Księga jaskini skarbów to jest Mearath gazze. Księga następstwa pokoleń czyli Historia patriarchów, królów i ich następców od stworzenia świata do ukrzyżowania Chrystusa - św. Efrem Syryjczyk
«
»
Reflow text when sidebars are open.
Księga Jaskini Skarbów, często zwana także krócej - Jaskinią Skarbów, to jedna z apokryficznych ksiąg nowotestamentowych, której autorstwo jest przypisywane św. Efremowi Syryjczykowi.31
Chociaż nie da się dowieść, iż św. Efrem nie mógł owego dzieła napisać, to jednak obecnie część badaczy uważa, iż księga ta jest o wiele młodsza, a ostateczną formę przyjęła w okresie o wiele późniejszym, bo dopiero w VI wieku. Wskazują oni, iż Księga Jaskini Skarbów zawiera wiele zapożyczeń z Księgi Adama i Ewy, datowanej na V-VI wiek po Chrystusie, a skoro tak jest, siłą rzeczy musiała powstać później.
Oczywiście wcale tak być nie musi, bowiem obydwie wcześniej wymienione Księgi mogły korzystać z jakiegoś wspólnego źródła, które albo bezpowrotnie zaginęło, albo na które do dziś jeszcze nie natrafiono.
Istnieje wszakże również i taka opinia, iż apokryf rzeczywiście powstał w Mezopotamii, w środowisku i języku syryjskim, w wieku IV (a w późniejszym okresie był jedynie przeredagowywany czy też uzupełniany) i jeśli nawet nie sam św. Efrem jest jego autorem lub redaktorem, to może nim być ktoś z jego otoczenia, z jego szkoły.
Dla Zachodu Jaskinię Skarbów odkrył Giuseppe Simone Assemani (1687-1768), duchowny maronicki32 rodem z Hasroun na północy Libanu, wybitny orientalista i pracownik Biblioteki Watykańskiej.33 W roku 1717 papież Klemens XI34 żywo zaangażowany zarówno w działalność misyjną na Wschodzie, jak i rozwój Biblioteki wysłał Assemaniego do Egiptu i Syrii na poszukiwanie cennych starochrześcijańskich manuskryptów. Z powierzonego zadania wywiązał się znakomicie, przywożąc z wyprawy 150 rękopisów. Ten sukces skłonił kolejnego papieża, Klemensa XII35, do posłania Assemaniego w roku 1735 na kolejną wyprawę poszukiwawczo-badawczą, której plonem była jeszcze bogatsza i jeszcze wartościowsza kolekcja starożytnych manuskryptów. W nagrodę za to otrzymał sakrę biskupią i godność tytularnego arcybiskupa Tyru.
Sam Assemani, chociaż wiedział co zawiera Księga Jaskini Skarbów - mianowicie okres pięciu i pół tysiąca lat dziejów ludzkości, od stworzenia świata do śmierci Jezusa Chrystusa, bliżej się nią nie zainteresował. Apokryf doczekał się gruntownego badania i publikacji dopiero w XIX wieku. W roku 1883 Carl Bezold36 opublikował pierwszy przekład syryjskiego tekstu księgi.
Należy zwrócić uwagę na pełny tytuł apokryfu, który brzmi: Księga Jaskini Skarbów. Księga następstwa pokoleń. Historia patriarchów, królów i ich następców od stworzenia świata do ukrzyżowania Chrystusa. Chociaż w tytule, jako pierwsza, występuje Jaskinia Skarbów, czyli miejsce na zboczu góry poniżej Raju, gdzie Adam i Ewa zamieszkali po popełnieniu grzechu pierworodnego i wypędzeniu ich z Edenu, nie ona jest najważniejsza. Najważniejsze są bardzo szczegółowe genealogie zawarte w tej księdze, czyli właśnie owo "następstwo pokoleń" mające ukazać, iż Jezus Chrystus był potomkiem Adama. I z tego właśnie powodu księga owa winna mieć szczególne znaczenie dla chrześcijan.37
Bardzo ważne, dla zrozumienia znaczenia Księgi Jaskini Skarbów dla ludzi epoki, w której ona powstała jest to, iż jej autor opracowując owe genealogie odrzucił te, które posiadali Żydzi uważając je za fikcyjne. Uznał bowiem - tak samo jak ówcześni Arabowie, Syryjczycy, Egipcjanie, Nubijczycy, Etiopczycy i inne ludy tamtego regionu - że wszystkie starożytne tablice genealogiczne Izraelitów zostały spalone przez dowódcę wojsk Nabuchodonozora38 podczas zdobycia Jerozolimy w dniu 16 marca 597 roku p.n.e., a te które Żydzi później zrekonstruowali są zupełnie bezwartościowe. Opracował zatem własne, przeprowadziwszy jakieś nieznane nam badania. Ponieważ genealogie sporządzone przezeń wzbudziły zainteresowanie wcześniej wymienionych ludów, z których jedni wywodzili się od Izmaela, syna Abrahama i jego niewolnicy Hagar, inni uważali się znów za potomków Kusza, wnuka Noego, najstarszego syna Chama, brata Kanaana i ojca Nimroda, inni wreszcie wywodzili swój ród od innego syna Chama - Misraima. A jeszcze inne z narodów Bliskiego Wschodu uważały, że pochodzą od pozostałych potomków Noego, Księgę Jaskini Skarbów uznano za bardzo wartościową i autorytatywną pracę.
Myślę, że warto zobaczyć jak biblijna Księga Rodzaju przedstawia pochodzenie narodów popotopowych:
"Oto potomstwo synów Noego: Sema, Chama i Jafeta. Po potopie urodzili się im następujący synowie:
Synowie Jafeta: Gomer, Magog, Madaj, Jawan, Tubal, Meszek i Tiras. Synowie Gomera: Aszkanaz, Rifat i Togarma. Synowie Jawana: Elisza i Tarszisz, Kittim i Dodanim. Od nich pochodzą mieszkańcy wybrzeży i wysp, podzieleni według swych krajów i swego języka, według szczepów i według narodów.
