nalancziczów, 2 tj. Blizbora de Scuratowice (?) i Jakuba de Nemirzewo de clenodio sine proclamatione Sobiejuchów, dziedziców, pw Wirzbięcie Golaneczskiemu, dziedzicowi de Jankowice; Maciej de Czirnewo wda kaliski (f. 21). 1470 (Nr. 3 zs) 1407 Mikołaj Odoy Wanczkowski z Baworem z Krzemieniewo (f. 22); Trzej jego (chyba W-go?) ss.: Mikołaj, Wojciech i Stanisław. "Teki Dworzaczka".
[9] Podług Kroniki Jana z Czarnkowa, zgodnie z punktem 86 tej kroniki, pierwej arcybiskup Bodzanta zawarł umowę z Grzymałą i Wierzbiętą, tj. "86. O umowie, zawartej pomiędzy arcybiskupem a Grzymałą i Wierzbiętą. Tymczasem arcybiskup Bodzanta w niedzielę, dnia 28-go tegoż miesiąca [424], porozumiawszy się z Grzymałą i Wierzbiętą, pośpiesznie wszedł do Żnina i nagrodził ich 45 grzywnami groszy oraz oddał im na ten rok wszystkie dziesięciny w ziemi pałuckiej, do stołu jego należące, z warunkiem, aby za to strzegli dóbr kościelnych [425]. 88. Jakiem podejściem wziął Żnin Domarat, kasztelan poznański [426]. Dnia 10-go miesiąca lipca, kasztelan poznański Domarat, powróciwszy z Węgier, przybył do arcybiskupa gnieźnieńskiego Bodzanty do Żnina, razem z teściem swoim Albertem, wojewodą kujawskim, Grzymałą, Wierzbiętą i mnóstwem innych swoich popleczników, i z początku potajemnie samemu tylko arcybiskupowi, następnie zaś głośno wobec wszystkich opowiadał, że królowej węgierskiej i jej zięciowi, margrabiemu brandenburskiemu, naprawdę doniesiono, jako arcybiskup przyrzekł otworzyć księciu mazowieckiemu wszystkie zamki kościelne i miasto Żnin, samego zaś księcia koronować na króla; że uwierzywszy temu, królowa i margrabia wyprawili do papieża posłów ze skargą na niego i usilną prośbą, aby złożył go z arcybiskupstwa, jako zdrajcę królestwa i winnego zbrodni krzywoprzysięstwa i obrazy majestatu. Otóż ażeby temu oskarżeniu kłam zadać, a zarazem oburzenie królowej ułagodzić, domagał się kasztelan, aby arcybiskup, w imieniu królowej i jej córki, oddał mu Żnin; w przeciwnym razie on, Domarat, będzie musiał wystąpić przeciwko niemu zbrojnie i napaść na dobra jego, zwłaszcza na miasto Żnin i jego powiat. Arcybiskup zapewniał pod przysięgą, że nigdy takich obietnic księciu mazowieckiemu nie dawał; pomimo to jednak Domarat upierał się przy Żninie. Wówczas arcybiskup rzekł doń: "Panie Domaracie, jeżeli w celu zrzucenia z siebie tego groźnego podejrzenia oddam tobie Żnin, wtedy nieprzyjaciele twoi spustoszą cały jego powiat; jeżeli zaś nie uczynię, czego żądasz, ty sam go ze swymi ludźmi spustoszysz. Widzę przeto jasno, że spustoszenie to nastąpi prędzej z twojej przyczyny, niż z powodu podejrzeń na mnie rzuconych". - Następnie, po naradzie z niektórymi członkami swojej kapituły, która to narada trwała aż do następnego dnia, umyślił ustanowić rządcą Żnina Grzymałę, kasztelana kostrzyńskiego, a to w tym celu, aby uniknąć posądzenia, że ma zamiar wpuścić do miasta Żnina ludzi księcia mazowieckiego. Lecz gdy nazajutrz arcybiskup zawiadomił o tym Domarata i Grzymałę, ten ostatni odmówił zarządzania zamkiem bez Wierzbięty ze Smogulca. Tym sposobem obu im był zarząd Żnina i jego powiatu oddany, pod warunkiem, że wspólnie z tym miastem nie będą mogli żadnej wojny z kimkolwiek prowadzić, lecz obowiązkiem ich będzie jedynie o ile można prześladować złodziei: przytem zastrzeżono, aby nie zapisywali na rachunek kościoła żadnych szkód i wydatków, któreby miały go kiedyś obarczyć. Z jakim zamiarem żądali oni koniecznie Żnina, następne wypadki wyjaśnią".
