I. Urodzony przywódca

I

Uro­dzony przy­wódca

Beilong, Ligvash

Życie toczyło się dalej. Świat nie sta­nął w miej­scu. Gdy Jenny i Koni cho­dzili na lek­cje tańca, widzieli dzieci, które mijały ich na rowe­rach. Wyda­wały rado­sne okrzyki, a potem nie­zbyt dys­kret­nie wska­zy­wały na tę dwójkę pal­cami. Ptaki sia­dały na owo­co­wych drze­wach. Śpie­wały, stro­sząc piórka i usi­łu­jąc sku­sić part­nerki, które upo­rczy­wie odwra­cały głowy. Ptasi zalot­nicy przy­cią­gnęli jed­nak uwagę kocura. Oparł łapy o mur i wpa­try­wał się w swoje nie­do­szłe zdo­by­cze, macha­jąc przy tym ogo­nem. Jenny kuc­nęła, aby zro­bić mu zdję­cie. Koni przy­po­mi­nał sobie pierw­sze dni po śmierci matki. Tak bar­dzo iry­to­wało go wów­czas, że wszystko wokół żyło. Chciał, aby świat usechł wraz z nią. Nie mógł znieść cudzego śmie­chu. Spo­koj­nych roz­mów. Widoku rodzin. I dopiero w Ligva­shu dotarło do niego, że tak naprawdę ni­gdy nie prze­szedł żałoby tak, jak powi­nien. Był pod­porą dla wszyst­kich innych. Sam nie miał się o kogo oprzeć. Śmierć Kra­skiego na powrót otwo­rzyła pudełko, które długo pozo­sta­wało zamknięte. Za każ­dym razem, gdy sły­szał o jego wypadku, myślał o matce. A jed­nak teraz chciał, aby życie toczyło się dalej. Musiał mieć pew­ność, że to jesz­cze nie koniec.

- Roz­pie­ścili nas tymi dwoma tygo­dniami w Beilongu. Cie­kawe, czy taki był pier­wotny plan, czy też zmie­nili go pod nas - powie­działa Jenny.

Podra­pała grzbiet burego kota, który wycią­gnął się z zado­wo­le­niem, naj­wy­raź­niej zapo­mi­na­jąc o kolo­ro­wych pta­kach. Swo­boda poru­sza­nia się po oko­licy była ulotna. Jenny i Koni musieli przejść osiem­set metrów wzdłuż zadba­nego osie­dla. Spraw­dzano, czy nie zba­czają z wyzna­czo­nej im ścieżki. Syn­tia wcze­śniej poin­for­mo­wała swo­ich pod­opiecz­nych o kame­rach zamon­to­wa­nych w ogro­dze­niu. Począt­kowo więc uda­wali, że ich nie ma. Póź­niej po pro­stu weszło im to krew. Beilong, a raczej część mia­sta, którą przed­sta­wiono uczest­ni­kom pro­jektu, przy­po­mi­nał domek dla lalek. Świeżo malo­wany, pełen este­tycz­nych detali i cie­szący oko, a jed­nak usta­wiony gdzieś pośrodku wiel­kiego bała­ganu. Cho­ciaż na początku wyjazdu tury­ści byli nasta­wieni na szu­ka­nie pod­stępu, dys­kret­nie nagry­wali opusz­czone lub pospiesz­nie remon­to­wane hotele i robili masę zdjęć wize­run­ków dyk­ta­to­rów, to coś się zmie­niło. Pły­nęli z prą­dem. Pozwo­lili, aby ktoś prze­sta­wiał ich jak lalki z punktu a do punktu b. I abso­lut­nie wszy­scy czuli, że coś się zmie­niło.

- Ty też masz wra­że­nie, że po powro­cie z parku i śmierci Kra­skiego nastał jakiś spo­kój? Coś na kształt chwi­lo­wego zawie­sze­nia broni? - zapy­tała Jenny.

Kon­rad sły­szał stu­kot jej butów ude­rza­ją­cych o chod­nik. Jenny wyjąt­kowo upodo­bała sobie obcasy Syn­tii i trzeba przy­znać, że bar­dzo dobrze się w nich pre­zen­to­wała. Szła tak bli­sko. Była na wycią­gnię­cie ręki. Ich palce i ramiona dzie­liły cen­ty­me­try, lecz żadne z nich nie prze­kro­czyło tej nie­wi­dzial­nej bariery. Tutaj nie cho­dziło tylko o to, że ukry­wali się przed kame­rami. Po pro­stu spali wtu­leni w sie­bie. I cało­wali się wtedy, kiedy było bar­dzo źle. Ni­gdy nie nazy­wali jed­nak rodzą­cego się mię­dzy nimi uczu­cia. Wie­dzieli, że w pew­nym momen­cie zostaną roz­dzie­leni. Naj­pew­niej na zawsze. Dla­tego naj­ła­twiej było cie­szyć się chwilą, zamiast mar­twić się o przy­szłość. Pro­blem pole­gał jed­nak na tym, że Jenny cały czas myślała, co nastąpi po pro­gra­mie. Kon­rad tak samo. Żadne z nich nie mówiło gło­śno o tych oba­wach, chcąc wza­jem­nie się odcią­żyć. Naiw­nie wie­rzyli, że tej dru­giej oso­bie naprawdę udaje się zapo­mnieć choć na chwilę.

- Myślę, że traf­nie to uję­łaś. Pew­nie Raki Bork tylko czeka, aż emo­cje opadną, i będzie miał w pla­nach kolejne wyzwa­nia - powie­dział Koni.

- Też tak uwa­żam. Swoją drogą, dzi­siaj ma być wyemi­to­wany odci­nek z par­kiem. To zna­czy, tak osza­co­wa­łam po tym, co mówił Raki. Ostatni skoń­czył się na naszym prze­pa­ko­wy­wa­niu - stwier­dziła Jenny.

- Zoba­czymy, jak nas oce­nią. Żałuję, że nie mogę poczy­tać komen­ta­rzy w inter­ne­cie. W zasa­dzie to naj­bar­dziej inte­re­suje mnie moment z pocię­ciem namiotu. Cie­kawe, czy pokażą to w tele­wi­zji.

Na wzmiankę o namio­cie Jenny uśmiech­nęła się do wła­snych myśli.

- Prze­ło­mem dla Ligvań­czy­ków na pewno będzie to, że pro­gram burzy dotych­czas usta­loną hie­rar­chię - powie­działa.

- Co dokład­nie masz na myślisz? - zapy­tał, cho­ciaż prze­czu­wał, co zaraz usły­szy.

- Tu nie ma leka­rzy i futai. Podzia­łów na tych, któ­rzy pia­stują ważne i mniej istotne sta­no­wi­ska. Nie ma osób, któ­rym z jakie­goś powodu powinno się wię­cej wyba­czać. Wszy­scy sta­li­śmy się uczest­ni­kami.

Dziew­czyna wycią­gnęła dło­nie ku górze, jakby ten gest miał pod­kre­ślić poczu­cie wol­no­ści, jakie ją ogar­nęło. Jej słowa wydały się Kon­ra­dowi bar­dzo śmiałe. W pierw­szym odru­chu patrzył nawet na torebkę zawie­szoną na jej ramie­niu i tylko cze­kał, aż ukryty w niej tele­fon zawi­bruje. Ten jed­nak mil­czał. Być może dla­tego, że Jenny nie prze­sa­dziła. Jakoś udało jej się zgrab­nie lawi­ro­wać mię­dzy tym, co dozwo­lone a zaka­zane.

- No tak, i każdy ma moż­li­wość zapre­zen­to­wać swój cha­rak­ter.

Kon­rad miał na końcu języka, że wiele jesz­cze zależy od mon­ta­ży­stów. Sam dosko­nale wie­dział, jak w zmyślny spo­sób można zgrab­nie uciąć nie­które frag­menty. Nie dzie­lił się z Jenny tymi uwa­gami, ponie­waż zale­żało mu na spo­koju dziew­czyny. W końcu ich oczom uka­zał się niski, jasny budy­nek z dużymi oknami. Kon­struk­cja bazo­wała na drew­nie i bam­bu­sie, a nie­wielki ogró­dek wie­czo­rami oświe­tlały papie­rowe lam­piony. Nim para z dru­żyny fio­le­to­wej zdą­żyła wejść na teren budynku, Syn­tia prze­su­nęła bam­bu­sowe drzwi. Z wnę­trza wybie­gło sześć dziew­czy­nek. Nie mogły mieć wię­cej niż dzie­więć lat. W geście sza­cunku pokło­niły się swo­jej men­torce. Ta odpowie­działa im tym samym, ale z typową dla sie­bie, wystu­dio­waną gra­cją. Przy­szłe bale­riny chwy­ciły ple­caki i ruszyły w stronę wyj­ścia. Na widok Jen­ni­shi i Koniego rów­nież oddały pokłon. Nie zada­wały żad­nych pytań. Nie szep­tały, nim nie znik­nęły im z pola widze­nia. Dosko­nale wie­działy, że ich nauczy­cielka przyj­muje uczest­ni­ków Pro­jektu Open­World. Mimo to, jak na Ligvanki przy­stało, mil­czały. Na pew­nym eta­pie życia nauczono je, że nie wypada być wścib­skim. I tak jak żaden prze­cho­dzień nie zada­wał futai oso­bi­stych pytań, tak też stro­nił od zacze­pia­nia prze­wod­ni­ków i tury­stów.

- No co tak sto­icie? Chodź­cie! - Syn­tia mach­nęła ręką w stronę swo­ich pod­opiecz­nych.

Miała na sobie jedwabną szatę, naj­pew­niej będącą luź­niej­szą formą ligvań­skiego stroju tra­dy­cyj­nego. Z atła­so­wej torebki wyjęła papie­ro­śnicę. Zdą­żyła zapa­lić papie­rosa, zanim jej goście weszli na teren ogrodu.

- Widzę, że twoje zaję­cia cie­szą się zain­te­re­so­wa­niem - zagaił Koni.

W odróż­nie­niu od Ligvań­czy­ków nie uczono go trzy­ma­nia języka za zębami. Młode tan­cerki, które przed momen­tem wyszły ze szkółki tanecz­nej Syn­tii, musiały pocho­dzić z rodzin, które było stać na takie zaję­cia. Może poli­ty­ków? Albo jakichś dygni­ta­rzy?

- Ow­szem, ale to dopiero począ­tek. Dopóki Ligvash nie zaan­ga­żo­wał się w Pro­jekt Open­World i nie nasta­wił na póź­niej­sze przy­ję­cie tury­stów, pro­wa­dzi­łam głów­nie zaję­cia z baletu. Rodzina Nur­sich go uwiel­biała. Wia­domo więc, że Ligvań­czycy też - oznaj­miła z uśmie­chem.

Na tym eta­pie zna­jo­mo­ści Koni i Jenny potra­fili jed­nak roz­po­znać momenty, w któ­rych Syn­tia pozwa­lała sobie na tę sub­telną, led­wie wyczu­walną nutę cyni­zmu. To był jeden z nich.

- I uwa­żasz, że teraz wzro­śnie popyt na naukę naszego ojczy­stego tańca ligvań­skiego? - zapy­tała Jen­ni­shi.

Syn­tia powoli wypu­ściła dym z ust. Wie­działa, że na tara­sie, mniej wię­cej nad jej głową, zamon­to­wano kamerę. Ist­niało więc duże praw­do­po­do­bień­stwo, że i ten frag­ment ukaże się w tele­wi­zji.

- Oczy­wi­ście. Jesz­cze wspo­mni­cie moje słowa, ale jestem pewna, że nasz taniec ludowy będzie hitem. Zresztą w mojej opi­nii Beilong okaże się tury­styczną mekką. To nie­sa­mo­wite miej­sce, ale mniej­sza o to. Na takie roz­wa­ża­nia przyj­dzie czas przy her­batce. Za pięć minut widzimy się na par­kie­cie. Dołożę wszel­kich sta­rań, by nauczyć was jak naj­wię­cej.

Głos Syn­tii brzmiał nie­zwy­kle poważ­nie. Po wielu poprzed­nich pró­bach Jenny i Koni wie­dzieli, że kobieta pod­cho­dzi do powie­rzo­nego jej zada­nia bar­dzo ambi­cjo­nal­nie.

- Myślę, że ona może mieć rację. Pew­nie cały świat mówi teraz tylko o Ligva­shu - powie­dział Kon­rad, po tym jak przy­sta­nęli, by zdjąć buty w progu.

Od dłuż­szego czasu oboje funk­cjo­no­wali w sta­nie dziw­nego napię­cia. Koni czuł sztyw­ność ramion i pal­ców. Gdy tylko pomy­ślał o czymś bar­dziej stre­su­ją­cym, mię­śnie w jego ciele napi­nały się mimo­wol­nie. Wra­cał też ból na wyso­ko­ści mostka. Wyobra­żał sobie, że jakaś nie­wi­dzialna ręka ści­ska mu wnętrz­no­ści. Że coś przy­gniata płuca, utrud­nia­jąc oddy­cha­nie. I że czy­jeś oczy śle­dzą każdy jego ruch, choć z tym ostat­nim nie­wiele się mylił. Ale Koni dawał radę. Nie bał się, że ten stan wciąż będzie trwać. Prze­ra­żał go moment, w któ­rym się skoń­czy.

- Wciąż na nas patrzy - szep­nęła Jenny.

Unio­sła pod­bró­dek, wpa­tru­jąc się w punkt na ścia­nie. Jej fio­le­towe oczy błysz­czały z eks­cy­ta­cji. Kon­rad rów­nież spoj­rzał w tym kie­runku. Naprze­ciwko drzwi wisiały trzy por­trety. Dwa powie­szono niżej. Jeden nad nimi. Zwy­kły obser­wa­tor mógłby uznać, że Syn­tia w ten spo­sób wyróż­niła panu­ją­cego władcę. Koni i Jenny rozu­mieli jed­nak tę drobną sym­bo­likę. Keram Nursi patrzył na nich oce­nia­jąco ze zło­tych ram. Podob­nie jego pier­wo­rodny syn Keram Danki Nursi. Góru­jący nad nimi Lei Nursi miał w twa­rzy coś dobro­tli­wego. Ist­niało praw­do­po­do­bień­stwo, że w świe­tle ostat­nich wyda­rzeń Koni zaczął patrzeć na niego ina­czej.

- Mamy anioła stróża - odpo­wie­dział cicho.

Wtem Syn­tia prze­su­nęła drzwi i pew­nym kro­kiem wpa­ro­wała do środka. Spoj­rzała na Jen­ni­shi, na Kon­rada, po czym zmarsz­czyła czoło. Wie­działa, na co patrzyli. Domy­ślała się też, o czym myślą. Temat Leia Nur­siego prze­wi­jał się w ich domu każ­dego wie­czoru od śmierci Rafała Kra­sow­skiego. Jenny i Koni chcieli wie­dzieć wię­cej. Zada­wali jej różne pyta­nia, ale w tej kwe­stii Syn­tia była dość powścią­gliwa. Nie­ważne, jak bar­dzo się sta­rali. Otrzy­my­wali lako­niczne odpo­wie­dzi. Kobieta nie opo­wia­dała im, jaki pry­wat­nie był Lei Nursi. Nie mówiła o jego moty­wa­cjach i nie roz­wo­dziła się na temat ich spo­tkań.

"W razie wąt­pli­wo­ści wyślij­cie SMS-a. Ja opo­wie­dzia­łam wam swoją wer­sję histo­rii. Moja jest kon­kret­nie zwią­zana z Nishą. Czy przy­jaź­ni­li­śmy się we troje? Oczy­wi­ście. Jego obecna sytu­acja jest zgoła inna od mojej. Nie będę wypo­wia­dać się za kogoś" - powie­działa sta­now­czo, gdy ostat­nio pró­bo­wali na nią naci­skać.

- Wspar­cie Opatrz­no­ści zawsze się przyda. Nic wam jed­nak nie pomoże, jeżeli będzie­cie tak po pro­stu stać i modlić się do wize­runku naszego wodza. Powin­ni­ście już cze­kać prze­brani w sali lustrza­nej - pona­gliła ich.

Wyko­nali jej pole­ce­nie niczym posłuszni ucznio­wie. Bez słowa prze­su­nęli kolejne drzwi i ruszyli pro­sto do szatni. Pięć minut póź­niej cała trójka weszła do sali lustrza­nej. Syn­tia stała przy otwar­tym oknie. Cie­płe świa­tło oświe­tlało jej syl­wetkę i spra­wiało, że wzory na trzy­ma­nym przez nią wachla­rzu poły­ski­wały. Bez­wied­nie prze­su­wała pal­cem po jego kra­wę­dzi.

- Zacznijmy od cie­bie, Jen­ni­shi. Pokaż, czego się nauczy­łaś.

Syn­tia pod­rzu­ciła wachlarz i z cichym zdu­mie­niem obser­wo­wała, jak dziew­czyna z gra­cją go łapie. Rola Jen­ni­shi była nie­po­rów­ny­wal­nie trud­niej­sza. To ona zaczy­nała, part­ner dołą­czał do niej póź­niej. Kiedy Raki Bork wyzna­czył Syn­tii aku­rat to zada­nie, nie kryła obaw. Ligvań­ski taniec naro­dowy był trudny. Nie wszy­scy pamię­tali, że opo­wia­dał histo­rię pozna­nia rybaka oraz nimfy wod­nej, która miała go ocza­ro­wać. Syn­tia nie mówiła o tym na głos, ale czuła ogromną pre­sję. Chciała jak naj­le­piej nauczyć tańca swo­ich pod­opiecz­nych. Mieli zachwy­cić widow­nię, nie stać się obiek­tem żar­tów, a o to wcale nie było trudno. Instruk­torka tańca szybko zorien­to­wała się jed­nak, że jej pod­opieczni radzili sobie cał­kiem nie­źle. Powoli pode­szła do magne­to­fonu. Ski­nęła na Jen­ni­shi, która sta­nęła na nie­wiel­kim drew­nia­nym pode­ście.