Synowie Chama: Kusz, Misraim, Put i Kanaan. Synowie Kusza: Seba, Chawila, Sabta, Rama i Sabteka. Synowie Ramy: Saba i Dedan.
Kusz zaś zrodził Nimroda, który był pierwszym mocarzem na ziemi. Był on też najsławniejszym na ziemi myśliwym. Stąd powstało przysłowie: "Dzielny jak Nimrod, najsławniejszy na ziemi myśliwy". On to pierwszy panował w Babelu, w Erek, w Akkad i w Kalne, w kraju Szinear. Wyszedłszy z tego kraju do Aszszuru, zbudował Niniwę, Rechobot-Ir, Kalach i Resan, wielkie miasto pomiędzy Niniwą a Kalach.
Misraim miał jako potomstwo: Ludim, Anamim, Lehabim, Naftuchim, Patrusim i Kasluchim, od których pochodzą Filistyni i Kaftoryci.
Kanaan zaś miał synów: pierworodnego Sydona i Cheta. A ponadto: Jebusytów, Amorytów, Girgaszytów, Chiwwitów, Arkitów, Sinitów, Arwadytów, Semarytów i Chamatytów. A potem szczepy kananejskie rozproszyły się. Granica Kananejczyków biegła od Sydonu w kierunku Geraru aż do Gazy, a potem w kierunku Sodomy, Gomory, Admy i Seboim - aż do Leszy. Są to potomkowie Chama według ich szczepów, języków, krajów i narodów. Również Semowi, praojcu wszystkich Hebrajczyków i starszemu bratu Jafeta, urodzili się [synowie]. Synowie Sema: Elam, Aszszur, Arpachszad, Lud i Aram.
Synowie Arama: Us, Chul, Geter i Masz.
Arpachszad był ojcem Szelacha, a Szelach Ebera.
Eberowi urodzili się dwaj synowie; imię jednego Peleg, gdyż za jego czasów ludzkość się podzieliła, imię zaś jego brata - Joktan.
Joktan był ojcem Almodada, Szelefa, Chasarmaweta, Jeracha, Hadorama, Uzala, Dikli, Obala, Abimaela, Saby, Ofira, Chawili i Jobaba. Ci wszyscy byli synami Joktana. Obszar, na którym mieszkali, rozciągał się od Meszy w kierunku Sefar aż do wyżyny wschodniej. Oto synowie Sema według szczepów, języków, krajów i narodów.
Oto szczepy synów Noego według ich pokrewieństwa i według narodów. Od nich to wywodzą się ludy na ziemi po potopie."
(Rdz 10, 1-32 BT)
Reasumując: Żydzi, Arabowie i inne ludy semickie wywodzą się zatem od syna Noego Sema, zaś Egipcjanie, Nubijczycy i Etiopczycy od drugiego z jego synów - Chama, a więc wszyscy oni uważali się za spokrewnionych ze sobą. I to właśnie sprawiło, iż zrekonstruowane tablice genealogiczne stały się dla nich tak ważne. Temu też zawdzięczamy, że tekst Jaskini Skarbów był także tłumaczony i na inne języki, m.in. na arabski.39
Jako cenne źródło ważnych informacji uznał ją także żyjący w XIII wieku Salomon z Akhlat, nestoriański biskup Perâth Maishân40 w Mezopotamii, i wykorzystał ją opracowując (jak się przyjmuje ok. roku 1222) Księgę Pszczoły, opisującą historię świętą wzbogaconą o liczne bardzo ciekawe legendy biblijne. Chociaż jemu akurat przy pisaniu tego dzieła przyświecał inny cel - kompleksowe, kompletne opracowanie historii świętej z pozycji chrześcijańskich.
Andrzej Sarwa
Na początku, pierwszego dnia, który był pierwszym świętym dniem tygodnia, przewodnim i pierworodnym wszystkich dni, Bóg stworzył niebo i ziemię, wody i powietrze, ogień i zastępy niebieskie które były niewidzialne (to jest Anioły, Archanioły, Trony, Panowania, Zwierzchności, Potęgi, Cherubiny, Serafiny) i wszystkie rangi i kompanie duchów, Światło i noc, dzień, łagodne wiatry i silne wiatry (to jest burze). Wszytko to było stworzone Pierwszego Dnia. I Pierwszego Dnia tygodnia Duch Święty, jedna z osób Trójcy Świętej, unosił się nad wodami, a poprzez Jego unoszenie się nad wodami, były one pobłogosławione, aby mogły się stać twórcami potomstwa, i były gorące i wszystkie rozpalone żarem, a początek stworzenia był z nimi połączony. A matka ptaków utrzymywała ciepło swoich młodych poprzez uścisk okrywających je skrzydeł, a młode ptaki nabywały ciepło z gorąca (pobieranego) od niej, poprzez to działanie Ducha Świętego, Ducha, Parakleta zaczyn (oddechu) życia był połączony z wodami kiedy On unosił się nad nimi.1
