1

Dawno, dawno temu za górami, za lasami, tam, gdzie nie­wiel­kie domki z czer­wo­nymi dachami wyra­stały jak grzyby po desz­czu, miesz­kała mała dziew­czynka. Miała na imię Amelka, skoń­czyła sie­dem lat i była bar­dzo... Hm... Jak by to deli­kat­nie powie­dzieć, żeby jej nie obra­zić? Amelka po pro­stu nie lubiła porządku. Taka mała dziew­czynka, ale za to jaka WIELKA bała­ga­niara! I niech nikogo nie zmylą jej cha­browe oczęta i włosy koloru lnu zwią­zane przez mamę w mysie ogonki.

Amelka miała swój pokój, który rodzice przy­go­to­wali dla niej z dużą dba­ło­ścią o szcze­góły. Na ścia­nach przy­kle­ili nie­bie­skie tapety z weso­łymi malut­kimi cza­row­ni­cami, lata­ją­cymi na mio­tłach. Żyran­dol przy­po­mi­nał słońce. A pod oknem stało piękne łóżko z meta­lo­wymi ramami u wez­gło­wia i w nogach powy­gi­na­nymi w łuki. Kolo­rowa pościel i wiel­kie żółte podu­chy miały dopeł­niać całość. Na pod­ło­dze leżał wło­chaty kre­mowy dywan, na któ­rym Amelka mogła się bawić. Cza­sami uda­wał on groź­nego niedź­wie­dzia, kiedy kolega dziew­czynki, Jacek, wcho­dził pod niego i gło­śno ryczał, szcze­rząc przy tym mocno prze­rze­dzone ząbki. Oboje byli w tym wieku, w któ­rym mle­czaki zabie­rała Zębowa Wróżka, a na pocie­sze­nie zosta­wiała pod poduszką pięć zło­tych. Tyle że do Amelki nie potra­fiła się prze­drzeć przez górę śmieci i zaba­wek roz­rzu­co­nych po pod­ło­dze.

Jacek od dłuż­szego czasu nie odwie­dzał już kole­żanki, więc pozba­wiony życia zwierz znów zamie­nił się w zwy­kły wło­chaty dywan.

W rogu pokoju stała duża szafa, w któ­rej dziew­czynka trzy­mała ubra­nia i w któ­rej można było od czasu do czasu ukryć się pod­czas zabawy w cho­wa­nego. Obok szafy znaj­do­wały się kolo­rowe regały i biurko. Wszystko dopa­so­wane do wieku i gustu małej dziew­czynki. A przy­naj­mniej tak ten pokój wyglą­dał, kiedy pano­wał w nim porzą­dek. Jed­nak od tak dawna nie było w nim czy­sto, że trudno powie­dzieć, czy wło­chaty dywan na pewno wciąż ist­niał. Obec­nie znik­nął pod sto­sem zaba­wek, papie­rów, ubrań i war­stwy kurzu. Na nowo mogły go odkryć jedy­nie bada­nia arche­olo­giczne, cho­ciaż pro­wa­dze­nie wyko­pa­lisk na śmie­ciach mogłoby sta­no­wić nie­ła­twe wyzwa­nie dla naukowca. Być może dla­tego Jacek nie odwie­dzał swo­jej kole­żanki, bo ani nie umiał uda­wać niedź­wie­dzia pod sto­sem zbęd­nych rze­czy, ani nie chciał prze­ko­py­wać się przez poroz­rzu­cane zabawki.

- Nie będę po tobie sprzą­tać - mówiła mama.

Powta­rzała to jed­nak tak czę­sto, że nie robiło to na Amelce żad­nego wra­że­nia, jakby mama rzu­cała gro­chem o ścianę. (Tak się mówi, kiedy jakieś dzia­ła­nie lub słowa nie przy­no­szą odpo­wied­niego skutku, bo groch odbija się od ściany i znika pod sto­sem zaba­wek Amelki).

- Jeżeli naba­ła­ga­nisz, to sama będziesz musiała zapro­wa­dzić tu porzą­dek. Zabawa skoń­czona, młoda damo! Jesteś za duża, żebyś tego nie rozu­miała! - zło­ściła się mama.