- Gotowa?

Gdy dziew­czyna przy­tak­nęła, Syn­tia włą­czyła muzykę. Jenny roz­ło­żyła ręce na boki i kuc­nęła. Cze­kała, aż wybrzmią odpo­wied­nie nuty. W końcu powoli zaczęła się pod­no­sić. Biała jedwabna szata falo­wała niczym woda z każ­dym jej ruchem. Dłu­gie rękawy spły­wały z jej ramion, gdy uno­siła ręce.

- Ma nie­sa­mo­witą pamięć mię­śniową - szep­nęła Syn­tia tak, że tylko sto­jący tuż obok Kon­rad mógł ją usły­szeć.

Nie lubiła prze­sad­nie chwa­lić uczniów. Wycho­dziła z zało­że­nia, że dobrzy tan­ce­rze to tacy, któ­rzy dużo od sie­bie wyma­gają. Jej celem jako instruk­torki nie było spra­wie­nie, by obro­śli w piórka.

- Głowa do góry! Nie bój się! - krzyk­nęła.

Jenny wła­śnie zro­biła obrót. Następ­nie znów usta­wiła się przo­dem do Syn­tii i Kon­rada. Czuła napię­cie w ciele. Wie­lo­krot­nie pro­szono ją, aby się nie bała, a następ­nie wpro­wa­dzano w kolejny życiowy kosz­mar. Taka wła­śnie była rze­czy­wi­stość futai. Sekundy poczu­cia braku kon­troli wybiły ją z rytmu. Wachlarz upadł na pod­łogę. Jenny kuc­nęła, aby go pod­nieść. Wydu­kała prze­pro­siny i już chciała kon­ty­nu­ować taniec, kiedy Syn­tia wyłą­czyła muzykę. Zastu­kała dłu­gimi paznok­ciami w odtwa­rzacz. Jenny cze­kała na jakąś repry­mendę, ale Syn­tia mil­czała. Jen­ni­shi czuła, że musi coś powie­dzieć:

- Prze­pra­szam. Pomy­li­łam się.

- Roz­pro­szy­łam cię - stwier­dziła Syn­tia.

- Nie jestem pewna. To naj­trud­niej­szy moment.

- Spró­bujmy jesz­cze raz. Pamię­taj o pro­stej posta­wie. Ufaj swo­jemu ciału.

Murong, Ligvash

Spoj­rzał na notatki przy­bite do tablicy kor­ko­wej, cho­ciaż dosko­nale wie­dział, co na nich zoba­czy. Za godzinę wszy­scy uczest­nicy usiądą wraz z Rakim do wspól­nej kola­cji, a to ozna­czało kolejne spo­tka­nie z dorad­cami i oglą­da­nie wszyst­kiego na żywo. Gdyby Lei Nursi miał wybór, zaszyłby się tu. W swoim małym, ale przy­tul­nym gabi­ne­cie. Sie­dział na skó­rza­nym fotelu oto­czony meblami wyko­na­nymi z dobrej jako­ści lakie­ro­wa­nego drewna. Pomiesz­cze­nie wypeł­niała świeża woń jaśminu. Uwiel­biał go, dla­tego kazał kupo­wać odświe­ża­cze i świece o tym zapa­chu. Yoshi Naren pach­niał jaśmi­nem, lecz nikt już o tym nie pamię­tał. Zabrał tę małą, słodką tajem­nicę do grobu, podob­nie jak wiele innych. Zde­cy­do­wa­nie bar­dziej mrocz­nych. Lei Nursi bar­dzo dobrze wspo­mi­nał ban­kiet, na któ­rym widzieli się po raz ostatni. Matka uwiel­biała obco­wać ze sztuką. Ojciec ota­czać się waż­nymi ludźmi. Brat robić wszystko, co zado­woli rodzi­ców. Dzie­więt­na­sto­letni wów­czas Lei czuł ogromną bez­rad­ność. Patrzył na okru­cień­stwo, ale nie mógł nic zro­bić. Matka na każ­dym kroku wyty­kała mu jakieś błędy. Ojciec powta­rzał, że jest słaby. A brat robił i jedno, i dru­gie, ponie­waż zawsze bez­gra­nicz­nie popie­rał rodzi­ców. Cza­sami Lei Nursi pozo­sta­wał nie­wi­dzialny, ale lubił te chwile. Dzięki nim cho­ciaż na moment sta­wał się decy­zyjny. Jak wtedy, gdy nie­po­strze­że­nie wsu­nął rękę pod stół, aby podać Yoshiemu kartkę. Tak bar­dzo nie chciał go wtedy stra­cić i czuł, że wyda­rzy się naj­gor­sze.

Mój drogi,

oni mnie nie­na­wi­dzą. Jestem tylko trze­cim ele­men­tem nie­pa­su­ją­cym do ukła­danki. Takim, który ni­gdy niczego nie osią­gnie. Mogę tylko patrzeć, a widzę, do czego pro­wa­dzi wła­dza. To nie­koń­czące się pasmo okro­pieństw. Nie ryzy­kuj. Pro­szę. Nie chcę, byś tam szedł. Ten świat jest zły. Mam w nim tylko cie­bie. Nie zosta­wiaj mnie. Nie zatrzy­masz ich. To zbyt nie­bez­pieczne. Oni obrócą wszystko w popiół.

Kocham Cię,

L.N.

Lei Nursi nie chciał, aby Yoshi tak czyn­nie anga­żo­wał się w prze­rzu­ca­nie ludzi. Zauwa­żył drobne zmiany w zacho­wa­niu ojca - cho­dził zado­wo­lony, zachwa­lał Gamina, mówił, że coś wie, i szep­tał o prze­bie­głych zdraj­cach. Lei nie wie­dział, na ile te małe oznaki są alar­mu­jące, a na ile jego żyjący w cią­głym stre­sie orga­nizm reaguje w irra­cjo­nalny spo­sób. Po pro­stu chciał, żeby Yoshi na jakiś czas sobie odpu­ścił. Ale nie. Poszedł pomóc prze­rzu­cić Rinę Wang. Tydzień po tej ostat­niej wspól­nej kola­cji rebe­lian­tów wyła­pały woj­ska Gamina, który pro­wa­dził swoje wła­sne śledz­two. Egze­ku­cja nie była publiczna. Media poin­for­mo­wały o niej po fak­cie. Lei Nursi dobrze zapa­mię­tał moment, w któ­rym się dowie­dział.

Jak co dzień zasie­dli do śnia­da­nia w rezy­den­cji w Murongu. Wszystko prze­bie­gało zgod­nie z har­mo­no­gra­mem. Punk­tu­al­nie o godzi­nie dzie­wią­tej zajęli miej­sca przy stole w jadalni. Ojciec był tra­dy­cjo­na­li­stą. Spro­wa­dził wiele anty­ków. Prze­suwne szklane drzwi odgra­dzał ażu­rowy para­wan o pół­ko­li­stym kształ­cie. Za szybą znaj­do­wał się mały wewnętrzny ogród. Rosła w nim czarna sosna japoń­ska, spro­wa­dzona na życze­nie matki. Stro­fo­wany od dziecka Lei wyćwi­czył w sobie umie­jęt­ność wyłą­cza­nia się. Kiedy inni pro­wa­dzili roz­mowy, w któ­rych nie chciał uczest­ni­czyć, po pro­stu wle­piał wzrok w drzewo. W tym świe­cie nie mógł sprze­ci­wić się ojcu. Jak mógł ucie­kać przed kimś, kto był ido­lem całego narodu? Jedyną nadzieją. Naj­więk­szym zbawcą. Nie­malże bogiem. W pra­sie i tele­wi­zji powta­rzano legendy o wspa­nia­łym ojcu narodu. Wielki Keram Nursi był wszę­dzie. A Lei musiał szu­kać spe­cjal­nych szu­flad w gło­wie, aby przed nim uciec.

Tego pamięt­nego dnia coś zachwiało usta­lony porzą­dek świata. Led­wie zdą­żyli usiąść, gdy Keram Nursi rzu­cił na stół dwie gazety. I Lei pojął, że tym razem nie ma ucieczki. Nie pomoże prze­cze­ka­nie lub spo­glą­da­nie w drzewo. W nagłówku było coś o zdraj­cach Ligva­shu. Dzie­więt­na­sto­letni wów­czas chło­pak pospiesz­nie prze­czy­tał nazwi­ska stra­co­nych. Yoshi Naren. Baki Naren. Jakże bole­sne były te cztery pro­ste wyrazy. Ojciec coś mówił. Chyba krzy­czał. Uno­sił ręce do góry i wska­zy­wał na matkę. Lei nie pamię­tał jego słów. Nie docho­dziły do niego. Potrze­bo­wał schro­nie­nia. Wybiegł z jadalni. Zamknął się w pokoju. Zro­zu­miał, że nie zdoła funk­cjo­no­wać w takim świe­cie. Ligvash gnił od środka, a on razem z nim.

Puka­nie do drzwi otrzeź­wiło Leia Nur­siego. Sie­dział w swoim gabi­ne­cie. Miał czter­dzie­ści jeden lat. Ojciec znik­nął. Brat znik­nął. Matka też znik­nęła. Pozo­stał salon z wido­kiem na sosnę japoń­ską. I tabun natar­czy­wych, sta­rych poli­ty­ków. Nie mógł tak po pro­stu się ich pozbyć. Nie dzia­łał tak, jak Keram Nursi. Sie­dział przed ekra­nem lap­topa. Pró­bo­wał uspo­koić drże­nie rąk, moc­niej zaci­ska­jąc palce na dłu­go­pi­sie. Puka­nie roz­le­gło się ponow­nie.

- Pro­szę wejść! - krzyk­nął w końcu.

Męska dłoń nie­śmiało naci­snęła klamkę. Ver­nik Berm miał nie­spełna trzy­dzie­ści lat, gdy roz­po­czął pracę jako sekre­tarz w biu­rze Kerama Nur­siego. Ten sto­sun­kowo krótki okres odbił się jed­nak na jego psy­chice. Jedy­nie osoby prze­by­wa­jące w naj­bliż­szym oto­cze­niu daw­nego wodza wie­działy o jego napa­dach zło­ści. Zasłu­żo­nym pozwo­lił grzać się w swoim bla­sku. Nagra­dzał dobrym sło­wem. Zapro­sze­niem w ważne miej­sca. Pre­zen­tem. Pod­wyżką. Potra­fił jed­nak zga­nić tak, że Ver­nik przy­cho­dził do biura na trzę­są­cych się nogach. Inni pra­cow­nicy rywa­li­zo­wali mię­dzy sobą. Każdy chciał przy­po­do­bać się świa­tłu narodu. Być wyróż­nio­nym. Doce­nio­nym. Nawet zmiana wła­dzy nie wyple­niła do końca sta­rych nawy­ków. Miej­sca zmar­łych zajęli inni dygni­ta­rze, a cza­sem ich dzieci, ponie­waż wiele sta­no­wisk było w Ligva­shu dzie­dzicz­nych. Lei Nursi wie­dział, że nie ugrun­tuje dosta­tecz­nie swo­jej pozy­cji, dopóki nie będzie miał dzie­dzica. Wyobra­żał sobie sce­na­riusz, w któ­rym w razie wypadku wła­dzę po nim przej­mie kanc­lerz Lang Ter­man. Swój urząd objął po ojcu, więc to wszystko mia­łoby sens. Długo plot­ko­wano po tym, jak ze wszyst­kich wysoko posta­wio­nych osób to wła­śnie Ver­nik Berm został mia­no­wany oso­bi­stym doradcą wodza. I nikt nie wziął pod uwagę, że Lei Nursi świa­do­mie wybrał naj­bar­dziej potulną osobę.

- Dzień dobry w Ligva­shu - powie­dział uprzej­mie Ver­nik i się ukło­nił.

- Opatrz­ność nad nami czuwa. Zamknij drzwi - rzekł Lei Nursi.

Nim pole­cił doradcy, by usiadł na fotelu, spoj­rzał na ekran moni­tora. Kamera znaj­do­wała się pod sufi­tem w sali lustrza­nej Syn­tii. Jen­ni­shi stała na pode­ście w lek­kiej, bia­łej sza­cie. Pod­rzu­ciła wachlarz i zła­pała go w locie, obra­ca­jąc się przy tym zgrab­nie. Po karku Nur­siego prze­bie­gły dresz­cze. Przy­po­mniał sobie Yoshiego. Momen­tami widział go w Jenny. Miała podobną gra­cję. I uśmiech. Była jedyną na tym świe­cie potom­ki­nią braci Naren. Lei Nursi mógł się oszu­ki­wać. Mówić, że pomaga dziew­czy­nie, ponie­waż jest to winny jej matce. W rze­czy­wi­sto­ści górę brały zde­cy­do­wa­nie bar­dziej oso­bi­ste pobudki.

- Raki Bork pisał, że kola­cja jest gotowa. Za dwa­dzie­ścia minut mają przyjść uczest­nicy. Wszystko w salce kon­fe­ren­cyj­nej dopięte na ostatni guzik. Kanc­lerz Ter­man już czeka. Zaraz powinni poja­wić się rów­nież mini­stra roz­woju i tech­no­lo­gii oraz mini­ster kul­tury i tury­styki - mówił doradca.

Ver­nik Berm był zawsze punk­tu­alny i dosko­nale przy­go­to­wany. Postronna osoba mogłaby odnieść wra­że­nie, że nie mówił, ale czy­tał swoją wypo­wiedź z zeszytu. On wpro­wa­dził jed­nak sze­reg czyn­no­ści, które miały na celu pomóc mu na wypa­dek zetknię­cia z kimś, kto spró­buje wytknąć błędy. Zyskał takie sta­no­wi­sko, że za wszelką cenę był gotów o nie wal­czyć.

- Tury­styki... - powtó­rzył Lei Nursi z uśmie­chem. - Zobacz, jak to fan­ta­stycz­nie brzmi. Jesz­cze nie­dawno to okre­śle­nie nie funk­cjo­no­wało w naszym słow­nic­twie. Dobrze, że je dopi­sa­li­śmy.

Obró­cił się na fotelu w stronę Ver­nika. Ten sie­dział w nieco luź­nym gar­ni­tu­rze. Ner­wowo popra­wiał koł­nie­rzyk przy nie­na­tu­ral­nie szczu­płej szyi. Wszyst­kie spo­tka­nia doty­czące orga­ni­za­cji Pro­jektu Open­World bar­dzo go stre­so­wały. Przy­glą­dał się już innym dygni­ta­rzom oglą­da­ją­cym frag­menty wido­wi­ska w salce kino­wej. Sły­szał, jak kom­ple­men­to­wali pomy­sło­wość wiel­kiego wodza. Prze­czu­wał, że ten sche­mat znowu się powtó­rzy.

- To prawda. Pod­jął pan wiele świa­tłych i odważ­nych decy­zji. Ligvash roz­wija się jak ni­gdy dotąd.

Lei Nursi mruk­nął nie­kon­tro­lo­wa­nie. Potrze­bo­wał namiastki kom­fortu. Jed­no­znacz­nego sprzy­mie­rzeńca w tym całym bała­ga­nie. Osoby, która cho­ciaż na moment wyj­mie ten cho­lerny kij z tyłka i pogada z nim jak nor­malny czło­wiek. Raki Bork tak potra­fił. Lei nie zawsze zga­dzał się ze wszyst­kim, co on mówi, a jed­nak zda­rzały się momenty, w któ­rych doświad­czali względ­nie swo­bod­nej wymiany zdań. Pro­blem pole­gał na tym, że Raki Bork prze­by­wał w Beilongu, a Lei potrze­bo­wał wspar­cia na miej­scu.

- Usta­li­li­śmy już, żebyś mówił do mnie nor­mal­nie, kiedy jeste­śmy sami. Na ty. Był­bym bar­dzo wdzięczny, gdy­by­śmy pozo­stali przy tym ukła­dzie - powie­dział.

- Rozu­miem, ale to dla mnie trudne. W końcu jest pan... To zna­czy jesteś słoń­cem narodu. Wielki Keram Nursi kładł duży nacisk na takie gra­nice.

Bez względu na to, ile lat minęło, Lei Nursi nadał sły­szał porów­na­nia do swo­jego ojca. Szcze­rze ich nie­na­wi­dził. Na pew­nym eta­pie uświa­do­mił sobie jed­nak, że nie zdoła z tym wal­czyć.

- Wpad­nij dzi­siaj do mnie wie­czo­rem. Zapra­szam na whi­skey. Szo­fer odwie­zie cię potem do domu. Musimy poroz­ma­wiać o kwe­stii, którą czę­sto ostat­nio pró­bu­jesz ze mną poru­szać. Tak na spo­koj­nie - rzekł Lei.

Okre­śle­nie "na spo­koj­nie" odnio­sło sku­tek odwrotny do zamie­rzo­nego. Ver­nik spiął się jesz­cze bar­dziej. Ścią­gnął ramiona i wypro­sto­wał chudą szyję niczym struś. Przed laty Keram Nursi rów­nież zapra­szał do sie­bie wyż­szych rangą urzęd­ni­ków. Bywało, że nie wszy­scy wra­cali potem do domu. Ktoś został aresz­to­wany. Przed posia­dło­ścią cze­kała ochrona.

- Oczy­wi­ście.

- Ver­nik, prze­stań dygać. Prze­cież dobrze mnie znasz. To prawda, Pro­jekt Open­World zmie­nił tro­chę dyna­mikę naszej zna­jo­mo­ści, ale nic złego się nie wyda­rzy. Musisz to sobie uświa­do­mić, dobrze? - powie­dział spo­koj­nie.

Cho­ciaż w pomiesz­cze­niu sie­dzieli cał­kiem sami, Ver­nik obej­rzał się za sie­bie. Tak jakby spraw­dzał, czy nikt nie pod­słu­chuje. Prze­łknął ślinę. Nie­pew­nie pochy­lił się w stronę prze­ło­żo­nego.