A drugiego dnia Bóg stworzył niższe niebo i nazwał je REKÎ'A (czyli to co jest stałe i trwałe, bądź firmament). Zrobił to dając znać, że niższe niebo nie posiada natury nieba które jest powyżej i jest różne od wyglądu nieba które jest powyżej, bo to powyżej jest z ognia. To drugie niebo nazywa się N?HRÂ (to znaczy światło), a niższe niebo to DARPÎTÎÔN i ponieważ miało ono spoistą naturę wody, zostało nazwane "Rekî'a". Drugiego Dnia Bóg oddzielił jedne wody od drugich, to znaczy podzielił na te które były ponad [Rekî'ą] i które były poniżej. A wywyższenie tych wód które były nad niebem stało się Drugiego Dnia, i było jak gęste czarne chmury, grubej ciemności. Chociaż tam wyrosły, piętrzyły się i były widziane, stały ponad Rekî'ą w powietrzu i nie rozrastały się (nie wykonywały ruchu) na żadną stronę.2
A Trzeciego Dnia Bóg rozkazał wodom które były poniżej firmamentu (Rekî'a) by zebrały się w jedno miejsce i aby pojawił się suchy ląd. I kiedy pokrycie wód zostało ściągnięte z ziemi, okazała się ona być niezamieszkałym i niestabilnym stanem, to jest była skroplona (czy z wilgoci) i była płynną istotą. Wody zgromadziły się w morzach, które były pod ziemią i w niej i na niej. I Bóg stworzył wewnątrz ziemi korytarze, szyby i kanały na przejścia dla wód; i wiatry które pochodzą z wnętrza ziemi wznoszą się przez utworzone korytarze i kanały, ciepło i zimno na usługi ziemi. Dolna część ziemi jest jak gruba gąbka, bo spoczywa na wodach. W tym Trzecim Dniu Bóg rozkazał ziemi by stworzyła zioła, jarzyny i poczęła w swoim wnętrzu drzewa i nasiona, rośliny i korzenie.3
A Czwartego Dnia Bóg stworzył słońce, księżyc i gwizdy. I jak tylko ciepło słońca rozeszło się po powierzchni ziemi, stała się ona twarda i surowa, i straciła swoją wiotkość ponieważ wilgotność i skroplenie (spowodowane przez) wody zostały jej zabrane. Twórca stworzył kulę słońca z ognia i wypełnił ją światłem. A potem Bóg dał kulom księżyca i gwiazd wodę i powietrze, i wypełnił je światłem. A kiedy pył ziemi stał się ciepły wydobył z wnętrza wszystkie drzewa, rośliny, nasiona i korzenie które były z niej poczęte Dnia Trzeciego.4
A Piątego Dnia Bóg rozkazał wodom, a one utworzyły wszystkie rodzaje ryb rozmaitego wyglądu, i stworzenia które poruszały się i kręciły, wiły się w wodach, i węże, Lewiatana i bestie okropnego wyglądu i upierzone ptactwo w powietrzu i na wodzie. A tego samego dnia Bóg stworzył z ziemi całe bydło, dzikie bestie i wszystkie gady które pełzały po ziemi.5
A Szóstego Dnia który jest Wigilią Szabasu6, Bóg uformował mężczyznę z prochu, a Ewę z jego żebra.
A Siódmego Dnia Bóg odpoczął od swojej pracy, ten dzień został nazwany Sabatem.
Następnie w swej mądrości Bóg stworzył Adama: Szóstego Dnia, który jest Wigilią Szabasu, pierwszej godziny dnia, kiedy cisza rządziła wszystkimi Szeregami [aniołów] i zastępami [niebieskimi], Bóg powiedział: "Stwórzmy człowieka na nasze podobieństwo i względem naszego upodobania." Poprzez słowo "My" rozumiał Boskie Osoby (Trójcy). A kiedy aniołowie usłyszeli Jego wypowiedź, poczuli strach i dygotali mówiąc tak do siebie: "Potężny cud się stanie tego dnia (to znaczy) na podobieństwo Boga naszego Stwórcy". I zobaczyli prawicę Boga otwartą płasko i rozciągającą się nad całym światem. A wszystkie stworzenia zebrały się w cieniu jego prawicy. I zobaczyli że Bóg zabrał z całej masy ziemi ziarenko pyłu, ze wszystkich wód zabrał kropelkę, a z całego powietrza które jest w górze jeden podmuch wiatru, z całej natury ognia niewiele z jego gorąca i ciepła. Aniołowie zobaczyli że kiedy te cztery słabe (bezwładne) materiały zostały umieszczone w Jego prawej dłoni, to znaczy, zimno, gorąco, suchość i wilgoć, Bóg uformował Adama. Bóg stworzył Adama z tych czterech elementów ponieważ miały one pokazać, że wszystko co jest na świecie ma być jemu podporządkowane poprzez nie. Wziął grudkę ziemi aby wszystko z natury co jest uformowane z ziemi było jemu poddane, a krople wody, by wszystko co jest w morzach i rzekach było mu poddane, a jeden podmuch powietrza aby wszystko (stworzenie) które lata w powietrzu było mu poddane; a żar ognia aby wszystkie stworzenia ognistej natury i wszystkie Ciała Niebieskie były jego pomocnikami.
