MÓJ WOŁYŃ

DZIŚ CZĘ­STO DU­MAM O MOIM WO­ŁY­NIU.

O LE­ŚNYCH SA­SAN­KACH KWIT­NĄ­CYCH NA WIO­SNĘ,

O DE­RAŻ­NEM, STE­PA­NIU, WIERZ­BACH PRZY HO­RY­NIU.

TU WCZE­SNE DZIE­CIŃ­STWO BYŁO MI RA­DO­SNE.

AŻ NA­GLE WOJ­NA - GROM Z JA­SNE­GO NIE­BA!

WSZYST­KO SIĘ ZA­WA­LI­ŁO I ZA­BRA­KŁO CHLE­BA

W RÓW­NEM, KO­STO­PO­LU, KLE­WA­NIU, OŁY­CE,

A NIE­DAW­NO NA TYCH PO­LACH ZBIE­RA­NO PSZE­NI­CĘ...

O PIEŃ­KACH, O PEN­DY­KACH, JA­MIŃ­CU I HRA­DACH.

O STY­DY­NIU, BU­TEJ­KACH. BAN­DYC­KICH NA­PA­DACH.

O HU­CIE STE­PAŃ­SKIEJ, GDY PO­LA­KÓW MOR­DO­WA­LI.

O UKRA­IŃ­CACH, CO ŻY­CIE PO­LA­KOM RA­TO­WA­LI.

O SAR­NACH, AN­TO­NÓW­CE, JA­NO­WEJ DO­LI­NIE,

CO Z KO­PAL­NI BA­ZAL­TU OD DAW­NYCH LAT SŁY­NIE.

PRZE­BRA­ŻU, KI­SIE­LI­NIE, RA­FA­ŁÓW­CE, KA­ZI­MIER­CE

- ŁZY PŁY­NĄ Z MYCH OCZU I BO­LE­JE SER­CE.

WRA­CA­JĄ DO MNIE TAM­TE SMUT­NE WSPO­MNIE­NIA.

TE OKRUT­NE MOR­DY, KREW I CIER­PIE­NIA,

TRA­GICZ­NE LOSY, UCIECZ­KI W UDRĘ­CE

PRZE­ŻY­TE O GŁO­DZIE, STRA­CHU I MĘCE.

DZIŚ, GDY PIEL­GRZY­MA DRO­GĄ TĘ STRO­NĘ

OD­WIE­DZAM, MIEJ­SCA KRZY­ŻA­MI ZNA­CZO­NE,

PRZE­NI­KAM MY­ŚLA­MI NIE­DO­LĘ I TRWO­GI,

PRZED KRZY­ŻEM PO­KOR­NIE UGI­NAM NOGI,

BY CHOĆ NA CHWI­LĘ KLĘK­NĄĆ NA KO­LA­NA,

BO CZU­JĘ, ŻE TO BYŁA ZIE­MIA UKO­CHA­NA.

PO DESZ­CZU W KA­ŁU­ŻACH BIE­GA­ŁEM TU BOSY.

ZBO­ŻA ZIAR­NEM SY­PA­ŁY, GDY DOJ­RZA­ŁY KŁO­SY.

TU PROCH PRA­DZIA­DÓW OD WIE­KÓW SPO­CZY­WA,

TU ORA­LI SWE ZA­GO­NY, TU ZBIE­RA­LI ŻNI­WA.

CHO­CIAŻ OHYD­NA ZBROD­NIA WO­ŁYŃ OKRY­ŁA,

TA ZIE­MIA OD ZA­WSZE MAT­KĄ MOJĄ BYŁA!

DZIŚ CHCIAŁ­BYM NAD NIĄ LO­TEM SO­KO­ŁA

WZBIĆ SIĘ POD NIE­BO, RO­ZE­WRZEĆ RA­MIO­NA,

BY MNIE USŁY­SZA­ŁA, GDY GŁO­ŚNO ZA­WO­ŁAM:

KRWA­WA I UMĘ­CZO­NA, BĄDŹ PO­ZDRO­WIO­NA!!!

I CHO­CIAŻ SER­CE GO­RY­CZĄ PRZE­PEŁ­NIO­NE,

WCIĄŻ SZU­KA DRO­GI, DO PRZE­BA­CZE­NIA I ZGO­DY.

TĘ­SK­NI, SPO­GLĄ­DA­JĄC NA WO­ŁYŃ­SKĄ STRO­NĘ,

BY OD NOWA PO­JED­NAĆ NA­SZE BRAT­NIE NA­RO­DY.

LECZ JED­NA TYL­KO DRO­GA JEST DO WY­BA­CZE­NIA:

OD TYCH, CO ZA­WI­NI­LI, OCZE­KU­JE­MY PRZE­PRO­SZE­NIA.

Ro­mu­ald Dro­ho­mi­rec­ki