- Podzi­wiam pana, że pan nie czuje żad­nego lęku przed tymi tury­stami. Trzeba być naprawdę bar­dzo, bar­dzo wybitną jed­nostką. Ja bym się stre­so­wał. Tak sobie myślę, że może zechcą nam w jakiś spo­sób zaszko­dzić...

Lei Nursi zaci­snął usta w wąską kre­skę. Dobrze znał Ver­nika. On nie mówił takich rze­czy bez powodu. Musiał coś gdzieś usły­szeć. Może pod­słu­chał roz­mowę innych dygni­ta­rzy, któ­rzy lawi­ro­wali na gra­nicy pod­wa­że­nia auto­ry­tetu Nur­siego.

- Naprawdę uwa­żasz, że jestem słoń­cem narodu? - zapy­tał.

Ver­nik zamru­gał. Nie spo­dzie­wał się takiego pyta­nia.

- Oczy­wi­ście. To nie­pod­wa­żalne.

- Skoro jest to nie­pod­wa­żalne, powi­nie­neś zaufać moim wybo­rom. Nie wierz plot­kom, bo to nie zapro­wa­dzi cię do niczego dobrego. Potrzebny mi jest doradca, który myśli samo­dziel­nie. Masz celne uwagi i wła­śnie to w tobie lubię. Ocze­kuję jed­nak bez­względ­nej lojal­no­ści. Musisz wie­rzyć w moje pomy­sły. Bro­nić ich. Stać za mną murem. Możesz być ze mną szczery, gdy roz­ma­wiamy w cztery oczy. Powta­rza­łem ci to wie­lo­krot­nie. Jesteś w sta­nie się o to posta­rać?

- Tak, tak. Nie wąt­pię w cie­bie...

Ugryzł się w język, aby nie dodać "pro­szę pana". Lei Nursi wiele by dał, aby mieć takiego doradcę jak Syn­tia albo Nisha. Potrze­bo­wał kogoś, kto nie widzi w nim ani boga, ani zagro­że­nia. Musiał jed­nak radzić sobie z zasta­nym sta­nem rze­czy.

- Pomó­wimy o tym dokład­niej wie­czo­rem. Czas ucieka. Z pew­no­ścią reszta już czeka w sali kino­wej.

Lei Nursi wstał z miej­sca. Popra­wił dwa fio­le­towe pasy trzy­ma­jące jego szatę. Czę­ściej można było zoba­czyć go w tra­dy­cyj­nym ligvań­skim stroju niż w gar­ni­tu­rze. Na ścia­nie tuż obok drzwi wisiało lustro. Kiedy zoba­czył w nim swoje odbi­cie, znów przy­po­mniał sobie o Jenny. O Yoshim. Ponow­nie zapiekł go ten dawny ból. Nie­wy­krzy­czany. Skry­wany gdzieś w środku. Wyszedł z gabi­netu. Ver­nik Berm podą­żał za nim jak pies. Skrę­cili w boczny kory­tarz. Ochro­nia­rze strze­gący drzwi do salki ukło­nili się nisko przed dyk­ta­to­rem. Lei Nursi czuł się ogrom­nie samotny. Cały czas uda­wał bez­tro­sko miłego. Wie­dział, że jeżeli za bar­dzo się postawi, będzie na świecz­niku. Nie o to mu cho­dziło.

- Dzień dobry w Ligva­shu! - zawo­łał po tym, jak pchnął dwu­skrzy­dłowe drzwi.

Na jego twa­rzy poja­wił się sze­roki, wystu­dio­wany uśmiech. Wszy­scy gwał­tow­nie wstali. Jakby ktoś rzu­cił na nich jakiś urok. Lei Nursi zwykł oso­bi­ście witać swo­ich gości. Zaczął od kobiety. Naj­pierw uści­snął dłoń mini­strze roz­woju i tech­no­lo­gii - Kimi Nguyen, a póź­niej mini­strowi kul­tury i tury­styki - Kie­nowi Hai. Dopiero potem powi­tał kanc­le­rza Ter­mana. Zgod­nie z zasadą, aby wro­gów trzy­mać bli­sko, usiadł obok niego.

- Dobrze pan wygląda. Jak żona? Zdro­wie dopi­suje? - zapy­tał, jed­no­znacz­nie dając mu odczuć, że pamięta o ich ostat­niej roz­mo­wie.

- Miło, że pan pyta. Ma ter­min na czwar­tek. Nie mogę uwie­rzyć. Będę miał syna. - Lang Ter­man się uśmiech­nął.

- To naprawdę wspa­niałe wie­ści. Naj­lep­sze.

Lei Nursi pokle­pał go po ramie­niu. Skry­cie nie zno­sił samego sie­bie w takich sytu­acjach. Ter­man potra­fił być okrut­nym czło­wie­kiem. Podob­nie jak jego ojciec. Dyk­ta­tor musiał jed­nak zacho­wy­wać pozory. Wymie­nili jesz­cze kilka uprzej­mych zdań. Lei kątem oka śle­dził moment, w któ­rym Ver­nik pod­szedł do lap­topa. Coś usta­wił, po czym na prze­dzie­lo­nym na pół ekra­nie wyświe­tlił im się widok z dwóch kamer. Oglą­da­nie roz­mów wszyst­kich uczest­ni­ków pro­jektu na żywo zawsze przy­no­siło im naj­więk­sze emo­cje.

- Trzeba przy­znać, że zada­nie Vasha i Nor­berta jest obiek­tyw­nie naj­trud­niej­sze. Może i szkoli ich wybitny mistrz sztuk walki, ale w tak krót­kim cza­sie trudno opa­no­wać wszyst­kie ruchy. To naprawdę skom­pli­ko­wane. Mam nadzieję, że zosta­nie doce­nione przez widzów - rzekł kanc­lerz Ter­man.

W wyobraźni Lei Nursi wła­śnie odgryzł mu się jakąś ciętą ripo­stą. Pro­blem pole­gał jed­nak na tym, że nie chciał zdra­dzać swo­jej wyjąt­ko­wej sym­pa­tii do Jenny. Po tym, jak sta­nął murem za Kon­ra­dem, nie­któ­rzy i tak mogli się cze­goś domy­ślać. Na szczę­ście zare­ago­wała Kimi Nguyen.

- Śmiem twier­dzić, że nasz naro­dowy taniec jest rów­nie skom­pli­ko­wany. Koniego i Jenny czeka trudne zada­nie - powie­działa mini­stra.

Lang Ter­man uśmiech­nął się pobłaż­li­wie.

- Nie porów­ny­wał­bym sztuk walki do tańca.

- A ja tak. Tre­no­wa­łam jedno i dru­gie. Dobrze wiem, co mówię.

Sytu­acje takie jak ta spra­wiały, że na czole Ver­nika zaczęły lśnić kro­ple potu. Na szczę­ście na ekra­nie poja­wiły się pierw­sze osoby. Wszel­kie roz­mowy na sali momen­tal­nie uci­chły. Raki Bork usiadł u szczytu stołu, jak przy­stało na gospo­da­rza. Cier­pli­wie cze­kał, aż jego pod­opieczni zajmą miej­sca. Każ­demu z nich przy­pięto mikro­fon, a piątka wyjąt­ko­wych widzów ze sto­licy dokład­nie ana­li­zo­wała zacho­wa­nie uczest­ni­ków. Wielu z nich miało swo­ich fawo­ry­tów. W Murongu obsta­wiano już zakłady, kto z prze­wod­ni­ków otrzyma wizę do Chin. Lei Nursi zacho­wy­wał pozorną neu­tral­ność, cho­ciaż posta­no­wił, by w uła­mek swo­jego planu wpro­wa­dzić poten­cjal­nego sojusz­nika.

II. Obserwatorzy

II

Obser­wa­to­rzy

Beilong, Ligvash

Jenny i Koni cały dzień spę­dzili w biegu. Od razu po zakoń­cze­niu prób Syn­tia pod­wio­zła ich na plażę, gdzie odby­wało się spo­tka­nie z Rakim. Za każ­dym razem Kon­rada zaska­ki­wała pre­cy­zja, z jaką ekipa zadbała o całą sce­ne­rię. Drogę wyzna­czały bam­bu­sowe pochod­nie, a na pia­sku roz­sy­pano płatki kwia­tów. U pod­nóża sie­dział już Raki Bork, pozdra­wia­jąc wszyst­kich swoim sze­ro­kim uśmie­chem. Miał na sobie cienką koszulę z hawaj­skim moty­wem i nowe oku­lary o jakimś kosmicz­nym kształ­cie. Fil­mowcy nagry­wali każdy krok uczest­ni­ków. Aż do momentu, w któ­rym usie­dli na wyzna­czo­nych miej­scach.

- Dzień dobry w Ligva­shu - powi­tał ich Raki Bork.

- Opatrz­ność nad nami czuwa - odpo­wie­działa chó­rem para z dru­żyny fio­le­to­wej.

Koni nawet nie zauwa­żył, w któ­rym momen­cie to powie­dze­nie tak bar­dzo weszło mu w krew. Wyma­wiał je wręcz machi­nal­nie.

- Pocze­kajmy jesz­cze kilka minut. Zaraz doj­dzie reszta - rzekł Raki.

Przy stole bra­ko­wało jedy­nie Nor­berta i Vasha. Pozo­stali sie­dzieli na swo­ich miej­scach. Zauwa­żyli, że kamer było wię­cej niż zwy­kle. Na obru­sie pomię­dzy świecz­kami roz­sy­pano małe muszelki. Jenny chwy­ciła jedną z nich. Bez­wied­nie zaczęła obra­cać ją w pal­cach.

- Usły­szymy dzi­siaj jakąś ważną infor­ma­cję? - zapy­tał Johann.

Raki Bork uśmiech­nął się podejrz­li­wie.

- Pocze­kajmy z ogło­sze­niami do przyj­ścia pozo­sta­łych uczest­ni­ków. Zdra­dzę, że zagramy w pewną grę.

Kilka osób wymie­niło spoj­rze­nia nad sto­łami. Kon­ra­dowi mimo­wol­nie zaczęło udzie­lać się ich zde­ner­wo­wa­nie. Nie byli w dżun­gli i nic nie wska­zy­wało na to, aby w ciągu kilku sekund musieli chwy­tać ple­caki i ruszać w drogę. Na tym eta­pie wie­dział jed­nak, że gierki psy­cho­lo­giczne potra­fią wpro­wa­dzić jesz­cze więk­sze zamie­sza­nie.

- O, idą. - Pierre wska­zał na chło­pa­ków z dru­żyny czer­wo­nej.

Szli gęsiego. Naj­pierw na ścieżkę wkro­czył Nor­bert z zawa­diac­kim uśmie­chem i wysoko pod­nie­sioną głową. Za nim wszedł Vash. Niby wie­dział, że przed kame­rami powi­nien pre­zen­to­wać się jak naj­le­piej, ale stres zja­dał go od środka i było to po nim widać. Wie­dział, jaki odci­nek wyemi­to­wano ostat­nio. Przez ten cho­lerny namiot nie prze­spał kilku nocy. Nor­bert ema­no­wał wład­czą ener­gią, która nie udzie­liła się Vashowi. Przy nim czuł się jak w szpi­talu przy ordy­na­to­rze. Tylko oni dwaj ponad wszyst­kimi. Wytłu­ma­czył sobie, że uka­rał innych za naiw­ność. To tylko gra. Prze­cież nikomu nic się nie stało. Teraz jed­nak szedł ze sztyw­nymi z prze­ję­cia ramio­nami. Myślał tylko o tym, jak ten czyn został uka­zany w tele­wi­zji. Kilka razy roz­wa­żał, by zadzwo­nić do kanc­le­rza Ter­mana i zapy­tać go o zda­nie. Potem wma­wiał sobie, że nie wypada tak postą­pić.

- Dzień dobry w Ligva­shu! Pano­wie, widzę, lekko spóź­nieni - przy­wi­tał ich Raki Bork.

Nor­bert pod­wi­nął rękaw koszuli, eks­po­nu­jąc srebrny zega­rek. Zastu­kał w tar­czę.

- Tylko dwie minutki - zauwa­żył.

- Opatrz­ność nad nami czuwa - wtrą­cił Vash i dys­kret­nie pocią­gnął Nor­biego za mate­riał koszuli przy łok­ciu.

Wczo­raj odbyli już roz­mowę na temat ocie­pla­nia wize­runku, lecz naj­wy­raź­niej Węgier zdą­żył już o tym zapo­mnieć.

- Ach, tak, tak. Opatrz­ność czuwa - powie­dział Nor­bert, ale tro­chę na odczep­nego.

Raki Bork nie wyglą­dał na szcze­gól­nie ura­żo­nego. Patrzył na tę dwójkę znad unie­sio­nych oku­la­rów, a kąciki jego ust wciąż były unie­sione.

- Cie­szę się, że jeste­śmy już w kom­ple­cie. Nim przej­dziemy do kola­cji, mam dla was małą grę. Nie mar­tw­cie się. To nic trud­nego. Ostat­nio zaj­muje was wyko­ny­wa­nie zadań z men­to­rami. Jestem tego świa­domy. Gra będzie miała na celu skło­nie­nie was do myśle­nia. Zoba­czymy, kto jest dobry w zga­dy­wanki. - To powie­dziaw­szy, zakla­skał w dło­nie.

Wów­czas do męż­czy­zny pode­szła Ligvanka z kwia­tem we wło­sach, w tra­dy­cyj­nym stroju ludo­wym. Pod­czas pobytu w Beilongu wie­lo­krot­nie obsłu­gi­wała ich pod­czas kola­cji. Podała Rakiemu złotą kopertę. Pro­wa­dzący, zamiast roze­rwać papier, zaczął się nią wachlo­wać.

- Och, zro­biło się gorąco. Też czu­je­cie tę atmos­ferę?

Po nie­tę­gich minach uczest­ni­ków widział, że wole­liby przejść do sedna. Jedy­nie Nor­bert sie­dział dziw­nie zre­lak­so­wany. Jenny pod sto­łem zaci­snęła dłoń na kola­nie. Miała ochotę zła­pać rękę Kon­rada. Zawsze tak robiła w stre­su­ją­cych chwi­lach, gdy zosta­wali sami. Vash sie­dział naprze­ciwko. Nie patrzył na Rakiego, lecz na nią. Jen­ni­shi nie ucie­kała wzro­kiem. Prze­ciw­nie. Pozwo­liła na to, by toczyli niemą walkę na spoj­rze­nia. W końcu unio­sła brew.

- Czu­jesz atmos­ferę, Vash?

W pro­gra­mie pra­wie wcale nie mieli ze sobą kon­taktu sam na sam. To zabu­rzyło dotych­cza­sową dyna­mikę ich zna­jo­mo­ści. Jenny stała się sil­niej­sza. Vash miał wra­że­nie, że malał w jej oczach. Chciał odzy­skać grunt pod nogami. Nie rozu­miał, dla­czego wszystko zaczęło się walić! Prze­cież był na tak uprzy­wi­le­jo­wa­nej pozy­cji. Żaden inny uczest­nik nie miał po swo­jej stro­nie kanc­le­rza Ter­mana.

- Chło­pak chyba zanie­mó­wił z wra­że­nia - par­sk­nęła Nora, na co Cry­stal zachi­cho­tała pod nosem.

- No dobrze, myślę, że wszy­scy są już gotowi - stwier­dził Raki Bork i odchrząk­nął. - Dro­dzy uczest­nicy, jak dobrze wie­cie, jeste­śmy już po emi­sji trzech odcin­ków. Nasi rodacy oglą­dają pro­gram w tele­wi­zji, ale żeby sko­men­to­wać odcinki, muszą udać się do kawia­renki inter­ne­to­wej. Ina­czej wygląda sytu­acja w przy­padku Chiń­czy­ków. Oni nie mają takich regu­la­cji i korzy­stają z inter­netu w każ­dym moż­li­wym miej­scu.

Wszy­scy zamil­kli i w sku­pie­niu obser­wo­wali każdy ruch gospo­da­rza. Ten wresz­cie roze­rwał kopertę, po czym wyjął z niej kilka kar­tek.

- Pod frag­men­tami nowego odcinka na naszych pro­fi­lach w mediach spo­łecz­no­ścio­wych poja­wiły się liczne komen­ta­rze. Wybra­li­śmy te, które mają naj­wię­cej polu­bień i doty­czą kon­kret­nych osób. Dzięki temu będzie­cie mogli poznać opi­nię inter­nau­tów na wasz temat.

Pod­czas gdy tury­ści, któ­rzy w ojczy­stych kra­jach mają stały dostęp do inter­netu, zasta­na­wiali się, ile komen­ta­rzy musieli usu­nąć ligvań­scy mode­ra­to­rzy, prze­wod­nicy wyglą­dali na nie­sa­mo­wi­cie prze­ję­tych. Denki i Jinato zasło­nili usta z wra­że­nia, a Cry­stal wstrzy­mała oddech. Vash prze­raź­li­wie zbladł. Wyglą­dał tak, jakby zaraz miał zemdleć.

- Nie wiem, czy warto się tym przej­mo­wać. W inter­ne­cie jest wielu hej­te­rów. Będą cze­kać na porażkę uczest­ni­ków pro­gramu. Nie mówię tylko o pro­jek­cie Open­World, ale ogól­nie o rze­czach wyświe­tla­nych w tele­wi­zji. Ludzie czę­sto wyle­wają w ten spo­sób swoje złe emo­cje. Zazdrość, fru­stra­cje i tak dalej - rzekł Nor­bert.

Tajem­ni­czy uśmiech nie znik­nął z twa­rzy Rakiego.

- Ależ tylko od was zależy, jak się odnie­sie­cie do tych komen­ta­rzy. Nikt wam prze­cież nie każe brać ich na poważ­nie. Nasza gra będzie pole­gać na tym, że ja prze­czy­tam trzy komen­ta­rze odno­szące się do kon­kret­nego uczest­nika, a wy będzie­cie musieli zgad­nąć, o kim mowa.