Bóg uformował Adama swoimi świętymi rękami jako swój wizerunek i na swoje własne podobieństwo, a kiedy aniołowie zobaczyli wspaniałe oblicze Adama, byli niezwykle poruszeni jego pięknem. Zobaczyli jego oblicze bijące cudowną wspaniałością jak kula słońca, a światło jego oczu było jak światło słońca, a kontury ciała jak ze świecącego kryształu. A kiedy urósł i stanął prosto na samym środku ziemi, postawił swoje dwie stopy na miejscu na którym ustawiony był Krzyż naszego Odkupiciela; bo Adam stworzony został w Jeruzalem. Stał tam ustrojony w szaty suwerenności i dostał koronę chwały na swoją głowę, został królem, kapłanem i prorokiem, a Bóg ustawił go na honorowym tronie i dał mu władzę nad wszystkim stworzeniem. Dzikie bestie, bydło i ptactwo zostało zebrane przed Adamem a on nadał im imiona, a one się mu pokłoniły. Wszystko go czciło i uznawało jego zwierzchnictwo. Aniołowie i Ciała Niebieskie usłyszały głos Boga mówiący do niego: "Adamie zobacz: zrobiłem cię królem, kapłanem, prorokiem, panem, i przywódcą, rządcą wszystkiego co jest stworzone i będą ci oddani i będą twoi, złożyłem w twoje ręce władzę nad wszystkim co stworzyłem." A kiedy aniołowie to usłyszeli zgięli kolana i oddali mu cześć.7
Kiedy książę niższego zastępu aniołów zobaczył, że wielki majestat został przekazany Adamowi, był o niego zazdrosny od tego dnia, i nie chciał oddawać mu czci. I powiedział do swoich druhów "Nie będziecie go czcić i wynosić go z aniołami. Powinniście czcić mnie ponieważ ja jestem ogniem i duchem, a nie będę czcić pyłu który stał się ciałem". I buntownik mówiąc sobie te rzeczy, odmówił Bogu i ze swojej własnej woli wymówił mu posłuszeństwo i odłączył się od Boga. Został zrzucony z nieba i spadł. A jego upadek i całego jego zastępu z nieba miał miejsce Szóstego Dnia, drugiej godziny. A szaty ich chwały zostały z nich zdarte. Nazwano go "Sâtânâ" bo odwrócił się [od dobrej strony], i "Sh?dâ" bo był wygnany i "Daiwâ" bo stracił szaty chwały. I zobaczył, od tego dnia do teraz, on i wszyscy jego sprzymierzeńcy, że zostali pozbawieni szat i pozostali nadzy ze strasznymi twarzami. A kiedy Szatan został wygnany z Raju, Adam powstał i wzniósł się do Raju w rydwanie ognistym. A anieli szli przed nim śpiewając modlitwy, a Serafini przypisali mu świętość, Cherubini przypisali mu błogosławieństwo, i wśród krzyków radości i modlitw Adam wszedł do Raju. Kiedy tylko Adam przyszedł do Raju zakazano mu jeść z (pewnego) drzewa. Jego wejście do nieba miało miejsce w trzeciej godzinie Wigilii Szabasu (w piątek rano).8
Bóg nakazał Adamowi spać, i on zasnął. Wtedy Bóg wyjął żebro z prawej strony lędźwi Adama, i stworzył z niego Khâwâ (to jest Ewa); a kiedy Adam się obudził i zobaczył Ewę uradował się. Adam i Ewa byli w Raju przyodziani w chwałę i promieniujący czcią przez trzy godziny. Raj mieścił się na wzgórzach trzydzieści razy wyższych (zgodnie z pomiarem ducha) od wszystkich innych gór i otaczał on całą ziemię.9
Prorok Mojżesz powiedział że Bóg ustanowił Raj w ogrodzie Eden i umieścił tam Adama.10
Eden to Święty Kościół, a Kościół jest współczuciem Boga, które chciał przelać na potomstwo człowieka. Bo Bóg, zgodnie ze swoim przewidywaniem, wiedział że Szatan spiskował przeciwko Adamowi, dlatego też Bóg zatroszczył się o Adama i umieścił go pod ochroną. Nawet błogosławiony Dawid śpiewał w swoich psalmach: "Panie, Ty dla nas byłeś ucieczką z pokolenia na pokolenie." (Psalm 90, 1 BT11) to znaczy: "Ty zostawiłeś dla nas stałe miejsce w swoim współczuciu." A kiedy błagał Boga w sprawie odkupienia synów ludzkich Dawid napisał: "Pomnij na Twoją społeczność, którą dawno nabyłeś" (Psalm 74, 2 BT). To znaczy "(Pamiętaj) o swoim współczuciu, które okazałeś i rozszerzyłeś na nasz słaby naród". Eden to Święty Kościół i Raj który tam się znajduje. To kraina wypoczynku i dziedziczności życia, którą Bóg przygotował dla wszystkich świętych dzieci człowieka. A ponieważ Adam był kapłanem, królem i prorokiem, Bóg przyprowadził go do Raju aby zarządzał Edenem, Świętym Kościołem, a odnośnie Adama błogosławiony Mojżesz powiedział: "Że może on z dumą służyć Bogu swym kapłaństwem, by móc zachować to przykazanie, które zostało mu powierzone przez miłosierdzie Boże". I Bóg stworzył Adama i Ewę żeby panowali w Raju (Rdz 2, 15, 16). Prawdziwe jest to słowo, a i ono potwierdziło prawdę, że drzewo życia, które było pośrodku Raju przewidywało miejsce dla Krzyża Odkupienia, które jest rzeczywistym Drzewem Życia i to ono było ustawione pośrodku ziemi.
A kiedy Szatan zobaczył że Adam i Ewa są szczęśliwi i radośni w Raju, Buntownik pogrążył się w zazdrości i napełnił gniewem. Przyjął ciało węża i podniósł go, i sprawił że uleciał w powietrze do podnóży góry (Eden) gdzie mieścił się Raj. Dlaczego Szatan przybrał ciało węża? Ponieważ wiedział, że jego oblicze jest brzydkie i gdyby Ewa go zobaczyła uciekłaby szybko przed nim. Człowiek który postanowił nauczyć greki ptaka - ptak który potrafi nauczyć się mowy ludzkiej nazywa się "babbaghah" (to jest papuga) - najpierw przyniósł lustro i umieścił je miedzy sobą a ptakiem. Następnie zaczął mówić do ptaka i natychmiast kiedy ptak usłyszał mowę odwrócił się i zobaczył swoje odbicie w lustrze. Uradował się ponieważ pomyślał, że to jego odbicie mówi do niego. Wtedy pochylił ucho, z przyjemnością słuchał słów człowieka który do niego mówił i stał się chętny do nauki i mowy językiem greckim. W ten sposób (sprawiając że Ewa uwierzyła iż wąż może mówić) Szatan wszedł w węża i władał nim. Czekał na okazje, a (kiedy) zobaczył Ewę samą, zawołał ją po imieniu. Kiedy się do niego odwróciła, zobaczyła siebie samą (odbitą) w nim i mówiła do niego; a Szatan poprowadził ją żeby zbłądziła w jego kłamliwych słowach, bo natura kobiety jest miękka.
