Krzyk zranionej duszy - Oliwia Ołtarzewska

i chciałabym

tak po prostu

zatopić się w oceanie pełnym różanych serc

i żeby te róże miały kolce

najostrzejsze ze wszystkich

bo nie lubię sielanki

nie chcę Cię mieć,

jeśli nie zasłużyłam

jesteś piękny jak te róże kwitnące na wietrze

piękny jak wschodzące słońce

jak wzburzone nocą fale oceanu

jesteś tak samo piękny jak i niebezpieczny

Twoje kolce ranią dogłębnie

kocham Cię

i nie chcę aby Cię tego pozbawili

kiedy o Tobie myślę

moje serce boli jak nigdy

ale wiesz

ten ból jest dobry

to on przypomina mi o tym, że żyję

i że kocham tak jak jeszcze nigdy wcześniej

całym swoim pokaleczonym sercem

umarłam,

by narodzić się na nowo

jak feniks z popiołów

umarłam,

by dostrzec to,

czego nie widziałam za życia

umarłam

i choć wciąż żyłam

to moje serce zdeptane leżało u Twoich stóp

umarłam

i narodziłam się na nowo,

by w końcu dostrzec to, co niewidzialne

umarłam,

zobaczyłam tych wszystkich ludzi nad moim grobem

i to, że wcale nie byłam taka niewidzialna

umarłam,

choć wciąż żyję

umarłam,

by narodzić się jako zupełnie inna osoba

umarłam,

by żyć i odzyskać to, co mi zabraliście