To jedno zda­nie utem­pe­ro­wało butę tury­stów. Uśmie­chy znik­nęły, bo dotarło do nich, że nie tylko usły­szą ocenę przy­pad­ko­wych inter­nau­tów. Będą musieli oce­nić sie­bie nawza­jem. Raki Bork wysu­nął z koperty pierw­szą kartkę.

- To jak? Możemy zaczy­nać? - zapy­tał.

Zebrani poki­wali gło­wami. Jenny mini­mal­nie przy­lgnęła do Kon­rada. Ich ramiona deli­kat­nie się zetknęły. Patrzyli na Rakiego, lecz mimo to dali sobie ulotną namiastkę bli­sko­ści. Koni myślał o ostat­niej roz­mo­wie Jen­ni­shi z Kra­skim. Nagra­nia z tego incy­dentu krą­żyły po sieci. Zasta­na­wiał się, czy fak­tycz­nie zasiały taki chaos. Naj­bar­dziej nie­po­koił go sce­na­riusz, w któ­rym ktoś spró­bo­wałby oczer­nić dziew­czynę.

- Nie widzę sprze­ci­wów. W takim razie pozwól­cie, że zacznę. - Ponow­nie odchrząk­nął, roz­pro­sto­wał kartkę i zaczął czy­tać:

Jest cia­po­waty i ma dużo szczę­ścia, ale w sumie trudno go nie lubić.

Dobrali się ide­al­nie. To tro­chę tak, jakby głu­chy pro­wa­dził śle­pego, a jed­nak zawsze mu się udaje.

Sły­sza­łem, że Ligvań­czycy są uważni i pra­co­wici, a ten żyje w swoim wła­snym świe­cie. Cho­ciaż trzeba przy­znać, że z tury­stą dobrali się ide­al­nie.

Jenny ukrad­kiem spoj­rzała na Kon­rada. Na tym eta­pie dosko­nale wie­działa, że myślą podob­nie. Z wia­do­mość wyni­kało, iż cho­dziło o Ligvań­czyka. Wzmianka o szczę­ściu od razu pod­su­nęła im sytu­ację z namio­tem. Tę, w któ­rej pomo­gli parze z dru­żyny żół­tej. Nim jed­nak zdą­żyli się ode­zwać, Johann pod­niósł rękę.

- Tak? - zapy­tał Raki Bork.

Nie­miec wyglą­dał na nieco spię­tego. Uśmiech­nął się tro­chę krzywo w stronę Jinato.

- Wybacz, stary. Myślę, że tutaj cho­dzi o cie­bie. To nie tak, że zga­dzam się z tymi wszyst­kimi komen­ta­rzami. Nic z tych rze­czy. Po pro­stu fak­tycz­nie ty i Pierre jeste­ście ide­al­nie dobrani, ale jakby w swoim świe­cie.

Jinato mach­nął na to ręką. Nie wyglą­dał na szcze­gól­nie ura­żo­nego, cho­ciaż mogły to być tylko pozory.

- Zga­dłeś! - Roz­ra­do­wany Raki kla­snął w dło­nie.

Nor­ber­towi momen­tal­nie zrze­dła mina.

- Hej, momen­cik. A to nie miało być tak, że wszy­scy obsta­wiają i ana­li­zu­jemy, kto zgadł?

- Nie. Jest tak, że odpo­wiada ten, kto pierw­szy pod­nie­sie rękę. Jeżeli odpo­wie błęd­nie, pyta­nie prze­cho­dzi na kolejną osobę. Ina­czej gra­li­by­śmy w tę grę do jutra, a kola­cja nie może cze­kać - rzekł spo­koj­nie Raki Bork.

- Wcze­śniej o tym nie mówi­łeś - wytknął Nor­bert.

- To teraz mówię.

Iry­ta­cja tury­sty zupeł­nie nie ruszała gospo­da­rza. Nawet nie drgnęła mu powieka, gdy się­gnął do koperty, aby wyjąć z niej kolejną kartkę. Od razu zaczął czy­tać:

Na tle dwóch pozo­sta­łych jest nudna. Wyraź­nie odstaje.

Wszy­scy coś robią, tylko nie ona. Naj­mniej rzuca się w oczy.

To kolejna osoba w cie­niu tury­sty. Liczy­łem na wię­cej.

Kon­rad usły­szał, jak Jenny wstrzy­muje oddech. Naj­bar­dziej zabo­lało go ostat­nie zda­nie. Bar­dzo nie chciał dzia­łać na nie­ko­rzyść dziew­czyny. Dopiero po chwili uzmy­sło­wił sobie, że ten opis zupeł­nie do niej nie pasuje. Jen­ni­shi robiła bar­dzo dużo. Była wyra­zi­sta. Już chciał pod­nieść rękę, ale Vash go uprze­dził.

- To komen­tarz o Jen­ni­shi - oznaj­mił bez waha­nia, gdy Raki Bork udzie­lił mu głosu.

- Nie, tu nie cho­dzi o Jenny.

Wów­czas druga dłoń bły­ska­wicz­nie zna­la­zła się w górze. Zgło­siła się Cry­stal. Spo­strze­gaw­czy obser­wa­tor dostrzegłby, że palce jej dłoni drżały. Ciemna grzywka kle­iła się do wil­got­nego czoła. Raki Bork wska­zał na dziew­czynę.

- Tu cho­dzi o mnie. Bez dwóch zdań. Nie mam cie­nia wąt­pli­wo­ści - powie­działa na jed­nym wde­chu.

Ewi­dent­nie te słowa bar­dzo dużo ją kosz­to­wały.

- Ej, można gło­so­wać na samego sie­bie? To tro­chę dziwne - ode­zwał się Nor­bert.

Wów­czas dziew­czyna fuk­nęła gło­śno. Na jej twa­rzy zago­ściła jakaś nowa emo­cja. Taka, któ­rej do tej pory Kon­rad nie widział.

- Nikt tego nie zabro­nił - odpo­wie­działa sta­now­czo.

W pierw­szym odru­chu Raki Bork chciał zare­ago­wać. Atmos­fera zro­biła się jed­nak gęsta. Cie­kawy roz­woju sytu­acji, posta­no­wił pocze­kać.

- No, ale to głu­pie. I w zasa­dzie przy­kre. Sama potwier­dzasz to, że jesteś nudna i niczym nie wyróż­niasz się na tle innych uczest­ni­ków.

Cry­stal zaci­snęła ręce na kra­wę­dzi stołu tak mocno, jakby miała ochotę go zmiaż­dżyć. Patrzyła Nor­ber­towi pro­sto w oczy.

- Chcesz wie­dzieć, co jest naprawdę przy­kre? - zapy­tała.

- No, dawaj. Zamie­niam się w słuch.

Tury­sta wyglą­dał na wylu­zo­wa­nego. Jego mina wyra­żała igno­ran­cję wobec całego świata. Spra­wiał wra­że­nie kogoś, kogo nic już nie zasko­czy. Ale Cry­stal wie­działa swoje. Miała nie­malże stu­pro­cen­tową pew­ność, że zaraz zbu­rzy ten cho­lerny mur.

- To, że nie życzysz wygra­nej swo­jemu tury­ście. Jego suk­ces po pro­stu cię nie inte­re­suje. Pro­wa­dzisz dys­ku­sje w taki spo­sób, aby wywo­łać sen­sa­cję. Zapewne masz w tym kon­kretny cel. Może chcesz zbu­do­wać popu­lar­ność na kon­tro­wer­sji? Widzę, że pod­pusz­czasz Vasha, aby robił naprawdę fatalne rze­czy. Po pro­gra­mie ogło­sisz, że tań­czył, jak mu zagra­łeś? Cały czas go upo­ka­rzasz. I zacho­wu­jesz się tak, jak­byś tego nie widział. On rów­nież jakoś na to przy­staje. Wasze cele są różne. Nie gra­cie do jed­nej bramki - wyle­wała z sie­bie potok słów, który zszo­ko­wał zgro­ma­dzo­nych.

Zapa­dła cisza. Osłu­piały Nor­bert patrzył na dziew­czynę, jakby sie­działa przed nim jakaś senna mara. Słowa Cry­stal wydały mu się absur­dalne. Nie mógł pojąć, jak ktoś tak cichy mógł nie­spo­dzie­wa­nie wybuch­nąć w taki spo­sób. Nora gwizd­nęła z uzna­niem. Ten gest dodat­kowo go roz­wście­czył.

- Co to za głu­poty i insy­nu­acje?

- Jestem peda­go­giem. Wykła­dam na uni­wer­sy­te­cie, ale wcze­śniej uczy­łam w szkole. Potra­fię przej­rzeć dru­giego czło­wieka - rze­kła hardo.

Vash zagryzł zęby. Sie­dział na krze­śle, led­wie zacho­wu­jąc pion. Naj­chęt­niej opadłby na nie bez­wład­nie niczym kukła. To wszystko było ponad jego siły. Ana­li­zo­wał każde słowo Cry­stal i uzmy­sło­wił sobie, że miała sporo racji.

- Zga­dzam się z tym. Pod­pu­ści­łeś Vasha. Nie sądzi­łeś, że on naprawdę potnie ten namiot - stwier­dził w pew­nym momen­cie Johann.

Sie­dzący obok Zan kiwał głową na znak, że popiera part­nera. Tego wie­czora do Cry­stal dotarło jedno. Nie może postę­po­wać tak, jak ją uczono. Naj­wyż­szy czas zapo­mnieć o szko­le­niu i ruszyć do przodu. Tu każdy powi­nien rzu­cać się w oczy.

Murong, Ligvash

Atmos­fera w salce kino­wej zro­biła się napięta. Lei Nursi widział, jak twarz kanc­le­rza Ter­mana bled­nie. To on wybrał dla Vasha Nor­berta. Dostał w tej kwe­stii pewną swo­bodę i wła­śnie uzmy­sło­wił sobie, jak duży popeł­nił błąd.

- Ludzie z Zachodu nie mogą poka­zy­wać nas jako bandy kre­ty­nów. Dziew­czyna ma rację. Sytu­acja z namio­tem była podej­rzana. Facet go pod­pu­ścił - oce­niła mini­stra Kimi Nguyen.

Ter­man zaci­skał ner­wowo zęby, a Lei Nursi zasta­na­wiał się, co myślał w tym momen­cie. Może już ana­li­zo­wał, jak zadzwo­nić do Vasha i usta­wić go do pionu? Wielki przy­wódca nie był taki głupi. Przez te wszyst­kie lata musiał bar­dzo dobrze poznać osoby ze swo­jego naj­bliż­szego oto­cze­nia. Razem z ich aspi­ra­cjami i marze­niami. Nie­gdyś wielki Keram Nursi sto­so­wał metodę kija. Chciał budzić strach. Zale­żało mu na zyska­niu respektu. Nie miał żad­nych opo­rów przed tym, by wyszar­py­wać go sobie siłą. Sam Keram Nursi nazy­wał sie­bie władcą suro­wym i spra­wie­dli­wym, cho­ciaż co do tego dru­giego Lei miał wąt­pli­wo­ści. Trzeba było jed­nak przy­znać, że roz­bu­do­wany sys­tem kar naprawdę dzia­łał sku­tecz­nie. Nawet doświad­czeni poli­tycy bali się repre­sji, a dono­si­ciel­stwo było na porządku dzien­nym. Lei Nursi nie kon­ty­nu­ował poli­tyki ojca. Odcho­dził od niej na tyle, na ile było to moż­liwe. W pew­nym momen­cie uświa­do­mił sobie jedno. Sam kij nie wystar­czał. Na jego końcu musiała być mar­chewka. Wymy­ślił więc dość nie­kon­wen­cjo­nalny spo­sób, by zachę­cić uni­ka­ją­cych wszel­kich zmian dygni­ta­rzy do popar­cia Pro­jektu Open­World.

- Cicho, cicho. Zoba­czymy, co będzie się teraz działo - rzekł mini­ster Kien Hai.

Wszy­scy wpa­try­wali się w ekran. Vash sie­dział sztywno, zaci­ska­jąc ręce na kra­wę­dzi stołu. Kilku uczest­ni­ków i Raki Bork patrzyli na Ligvań­czyka, jakby ocze­ki­wali od niego jakie­goś komen­ta­rza. Ten jed­nak mil­czał.

- No dobrze, w takim razie przejdźmy do kolej­nej osoby.

Lei Nursi widział, jak kanc­lerz Ter­man ner­wowo przy­gryza wargę. Pamię­tał, jak popro­sił go o roz­mowę przed emi­sją odcinka, w któ­rym Vash pociął namiot. Bła­gał, aby w mon­tażu usu­nąć pewne sceny.

"Pań­stwa Liston darzę szczerą przy­jaź­nią. Ich syn Vash wyka­zał się w tej sce­nie upo­rem i przy­po­mniał innym Ligvań­czy­kom ważne war­to­ści. Cho­ciażby taką, że trzeba być pra­co­wi­tym. Nie można sce­do­wać swo­ich obo­wiąz­ków na kogoś innego. Mar­twię się jed­nak, czy ta scena nie zosta­nie źle ode­brana. Czy da się coś z tym zro­bić?" - pytał wów­czas, a Lei dosko­nale wyczu­wał w jego gło­sie despe­ra­cję.

Przy­jął go z typo­wym dla sie­bie uśmie­chem. Podob­nie jak nie­gdyś ojciec, potra­fił robić dobrą minę do złej gry. Tego aku­rat go nauczono. Pozwo­lił Ter­ma­nowi wyne­go­cjo­wać mały kom­pro­mis. Drony nie krą­żyły nad namio­tami w nocy, dopóki para z dru­żyny zie­lo­nej nie włą­czyła przy­ci­sku na loka­li­za­to­rze. Wście­kły Johann udo­ku­men­to­wał jed­nak dzieło Vasha ze sto­sow­nym komen­ta­rzem, a wszyst­kie pliki prze­słał orga­ni­za­cji przy oka­zji wizyty w kawia­rence inter­ne­to­wej. Lei Nursi udał, że idzie Ter­ma­nowi na rękę. Pozwo­lił odro­binę przy­ciąć nie­które frag­menty. Te, na któ­rych Zan pra­wie pła­kał nad skalą znisz­czeń. Ter­man pró­bo­wał wyne­go­cjo­wać wię­cej, ale Lei Nursi posta­wił gra­nicę. Oczy­wi­ście z uśmie­chem na ustach, spo­koj­nie, budu­jąc taką nar­ra­cję, jakby i tak oka­zał Ter­ma­nowi nie­sa­mo­witą łaskę.

- Jak myśli­cie, kto będzie tym razem? - zapy­tała mini­stra Nguyen.

- Jestem cie­kawy, co powie­dzą o futai - odparł mini­ster Kien.

Raki Bork wyjął kartkę z cyta­tami z koperty. Uniósł brew, jakby zasko­czyła go ich treść. Zastu­kał pal­cami o blat, budu­jąc napię­cie, po czym zaczął czy­tać:

Niby naj­mniej się na tym zna, ale jego mate­riały są naj­lep­sze. Mam na myśli te z kamer pry­wat­nych. Inni nie dają tyle krę­cić Ligvań­czy­kom. Tu są dwie per­spek­tywy. Uwa­żam, że tak jest lepiej.

Typ miał nie­sa­mo­wi­tego farta i teraz żyje swoim naj­lep­szym życiem.

Szcze­rze? Jak to oglą­dam, to sobie myślę, że chciał­bym być na jego miej­scu. Cie­kawy jestem, jak potem pokażą dramę.

Tym razem to Nora jako pierw­sza pod­nio­sła dłoń. Zaraz po niej był Nor­bert. Cmok­nął z nie­za­do­wo­le­nia, widząc, że zdo­łała go uprze­dzić. Widzo­wie mil­czeli, spo­glą­da­jąc w ekran jak zahip­no­ty­zo­wani. Raki Bork miał rację. Ten pro­gram nie­sa­mo­wi­cie wcią­gał, a wraz z popu­lar­no­ścią szły ogromne pie­nią­dze.

Beilong, Ligvash

Uczest­nicy Pro­jektu Open­World coraz czę­ściej zapo­mi­nali, że są nagry­wani. Gdy do głosu docho­dziły praw­dziwe emo­cje, pew­nych rze­czy nie dało się uda­wać. Koni czuł ramię Jen­ni­shi przy swoim.

- Tak? - Raki Bork wska­zał na Norę.

Nor­weżka uśmiech­nęła się pod nosem i odgar­nęła z czoła jasną grzywkę.

- Drama suge­ruje mi dwie sytu­acje. Pierw­sza, która przy­cho­dzi mi na myśl, to oczy­wi­ście incy­dent z namio­tem - zaczęła, na co Zan i Johann zgod­nie poki­wali gło­wami. - Druga to dość nie­de­li­katne okre­śle­nie tego, co spo­tkało Rafała Kra­sow­skiego. Nie powie­dzia­ła­bym, aby Vash żył ostat­nio swoim naj­lep­szym życiem. Uwa­żam więc, że cho­dzi o Kon­rada.

Nor­bert rap­tow­nie spo­waż­niał, gdy tylko Nora wspo­mniała o Kra­skim. Ten temat był dla niego bar­dzo draż­liwy. Spra­wiał, że momen­tal­nie gasł. Koni też zacho­wy­wał powagę, a jed­nak nie wyglą­dał na aż tak poru­szo­nego.

- To dobra odpo­wiedź. Zga­dłaś - powie­dział Raki.

- Mam nadzieję, że się nie gnie­wasz, Koni. - Nora spoj­rzała na niego prze­pra­sza­jąco.

W odpo­wie­dzi mach­nął ręką.

- Skąd.

- A dla­czego miałby się gnie­wać? - ode­zwał się nagle Vash. - W końcu to jest... Jak to szło? Typ, który miał nie­sa­mo­wi­tego farta i teraz żyje swoim naj­lep­szym życiem.

