Podziękowania
Jeszcze nie tak dawno byłam niechętna pokazywaniu tego, co piszę, światu. Wolałam, aby moje "stworki" były bezpiecznie schowane w szufladzie, gdzie nikt by ich nie mógł odnaleźć. Dlaczego? Bo obnażały mnie, odkrywały moją duszę, pozwalały dostrzec we mnie głębię. Odkrywały prawdę o tym, kim jestem, a nie pokazywały człowieka, którego usiłowałam przed wszystkimi grać. Jestem szczęśliwa, ponieważ spełniło się moje marzenie. A jednocześnie wiem, że na jednym tomiku nie poprzestanę, ponieważ jeśli komuś podoba się to, co tworzę, to warto to przekazać dalej. Piszę, odkąd pamiętam, początkowo były to jakieś opowiadania, krótkie zdania, wersy. Dzisiaj całkowicie zatapiam się w słowach, przelewam na papier emocje i uczucia, których nie jestem w stanie wyrazić inaczej niż wierszem. Jestem wdzięczna Bogu, że obdarzył mnie płynnością słowa, i dziękuję mu za każdym razem, gdy napiszę coś nowego.
Chciałabym podziękować wszystkim, którzy mnie wspierali, dawali merytoryczne uwagi, a także inspirację i tematy do powstających w mojej głowie szkieletów wierszy, które następnie zapisywałam - początkowo na papierze, a potem na telefonie lub komputerze. Dziękuję za poświęcony czas, zaangażowanie i wytrwałość, za dobre słowa, które dodawały mi skrzydeł i pozwalały uwierzyć we własne siły.
Chciałabym podziękować w szczególności:
- Piotrowi Stasiowskiemu - bez Ciebie część wierszy by nigdy nie powstała, a Twoje wsparcie i wiara we mnie były przeogromne; jesteś moją inspiracją i "muzą", nie tylko w tworzeniu, ale też w codziennym życiu;
- Joannie Domańskiej - wspierałaś mnie zawsze, gdy tego potrzebowałam, i byłaś przy mnie;
- Katarzynie Pietruszyńskiej (katrina_czyta) - za to, że namawiałaś mnie do pokazania tego, co piszę, światu i wręcz męczyłaś mnie, żebym wydała własny tomik - myślę, że było warto; dziękuję też za pomoc przy wydaniu tomiku i Twój patronat;
- Pawłowi Bodeńce - wiele wierszy i bez Twojego udziału by nie powstało, dziękuję za celne uwagi i wsparcie; dziękuję też za pomoc w wymyślaniu tytułów - robisz to o wiele lepiej niż ja;
- Teresie Rogalskiej - lubiłaś czytać moje wiersze i zawsze przekazywałaś celne uwagi;
- Ewelinie Rokosie (Graphika) - za wspaniałą okładkę i cierpliwość przy jej tworzeniu, bo byłam dość trudnym klientem; okładka przeszła moje najśmielsze oczekiwania!
- moim Patronom - Magdzie (madziara.malfoy), Julii Chmielewskiej (dzuliareads), Ewelinie Kwiatkowskiej-Tabaczyńskiej (Zaczytana Ewelka), Warszawskiej Grupie Luka&Maro, Monice Halman (Halmanowa), Rafałowi Augustyńskiemu (samotnewersy) oraz Natalii (bookish_side) za wsparcie i patronat;
- Jackowi, Doris, Marcie, Łukaszowi, Piotrowi, Przemkowi oraz reszcie grupy - Wasze wsparcie i wysłuchiwanie mojego marudzenia pomogło w tworzeniu oraz pomagało jakoś znosić codzienność.
Bardzo dziękuję wszystkim, którzy przyczynili się do powstania tego tomiku, a których zapomniałam wymienić - bez Was by się nie udało!
Dziękuję też Wam, Czytelnikom - bo po cóż mówić, gdy nikt nie słucha?
O mnie
Wypełniasz moją pustkę, znalazłam w Tobie wszystko -
Wszystko, czego mogę chcieć i potrzebować.
Ale nie pokażę Ci, jak boli mnie - tylko bądź blisko,
Bym nigdy nie musiała życia zrestartować.
Ciągle się mylę i popełniam błędy - lecz to cała ja.
Jeżeli choć trochę swej duszy mi podarujesz,
Obiecuję, że nie tylko będę na wieki Twoja,
Ale postaram się sprawić, że szczęścia skosztujesz.
I czasem tylko pokażę Ci słabą mnie, Kochanie,
Byś życie miał lżejsze, niż mi było to dane.
To będzie dość krótkie, chwilowe załamanie,
Bo nasze zjednoczenie było tak wyczekane.
Wiem, że błądzę też często, lecz Ty drogowskazem.
Zawsze jesteś celem, do którego chcę dążyć.
Gdybym miała żyć, to tylko z Tobą - my razem.
Mą osobą chcę świat Twój naprawić i serce odciążyć.
Zatrzymaj moje serce
Zatrzymaj moje serce - bez Ciebie już na nic mi ono.
Złamaliśmy miłość na odłamki - dla zasady się raniąc.
