Nie widzę powodu, dla którego z miłością między matką a synem nie miałoby być dokładnie tak samo jak z każdą inną miłością. Żeby nie można było przestać kochać. Albo w ogóle całkiem zerwać. Nie rozumiem, dlaczego nie moglibyśmy olać tej miłości, takiej na siłę, czy każdej innej, nawet tej rodzicielskiej, dlaczego koniecznie ludzie muszą się kochać, w rodzinach czy poza nimi, dlaczego bez ustanku wciskają sobie ten kit, jedni drugim i sobie samym. Zastanawia mnie, kto to wymyślił, od kiedy tak jest, czy to jakaś moda, przejaw nerwicy, rodzaj zaburzenia obsesyjno-kompulsywnego, urojenia, czy przynosi to jakieś korzyści ekonomiczne, czy opiera się na jakichś mechanizmach politycznych. Zastanawia mnie, co tu się przed nami ukrywa, czego się tu od nas oczekuje z tą całą wielką sprawą o miłości. Patrzę na ludzi i widzę tylko obłudę, widzę samych wariatów. Kiedy w końcu damy sobie z tym spokój? Dlaczego mielibyśmy nie dać sobie z tym rady? Muszę to rozgryźć. Bardzo mnie to nurtuje.
Chodzę codziennie na basen, mam umięśnione plecy i ramiona, mam krótko obcięte włosy, które są ciemne, trochę siwe z przodu, mam wytatuowany szczegół z obrazu Caravaggia na lewym ramieniu, a na brzuchu, bardzo starannymi literami słowo Skurwysyn, jestem wysoka, szczupła, mam małe piersi, w prawym uchu kolczyk, noszę jeansy, płócienne spodnie, koszulki z krótkim rękawem, białe albo czarne, latem męskie koszule, chodzę w starej skórzanej kurtce, nie noszę staników, chodzę w Conversach, w Churchach, śpię w bokserkach z tkaniny oksfordzkiej, nie używam makijażu, myję zęby trzy razy dziennie, nie używam dezodorantów, bo nie pocę się mocno, ale lubię co jakiś czas skropić się perfumami, wtedy używam Habit Rouge, czasami mam ochotę spróbować innych zapachów, ale te akurat podobają się dziewczynom, więc nie zmieniam, czuć też ode mnie chlorem z pływalni, wieczorami palę Marlboro lajty, raczej nie piję alkoholu, nie biorę narkotyków, mieszkam w Paryżu, wynajmuję jednopokojowe mieszkanie niedaleko stacji metra Denfert, nie posiadam mebli, mam tylko materac na metr dwadzieścia ze Stop Affaires na rue Saint-Maur i biurko z desek na kozłowych stojakach, siedemnaście dziewięćdziesiąt euro za cały zestaw z Bricoramy na avenue de Flandre, nie lubię przedmiotów, nie mam garnków, widelców, noży, łyżek, talerzy, prócz tych kartonowych, żeby nie musieć zmywać, nie mam pieniędzy, bo mam to gdzieś, bo wolę pisać, niż chodzić do pracy, nigdy nie zastanawiam się nad tym, że mam czterdzieści siedem lat, zakładam, że zestarzeję się nagle, chyba że tak jak moja matka umrę, zanim dopadnie mnie starość, prócz tego, że nie mam kontaktu z synem, wszystko gra, mój syn ma osiem lat, a potem dziewięć, potem dziesięć, potem jedenaście, ma na imię Paul, jest super.