A kiedy Ewa usłyszała o drzewie, szybko pobiegła do niego i zerwała owoc nieposłuszeństwa i gwałcąc zakaz - zjadła. Wtedy natychmiast zrozumiała że jest naga i pełna nienawiści do swojego wstydu. Uciekła naga i schowała się za innym drzewem i zakryła swoją nagość liśćmi z niego. Zawołała Adama a on do niej przyszedł, Ewa podała mu owoc który ona zjadła, i on także zjadł. A kiedy to zrobił on też stał się nagi, i razem z Ewą zrobili sobie przepaski na biodra z liści figowca; przybrali się w przepaski (swojej) hańby na trzy godziny. W południe otrzymali wyrok wygnania. A Bóg zrobił dla nich ubranie ze skóry zdartej z drzew to znaczy z kory drzew, ponieważ drzewa które były w Raju miały miękką korę, i były gładsze od bisioru i jedwabiu, z których są zrobione szaty noszone przez królów. Bóg ubrał ich w te miękkie skóry, które przykrywały ich słabości.12
Trzeciej godziny dnia Adam i Ewa wspięli się do Raju, i przez trzy godziny cieszyli się tam dobrymi rzeczami; przez trzy godziny byli we wstydzie i hańbie, a dziewiątej godziny miało miejsce ich wygnanie z Raju. Szli oni naprzód pełni smutku, a Bóg przemówił do Adama. "Nie smuć się o Adamie bo przywrócę ci twoje dziedzictwo. Patrz, zobacz jak bardzo cię ukochałem, bo chociaż przekląłem ziemię dla węża, nie objęła ciebie ta klątwa. Co do węża, skrępowałem jego nogi z brzucha, i dałem mu pył ziemi za jedzenie. Ewę związałem jarzmem niewoli. Jako że złamałeś moje rozkazy idź dalej, ale się nie smuć. Po wypełnieniu się czasu który ci przydzieliłem na wygnanie (z Raju) na ziemię, która jest pod klątwą, pomnij że wyślę Swojego Syna. I on zejdzie (z nieba) na odkupienie i będzie on przebywać w Dziewicy i wejdzie w ciało, i przez Niego odbędzie się odkupienie, a efektem będzie twój powrót. Dowódź swoimi synami i każ im zabalsamować twoje ciało mirrą, kasją13 i galbanum14. I umieścić cię mają w jaskini, gdzie Ja każę ci władać, do końca czasu twojego wygnania z Raju na ziemię, która jest poza nim. I ktokolwiek zostanie w te dni, weźmie twoje ciało ze sobą i umieści je w miejscu które mu wskażę, w centrum ziemi, ponieważ w tym miejscu zacznie się odkupienie dla ciebie i twoich dzieci". I Bóg powiedział Adamowi wszystko co Jego Syn wycierpi w jego imieniu.
A kiedy Adam i Ewa wyszli z Raju, drzwi Raju zostały zamknięte i Cherubin uzbrojony w podwójnie zaostrzony miecz stanął przy nich.15
Adam i Ewa zeszli do... Ducha nad górami Raju, i znaleźli jaskinie na szczycie góry, weszli tam i schowali się w środku.16
Adam i Ewa byli czyści, a Adam wziął Ewę za żonę. Adam wziął ze zboczy gór Raju złoto, mirrę i kadzidło, i umieścił je w jaskini. Pobłogosławił jaskinię i uświęcił żeby mogła być domem modlitwy dla niego i jego synów. I nazwał jaskinię "ME'ÂRATH GAZZ?" (to jest Jaskinia Skabów).
Wiec Adam i Ewa zeszli ze Świętej Góry (Edenu) na zbocza, które były poniżej i Adam wziął Ewę za żonę.17
Ewa poczęła i urodziła Kaina i Lebh?dhâę jego siostrę, a potem poczęła ponownie i porodziła Hâbhîla (Abla) i Kelîmathę jego siostrę18, a kiedy dzieci urosły Adam powiedział do Ewy: "Niech Kain weźmie za żonę Kelîmath, która urodziła się z Ablem, a Abel niech weźmie za żonę Lebh?dhâ która była urodzona z Kainem". Kain powiedział do Ewy, jego matki "Wezmę za żonę moją siostrę Lebh?dhâ, a Abel niech weźmie swoją siostrę Kelîmath"; Lebh?dhâ była piękna. Kiedy Adam usłyszał te słowa które były bardzo niezadowalające, powiedział: "To będzie pogwałcenie przykazań przez ciebie, który chcesz wziąć (za żonę) swoją siostrę która urodzona była z tobą. Jednakże weźcie sobie owoce z drzew i młode owce i wnieście je na szczyt tej Świętej Góry. Potem idźcie do Jaskini Skarbów i ofiarujcie je i odmówcie modlitwy, a potem współżyjcie ze swoimi żonami". A kiedy wszystko zostało postanowione, Adam - pierwszy kapłan, Kain i Abel - jego synowie szli na szczyt góry, Szatan wszedł w Kaina (i przekonał go) by zabić Abla, jego brata z powodu Lebh?dhây. Oferta Kaina została odrzucona i nie została przyjęta w obliczu Boga, a oferta Abla została przyjęta, zazdrość Kaina o brata urosła. Kiedy zeszli na równiny Kain przeciwstawił się bratu i zabił go rzutem kamienia. Zaraz potem nad Kainem zaciążyło fatum śmierci a nie klątwy, i został uciekinierem i błąkał się po kres swoich dni. A Bóg go wygnał do pewnej części lasu Nôdh i Kain wziął za żonę swoją bliźniaczą siostrę i tam z nią zamieszkał.19
Adam i Ewa opłakiwali Abla sto lat (sic!) i Adam wziął ponownie swoją żonę, a ona urodziła Seta pięknego mężczyznę, silnego i doskonałego jak Adam, a on stał się ojcem wspaniałych ludzi którzy żyli przed potopem.20
Setowi urodził się Ânôsh (Enosz)21, a Enoszowi Kainân (Kenan), a Kenanowi Mahalaleel (Mahlâlâîl); to (są) patriarchowie którzy urodzili się w czasach Adama.
A kiedy Adam przeżył już 930 lat, to znaczy do czasu aż Mahalaleel skończył 135 lat, przyszedł dzień jego śmierci. Set, jego syn, i Ânôsh, Kainân, Mahalaleel zgromadzili się przy nim. I Adam ich pobłogosławił i odmówił modlitwę. Przywołał swojego syna Seta i powiedział mu: "Zauważ mój synu Secie, to co dziś powiem i przekaż to swojemu synowi Enoszowi i każ mu powiedzieć to samo Kenanowi, a on powtórzy to Mahalaleelowi, a oto (moje) przesłanie dla wszystkich pokoleń. Kiedy umrę, zabalsamujcie mnie mirrą, kasją i galbanum, i złóżcie moje ciało w Jaskini Skarbów. I każdy który zostanie z twoich potomków w ten dzień kiedy wyjdziecie z tego kraju, który jest niedaleko Raju, poniesie moje ciało ze sobą. Umieści w centrum ziemi bo w tamtym miejscu będzie miało miejsce odkupienie dla mnie i dla moich dzieci. I bądź mój synu Secie zarządcą wszystkich synów ziemi. I będziesz nimi rządził w czystości i świętości, i bojaźni Bożej. I odseparuj swoje potomstwo od potomstwa Kaina mordercy.
A kiedy wieść się rozeszła: "Adam umiera", całe jego potomstwo zgromadziło się i przyszło do niego, to jest Set jego syn i Ânôsh, Kainân i Mahalaleel wraz z żonami i ich synowie i córki, a Adam ich pobłogosławił. Adam odszedł w roku 930 (zgodnie z kalkulacją od początku) 14 dnia księżyca, 6 dnia miesiąca Nîsân, dziewiątej godziny w wigilię szabasu (piątek). Tej samej godziny której syn człowieczy oddał swoją dusze Ojcu na krzyżu, nasz Ojciec Adam ukształtowany na jego podobieństwo oddał dusze Bogu i odszedł z tego świata.
Kiedy Adam umarł, jego syn Set zabalsamował go zgodnie z przykazaniem Adama mirrą, kasją i galbanum. Ciało Adama było pierwszym (pochowanym) na ziemi. Żałoba po nim była wielkim bólem. Set (i jego synowie) opłakiwali jego śmierć przez 140 dni; wzięli ciało Adma na szczyt góry i pochowali go w Jaskini Skarbów. Po tym jak rodziny dzieci Seta pochowały Adama, oddzielili się od dzieci Kaina mordercy. Set wziął swojego pierworodnego Ânôsha i Kainâna i Mahalaleela i ich żony i dzieci, i poprowadził ich na sławetną górę gdzie Adam został pochowany. A Kain i jego potomkowie zostali na dole na równinie gdzie Kain zgładził Abla.
Set został przywódcą dzieci swojego ludu i rządził nimi w czystości i świętości. Z powodu ich czystości otrzymali imię, które jest najlepsze ze wszystkich imion. Byli nazwani "Synami Bożymi" oni ich żony i synowie. Żyli oni na górze w czystości, świętości i bojaźni Bożej. Poszli na zbocza (górskie) Raju, gdzie wynosili i chwalili Boga, w miejsce duchów diabła które zostały strącone z nieba. Tam żyli w spokoju i szczęściu: nie było niczego, o co mogliby się troskać i niczego, czym mogliby się martwić, ani nawet niczego co by ich kłopotało, ani też niczego do roboty jak tylko chwalić i kłaniać się Bogu razem z aniołami. Słyszeli ciągle głosy anielskie, które śpiewały modlitwy w Raju, który znajdował się niewiele ponad nimi (właściwie tylko 30 łokci) zgodnie z miarą Ducha (łokieć świętego Ducha = 3 zwykłe łokcie). Nie cierpieli trudu pracy ani też nie sadzili i nie zbierali, ale żywili się wspaniałymi owocami z cudownych drzew wszelkiego rodzaju i radowali się słodkim zapachem i wonią bryzy która powiewała w ich kierunku od Raju. (Tak mieszkali) święci ludzie, którzy zaprawdę byli święci, ich żony były czyste, a synowie pełni zalet, natomiast córki cnotliwe i czyste. Nie było w nich myśli buntowniczych, nieczystych tęsknot, lubieżności i przekleństwa ani kłamstwa nie było pomiędzy nimi. Jedyną przysięgą jakiej używali w przekleństwach było "na krew Abla". Oni, ich żony i ich dzieci zwykli wstawać wcześnie rano i iść na szczyt Świętej Góry gdzie wielbili Boga. I byli pobłogosławieni przez ciało Adama, ich ojca, wznosili oczy do Raju i chwalili Boga i tak robili przez wszystkie dni swego życia.22
Kiedy Set przeżył 930 lat zachorował aż do śmierci. Ânôsh jego syn, i Kainân, Mahalaleel, Yâr?d (Jared), i Henôkh (Enoch, Henoch) i ich żony i synowie zebrali się i przyszli do niego, a on im pobłogosławił. Zmówił dla nich modlitwę i rozkazał im przysiąc mówiąc: "Każę wam złożyć przysięgę na świętą krew Abla, że żaden z was nie upadnie z tej Świętej Góry do dzieci Kaina mordercy. Bo wiecie o niezgodzie panującej między nami i Kainem od dnia kiedy zgładził Abla". Set pobłogosławił Ânôsha swego syna, i wydał mu polecenia co do ciała Adama i ustawił go ponad dziećmi swego ludu. Set rządził nimi w czystości i świętości i pilnie utrzymywał ciało Adama. Set zmarł kiedy miał 912 lat, 27 dnia błogosławionego miesiąca Âbh (sierpień), drugiego dnia tygodnia (poniedziałek), trzeciej godziny w 20 roku życia Enocha. A Enosz (Ânôsh), pierworodny Seta, zabalsamował jego ciało i pochował go w Jaskini Skarbów razem z jego ojcem Adamem, a opłakiwali go przez 40 dni.23
Ânôsh przejął obowiązki przed Bogiem w Jaskini Skarbów. I stał się głową dzieci swojego ludu i zachował wszystkie przykazania które jego ojciec Set mu przekazał i nakazał aby były obecne w modlitwie.24
Za dni Ânôsha, kiedy miał 820 lat, ślepiec Lamech, zabił Kaina mordercę w lesie Nôdh. A stało się to w ten sposób. Lamech opierał się o młodzieńca, swojego syna [Tubal-Kaina], a młodzieniec ustawiał ramię ojca w kierunku gdzie widział zwierzynę, usłyszał Kaina jak przechadzał się tam i z powrotem po lesie. Kain nie mógł przebywać w jednym miejscu i zaznać spokoju. Lamech myśląc że to dzika bestia porusza się w zaroślach, podniósł ramię i kiedy się już przygotował, naciągnął łuk i wypuścił w tym kierunku strzałę, a strzała ugodziła Kaina między oczy, on upadł i zmarł. Lamech myśląc że ustrzelił zwierzynę przemówił do młodziana "Pośpieszmy się i zobaczmy jaką to zwierzynę ustrzeliliśmy", a kiedy dotarli na miejsce i chłopiec na którym wspierał się Lamech, pochylił się, zobaczył i powiedział do niego: "O mój panie zabiłeś Kaina." Lamech poruszył rękami zadając cios, i kiedy to zrobił cios ugodził młodzieńca i on również został zabity.25
A kiedy Ânôsh przeżył 905 lat zachorował aż do śmierci. Wszyscy patriarchowie zebrali się i przyszli do niego: to jest Kainân jego pierworodny i Mahalaleel, Jared, Enoch i Mat?shlah (Metuselah), z żonami i synami. I dostali błogosławieństwo, i modlił się nad nimi i przykazał im tymi słowami: "Każę wam przysiąc na świętą krew Abla że żadne z was nie zejdzie z tej góry w dolinę, ani do obozowiska dzieci Kaina mordercy, i nie będziecie z nimi współżyć. Dobrze słuchajcie, bo wiecie jaka niezgoda panuje między nami od dnia kiedy Kain zgładził Abla." Pobłogosławił Kainânowi swojemu synowi i przykazał mu pieczę nad ciałem Adama i aby on zarządzał wszystkim do końca swego życia, i że będzie przewodził dzieciom swojego ludu w czystości i świętości. Ânôsh zmarł w wieku 905 lat, trzeciego dnia miesiąca pierwszego Teshrîn (październik), w szabas, w 53 roku życia Metuszelacha. Kainân jego pierworodny zabalsamował jego ciało i pochował go w Jaskini Skarbów z Adamem i Setem jego ojcem. I opłakiwali go przez 40 dni.26
Kainân stanął przed Bogiem żeby władać w Jaskini Skarbów. Był honorowym i czystym człowiekiem i zarządzał dziećmi swojego ludu w bojaźni Bożej i wypełniał wszystkie przykazania Ânôsha swojego ojca. A kiedy Kainân przeżył 920 lat27 zachorował aż do śmierci. Wszyscy patriarchowie zebrali się i przyszli do niego to jest Mahalaleel jego syn, i Jared, Enoch, Metuszelach i Lamech z żonami i dziećmi i dostali błogosławieństwo. Modlił się nad nimi i przykazał im: "Każę wam przysiąc na świętą krew Abla że żaden z was nie zejdzie z tej Świętej Góry do obozu dzieci Kaina mordercy, bo wiecie że nie żyjemy w przyjaźni odkąd Kain zabił Abla." I pobłogosławił swojemu synowi Mahalaleelowi, upomniał go co do ciała Adama i powiedział: "Pamiętaj mój synu Mahalaleelu, usługuj Bogu w czystości i świętości w Jaskini Skarbów i nie odłączaj się od obecności ciała Adama przez całe swoje życie. I bądź zarządcą dzieci swojego ludu, a rządź nimi w czystości i świętości." Kainân zmarł gdy miał 920 lat, trzynastego dnia miesiąca Hez?rân (czerwiec), czwartego dnia tygodnia (środa), w środku dnia, w 65 roku życia Lamecha ojca Noego. A Mahalaleel jego syn zabalsamował go i pochował w Jaskini Skarbów i opłakiwali go przez 40 dni.28
Mahalaleel dorósł i stanął przed Bogiem na miejscu Kainâna swojego ojca. Modlił się w dzień i w nocy i namawiał dzieci swojego ludu do świętości, czystości i modlitwy bez ustanku. A kiedy Mahalaleel przeżył już 895 lat i nadszedł dzień jego śmierci, zachorował aż do niej, a wszyscy patriarchowie zebrali się i przyszli do niego: to jest Jared, jego pierworodny, i Enoch, Metuszelach, Lamech, i Noah (Noe) oni, ich żony i dzieci, i otrzymali błogosławieństwo. Pomodlił się nad nimi i przykazał mówiąc: "Każę wam przysiąc na świętą krew Abla, że żaden z was nie zejdzie ze Świętej Góry. I nie pozwolicie swoim potomkom zejść na równinę do dzieci Kaina mordercy bo wiecie że nieprzyjaźń panuje miedzy nami od dnia kiedy on zgładził Abla." Pobłogosławił Jareda, swojego pierworodnego i przykazał mu troszczyć się o ciało Adama i kazał mu przysiąc, mówiąc do niego w tych słowach: "Nie odstąpisz od ciała naszego ojca Adama do końca swojego życia i będziesz zarządzał swoim ludem w niewinności i świętości." Mahalaleel zmarł mając 895 lat, drugiego dnia miesiąca Nîsân (kwiecień), pierwszego dnia tygodnia (niedziela), trzeciej godziny dnia, kiedy Noe miał 34 lata. A Jared, jego pierworodny zabalsamował go i pochował w Jaskini Skarbów, a lud opłakiwał go przez 40 dni.29
Jared, jego syn, dorósł i stanął przed Bogiem (w Jaskini Skarbów). Był doskonałym i idealnym mężczyzną o wszelkich zaletach i ciągle się modlił w dzień i w nocy. Ze względu na jego doskonałe zalety i ciągłą modlitwę jego życie było dłuższe niż jego dzieci. A w latach Jareda w 500 roku jego życia, dzieci Seta złamały przysięgę którą ich ojcowie wymogli na nich. I zaczęli schodzić ze Świętej Góry do obozowiska niegodziwości dzieci Kaina mordercy i w ten sposób odbył się upadek dzieci Seta.30
W tych latach rzemieślnicy grzechu i apostołowie Szatana pojawili się, bo on był ich nauczycielem. Wszedł i władał nimi i zasiał w nich ziarno popełniania błędu, przez które miał miejsce upadek dzieci Seta.