Widział, że Koni i Jenny nie stro­nili od kon­taktu fizycz­nego. Dostrze­gał każdy dotyk, na który reszta uczest­ni­ków nie zwró­ciła uwagi. A może tylko uda­wała, że tego nie widzi? Bez zna­cze­nia. Vash widział wszystko i trudno było mu zwal­czyć kotłu­jącą się w środku złość. Teraz pró­bo­wał myśleć o tym, że ten cho­lerny pro­gram to tylko jakiś etap przej­ściowy. Naj­chęt­niej zre­zy­gno­wałby z udziału w nim, ale nie mógł. Po pierw­sze, nie było takiej moż­li­wo­ści. Po dru­gie, nie chciałby mieć takiej skazy na hono­rze. I w końcu po trze­cie, chciał obser­wo­wać Jenny.

- Możemy przejść do kolej­nych komen­ta­rzy? - zapy­tał Raki Bork, a gdy nikt nie zaprze­czył, wyjął z koperty kolejną kartkę i zaczął czy­tać:

Uwa­żam, że coś takiego jest nie­wy­ba­czalne. Powinni go wywa­lić z pro­gramu.

Było pod­kre­ślone, że to rywa­li­za­cja. Szcze­rze? To tamci byli naiwni, zro­bił, co mógł, dla swo­jej dru­żyny.

Po tru­pach do celu. Jak przy­cho­dzi co do czego, oka­zuje się, że to nie wykształ­ce­nie decy­duje o kul­tu­rze czło­wieka.

Vash wie­dział, że cho­dziło o niego. Mimo to nie odwa­żył się ode­zwać. Poczuł ulgę. Było o wiele lepiej, niż myślał. Szcze­gól­nie środ­kowy komen­tarz pod­niósł go na duchu. Stał się posta­cią kon­tro­wer­syjną, koja­rzoną z kon­kret­nej sceny, ale z pew­no­ścią bar­dzo wyra­zi­stą. Kilka osób szybko pod­nio­sło ręce. Ku swo­jemu zasko­cze­niu Vash spo­strzegł, że pierw­szy był Nor­bert.

- No nie patrz tak na mnie. - Uniósł ręce, jakby tym gestem chciał pod­kre­ślić swoją nie­win­ność. - To było oczy­wi­ste.

Nora gwizd­nęła. Prze­cią­gnęła się niczym kotka i skrzy­żo­wała ręce za głową. Na twa­rzy Cry­stal rów­nież zago­ścił uśmiech.

- Jakoś nie­miło się u was zro­biło, chło­paki - sko­men­to­wał Zann.

Raki Bork odchrząk­nął suge­styw­nie, a gdy uczest­nicy zamil­kli, ponow­nie się­gnął do koperty i prze­czy­tał:

Na pierw­szy rzut oka to taka cicha osoba, ale widzie­li­ście, jak spro­wa­dziła go do par­teru? Pró­bo­wał zada­wać oso­bi­ste pyta­nia i się skoń­czyło.

Sądzi­łam, że będzie bar­dziej zdy­stan­so­wana, a wydaje się po pro­stu ludzka. Jest zde­cy­do­wa­nie najbar­dziej wyra­zi­sta.

Typ miał ją za naiwną, ale jak się odgry­zła, to poszło mu w pięty. Pew­nych pytań się nie zadaje, a ona potrafi posta­wić gra­nicę.

Tym razem to Cry­stal jako pierw­sza pod­nio­sła rękę. Po tym, jak Raki Bork udzie­lił jej głosu, powie­działa:

- Nora?

Gospo­darz odmow­nie pokrę­cił głową. Wtedy zgło­siło się kil­koro uczest­ni­ków. Pierw­szy był jed­nak Kon­rad. Raki Bork wska­zał na niego.

- Mowa o Jen­ni­shi - rzekł pew­nie.

- Poprawna odpo­wiedź - oznaj­mił Raki.

Po tych sło­wach mię­dzy brwiami Nor­berta poja­wiła się pio­nowa zmarszczka. Coś mu nie paso­wało.

- Moment, kogo niby spro­wa­dziła do par­teru?

Kon­rad przy­po­mniał sobie roz­pacz chło­paka po śmierci Kra­skiego. Dotarło do niego, że nikt z uczest­ni­ków nie widział ostat­niego połą­cze­nia Jen­ni­shi z Rafa­łem. O tej wymia­nie zdań wie­dzieli jedy­nie orga­ni­za­to­rzy i widzo­wie. Nie było żad­nych świad­ków.

- Jesteś strasz­nie wścib­ski. Prze­cież na wielu eta­pach w pro­gra­mie się roz­dzie­lamy. Nie śle­dzimy każ­dego kroku wszyst­kich dru­żyn - odpo­wie­działa Jenny.

Jej twardy ton zasko­czył Vasha. Ponow­nie uzmy­sło­wił sobie, że coś się zmie­niło. Zaczy­nał udział w pro­gra­mie z sil­nym poczu­ciem bycia kimś waż­nym. W końcu to on spra­wo­wał naj­waż­niej­sze sta­no­wi­sko, a do tego cie­szył się cichym popar­ciem kanc­le­rza. Sprawy obrały jakiś zły obrót. Kiedy on gasł, Jenny obra­stała w siłę.

- Czy fak­tycz­nie jest tak, że my, jako uczest­nicy, mamy przed sobą tajem­nice? Jeżeli przy­kła­dowo docho­dzi do jakichś waż­nych wyda­rzeń, nie infor­mu­je­cie nas? - zapy­tał Nor­bert Rakiego. Zmru­żył przy tym podejrz­li­wie oczy. Dotych­czas sądził, że to on mie­sza w pro­gra­mie naj­bar­dziej.

- Oczy­wi­ście, że was infor­mu­jemy o naprawdę bar­dzo waż­nych wyda­rze­niach. W pro­gra­mie jed­nak dużo się dzieje. Nie na wszystko mamy czas ante­nowy. Jeżeli chcesz wie­dzieć, incy­dent z namio­tem nie jest jedy­nym wyda­rze­niem, które wzbu­dziło... - roz­ma­so­wał pod­bró­dek, zasta­na­wia­jąc się nad odpo­wie­dzią - powiedzmy silne emo­cje wśród naszych odbior­ców. Dzi­siej­sze zada­nie ma wam nakre­ślić, jak jeste­ście postrze­gani.

III. Propozycja nie do odrzucenia

III

Pro­po­zy­cja nie do odrzu­ce­nia

Murong, Ligvash

Po obej­rze­niu trans­mi­sji kanc­lerz Ter­man na­dal bar­dzo wszystko prze­ży­wał. Lei Nursi dokła­dał wszel­kich sta­rań, by oka­zać mu zain­te­re­so­wa­nie.

- Ale Vasha chyba dobrze oce­nili. Jako cie­kawą osobę. Myślisz, że jest ina­czej? - zapy­tał go cicho, gdy się żegnali.

Dostrzegł kon­ster­na­cję na twa­rzy męż­czy­zny. Widział, jak wal­czył z myślami. Jak pogrą­żał się w tych wszyst­kich wąt­pli­wo­ściach. A wielki wódz patrzył z zasko­czoną miną i peł­nym współ­czu­cia gło­sem powie­dział kilka cie­płych słów. Póź­niej pocze­kał, aż goście wyszli. Kątem oka zoba­czył, jak Ver­nik pakuje papiery do teczki. Chciał podą­żyć za resztą wzdłuż kory­ta­rza, ale Lei go zatrzy­mał.

- Zapo­mnia­łeś o moim zapro­sze­niu?

Berm przy­sta­nął w poło­wie kroku. Był bar­dzo spięty. Lei wie­dział jed­nak, że inni daliby się pokroić za wizytę w jego pry­wat­nej rezy­den­cji.

- Nie, nie, oczy­wi­ście, że nie. Po pro­stu nie wiem, czy wypada, i nie byłem prze­ko­nany, czy pan mówi na poważ­nie - dukał, ukrad­kiem spo­glą­da­jąc na zega­rek.

- Jeżeli tak ci będzie wygod­niej, mogę oso­bi­ście zadzwo­nić do two­jej żony i powie­dzieć, jaka jest sytu­acja - powie­dział spo­koj­nie Lei.

Ver­nik spą­so­wiał. Tro­chę go to prze­ra­stało. Fak­tycz­nie, myślał o żonie, ale nie sądził, żeby ta była prze­ciwna jakim­kol­wiek spo­tka­niom. A już szcze­gól­nie z głową pań­stwa. Po pro­stu prze­ra­stały go nie­które sytu­acje. Bał się kon­fron­ta­cji. Nie chciał usły­szeć cze­goś, co zabu­rzy­łoby jego dotych­cza­sowy spo­kój.

- Nie trzeba. Wysła­łem jej już SMS-a, że mogę wró­cić póź­niej. Po pro­stu nie byłem pewien, czy to na­dal aktu­alne.

- Prze­cież usta­li­li­śmy to przed oglą­da­niem stre­amu na żywo - zauwa­żył Nursi.

Ver­nik nie mógł nego­cjo­wać z takim argu­men­tem. Poki­wał głową i posta­no­wił zdać się na los.

Wyszli przed budy­nek. Wielki gmach nazy­wany par­la­men­tem w rze­czy­wi­sto­ści był insty­tu­cją fasa­dową. Spo­ty­kali się tam mini­stro­wie i dygni­ta­rze, aby oma­wiać ważne sprawy rzą­dowe. Wła­śnie tam znaj­do­wało się także biuro Leia Nur­siego. Kie­dyś wielki wódz marzył, aby Ligvash został pań­stwem demo­kra­tycz­nym. W snach rezy­gno­wał z funk­cji dyk­ta­tora, mia­nu­jąc kogoś kom­pe­tent­nego pre­zy­den­tem. Takie pomy­sły w kraju, który przez tyle lat przy­wykł do reżimu, nie miały jed­nak racji bytu. Nur­siego ota­czali ludzie pra­gnący wła­dzy. Nie­malże czuł na karku ich kwa­śne odde­chy i cho­ciaż ni­gdy nie uwa­żał się za naj­bar­dziej kom­pe­tentną osobę, sądził, że gdy tylko odda wła­dzę, Ligvash wróci do stanu sprzed wybu­chu w Futa­mie. Na to nie mógł pozwo­lić. Musiał zostać spryt­nym rzeź­bia­rzem, for­mu­ją­cym świat z tego, co aku­rat było pod ręką. Żało­wał, że nikt go nie przy­go­to­wał. Żało­wał, że w ciągu pierw­szego roku wła­dzy mar­no­wał czas, roz­wa­ża­jąc samo­bój­stwo. I w końcu żało­wał, że tak wiele czasu zajęło mu wyba­cze­nie Nishy. Pod­jęła słuszną decy­zję. Szkoda, że tak późno to do niego dotarło.

- Wasza Eks­ce­len­cjo! Zaczęło padać.

Lei Nursi scho­dził po mar­mu­ro­wych scho­dach, gdy nagle dobiegł do niego jeden z ochro­nia­rzy. Otwo­rzył para­sol, aby deszcz nie zmo­czył przy­wódcy. Ver­nik z nie­tęgą miną kro­czył obok dyk­ta­tora. Wyglą­dał tak, jakby tro­chę się go bał.

- Och, dzię­kuję. Nie ma takiej potrzeby. Samo­chód już czeka przed budyn­kiem. - Lei Nursi wska­zał na czarne auto, ale ochro­niarz nie zło­żył para­solki.

Kiedy wódz pod­szedł do samo­chodu, inny ochro­niarz otwo­rzył przed nim drzwi. Ver­nik usiadł z dru­giej strony. Wnę­trze Mer­ce­desa May­ba­cha zda­wało się jesz­cze pach­nieć nowo­ścią.

- Dzień dobry w Ligva­shu, Eks­ce­len­cjo - powi­tał dyk­ta­tora kie­rowca.

- Opatrz­ność nad nami czuwa - odpo­wie­dział Nursi.

Ver­nik obej­rzał się, by spoj­rzeć przez tylną szybę. Widział jadące za nimi dru­gie auto z ochroną. Wódz miał w zwy­czaju podró­żo­wać sam, dla­tego doradca był nieco zasko­czony, że kazał mu wsiąść do tego samego pojazdu. Lei Nursi miał opi­nię samot­nika. Berm nie sły­szał o tym, aby w cza­sie wol­nym jego prze­ło­żony spo­ty­kał się z któ­rymś ze swo­ich dygni­ta­rzy. Nie miał żony ani dzieci. O kochance też ni­gdy nie sły­szał. Wódz bar­dzo dbał o pry­wat­ność. Tego wie­czoru posta­no­wił jed­nak wpu­ścić doradcę do swo­jego świata.

Panu­jącą w samo­cho­dzie ciszę zakłó­cała jedy­nie muzyka kla­syczna. Ver­nik zaczął się zasta­na­wiać, czy powi­nien coś powie­dzieć. Kiedy spoj­rzał na Nur­siego, dostrzegł, że ten zamknął oczy. Nie spał. Cicho ude­rzał pal­cami o pod­ło­kiet­nik, wystu­ku­jąc rytm. Naj­wy­raź­niej w taki spo­sób się relak­so­wał. Doradca posta­no­wił go nie zaga­dy­wać. Wle­pił wzrok w szybę i podzi­wiał kro­ple ude­rza­jące w okno.

- Jeste­śmy, Eks­ce­len­cjo - powie­dział kie­rowca, gdy samo­chód wje­chał na teren posia­dło­ści.

Wcze­śniej straż­nik otwo­rzył im bramę. Wszystko musiało prze­bie­gać zgod­nie z pro­to­ko­łem. Wej­ścia na teren posia­dło­ści zawsze strze­gli dwaj męż­czyźni z kara­bi­nami maszy­no­wymi. Prze­pisy naka­zy­wały im zacho­wać odpo­wied­nią postawę, nie ruszać się bez powodu i ubie­rać w okre­ślony spo­sób, bez względu na pogodę. Przez to mokli w desz­czowe dni, a w sło­neczne nie mogli ochro­nić się przed upa­łem. Lei Nursi pamię­tał scenę, w któ­rej jego dzie­się­cio­letni wów­czas brat rzu­cał w męż­czyzn śliw­kami zna­le­zio­nymi w ogro­dzie. Żaden z nich nie mógł zare­ago­wać, a chło­piec śmiał się wnie­bo­głosy. Keram Danki prze­ja­wiał skłon­no­ści do okru­cień­stwa. Młod­szy brat ni­gdy nie potra­fił tego zro­zu­mieć.

- Chodź szybko, bo zmok­niesz, przy­ja­cielu - zwró­cił się do doradcy, który led­wie wysiadł z samo­chodu.

Ver­nik aż otwo­rzył usta w wyra­zie zasko­cze­nia. Wielki wódz ni­gdy dotąd nie zwra­cał się do niego w ten spo­sób. W pierw­szym odru­chu Berm spoj­rzał za sie­bie, by spraw­dzić, czy nie stał tam ktoś inny. Nursi zauwa­żył to i par­sk­nął z roz­ba­wie­nia.

- No chodź!

Ciemne oczy dyk­ta­tora wyda­wały się teraz poczci­wie i roze­śmiane, ale Ver­nik swoje już widział. Wolał więc dmu­chać na zimne. Pokor­nie wyko­nał pole­ce­nie. Dorów­nał męż­czyź­nie kroku i pocze­kał, aż ten wpu­ści go na teren posia­dło­ści. Adres dyk­ta­tora nie był dla nikogo tajem­nicą. Obo­wią­zy­wał jed­nak prawny zakaz sta­nia pod budyn­kiem, nie mówiąc już o foto­gra­fo­wa­niu go bez ofi­cjal­nej zgody. Nie­gdyś Kerama Nur­siego rado­ścią napa­wały tłumy koczu­jące z kwia­tami w dniu jego uro­dzin i wyśpie­wu­jące hymn naro­dowy. Lei tego nie chciał. Ostat­nim, czego sobie życzył, były dele­ga­cje fał­szy­wych pochleb­ców.

- Mam nadzieję, że jesteś głodny. Kucharz przy­go­tuje coś pysz­nego - powie­dział Lei.

Brzmiał bez­tro­sko, pod­czas gdy serce Ver­nika waliło niczym młot. Z zapar­tym tchem podzi­wiał impo­nu­jący ogród wiel­kiego wodza. Jego cen­trum sta­no­wiła fon­tanna. Woda try­skała z rzeźby imi­tu­ją­cej krysz­tał. Naj­pew­niej nawią­zy­wała do futa­mitu. Tereny zie­lone nie two­rzyły jed­nak ide­al­nie upo­rząd­ko­wa­nej prze­strzeni. Zamiast przy­strzy­żo­nych żywo­pło­tów i kwia­tów posa­dzo­nych w rów­nych grząd­kach domi­no­wały drzewa oraz krzewy owo­cowe. W oddali stała altanka, kształ­tem przy­po­mi­na­jąca bud­dyj­ską pagodę. Fio­le­towy dach suge­ro­wał Ver­ni­kowi, że mogła to być pry­watna świą­ty­nia dyk­ta­tora. Albo miej­sce do medy­ta­cji.

- Nie chcę, aby moja obec­ność spra­wiła komu­kol­wiek kło­pot, Wasza Eks­ce­len­cjo - rzekł uprzej­mie.

Lei Nursi zaczął godzić się z tym, że Ver­nik nie zre­zy­gnuje cał­ko­wi­cie ze zwro­tów grzecz­no­ścio­wych.

- Nie zapro­sił­bym cię, gdy­byś spra­wiał mi kło­pot - odpo­wie­dział.