- Yhym... - odpo­wia­dała Amelka, po czym gło­śno zie­wała. - Łaaaa!

2

Mama kupiła Amelce pla­sti­kowe skrzynki na zabawki. Na każ­dej przy­kle­iła naklejkę w kształ­cie koła. Można było na niej napi­sać, co znaj­duje się w środku. Na jed­nej Amelka sama wyka­li­gra­fo­wała dużymi lite­rami: KLOCKI. Musi­cie wie­dzieć, że dziew­czynka cho­dziła już do pierw­szej klasy i potra­fiła napi­sać sporo wyra­zów. Nawet takich trud­nych jak "ogó­rek" i "psz­czoła".

Mama wsta­wiła do pokoju także kosz na papierki, jed­nak Amelce wygod­niej było rzu­cać śmieci tam, gdzie aku­rat stała lub sie­działa. I w ogóle nie prze­szka­dzało jej, że do łóżka trzeba się prze­dzie­rać przez zabawki roz­sy­pane po pod­ło­dze. Bo nie było to wcale takie trudne, jeżeli tylko się uwa­żało, by gołą stopą nie nadep­nąć na klo­cek Lego. Amelka do per­fek­cji opa­no­wała przej­ście od drzwi do biurka i do łóżka. Wie­działa, jak stą­pać. Uda­wała, że idzie po kamie­niach, a obok pły­nie rwąca rzeka. Sta­wiała stopy bar­dzo ostroż­nie, pod­no­siła je wysoko jak cza­pla, po czym powoli opusz­czała i - hop! - już była po dru­giej stro­nie pokoju. Łatwi­zna!

- Nie przyj­dzie do cie­bie żadna kole­żanka! - mówiła mama, żeby zmo­bi­li­zo­wać ją do sprzą­ta­nia.

- E tam... - odpo­wia­dała dziew­czynka, wzru­sza­jąc ramio­nami.

- I Jacek też nie przyj­dzie!

- E tam... To spo­tkamy się w szkole. Łaaaa...

- Zoba­czysz, że zbiorę zabawki i wyrzucę je do śmieci albo oddam innym dzie­ciom - ostrze­gała mama.

- E tam...

- Amelko, pro­szę, posprzą­taj swój pokój. To wstyd mieć taki bała­gan. Cho­dzisz już do szkoły, trzeba ćwi­czyć czy­ta­nie i pisa­nie, a na biurku nie ma wol­nego miej­sca, by poło­żyć zeszyt.

- E tam... - odpo­wia­dała dziew­czynka w swoim stylu, a gdy mama nie patrzyła, zgar­niała rze­czy z biurka na pod­łogę.

Nie­stety, nic nie dzia­łało na Amelkę: ani groźby, ani prośby, ani kary wymie­rzane przez mamę. Dziew­czynka codzien­nie zacho­wy­wała się też tak, jakby wstała z łóżka lewą nogą. Na nic nie miała ochoty. Kiedy mama mówiła, żeby poszła pobie­gać za piłką, to ona odpo­wia­dała, że jej się nie chce. Kiedy tata pro­po­no­wał łyżwy, rzu­cała to samo. Rodzice zaczęli się więc mar­twić, że ich córka jest chora, bo to nie­moż­liwe, żeby dziecku zupeł­nie nic się nie chciało.

Cza­sami tylko Amelka zga­dzała się pójść razem z mamą na zakupy, ale wtedy i tak cią­gnęła nogę za nogą i zie­wała. Bywało, że spo­ty­kały w skle­pie sąsiadki z dziećmi. Mamy, jak to mamy, chwa­liły się swo­imi pocie­chami. Opo­wia­dały, jak to ich dzieci grają w piłkę, sprzą­tają pokoje, dostają piątki, zdo­by­wają nagrody, uczą się języ­ków obcych, jeż­dżą na rol­kach albo tań­czą balet. Mama Amelki spo­glą­dała wtedy na cór­cię kątem oka, a ta wła­śnie albo gme­rała nogą w kałuży, albo co gor­sze, stała oso­wiała i nie robiła zupeł­nie nic. Mama wzdy­chała i z tru­dem uśmie­chała się do roz­mów­czyni.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki