Krzysztof Kolumb urodził się 31 października 1451 roku na terytorium Republiki Genui. Jego ojciec, Domenico, jest handlarzem wełny i sera. Jego matką jest Susanna Fontanarossa z Genui. Krzysztof ma trzech braci, Bartolomeo, Giovanniego i Giacomo, oraz siostrę Bianchinettę. Jego lata młodzieńcze są raczej beztroskie.

Kolumbowie to dość zamożna rodzina, ale także ciężko pracująca. Z wyboru rodziców Krzysztof nie uczęszcza do zwykłych szkół, a cała jego znakomita wiedza szkolna będzie czerpana z cierpliwej pracy ojca, który uczy go także czytać z gwiazd i rysować mapy geograficzne. Ojciec jest prawdziwym miłośnikiem nauki i uda mu się przekazać tę pasję również swoim dzieciom.

Młody Krzysztof jest wysokim, krzepkim blondynem. Ma ambitny i niespokojny charakter. Jego pierwszy bezpośredni kontakt z morzem, żywiołem kształtującym jego przeznaczenie i zmienne losy, następuje w wieku 10 lat. To miłość od pierwszego wejrzenia, która będzie trwać wiecznie.

Kiedy byłem młody – Kolumb pisze w swoich Dziennikach – uwielbiałem spędzać długie godziny w wodzie, obserwując następujące po sobie fale, przepływ prądów. Czasami próbowałem wody morskiej, aby posmakować soli, i po zmienności zasolenia mogłem określić, kiedy jesteśmy blisko ujścia strumienia. Morze zawsze było dla mnie wszystkim. Z dala od niego nie jestem kompletny.

W 1470 roku rodzina Kolumbów przenosi się do Savony, gdzie zajmują się zarządzaniem tawerną. Krzysztof często pomaga rodzicom w codziennych obowiązkach, jednak nie chce iść w ślady ojca. Zdecydował już, jaką drogą chce w życiu podążać, i po kilku miesiącach znajduje się już na francuskim statku wojskowym, który uczestniczy w wyprawie do Królestwa Neapolu. Krzysztof chce spędzić życie przemierzając morze.

Jest jeszcze młodym chłopakiem, jednak od razu wykazuje nie tylko doskonałe umiejętności żeglarskie, ale także głowę do interesów, co nie pozostaje niezauważone.

W 1473 roku rozpoczyna praktykę jako handlowiec w służbie zamożnej rodziny genueńskiej, Centurione. Praca ta daje mu możliwość żeglugi po Morzu Śródziemnym i Atlantyku, od wybrzeży Afryki po Wyspy Brytyjskie. Według niektórych świadków w 1477 r. dotknął nawet Islandii. Ogromna, długa i trudna podróż, według ówczesnych parametrów, ale bardzo mała w porównaniu z tymi, które przygotował dla niego los.

Pewne jest, że praca w charakterze handlarza przynosi Krzysztofowi małą fortunę, która pozwala mu przenieść się z jednym z braci do Lizbony, gdzie zostanie przez kilka lat. To tu pozna Filipę, córkę portugalskiego arystokraty, której przeznaczeniem będzie stać się jego żoną, a w 1480 roku matką jego pierwszego syna, Diego.

Hiszpania, Kastylia, 1 maja 1486 roku. Pałac Królewski króla Ferdynanda i królowej Izabeli.

– Przynoszę złe wieści, Kolumbie – mówi Izabela Kastylijska, po tym jak Kolumb ukląkł u jej stóp.

– Złe, moja królowo? – odpowiada Kolumb, patrząc na nią z dołu. – W jakim sensie, jeśli mogę zapytać?

– Moi eksperci twierdzą, że twoja podróż, którą promujesz od miesięcy, jest nie do odbycia. Szacowana przez ciebie odległość między Hiszpanią a Indiami jest zbyt krótka. Według moich ekspertów jest ona co najmniej cztery razy dłuższa. Żaden statek nigdy nie byłby w stanie sobie z tym poradzić.

– Ja ... ja ... – jąka się Kolumb. – Nie zgadzam się, moja królowo. Twoi eksperci, wybacz mi, ale się mylą! Tę podróż da się odbyć, ja to mogę zrobić! Wszystko, o co proszę, moja królowo, to trzy wytrzymałe karawele, wystarczające zapasy i ludzie, którzy mają odwagę iść za mną...

– Podziwiam twoją odwagę, Kolumbie, ale, jak wiesz, mój kraj jest zaangażowany w wojnę z niewiernymi. Obecnie nie mamy środków do wydania na pełne fantazji projekty bez ekonomicznego zwrotu…

– Moja królowo, proszę – nalega Kolumb, teraz błagalnym głosem. – Wasza Wysokość niech mi zaufa. Mogę uczynić Hiszpanię najbogatszym krajem w historii. Mogę przywieźć tak wiele bogactw, które sfinansowałyby nie tylko wojnę z niewiernymi, ale także podbój Ziemi Świętej! Wasza Wysokość musi dać mi tylko szansę…

– Moja odpowiedź brzmi nie, marynarzu – mówi Izabela. – Ale wierzę w ciebie i wierzę, że jesteś przeznaczony do wielkich rzeczy. Powiedzmy, że mam do tego szósty zmysł. Od dziś będziesz mieszkać z nami na dworze. Każę dać ci pensję na utrzymanie, a ty nikomu nie powiesz o swoim projekcie dotyczącym Indii. A może za jakiś czas, kiedy wojna się skończy, porozmawiamy o nim ponownie…

– Dobrze, moja królowo. Poczekam na swoją chwilę, a kiedy nadejdzie, obiecuję ci, że odniosę sukces i nasze imiona zostaną trwale zapisane w historii!

Żeglarz, poszukiwacz przygód, kapitan, admirał, odkrywca, bohater.

Ale także kolonialista, właściciel niewolników, agresywny, wściekły, a czasem nawet bezwzględny dowódca.

Krzysztof Kolumb, człowiek, który dopłynął do wybrzeży Ameryki w październiku 1492 roku po podróży, która przeszła do historii, był właśnie tym wszystkim. Człowiekiem z dwiema duszami. Dzielny Genueńczyk, wyposażony w niezwykłą dawkę geniuszu, ducha przygody i intuicję, będzie bohaterem dwóch wydarzeń tak ważnych, że zapisze się na kartach historii.

Z jednej strony będzie liderem, który poprowadzi Europę do Nowego Świata, kontynentu wówczas nieznanego nawet kartografom i geografom, otwierając tym samym nowe przestrzenie, bogactwa i nieskończone możliwości dla Starego Kontynentu.

Z drugiej jednak strony zainicjuje jedno z największych ludobójstw w historii ludzkości: ludobójstwo rdzennych Amerykanów trwające przez cały XVI wiek.