Pierw­szy raz Ver­nik usły­szał w gło­sie wodza domi­nu­jącą nutę. Tę samą miał jego ojciec. Poczuł, jak mię­śnie ramion i nóg mimo­wol­nie się spi­nają. Doradcę Nur­siego nie­po­ko­iło jedno. Jesz­cze za cza­sów sta­rej wła­dzy jego teść robił pewne prze­kręty finan­sowe. Dostał zezwo­le­nie od Kerama Nur­siego na budowę głów­nych dróg pań­stwo­wych. Pie­nią­dze do kie­szeni brał także przy­ja­ciel teścia zaj­mu­jący się sta­wia­niem oświe­tle­nia ulicz­nego. Przy­ja­ciel teścia wpadł. Został ska­zany na pięć lat cięż­kich robót i wię­cej nikt go już nie zoba­czył. Teść zdo­łał unik­nąć kary, ale ist­niało praw­do­po­do­bień­stwo, że pewne kwe­stie po latach ujrzą świa­tło dzien­nie. Ver­nik dosko­nale wie­dział, jak postę­po­wały osoby z bli­skiego oto­cze­nia Nur­siego. Nie­któ­rzy w dąże­niu do wła­dzy, pie­nię­dzy i przy­chyl­no­ści wodza nie mieli naj­mniej­szych hamul­ców. Doradca cały czas się bał, że ktoś wygrze­bie stare brudy na jego rodzinę, a tym samym go pogrąży. Nawet jeżeli Lei Nursi zli­kwi­do­wał więk­szość obo­zów pracy i zna­cząco ogra­ni­czył sto­so­wa­nie kary śmierci, jego dobro­dusz­ność musiała mieć jakieś gra­nice.

- Oczy­wi­ście. Prze­pra­szam. Zapro­sze­nie do pań­skiej rezy­den­cji to dla mnie wiel­kie wyróż­nie­nie - zre­flek­to­wał się Ver­nik.

Lei w żaden spo­sób na to nie odpo­wie­dział. Pchnął cięż­kie drew­niane drzwi, po czym wszedł do środka. Odźwierny już cze­kał, aby powi­tać swo­jego pana w progu. Nauczył się, że nowy dyk­ta­tor miał nieco inne przy­zwy­cza­je­nia niż jego ojciec. Nie lubił, gdy ktoś otwie­rał przed nim drzwi do rezy­den­cji. Wolał po pro­stu być witany w środku. Nursi pozwo­lił, aby męż­czy­zna pomógł mu zdjąć nieco wil­gotną szatę wierzch­nią.

- Chcesz zosta­wić tu mary­narkę? - zapy­tał Ver­nika.

Ber­mowi było wszystko jedno. Nawet nie zwró­cił uwagi na prze­mok­niętą tka­ninę. Gdy jed­nak odźwierny podał mu wie­szak, bez słowa zawie­sił na nim okry­cie. Potem z biją­cym ser­cem ruszył za Nur­sim. Spo­dzie­wał się, że rezy­den­cja wiel­kiego wodza swoim wystro­jem będzie nawią­zy­wała do sta­rych, ligvań­skich tra­dy­cji. I fak­tycz­nie, nie zabra­kło zabyt­ko­wych prze­suw­nych drzwi, obra­zów przed­sta­wia­ją­cych antyczne sceny i mebli wyko­na­nych z ciem­nego drewna. Z tym wszyst­kim kom­po­no­wały się jed­nak nowo­cze­sne akcenty. Wielki, indu­strialny żyran­dol, lustra w sta­lo­wych ramach i rośliny w doni­cach o futu­ry­stycz­nym kształ­cie burzyły dawny porzą­dek. Szata Leia powie­wała dum­nie, gdy kro­czył po sze­ro­kich kory­ta­rzach. Bursz­ty­nowe kin­kiety nada­wały ciem­nemu wnę­trzu przy­tulny cha­rak­ter. Wszystko przez cie­płą poświatę. Nad drzwiami pro­wa­dzą­cymi do salonu wisiały trzy złote ramy. Iden­tyczne z widy­wa­nymi w urzę­dach. Z tą róż­nicą, że w takich pla­ców­kach ramy zdo­biły por­trety Kerama Nur­siego, Kerama Dan­kiego Nur­siego oraz Leia Nur­siego. W tym domu zamiast zdjęć opra­wiono lustra. Takie roz­wią­za­nie bar­dzo zasko­czyło Ver­nika.

- Dla­czego nie ma tu zdjęć? - zapy­tał, nim zdą­żył pomy­śleć. - To zna­czy, pro­szę mi wyba­czyć moje wścib­skie pyta­nie. Po pro­stu jestem zdzi­wiony - spro­sto­wał.

Nursi przy­sta­nął w poło­wie kroku.

- Są sym­bo­lem reflek­sji nad naszymi wła­snymi czy­nami. Myśla­łem o tym, że jak ktoś spoj­rzy w ramy, dostrzeże samego sie­bie. Nie zmie­nimy tego, jak myślą inni. Mamy kon­trolę tylko nad sobą - rzekł spo­koj­nie.

- To bar­dzo mądre. Bez wąt­pie­nia jest pan wiel­kim myśli­cie­lem. W tych wnę­trzach widać też olbrzymi polot i gust.

Cho­ciaż doradca tego nie widział, dyk­ta­tor zmarsz­czył czoło. Nie lubił tanich pochlebstw. Jedną z naj­więk­szych tajem­nic Nur­siego było jego mięk­kie serce. Ojciec wie­lo­krot­nie powta­rzał, że litość jest sła­bo­ścią. Dla­tego od czasu do czasu na życze­nie Jego Wiel­moż­no­ści Ver­nik zle­cał arty­kuły, w któ­rych opi­sy­wano kary sto­so­wane wobec osób nie­po­słusz­nych pań­stwu. Albo zbyt wścib­skich. Szcze­gól­nie wobec futai. Fak­tycz­nie, ist­niały regu­la­cje prawne ska­zu­jące wino­waj­ców, ale Lei wolał ostrze­gać, niż karać. Dla­tego histo­rie o oby­wa­te­lach odpra­co­wu­ją­cych kary w odle­głych gospo­dar­stwach lub odsia­du­ją­cych wyroki w wię­zie­niach czę­sto bywały nie­praw­dziwe. Nursi wie­dział, jak działa pro­pa­ganda, i uży­wał jej, lecz w zupeł­nie inny spo­sób niż ojciec.

- Och, cudow­nie. Wszystko przy­go­to­wali, tak jak pro­si­łem - ucie­szył się Nursi na widok roz­ło­żo­nego na stole jedze­nia.

Pomiesz­cze­nie, w któ­rym się zna­leźli, urzą­dzono dość mini­ma­li­stycz­nie. Stał w nim barek i stół wyko­nany z jed­nego kawałka drewna. Naj­więk­szą uwagę zwra­cał jed­nak widok na ogród zewnętrzny. Za szybą rosła impo­nu­jąca sosna japoń­ska.

- Prze­piękne wnę­trze - zachwa­lał Ver­nik.

Potem dostrzegł dania na stole, a jego oczy roz­sze­rzyły się z zasko­cze­nia. Na bla­cie usta­wiono naczy­nia w kształ­cie drew­nia­nych łóde­czek, w któ­rych uło­żono sushi. Zagra­niczne dania były nie­do­stępne w Ligva­shu. Ni­gdzie nie sprze­da­wano pizzy, ham­bur­ge­rów, wło­skich past czy wła­śnie sushi, cho­ciaż w mediach krą­żyły legendy, jakoby takie lokale splaj­to­wały nie­długo po otwar­ciu. Wielki wódz mógł jed­nak pozwo­lić sobie na wszystko, a że Japo­nia nie leżała prze­cież aż tak daleko, na jego życze­nie spro­wa­dzano skład­niki naj­lep­szej jako­ści.

- Usiądź - pole­cił Lei Nursi, kom­plet­nie igno­ru­jąc zasko­cze­nie na twa­rzy swo­jego gościa.

Pod­szedł do barku i wyjął z niego butelkę whi­skey. Następ­nie srebr­nymi szczyp­czy­kami prze­ło­żył z col­lera do szkla­nek dwie kostki lodu. Lei Nursi był estetą. Służba przy­wy­kła do jego pre­fe­ren­cji. Wie­działa, w jakich naczy­niach należy poda­wać posiłki oraz jaka eks­po­zy­cja dań ucie­szy oko dyk­ta­tora.

- Muszę przy­znać, że kola­cja jest bez wąt­pie­nia wyjąt­kowa - przy­znał Ver­nik, czu­jąc, że cisza mię­dzy nimi trwa już zbyt długo.

Wyjąt­kowa. Jakże bez­pieczne było to słowo. Lei Nursi uśmiech­nął się krzywo. Posta­wił przed swoim gościem szkla­neczkę whi­skey. Led­wie Ver­nik zdą­żył ją unieść, a dyk­ta­tor wypo­wie­dział toast:

- Za twoją lojal­ność.

Te trzy wyrazy bar­dzo nie spodo­bały się Ver­ni­kowi. Znów zaczął krą­żyć myślami wokół dzia­łal­no­ści teścia. Czy coś wypły­nęło? Czy był zagro­żony? Mimo tych wszyst­kich obaw posłusz­nie wyko­ny­wał jed­nak pole­ce­nia Słońca Narodu.

- Za moją lojal­ność. Dołożę wszel­kich sta­rań, aby ni­gdy pana nie roz­cza­ro­wać - oznaj­mił.

- Podoba mi się ta odpo­wiedź.

Oboje upili łyk alko­holu. Lei Nursi obszedł stół i zajął miej­sce u jego szczytu.

- Uwa­żaj na wasabi. Jest bar­dzo ostre. - Wska­zał na zie­loną pastę uło­żoną mister­nie na małym tale­rzyku.

Dyk­ta­tor zacho­wy­wał się tak, jakby nie widział niczego kon­tro­wer­syj­nego w jedze­niu zagra­nicz­nych potraw. Chcąc ośmie­lić swo­jego gościa, pierw­szy się­gnął po spory kawa­łek rolki z łoso­siem. Zamo­czył ją w sosie sojo­wym, a następ­nie wsu­nął jedze­nie do ust. Roz­anie­lony zmru­żył oczy. Ver­nik chwy­cił za pałeczki i nie­pew­nie wziął kawa­łek z kre­wetką. Miał taką minę, jakby podej­rze­wał, że wódz może go otruć.

Roz­ma­wiali na błahe tematy. Ver­nik kom­ple­men­to­wał jedze­nie albo zada­wał pyta­nia na temat ogrodu. Lei Nursi cier­pli­wie mu odpo­wia­dał. Kiedy w końcu się naje­dli i dyk­ta­tor ponow­nie napeł­nił ich szklanki alko­ho­lem, posta­no­wił przejść do rze­czy:

- Bar­dzo cenię w tobie to, że nie jesteś chciwy i w zasa­dzie chyba naj­bar­dziej zależy ci na spo­koju rodziny - powie­dział.

Ver­nik zaka­słał. Wasabi nie­przy­jem­nie zapie­kło go w pod­nie­bie­nie. Fak­tycz­nie, był bar­dzo zasko­czony, gdy kilka lat temu Lei Nursi uczy­nił go swoim doradcą. Oczy­wi­ście stał się wów­czas obiek­tem plo­tek. Innym nie odpo­wia­dało, że ktoś tak wyco­fany objął ważne i dobrze płatne sta­no­wi­sko.

- Jestem bar­dzo zado­wo­lony z mojego obec­nego życia - przy­znał doradca.

Przez myśl prze­mknęło mu, że o wiele łatwiej żyłoby mu się bez stresu, ale wolał o tym nie wspo­mi­nać.

- To dobrze. Doce­niam lojal­nych ludzi. Teraz muszę jed­nak popro­sić cię o stu­pro­cen­tową szcze­rość. Żad­nego krę­ce­nia wokół tematu. Dobrze?

- Oczy­wi­ście.

- Może ja zacznę, żeby cię ośmie­lić - powie­dział Lei Nursi i upił łyk whi­skey. - Wiem o dzia­łal­no­ści two­jego teścia. W zasa­dzie wie­dzia­łem o niej jesz­cze przed tym, nim uczy­ni­łem cię swoim doradcą.

Ver­nik Berm miał wra­że­nie, że jego świat wła­śnie zwol­nił. Zastygł w bez­ru­chu z pałecz­kami w rękach. Patrzył na swo­jego roz­mówcę niczym stru­chlały kró­lik, który sta­nął oko w oko z dra­pież­ni­kiem. I wie­dział, że już nie ma żad­nej ucieczki.

- Spo­koj­nie, Ver­nik. W tym pomiesz­cze­niu nie ma kamer. Przy­się­gam. Jeste­śmy tylko ty i ja. Nasza prawda oraz szcze­rość, która jest teraz tak potrzebna - mówił Lei Nursi.

Jego głos wciąż brzmiał tak miękko, wręcz kojąco i aksa­mit­nie. Co prawda nie uspo­koił dud­nią­cego serca Ver­nika, a jed­nak czę­ściowo przy­wró­cił mu trzeź­wość myśle­nia.

- Dla­czego więc pan mnie wybrał? - wykrztu­sił.

- Już powie­dzia­łem. Ponie­waż nie jesteś chciwy, a twoim prio­ry­te­tem jest sta­bi­li­za­cja, bez­pie­czeń­stwo i odda­nie rodzi­nie. Takiej osoby potrze­bo­wa­łem i dołożę wszel­kich sta­rań, abyś zacho­wał swój spo­kój. A może jakaś pod­wyżka przy oka­zji też się znaj­dzie. Warun­kiem jest twoja bez­gra­niczna lojal­ność.

Lei Nursi nie czuł się dobrze, wspo­mi­na­jąc o teściu Ver­nika. To była zagrywka bar­dziej godna jego ojca. Sytu­acja wyma­gała jed­nak poświę­ceń i nie­znacz­nego nagię­cia zasad.

- Rozu­miem. Co w takiej sytu­acji mam robić? - zapy­tał doradca.

- Odpo­wiedz mi na pyta­nie. Tylko szcze­rze. Nie potrze­buję teraz pochlebstw. Zależy mi na kon­kre­tach.

- Jak brzmi pyta­nie?

- Dla­czego wszy­scy dygni­ta­rze, doradcy i inni ludzie wcze­śniej zwią­zani z moim ojcem tak ocho­czo wyra­zili swoją apro­batę dla Pro­jektu Open­World?

Ver­nik otarł pot z czoła. Przy­gryzł wargę, zasta­na­wia­jąc się nad odpo­wie­dzią. To nie tak, że nie pamię­tał. Wręcz prze­ciw­nie. Wciąż miał przed oczami liczne sytu­acje zwią­zane z ogło­sze­niem pro­jektu. Po pro­stu zasta­na­wiał się, jak tak­tow­nie ubrać słowa w myśli. Przed wpro­wa­dze­niem swo­jego planu w życie Lei Nursi kazał wydru­ko­wać w gaze­tach wię­cej fake new­sów doty­czą­cych rze­ko­mych repre­sji. Póź­niej spo­tkał się w budynku par­la­mentu z naj­waż­niej­szymi oso­bami w pań­stwie, gdzie wygło­sił oso­bi­stą prze­mowę.

- Cóż, na wstę­pie przy­po­mniał pan wszyst­kim zebra­nym, że nie ma żony ani dziecka, a co za tym idzie, pra­wo­wi­tego następcy. W Ligva­shu dzie­dzi­czymy sta­no­wi­ska, dla­tego wiele osób zasta­na­wiało się, jak ten pro­blem zosta­nie roz­wią­zany. I wtedy zapo­wie­dział pan, że po ukoń­cze­niu pro­jektu odczyta publicz­nie testa­ment, w któ­rym wyzna­czy swo­jego następcę.

Ver­nik przez cały czas obser­wo­wał wodza. Patrzył, czy nie wykrzy­wia ust i czy na jego czole nie poja­wiają się zmarszczki. Lei Nursi spra­wiał jed­nak wra­że­nie w miarę spo­koj­nego.

- Metoda kija i mar­chewki - pod­su­mo­wał. - Twoje spo­strze­że­nia są słuszne.

- Pan już doko­nał wyboru?

- Tak, i chcia­łem się z tobą tym podzie­lić. Sytu­acja jest trudna. Na ten moment pro­jekt oczy­wi­ście jest moim prio­ry­te­tem. Nastę­pują prze­ło­mowe zmiany. Po wyło­nie­niu zwy­cięzcy będę chciał ogło­sić, kogo wyzna­czy­łem na mojego następcę. Potrze­buję two­jej pomocy i dys­kre­cji.

Ver­nik prze­łknął ślinę. W duchu zaczął się modlić, aby tą osobą nie został kanc­lerz Ter­man ani żaden skrajny tra­dy­cjo­na­li­sta.

- Oczy­wi­ście. Jak zawsze może pan liczyć na moją pomoc.

Lei Nursi wstał od stołu. Pod­szedł do barku i zza szkla­nej gablotki wyjął wczo­raj­szą gazetę. Następ­nie pod­szedł do swo­jego gościa, aby mu ją podać.

- On - ogło­sił.

Ver­nik wziął pismo. Zdję­cie okład­kowe przed­sta­wiało uczest­ni­ków Pro­jektu Open­World. Szybko dostrzegł jed­nak tytuł arty­kuł zakre­ślony w kółko - "Nowo­ro­dek zna­le­ziony na polu ryżo­wym". Pośpiesz­nie otwo­rzył tekst na wła­ści­wej stro­nie i zaczął czy­tać:

- Pani Mira­bela z mężem pro­wa­dzi gospo­dar­stwo. Jak co dzień rano udała się do pracy w polu. Nagle usły­szała płacz docho­dzący z pobli­skich zaro­śli. Pode­szła w tamtą stronę i dostrze­gła ple­ciony kosz wyło­żony podartą baweł­nianą koszulką. W środku leżał nowo­ro­dek. Kobieta nie­zwłocz­nie wezwała pomoc.

Lei Nursi widział, jak z każ­dym zda­niem oczy Ver­nika robiły się coraz więk­sze. Skry­cie go to bawiło. Przy­ło­żył dłoń do twa­rzy. Uda­wał, że roz­ma­so­wuje pod­bró­dek. Tak naprawdę zasła­niał uśmiech.

- Z całym sza­cun­kiem, Eks­ce­len­cjo, ale nie do końca wiem, do czego ten tekst zmie­rza - ośmie­lił się przy­znać doradca.