Ojcowie kościoła egipskiego i etiopskiego opisują historię upadku Szatana w szczegółach. Według nich Szatan lub Satnâ?l był wielce zdziwiony pięknem i splendorem słońca i księżyca i Czwartego Dnia tygodnia ogłosił, że ustawi sobie tron ponad gwiazdami i stanie się równym Bogu. Tydzień po stworzeniu Adama, Szatan wypowiedział wojnę boskim zastępom niebieskim. Te dowodzone były przez Michała i składały się z 120,000 jeźdźców, 600,000 z tarczami, 700,000 posłańców w rydwanach ognia, 700,000 z pochodniami, 800,000 ze sztyletami ognia, 1,000,000 z procami, 500,000 z toporami ognia, 300,000 z ognistymi krzyżami, 400,000 z lampami. Aniołowie zakrzyknęli do bitwy i zaczęła się walka, Szatan zaatakował i rozproszył zastępy, oni się przegrupowali, ale Szatan ponownie ich rozproszył i zmusił do ucieczki. Wtedy Bóg dał aniołom Krzyż Światła który nosił legendę "W imię Ojca i Syna i Świętego Ducha". A kiedy zaatakowali rzesze ciemności z tym krzyżem, Szatan osłabł i wycofał się ze swoimi siłami, a Michał zrzucił ich do piekła. Legenda abisyńska mówi że Szatan był wysoki na 1,700 łokci, a jego ręka na 70 łokci długa, a stopa 7,000 łokci długa; jego usta były na 40 łokci głębokie a twarz taka szeroka jak odległość dnia podróży, a długość jego brwi jak odległość trzech dni podróży. [z Księgi tajemnic nieba i ziemi]. Prototyp tej wielkiej bitwy w niebie pomiędzy siłami światła i ciemności, można znaleźć w starożytnych egipskich tekstach religijnych w więcej niż jednej formie. W najstarszej formie Set, diabeł, powstał przeciwko Her-ur, bogu nieba, którego głównymi symbolami są słońce i księżyc i został całkowicie pokonany. W innej formie Set atakuje boga słońca Ra, i jest przez niego pokonany, a wielki sprzymierzeniec Seta nazwany Apel (Apôphis), i wszyscy jego przyjaciele i diabły (Sebau), zostali pokonani i paleni codziennie. Gdzie indziej Set wypowiada wojnę Horusowi, synowi Ozyrysa, i samemu Ozyrysowi i zostaje pokonany. Koptyjska wersja legendy została zapożyczona ze starego hieroglificznego tekstu a potem przeniesiona do chrześcijaństwa. Porównaj co następuje: "Kiedy Szatan zobaczył Adama zasiadającego na wielkim tronie z koroną chwały na głowie i berłem w ręce i wszystkich aniołów oddających mu cześć, wypełnił go gniew. A kiedy Bóg powiedział do niego: "Chodź, bo ty także czcić będziesz mój obraz i podobieństwo". Szatan odmówił, i przyjmując arogancką i obraźliwą postawę, powiedział: "To on powinien oddawać cześć mnie, bo to ja byłem stworzony przed jego istnieniem". Kiedy Ojciec zobaczył jego despotyczne nastawienie, wiedział, że niegodziwość i bunt Szatana dosięgły najwyższego szczytu. Nakazał żołnierzom niebieskim by zabrali mu władzę którą dzierżył, zdarli z niego zbroje, i strącili go z nieba na ziemię. Szatan był największym z aniołów i Bóg zrobił go dowodzącym siłami niebieskimi, a w dokumencie który trzymał Szatan zapisane były wszystkie imiona aniołów, którymi dowodził. Znając ich imiona, miał nad nimi władzę absolutną. Kiedy Bóg zobaczył że aniołowie się zawahali by zabrać mu dokument, rozkazał im przynieść ostry zakrzywiony nóż i dźgnąć go w bok, a potem przez ciało aż do kręgosłupa, i Szatan nie mógł już stać prosto. Cherubin powalił go, złamał mu skrzydła i żebra, a on stał się bezsilny, potem wygnał go z nieba na ziemię. Stał się najważniejszym z diabłów i przewodnikiem tych którzy zostali wygnani z nieba razem z nim i którzy od tego czasu byli diabłami (z Budge, Coptic Martyrdoms, strona 484).