[10] "99. O spustoszeniu powiatu żnińskiego. Podczas gdy Domarat oblegał ze swymi ludźmi Lossow [448], Arnold z Waldowa razem z Pałukami i innymi swymi pomocnikami, zabrał niespodzianie stada ze Żnina i innych wsi i bezpiecznie uprowadził je do Gołańczy. A to dla tego, że ludzie z powiatu żnińskiego, z rozkazu Grzymały, oblegali twierdzę lossowską. Następnie wielka ilość zbrojnych ludzi, którzy przez nienawiść ku Domaratowi do niego (Arnolda) się przyłączyli, powielekroć plądrowała i pustoszyła ziemię nakielską." 104. O odzyskaniu przez arcybiskupa Żnina z rąk Grzymały. Gdy się działy wszystkie te smutne rzeczy, czcigodny ojciec arcybiskup Bodzanta, słysząc skargi tak od wspomnianego księcia jak i od Kujawian na pustoszenie wsi, wyprawił do rządców żnińskich, Grzymały i Wierzbięty, posłów z prośbą, ażeby, wygnawszy Sasów i Pomorzan ze Żnina, postarali się mu go zwrócić. Ci wszakże, nie zważając zgoła ani na obietnice, ani na prośby, wcale się nie troszczyli o to, aby mu zwrócić miasto, ani też, by korzystając z jakiejkolwiek sposobności, wygnać z niego owe narody. Nareszcie arcybiskup, odwiedziwszy w obozie pod Brześciem margrabiego [455] i uczciwie się przed nim z fałszywych oskarżeń usprawiedliwiwszy, gdy się dowiedział, że Domarat i Wierzbięta z czterdziestu pięciu kopijnikami wyruszyli ze Żnina do margrabiego, porozumiał się z załogą, burmistrzem i mieszczanami [456] żnińskimi i w sam dzień Ś. Dyonizego z towarzyszami [457] wszedł niespodzianie do Żnina, o czem Grzymała i jego spólnicy zgoła nic nie wiedzieli, a z czego, jak się zdaje, byli bardzo niezadowoleni. W Żninie znalazł arcybiskup wszystkie swoje folwarki [458] spustoszone: zboże i bydło było zjedzone, tak iż nic nie pozostało, a nawet żadne ziarno nie było zasiane. Pomimo to wykupił on, ceną pięćdziesięciu grzywien, wszystkie zastawy Sasów w gospodach i zażądał, aby wyszli; ci jednak z tem się ociągali, i dopiero pogróżkami zmusił ich piątego dnia po swem przybyciu, pomimo wielkiej ich niechęci, do ustąpienia ze Żnina. Po wydaleniu się Sasów, arcybiskup oddał zarząd Żnina i jego powiatu księdzu Jarandowi, dziekanowi gnieźnieńskiemu [459].
[11] Grodzkie i ziemskie > Poznań > Rezygnacje > XV wiek > Część 1, pojawił się szlachetny Mikołaj z Granowa z pisownią nazwiska "Lucomsky", był to rok 1445, tj.: 1544 (Nr. 1379) 1445 N. Mikoł. Lucomsky de Granowo z G. Anną matką swoją jako op., na wsi swej Spławye w p. pozn. zap. 5 grz. cz. r. od 30 grz. na wyd. katedry pozn. wikarjuszom (f. 86v).
[12] 3458 (Nr. 1383) 1467N. Mikołaj Komorski 250 grz. na dobrach swych w Nowejwsi, Spławiu, Tarnowie, i na części navigiorum Paruchowskiej i Pogorzelskiej należ. do Nowejwsi, i na części przedm. Pyzdr N. Annie ż. N. Marcina Chrzanowskiego, córce swej zap. (f. 246), a 200 grz. zap. ib. córce swej Katarzynie ż. N. Andrzeja de Lucom (f. 246).
[13] Grodzkie i ziemskie > Poznań > Rezygnacje > XV wiek > Część 1: 5164 (Nr. 1385) 1471 NN. Katarzyna wd. po ol. Andrzeju Lukomskim, i Anna ż. N. Marcina Chrzanowskiego, siostry rodzone, i niedzielne dziedziczki w Comorze, całe cz-i ojc. i macierz. we wsiach Comorze, Tarnowo, Splawye, Nowawyesz, Paruchowo, i przedm. miasta Pyzdr w p. pyzdr. za 600 grz. N. Mikołajowi Gdzasdowskiemu dz-owi w Zydowo sprzed. (f. 100) a Mikołaj G. te części N. Mikołajowi i Katarzynie ż. jego dziedzicom de Comorze dożyw. daje (f. 100). 5165 [Pyzdry] (Nr. 1385) 1471 N. Mikołaj Comorski całe cz-i wsi Comorze, Tarnowo, Spławie, Nowawies, Paruchowo i część na przedm. Pyzdr, Katarzynie wd. po ol. And. Lukomskim, Annie ż. Marcina Chrzanowskiego, i synom N. Mikołaja Goraz(s)dowskiego, Andrzejowi i Janowi synom córki swej ol. Barbary, alias wnukom z miłości ojc. daje (f. 100v).
[14] 205 (Nr. 2 Kon. 2) 1466 NN. Jan Szyeyuwski, Jan Modliboski, Maciej Lukomski, Jan Szawlowski ręczą za Krzona Błonickiego wobec MD. Piotra z Szamotuł, klana poznańskiego i sty generalnego wielkopolskiego (f. 98v).
[15] Grodzkie i ziemskie > Konin: 663 (Nr. 1 Inskr. i Rel. Kon. 1) 1480 N. Maciej, dziedzic de Łukom, zeznaje, iż odebrał 13 zł. w. od Grzegorza i Adama, bratanków swych rodzonych, synów ol. Michała de Łukom, od Andrzeja Swinie Oko, w której to sumie 12 zł. zastawili łan roli w Łomowie (f. 114v). Ich matka Małgorzata, wdowa po ol. Michale de Łukom (f. 115). Maciej odebrał 13 zł. w. od Andrzeja Swinie Oko, jako stryj powyższych swych bratanków i z tego Andrzeja kwituje (f. 115). 661 (Nr. 1 Inskr. i Rel. Kon. 1) 1480 N. Andrzej Swinie Oko, dziedzic de Łukom, kwituje Jan i Piotra, braci rodzonych niedzielnych z 17 grz., który to dług zapłacili za ol. Dersława ojca ich, który poręczył był za Wawrzyńca Krolikowskiego Piotrowi Zorzewskiemu (f. 114v).
[16] (Kon. 4 k. 70), Teki Dworzaczka.
[17] (ib. k. 88).
[18] (ib. k. 127v).
[19] (I. R. Kon. 1 k. 63).
[20] (P. 1390 k. 75).
[21] (Kon. 4 k. 127v, 128).
[22] Grodzkie i ziemskie > Poznań > Rezygnacje > XV wiek > Część 1" 5960 (Nr. 1387) 1486 N. Małgorzata dziedziczka w Rczesgow, żona Jakuba Modlskiego ze stryjami Marcinem Grabienickim i Janem Szeyaczskim i wujami Maciejem Lukomskim i Otha Trampczinskim 2 i pół ł. puste w Modlibogowicach p. kon. za 26 grz. wyd. N. Jakubowi Modliboskiemu (f. 37v).
[23] Grodzkie i ziemskie > Gniezno > Część 2: 2855 (Nr. 20) 1471 N. Mikołaj z Gorazdowa zap. dług 25 grz. pannie Annie, c. N. Filipa Przyborowskiego (f. 239) Filip P. z Przyborowa, ręczy za tę córkę iż ona stanie do akt i N. Mikołaja Lukomskiego wuja swego rodz. skwit. z ojc. i mac. we wsiach Łukom i Myszakowo, i z bliższości po ol. Mikołaju Komorskim, dziadzie jej (f. 239). Grodzkie i ziemskie > Poznań > Rezygnacje > XV wiek > Część 1: 4963 (Nr. 1385) 1470 X. Mikołaj Lukomski pleban w Skarboszewie, części wsi Łukom i Myszakowo p. kon. za 150 grz. N. Jakubowi de Gorzycze sprzed. (f. 59v).
[24] Palędzcy, Palęccy h. Drogosław Bartłomiej i Marek, bracia rodzeni z Palędzi Mniejszych, byli w r. 1442 pozywani przez Słapowskiego, działającego w imieniu Wojciecha, brata zmarłego Jana Golana(?) (P. 14 k. 133). Z nich, Bartosz P., jako prokurator Tomasza Parzenczewskiego, w r. 1445 kwitował Jana i Mikołaja Granowskich (Kośc. 17 s. 558).
[25] 4255 [Tomice] (Nr. 1384) 1464 N. Mikołaj Tworziansky na poł. części w obu Tworzyjanicach i w Granowie pow. kośc. zap. 100 kop pos. i t. w. żonie N. Annie (f. 202). Grodzkie i ziemskie > Poznań > Rezygnacje > XV wiek > Część 2 1111 (Nr. 19 zs) 1464 GD. Dorota z Pniew spr. z Janem i Mikołajem, braćmi rodzonymi de Granowo i de Spławie (f. 16). Grodzkie i ziemskie > Poznań > Rezygnacje > XV wiek > Część 1 4338 (Nr. 1384) 1465 N. Mikołaj olim Tworzyanski z Dorotą ciotką swą rodz. żoną N. Wincentego ol. Nowodworskiego de Granowo M. całą swą wieś M. Granowo p. kośc. za całą wieś Cokalewo w p. kośc. z dopłatą 300 grz. wymienia z N. Mikołajem ol. Cokalewskim dziedzicem w M. Granowie (f. 216v).
[26] AP Poznań, pod sygnaturą: Księgi sądu ziemskiego w Pyzdrach, Resignationes, inscriptiones, relationes, decreta [protocollon], sygn.: 53/10/0/-/2, daty 1410 - 1413, karta 82-83.
[27] Tłumaczenie - Bartosz Małecki.
[28] Legendy Herbowe. [In verse.], Franciszek KOWALSKI, Żytomiérz, 1862.