Dyk­ta­tor uniósł brwi. Dosko­nale uda­wał zasko­czo­nego. W ciągu wielu lat wła­dzy do per­fek­cji opa­no­wał przy­wdzie­wa­nie róż­nych masek.

- No, to czy­taj dalej.

Ver­nik prze­łknął ślinę i ponow­nie spoj­rzał na tekst.

- Nie­mowlę zostało nie­zwłocz­nie prze­wie­zione do szpi­tala. Tam prze­pro­wa­dzono sze­reg badań. Oka­zało się, że chło­piec jest synem kogoś oca­la­łego z tra­ge­dii w Futa­mie. Poli­cja pro­wa­dzi docho­dze­nie w celu usta­le­nia toż­sa­mo­ści rodzi­ców, któ­rzy porzu­cili go na polu. Obec­nie został prze­wie­ziony do domu sie­rot, gdzie zapew­niono mu opiekę... - Potarł skroń, pró­bu­jąc połą­czyć bra­ku­jące ele­menty ukła­danki. - Cho­dzi o to, że chło­piec jest futai i dopiero się uro­dził? To zna­czy, że muta­cja nie nastą­piła bez­po­śred­nio w Futa­mie? Do tej pory sądzi­li­śmy, że kobieta musiała być w ciąży w momen­cie, w któ­rym doszło do wybu­chu.

Lei Nursi spo­koj­nie napił się bursz­ty­no­wego trunku. Sie­dział naprze­ciwko swo­jego roz­mówcy z miną godną leni­wego kocura, któ­remu wszystko jest obo­jętne. To była kolejna maska. Ponad wszystko pró­bo­wał ukryć nie­po­kój i stres. Lata rzą­dów nauczyły go, aby nie poka­zy­wał żad­nych sła­bych stron.

- Odno­to­wano już takie dwa przy­padki. Albo to jest trzeci, albo spło­dził go ojciec futai. Widzisz, ta muta­cja nie ma kon­kret­nych ram. Futai mają cechy wspólne. Głów­nie doty­czące ich zdol­no­ści do rege­ne­ra­cji. U nie­któ­rych prze­biega jed­nak sil­niej niż u innych. Dla nas to na­dal tajem­nica. Prze­pro­wa­dzamy bada­nia, ale to pro­ces - powie­dział.

- Ale ma pan jakieś szcze­gólne plany wobec tego chłopca? Cho­dzi wła­śnie o bada­nia?

Dyk­ta­tor uśmiech­nął się blado. Jego roz­mówca wciąż nie rozu­miał. A może celowo wypie­rał tę myśl?

- Ow­szem. Będzie moim synem. Naj­po­tęż­niej­szą głową pań­stwa, jaką widział ten świat. Opatrz­ność dała nam znak. To prze­zna­cze­nie.

Ver­nik sie­dział z sze­roko otwar­tymi ustami, jakby nie docie­rał do niego sens słów dyk­ta­tora. Spoj­rzał na foto­gra­fię, którą opa­trzono arty­kuł. Przed­sta­wiała ple­ciony kosz.

- Do tej pory dzie­dzi­cze­nie było z krwi... - wypa­lił.

Lei Nursi zda­wał się tylko na to cze­kać. Odgar­nął jasne włosy z czoła i pochy­lił w stronę swo­jego roz­mówcy.

- Ależ nic się w tej kwe­stii nie zmieni. Po zakoń­cze­niu pro­jektu wezmę ślub. Stwo­rzymy pełną, typowo ligvań­ską rodzinę. Ja, moja żona oraz nasz syn - rzekł bez­tro­sko.

Ver­nik pró­bo­wał poukła­dać sobie w gło­wie całą tę sytu­ację. Jesz­cze nie zdą­żył prze­ana­li­zo­wać tech­nicz­nych pro­ble­mów, które niósł ze sobą taki plan, a już wyobra­ził sobie reak­cję dygni­ta­rzy. Przy­gryzł wargę, by nie powie­dzieć tego, co naj­bar­dziej cisnęło mu się na usta. Dygni­ta­rze będą wście­kli. Teraz wszy­scy nad­ska­kują Nur­siemu, licząc na sowite wyna­gro­dze­nie. Roz­cza­ro­wa­nie będzie wiel­kie, kiedy wyj­dzie na jaw, że ten nie wybrał żad­nego z nich.

- Żona? - wydu­kał w końcu.

Ten jeden wyraz po prze­cią­ga­ją­cej się ciszy brzmiał gro­te­skowo. Lei Nursi z tru­dem masko­wał roz­ba­wie­nie.

- Ow­szem. Oca­lała z Futamy. Opatrz­ność nam pobło­go­sła­wiła, ponie­waż czy­ta­li­śmy jej znaki.

Ver­nik nie chciał tego wie­dzieć. Wolał zostać posta­wiony przed fak­tem doko­na­nym i dzi­wić się z pozo­sta­łymi dygni­ta­rzami. Nie­stety, został powier­ni­kiem sekretu. I to bar­dzo nie­wy­god­nego. Na domiar złego prze­czu­wał, że wódz ma wobec niego pewne ocze­ki­wa­nia. Dopił whi­skey. Skrzy­wił się, czu­jąc, jak ta pali go w gar­dle, ale potrze­bo­wał teraz alko­holu jak niczego innego.

- Jak mam ci pomóc, Eks­ce­len­cjo? - powie­dział to, co wypa­dało.

- Dobrze, że pytasz. Bar­dzo ci ufam, Berm. Jak nikomu innemu. Chciał­bym, żebyś poje­chał po mojego synka. Dosta­niesz list z pie­czę­cią i wszystko, co potrzebne. Z żoną miesz­ka­cie z teściami, prawda? To naprawdę piękny, duży dom. Znaj­dzie się miej­sce dla takiego maluszka, aż do zakoń­cze­nia pro­jektu.

Ver­nik wstrzy­mał oddech. Ze wszyst­kich rze­czy, któ­rych nie chciał usły­szeć, tej po pro­stu nie prze­wi­dział. Powieka mu nie drgnęła, ale w środku cały dygo­tał. Pró­bo­wał uło­żyć sobie jakiś plan dzia­ła­nia. Wyobra­żał sobie, jak o tym wszyst­kim poin­for­muje rodzinę.

- A czy to nie będzie groźne dla tak małego dziecka? To nowo­ro­dek, tak? Co jeżeli ludzie się zorien­tują? Zoba­czą, że jest dziw­nie duży i...

- Zro­bimy tak, żeby się nie zorien­to­wali - prze­rwał Lei Nursi.

I Ver­nik już wie­dział, że z wiel­kim wodzem nie może dys­ku­to­wać.

IV. Próba sił

IV

Próba sił

Beilong, Ligvash

Przez kilka kolej­nych dni uczest­nicy pro­jektu brali udział w poka­zach przy­go­to­wa­nych przez men­to­rów i przy­dzie­lone im pary. Zaczęło się od wizyty w rezer­wa­cie żółwi, gdzie Pierre i Jinato opo­wie­dzieli co nieco o funk­cjo­no­wa­niu tej pla­cówki. Kolej­nego dnia Ste­fano i Denki zapro­sili wszyst­kich na warsz­taty przy­rzą­dza­nia ligvań­skich potraw nad­mor­skich. Póź­niej to Nor­bert oraz Vash mieli im zapre­zen­to­wać, czego nauczyli się pod­czas tre­nin­gów.

- Nor­bert ma tro­chę łatwiej, bo tre­nuje taj­ski boks. Widzia­łem na jego pro­filu na Insta­gra­mie - rzekł Koni, gdy wraz z Jenny wysie­dli z tak­sówki.

W odróż­nie­niu od szkoły tańca hala tre­nin­gowa zda­wała się nowym budyn­kiem. A przy­naj­mniej odno­wio­nym. Na jasnej ele­wa­cji nie wid­niały żadne zacieki, a obro­towe drzwi przy­wo­ły­wały na myśl sko­ja­rze­nia z gale­rią han­dlową. Nad nimi wisiała tabliczka z hasłami w języ­kach angiel­skim i ligvań­skim. "Siła i ener­gia" - w opi­nii Kon­rada brzmiały dość sztam­powo. Zasta­na­wiał się, czy to nazwa szkoły, czy po pro­stu moty­wa­cyjne hasło.

- Vash też regu­lar­nie tre­nuje. Opo­wia­dał o tym w szpi­talu. Gene­ral­nie sądzę, że nie­któ­rzy mają łatwiej­sze zada­nia. Na przy­kład kucha­rze. Nawet jeżeli nad­mor­ska kuch­nia ligvań­ska jest dla nich nowo­ścią, mają jakieś pod­stawy - stwier­dziła Jenny.

- Gdy­byś powie­działa, że uczęsz­czasz na lek­cje tańca, uwie­rzył­bym ci bez mru­gnię­cia okiem.

Uśmiech­nęła się deli­kat­nie. Lubiła te wszyst­kie momenty, w któ­rych Kon­rad ją kom­ple­men­to­wał. Robił to tak natu­ral­nie, że czuła się wyjąt­kowa.

- Dzię­kuję - odpo­wie­działa.

- Nie zdo­łam ci dorów­nać, ale dołożę wszel­kich sta­rań, żeby nie przy­nieść ci wstydu - zapew­nił Kon­rad.

W pierw­szym odru­chu Jenny chciała go objąć. Osta­tecz­nie zadzior­nie trą­ciła chło­paka łok­ciem. Czę­sto łapała się na tym, że szu­kała z nim kon­taktu fizycz­nego, cho­ciaż nie było to wska­zane. Zaci­snęła ręce na mate­riale sukienki. Spoj­rzała w górę, uda­jąc wielce zain­te­re­so­waną wystro­jem hali.

- Kie­dyś była tu szkoła - usły­szała za sobą kobiecy głos.

Obej­rzała się przez ramię i zoba­czyła Norę i Cry­stal, które wła­śnie weszły do budynku.

- Skąd wiesz?

- Ponie­waż mamy zaję­cia na uczelni. Mia­ły­śmy oka­zję poga­dać ze stu­den­tami i wykła­dow­cami, a na jutro szy­ku­jemy coś wyjąt­ko­wego. Pomo­gły­śmy w bar­dzo waż­nym przed­się­wzię­ciu - odpo­wie­działa Cry­stal.

Jen­ni­shi wyczuła w gło­sie dziew­czyny eks­cy­ta­cję. Miała wra­że­nie, że oczy jej błysz­czą. Reak­cja Nory była nieco bar­dziej zacho­waw­cza. Kiwała jed­nak głową, potwier­dza­jąc słowa part­nerki.

- W jakiejś wol­nej chwili będziesz chciała udzie­lić mi wywiadu, Jenny? Pyta­łam o to wcze­śniej, ale dużo się działo i temat ucichł - przy­po­mniała Nor­weżka.

Jen­ni­shi nagle ogar­nął nie­po­kój. Nie uwa­żała, aby Nora miała jakieś złe zamiary. Wręcz prze­ciw­nie. Po pro­stu coś tu nie paso­wało. Nie pocią­gnęła dalej tego tematu, bo do pomiesz­cze­nia wkro­czył Raki Bork. Jak zwy­kle z uśmie­chem na ustach, w kolo­ro­wej koszuli i nowych oku­la­rach w kosmicz­nym kształ­cie.

- Dzień dobry w Ligva­shu! Co tak sto­icie? Trzeba zająć dobre miej­sca.

- Opatrz­ność nad nami czuwa - odpo­wie­dzieli chó­rem.

- Czemu dobre miej­sca? Prze­cież nie jeste­śmy jakąś dużą grupą, żeby wza­jem­nie sobie zasła­niać - zauwa­żył Kon­rad.

- Zapro­szono innych ludzi ze szkoły z oso­bami towa­rzy­szą­cymi. Wcho­dzą tyl­nym wej­ściem, ale to dla nich wiel­kie prze­ży­cie. Pierw­sze zetknię­cie z uczest­ni­kami Pro­jektu Open­World. Chodź­cie. - Wska­zał kolejne dwu­skrzy­dłowe drzwi, nad któ­rymi wisiały trzy dobrze znane resz­cie por­trety.

Koniego ogar­nął stres. Odkąd przy­je­chali do Ligva­shu, ich kon­takt z miesz­kań­cami był bar­dzo ogra­ni­czony. Nie cha­dzali po skle­pach, nie spa­ce­ro­wali swo­bod­nie po mie­ście, nie zacze­piali przy­pad­ko­wych osób ani ludzi pra­cu­ją­cych gdzieś w polu. Funk­cjo­no­wali w dość ocen­zu­ro­wa­nym sys­te­mie. Swo­jej wła­snej bańce.

- Cie­kawe, czy będzie widać, do kogo pałają naj­więk­szą sym­pa­tią - powie­działa Cry­stal.

Jen­ni­shi przy­pusz­czała, że to zda­nie miało dru­gie dno. Przed udzia­łem w pro­gra­mie Ligvań­czycy opa­no­wali do per­fek­cji listę wyra­zów zaka­za­nych. Gdy kamery gasły, Jenny prze­sta­wała się kry­go­wać. Cry­stal zapewne na­dal to robiła. I podob­nie jak resztę, cie­ka­wiło ją nie to, kogo publika poko­chała, lecz to, kto jest naj­bar­dziej znie­na­wi­dzo­nym uczest­ni­kiem.

Za drzwiami krył się długi, sze­roki kory­tarz wyło­żony lino­leum. Ta część budynku nie wyglą­dała już tak repre­zen­ta­cyj­nie. Naj­wy­raź­niej wyre­mon­to­wano go jedy­nie z zewnątrz. W powie­trzu czuć było zapach wil­goci.

- Aż przy­po­mniała mi się sala gim­na­styczna w liceum - rzekł cicho Kon­rad.

Minęli kolejne drzwi pro­wa­dzące do łazie­nek i szatni, po czym skrę­cili w bok. Na pod­ło­dze przed wej­ściem na salę tre­nin­gową stały dzie­siątki par butów. Widząc, że Raki Bork zdjął obu­wie, wszy­scy w ślad za nim uczy­nili to samo. Ściany sali zdo­biły wiel­kie pla­katy z ligvań­skimi bar­wami, a nad try­bu­nami wisiał trans­pa­rent z hasłem, które widzieli przed wej­ściem do budynku. Przy ścia­nach usta­wiono dra­binki, takie same jak w pol­skich szko­łach. Jenny spoj­rzała w stronę rzę­dów sie­dzeń i na moment zapo­mniała, jak się oddy­cha. Dzie­siątki par oczu obser­wo­wały każdy ich krok. Nie­któ­rzy zasła­niali usta. Inni wymie­niali mię­dzy sobą ciche uwagi.

- Opa­ski - szep­nęła Jen­ni­shi.

To jedno słowo wystar­czyło, aby grupka przy­sta­nęła. Wszy­scy dokład­niej przyj­rzeli się ludziom na try­bu­nach i zoba­czyli taśmy prze­wią­zane na ich ramio­nach. Nie­które były żółte, inne fio­le­towe, różowe albo czer­wone. Poje­dyn­cze osoby wybrały zie­lone i nie­bie­skie.

- Są jak kibice - stwier­dziła cicho Cry­stal.

- W rze­czy samej. Wasza obec­ność jest dla nich ogrom­nym prze­ży­ciem - odpo­wie­dział bez­tro­sko Raki Bork, który naj­wy­raź­niej usły­szał roz­mowę dziew­czyn.

Jen­ni­shi nie potra­fiła ode­rwać wzroku od try­bun. W myślach zaczęła liczyć opa­ski. Wyda­wało jej się, że czer­wień prze­waża. Ta świa­do­mość zaczęła ją prze­ra­żać. Wtem Koni pochy­lił się nad uchem dziew­czyny.

- Nie licz. To nic nie da. Nie jest obiek­tywne. To kon­kretna, nie­duża grupa z okre­ślo­nymi pre­fe­ren­cjami - oznaj­mił.

Dopiero wtedy lęk znik­nął. Uzmy­sło­wiła sobie, że na try­bu­nach sie­dzieli sami męż­czyźni. W więk­szo­ści mło­dzi i wyspor­to­wani. Jedy­nie gdzieś z tyłu, przy samym oknie dostrze­gła kobietę. Fio­le­towa sukienka wyróż­niała się na tle ciem­nych koszu­lek. Dopiero gdy pode­szli bli­żej, zdali sobie sprawę, że była to Syn­tia. Nie mogli jed­nak pójść i się przy­wi­tać. Rząd sie­dzeń prze­wi­dzia­nych dla uczest­ni­ków został uprzed­nio wydzie­lony taśmami z napi­sami Pro­ject Open­World. Pozo­stałe pary już tam sie­działy. Bra­ko­wało tylko jed­nej. Czer­wo­nej. Jenny usia­dła tuż obok Kon­rada. Po bokach ringu usta­wiała się ekipa fil­mowa. Orga­ni­za­to­rzy wpu­ścili do sali jedy­nie wybra­nych ludzi, ale osią­gnęli cel - można było odnieść wra­że­nie, że walka jest na poważ­nie. Pano­wała atmos­fera splen­doru.

- Sprytny trik dla przy­cią­gnię­cia męskiej strony publicz­no­ści - pod­su­mo­wała Nora.

Jenny się z tym zgo­dziła, ale nie zdo­łała wydo­być z sie­bie żad­nego słowa. Jesz­cze raz spoj­rzała przez ramię. Tak wielu męż­czyzn miało aku­rat czer­wone opa­ski.

- Nie patrz - szep­nął Koni.

Dotknął jej nad­garstka. Na moment, ale przy­jemne cie­pło powró­ciło. Znów zdo­łała zaczerp­nąć powie­trza. Wziąć porządny, głę­boki oddech. Nie płytki. Pod­szyty stra­chem, stre­sem i tym dziw­nym napię­ciem.

- Prze­pra­szam - wyszep­tała.