Pożegnanie - więcej słów nie trzeba, niż mi dano.
Dziękuję za miłość - odejdę, że Cię nie kocham, kłamiąc.
Zatrzymaj moje serce - zgnieć albo utul rękami.
Niespokojna jestem w środku, gdy wszystko tak boli.
Pożegnanie - już więcej słów nie wypowiem ustami,
Już wyrzutów sumienia mam dość i tej niedoli.
Zatrzymaj moje serce - ucałuj jak niegdyś mnie wargami.
Przegrana zawsze byłam, nawet mając miliony szans.
Pożegnanie - już więcej nie spojrzę tymi samymi oczami,
Pełno łez w tę noc zostawię, popadając w rozpaczy trans.
Zatrzymaj moje serce - słowami opowiedz, ile znaczyło.
Twoją na wieki mi być nie dane, już nigdy Ty kochanym.
Pożegnanie - odpuściłam, gdy nasze ocalenie nie przybyło.
Naszym przeznaczeniem - zgubić się w kręgu przegranym.
Mój dzień
Jesteś moim rankiem - jak wskazówki odmierzasz czas.
Nową falą biegniemy po kręgu życia, tracąc siebie.
Językiem na ciele chciałabym zapisać moją miłość.
Dziś i jutro - schowaj ręce pod moją koszulą.
Jesteś moim południem - słońcem ogrzewasz twarz.
Nową falą puszczamy swoje dłonie, uciekając od siebie.
Oczami patrząc, chciałabym zapytać: "jak kochać?".
Dziś i jutro - ukryj serce w moich dłoniach.
Jesteś moim wieczorem - jak księżyc rozświetlasz mrok.
Nową falą myślimy o wspomnieniach, co nas oddalają.
Nosem przy szyi chciałabym zapamiętać, jak żyć.
Dziś i jutro - wdychaj powietrze mojego wnętrza.
Jesteś moją nocą - jak gwiazdy spełniasz marzenia ukryte.
Nową falą odejdziemy, zapominając, jacy byliśmy.
Łzami na piersi chciałabym wyrzucić cały ból.
Dziś i jutro - kochaj moje ciało, bym czuła się Twoją.
Nie wiem
Myślę wciąż, czy nadal chcę
Na nowo poznać Cię,
Błędy zmazać gąbką
Z tablicy pamięci,
Czy chcę zostać
Twą Bezpieczną Przystanią,
Stałą kobietą na kilka lat,
Do końca żyć naszych,
Gdy serce me bić by miało
W serca twego takt.
Czy zobaczyć chcę to samo niebo,
Które widzisz Ty,
I patrzyć na te same słońce.
Bo teraz Ty widzisz inne chmury
I inne słońce niż ja.
Czy chcę widzieć wspomnień
Niedzisiejszych blask.
Wciąż i wciąż wątpliwości mam.
Raz postanowię, że chcę Ciebie,
Drugim razem - że już nie.
Ale, jak to mówią,
Kobieta zmienną jest,
A ja ważnych decyzji
Nie podejmuję z dnia na dzień...
Moja opoka
Uwielbiam spacery po Warszawie,
Kocham, gdy deszcz też pada,
I ten pałac z piasku,
Co go zburzyć nie wypada.
Głośno śmiejąc się z parasoli,
Idę krokiem szybkim ulicą.
I co z tego, że biją krople,
I co z tego, że chmury krzyczą.
Nie lubi on, gdy serce za mocno bije -
Bólem i żarem się wtedy oblewa,
Blednie i ręce swe załamuje,
Bo wyminęła go bokiem ta ulewa.
Gdzieś tam w oddali ona się wyłania,
Majestatem swoim błyszczy z daleka.
Czy ktoś jej powiedział, że jest piękna?
Czy ktoś jeszcze na nią czeka?
Leżę w sufit wpatrzona.
Myślę i myślę, noc już tak bliska.
Gdzie jest mój dom?
Już krawędź tak śliska,
Lecz czy mam się puścić?
Ściskam.
Gdzie moja opoka?
"Ty jesteś Piotr, skała moja" - szepcę.
Gdzieś spływa łza z krawędzi oka.
Znajomy nieznajomy
Znajomy nieznajomy -
Taki mi się wydajesz.
Zakochana w Księżycu
Wyję do niego jak wilk
W poszukiwaniu utraconych chwil.
A tu nadeszła noc zimna, głucha i ciemna.
Boże, jak Jego mi brak...
Szepcę jak modlitwę te słowa,
W pamięci chcę obraz zachować,
Choć wspomnienia mówią "dobranoc".
I czemu czuję się tak,
Jakbyśmy mieli wypadek?
Czemu tak, jakbym doświadczyła
Twej śmierci?
Bo czuję Twoją obecność...
Bo znów dałeś o sobie znać...
W taki wieczór jak ten
Przytuliłabym Cię,
Choć nie wiem, czy chcę...
Czy te wszystkie chwile,
które straciłam dla Ciebie,
Były tego warte?
Rozdarte me serce
Pomiędzy me myśli a Twe słowa.
Czuję się, jakbym oddała mą duszę
I nie miała już nic...