Jenny bała się jed­nego. Do tej pory odrzu­cała od sie­bie tę myśl. Uświa­do­miła sobie jed­nak, że ewen­tu­alna wygrana Vasha będzie ozna­czać jej upa­dek. Ow­szem, ode­tchnie, jeżeli on poje­dzie do Chin. Ale wróci. Och, z pew­no­ścią wróci. I to stę­sk­niony. Ponie­waż Vash w odróż­nie­niu od pozo­sta­łych uczest­ni­ków naprawdę kochał Ligvash. Nie miło­ścią wymu­szoną, pod­szytą obo­wiąz­kiem i wpa­ja­nymi od dziecka zasa­dami. Jego patrio­tyzm był szczery. Vash miał wygodne życie. Wyso­kie zarobki. Dobrą pracę. Poczu­cie bez­pie­czeń­stwa. I Jenny wie­działa, że jeżeli wróci do szpi­tala z Chin dumny jak paw, jej swo­boda się skoń­czy. Miał powody do zemsty. Do tego doj­dzie skal­pel w ręku. I wygó­ro­wane ocze­ki­wa­nia wzglę­dem jej osoby.

- Nie masz za co mnie prze­pra­szać. Pamię­taj o tele­fo­nie - rzekł Kon­rad.

Przy­to­czył ten jeden argu­ment, któ­rego teraz potrze­bo­wała. Lei Nursi stał po ich stro­nie. Bro­nił ich. Musiał mieć nad wszyst­kim kon­trolę. Pano­wać nad sytu­acją. Wzrok Kon­rada na sekundę napo­tkał spoj­rze­nie Nory. Dostrze­gła, jak ponow­nie dotknął nad­garstka Jenny. Suge­styw­nie unio­sła brew. I on już wie­dział, że Nor­weżka wie. Zro­biło się nie­zręcz­nie. Ten moment nie trwał jed­nak długo, bo w pomiesz­cze­niu roz­brzmiał gong. Drzwi do sali się otwo­rzyły. Naj­pierw do pomiesz­cze­nia wkro­czył tre­ner. Miał na sobie jakąś krót­szą wer­sję ligvań­skiej szaty z sze­ro­kimi spodniami. Tuż za nim weszli Nor­bert i Vash z dum­nie pod­nie­sio­nymi gło­wami. Czer­wone pasy odci­nały się na czar­nej tka­ni­nie. Na try­bu­nach roz­legł się aplauz. Kibice wstali, klasz­cząc i wyda­jąc rado­sne okrzyki. Kon­rad nie pamię­tał, aby Ligvań­czycy zacho­wy­wali się w taki spo­sób. Widział ich jako spo­koj­nych i cichych ludzi. Dopiero po chwili dotarło do niego, że nie znał praw­dzi­wych miesz­kań­ców tego kraju. To mogło być jedy­nie mylne wyobra­że­nie. Jenny nie wyglą­dała na zasko­czoną. Nawet nie drgnęła, gdy roz­legła się wrzawa.

- Będą wal­czyć mię­dzy sobą? To tro­chę mija się z celem, zwa­żyw­szy na fakt, że są dru­żyną - zapy­tał zasko­czony Pierre.

- To chyba miał być tylko spa­ring - rzekł Johann.

Nagle roz­błysł tele­bim zamon­to­wany na ścia­nie naprze­ciwko. Naj­pierw wyświe­tlono godło Ligva­shu, póź­niej logo Pro­jektu Open­World, a na koniec zro­biono zbli­że­nia na twa­rze Vasha i Nor­berta.

- Prze­rost formy nad tre­ścią - pod­su­mo­wała Nora, a jed­nak tłum skan­do­wał.

- Zabra­kło tylko che­er­le­ade­rek - mruk­nął Koni.

Ku trójce sto­ją­cej przed rin­giem ruszył męż­czy­zna w gar­ni­tu­rze, który dotych­czas cze­kał gdzieś przy dra­bin­kach i nie rzu­cał się w oczy.

- Panie i pano­wie, z rado­ścią witamy was w naszej sali spor­to­wej w Beilongu. Lig Do to nasza naro­dowa sztuka walki. Sam Keram Nursi był wiel­kim fanem tego sportu - rzekł do mikro­fonu.

W porów­na­niu z Vashem i Nor­ber­tem męż­czy­zna był niski. Głos miał za to mocny niczym dzwon. Mówił szybko, ale z dosko­nałą dyk­cją, czym szybko przy­cią­gnął uwagę oto­cze­nia. Uczest­nicy wyjęli kamery i zaczęli nagry­wać roz­wój sytu­acji. W pierw­szym odru­chu Kon­rad chciał zro­bić to samo. Przy­po­mniał sobie jed­nak, że nie miał już nad sobą Kra­skiego, który nad­zo­ro­wał każdy jego krok. Sio­stra youtu­bera dała Koniemu pełną dowol­ność w nagry­wa­niu mate­riału. Trzy­mał kamerę w pogo­to­wiu, ale tylko na wypa­dek, gdyby działo się coś istot­nego.

- Dziś spo­ty­kamy się w tym pomiesz­cze­niu w nie­zwy­kłych oko­licz­no­ściach. Uczest­nicy Open­World zapre­zen­tują umie­jęt­no­ści, które ćwi­czyli w ciągu ostat­nich tygo­dni pod czuj­nym okiem mistrza Drama Madona. - Po sło­wach kon­fe­ran­sjera na tele­bi­mach poka­zała się twarz poważ­nego męż­czy­zny.

Madon sie­dział na try­bu­nach obok Syn­tii. Minę miał śmier­tel­nie poważną. Wyda­wał się sku­piony niczym surowy pro­fe­sor. Przez moment kamera uchwy­ciła rów­nież Syn­tię. W prze­ci­wień­stwie do swo­jego towa­rzy­sza wyglą­dała na roz­luź­nioną. Okrę­cała koń­cówkę kucyka wokół palca i uśmie­chała się pod nosem.

- Nawet nie zauwa­ży­łem, kiedy on tam usiadł - szep­nął Koni do Jenny.

- Ja też nie.

- Dzi­siaj nasi uczest­nicy zmie­rzą się z dwoma obec­nymi na sali prze­ciw­ni­kami. Oczy­wi­ście uczniami naszej szkoły. Zale­żało nam na ele­men­cie zasko­cze­nia. Dla­tego rywale zostali poin­for­mo­wani wczo­raj o swoim udziale w dzi­siej­szej walce. Pano­wie, zapra­szam! - prze­mó­wił pro­wa­dzący.

- Chwila, czy to nie miał być tylko spa­ring? - zapy­tał Pierre, spo­glą­da­jąc na osoby zaj­mu­jące sie­dze­nia obok.

Nikt mu jed­nak nie odpo­wie­dział. Tym­cza­sem z try­bun wstali dwaj męż­czyźni. Zrzu­cili z sie­bie luźne koszule. Pod nimi mieli spor­towe stroje. W sali znów roz­le­gła się wrzawa. Tłum męż­czyzn wykrzy­ki­wał po ligvań­sku coś, czego Kon­rad nie zro­zu­miał.

Murong, Ligvash

Lei Nursi był miło­ściwy. Pozwo­lił kanc­le­rzowi wybrać prze­ciw­ni­ków, z któ­rymi zmie­rzy się para z dru­żyny czer­wo­nej. Oczy­wi­ście wie­dział, co chce uczy­nić. Zro­zu­miał to na długo przed tym, nim Nor­bert wszedł na ring i sta­nął oko w oko z wizu­al­nie drob­niej­szym i niż­szym prze­ciw­ni­kiem. Podob­nie jak wczo­raj, sie­dzieli w salce kino­wej. Tylko mini­stra Nguyen zapy­tała, dla­czego nie towa­rzy­szy im Ver­nik. Reszta nie zwra­cała na niego uwagi.

- Dałem mu tro­chę dni wol­nych dla rodziny - wyja­śnił krótko Nursi.

Uśmiech­nął się do wła­snych myśli. Nie skła­mał. Po pro­stu nie dopre­cy­zo­wał, o jaką rodzinę cho­dziło. Ale nikt już nie zada­wał pytań. Nikt nawet nie raczył się zain­te­re­so­wać, jak długo potrwa ta nie­obec­ność. Wszy­scy patrzyli na ekran i podzi­wiali cyrk wyre­ży­se­ro­wany przez kanc­le­rza Ter­mana. W odróż­nie­niu od ojca Lei Nursi nie wyka­zy­wał więk­szego zain­te­re­so­wa­nia spor­tem, ale ni­gdy by się do tego nie przy­znał. No, może z wyjąt­kiem sza­chów. W tej grze był aku­rat cał­kiem nie­zły. Być może dla­tego od razu przej­rzał tak­tykę kanc­le­rza Ter­mana. Widział, jak ten rado­śnie wyma­chuje pię­ścią, obser­wu­jąc, jak chu­der­lawy chło­pa­czek wgniata Węgra w posadzkę. Nor­bert nie doce­nił prze­ciw­nika. Miał go nie doce­nić. Wpadł w spryt­nie zapla­no­waną pułapkę, nie podej­rze­wa­jąc, jak zdol­nego prze­ciw­nika mu wybrano. Ter­man zawył z rado­ści, gdy doci­śnięty do maty męż­czy­zna zaczął ude­rzać o nią otwartą dło­nią. Lei upił łyk jaśmi­no­wej her­baty. Pach­niała jak Yoshi i wciąż mu o nim przy­po­mi­nała. Och, Yoshi rów­nież uwiel­biał grać w sza­chy. Byłby dumny, obser­wu­jąc jego roz­grywkę.

- Twój entu­zjazm jest chyba tro­chę prze­sa­dzony. Nawet nie pró­bu­jesz ukryć swo­jej anty­pa­tii - wytknęła Ter­ma­nowi mini­stra Nguyen.

Ten w odpo­wie­dzi jedy­nie mach­nął ręką.

- Zaraz prze­sa­dzony... Naj­zwy­czaj­niej cie­szę się, że ktoś przy­po­mniał tury­ście o naszej ligvań­skiej sile. Ostat­nio o niej zapo­mi­nał, a pary powinny grać do jed­nej bramki. Zależy mi po pro­stu na spój­no­ści wize­run­ko­wej - twier­dził.

- Skoro już roz­ma­wiamy sobie tutaj w kulu­arach, to jest oczy­wi­ste, że każdy ma jakie­goś fawo­ryta. Ja na przy­kład kibi­cuję dru­ży­nie zie­lo­nej. Histo­ria i kul­tura są bar­dzo ważne, a to spe­cja­li­za­cja Johanna i Zana. Nie dałem wam jed­nak jakoś tego odczuć - powie­dział mini­ster kul­tury i tury­styki Kien Hai.

Lang Ter­man chciał coś odpo­wie­dzieć, ale wtedy na ring wkro­czył Vash. Wyglą­dał dum­nie, gdy stał w spor­to­wej sza­cie z wysoko unie­sioną głową. Kanc­lerz spe­cjal­nie dobrał mu prze­ciw­nika, który wizu­al­nie robił ogromne wra­że­nie. Wysoki, postawny, bar­czy­sty. Niczym goryl wyrzu­cił pię­ści do góry, by następ­nie wido­wi­skowo ude­rzyć się w pierś. Lei Nursi zadbał o to, aby tre­ner przy­go­to­wał port­fo­lio każ­dego z uczest­ni­ków, łącz­nie z nagra­niami z tre­nin­gów. Pozwo­lił prze­bie­rać w nich Ter­manowi. Przy­pusz­czał, że będzie szu­kał mało zdol­nego osiłka - mię­śniaka, który nie zna się na tech­nice. Pozwo­lił mu więc na zabawę we wła­sny domek dla lalek. Lei Nursi miał świa­do­mość, jak impul­syw­nym czło­wie­kiem był Lang. Jego ojca wyróż­niał więk­szy spryt. W kry­zy­so­wych sytu­acjach ważył słowa. Cho­ciaż prze­ka­zał synowi talent do knu­cia, nie wykształ­cił w nim zdol­no­ści do pokory i auto­re­flek­sji. A Ter­man był wście­kły za to, co poprzed­niego dnia powie­działa Cry­stal. Skom­pro­mi­to­wała dru­żynę czer­woną, wyty­ka­jąc Nor­ber­towi, że nie stoi po stro­nie swo­jego part­nera. Langa ogar­nęła złość, a Nursi umie­jęt­nie ją pod­sy­cał.

- To cenne, że każdy z nas ma inną per­spek­tywę - powie­dział.

Krótko po jego sło­wach roz­brzmiał gong. Ter­man pochy­lił się nad ekra­nem tak bar­dzo, jakby pró­bo­wał w ten spo­sób wpaść na ring. Mini­stro­wie wstrzy­mali odde­chy, w napię­ciu oglą­da­jąc roz­wój sytu­acji. Nato­miast Lei Nursi pozo­sta­wał obo­jętny. Dał gawie­dzi roz­rywkę, któ­rej potrze­bo­wali, aby nie mie­szali się w jego sprawę. Nagle usły­szał ciche wibra­cje. Się­gnął do dwóch kie­szeni jed­no­cze­śnie. Ni­gdy nie pamię­tał, w któ­rej trzy­mał iPhone'a, a w któ­rej komórkę słu­żącą do bar­dziej prag­ma­tycz­nych celów. W końcu zna­lazł Nokię i spoj­rzał na wyświe­tlacz. Nikt na niego nie patrzył. Wszy­scy w napię­ciu podzi­wiali walkę. Lgnęli do ekranu niczym ćmy do wysłu­żo­nych neo­nów w Ton­dze. Lei Nursi odblo­ko­wał tele­fon i prze­czy­tał SMS-a od Ver­nika:

Jeste­śmy na miej­scu. Idziemy go ode­brać.

Te dwa krót­kie zda­nia spra­wiły, że na twa­rzy dyk­ta­tora zakwitł szczery uśmiech. Wyobra­żał sobie scenę, w któ­rej Ver­nik wkra­cza do domu sie­rot z listem. Zasta­na­wiał się, jak zare­agują pra­cow­nice pla­cówki. Oczy­wi­ście będą musiały pod­pi­sać doku­menty o pouf­no­ści. To jasne. Niby każdą pla­cówkę obo­wią­zują takie zasady, ale ta sytu­acja jest jed­nak szcze­gólna. Czy na widok pie­częci Nur­sich domy­ślą się, co czeka chłopca?

- Ale mu przy­ło­żył! - krzyk­nął kanc­lerz.

Lei Nursi pod­niósł wzrok i zare­je­stro­wał moment, w któ­rym stopa Vasha ude­rzyła w tors osiłka. Mniej wię­cej na wyso­ko­ści żeber. Goryl upadł. Prze­ciw­nik usiadł na nim okra­kiem. Ter­man ryczał. Pozo­stali emo­cjo­no­wali się razem z nim.

- Nie wie­dzia­łem, że Vash tak potrafi - oznaj­mił Nursi, ponie­waż czuł, że wypada coś powie­dzieć.

- A jak! Jest bar­dzo zdolny. Ukoń­czył stu­dia z wyróż­nie­niem. To będzie wyśmie­nity chi­rurg. Ordy­na­tor Tan Samin bar­dzo go sobie chwali. A przy tym wszyst­kim znaj­duje czas na sport. Patrz­cie, patrz­cie!

Ubez­wła­sno­wol­niony osi­łek despe­racko zaczął ude­rzać dłońmi o matę. Lei Nursi scho­wał tele­fon do kie­szeni i uda­wał zacie­ka­wio­nego walką.

- Jest zdolny, przy­znaję, ale bez prze­sady. - Mini­ster Kien Hai zga­sił jego entu­zjazm.

- Ha! Mówisz tak, ponie­waż twoi fawo­ryci to nie­udacz­nicy, któ­rzy dali sobie pociąć namiot? Pew­nie posta­wi­łeś w zakła­dach na Zana i Johanna. Dla­tego tak się pie­klisz - wark­nął Ter­man.

Lei Nursi nie zno­sił, gdy w jego obec­no­ści mówiono pod­nie­sio­nym gło­sem. Przez to wra­cały nie­przy­jemne wspo­mnie­nia sprzed lat. Ojciec rów­nież wrzesz­czał na swo­ich pod­wład­nych, któ­rzy korzyli się przed nim, bła­ga­jąc o łaskę. Keram Nursi potra­fił karać nawet naj­bar­dziej odda­nych ludzi. Cho­ciaż teraz Lei czuł nie­przy­jemny ucisk w brzu­chu, wie­dział, że musi zare­ago­wać, nim męż­czyźni sko­czą sobie do gar­deł niczym dwa wście­kłe ogary.

- To budy­nek par­la­mentu, nie spe­luna! Nie życzę sobie takiej obrazy mojego maje­statu - oświad­czył oschle.

Gwał­tow­nie wstał i nie reagu­jąc na prze­pro­siny czy prośby, ruszył w stronę wyj­ścia. Miał ide­alny pre­tekst, by prze­rwać oglą­da­nie tego cyrku, a jed­no­cze­śnie posta­wić swoim ludziom gra­nicę. Wie­dział, że są zestre­so­wani. Dotarło do nich, jak nie­sto­sowne było to zacho­wa­nie. Roz­wa­żał chwi­lowe zmniej­sze­nie ich pen­sji. Musieli się bać. Cho­ciaż odro­binę. Lei nie chciał zmie­nić się w okrut­nika, takiego jak ojciec, a jed­nak musiał trzy­mać swo­ich pod­wład­nych w ryzach. To ni­gdy nie była jego mocna strona.

Beilong, Ligvash

Vash stał na środku ringu z unie­sio­nymi dłońmi. Krzy­czał gło­śno, nie przej­mu­jąc się ochra­nia­czem na zęby. Wycią­gał palce, jakby ten gest miał mu pomóc dotknąć gwiazd. Na czer­wo­nej twa­rzy wyświe­tla­nej na tele­bi­mie widać było pot lśniący w oko­li­cach skroni i łzy spły­wa­jące po policz­kach. Vash nie pró­bo­wał ich zetrzeć, ponie­waż doda­wały mu męsko­ści. W tak wyjąt­ko­wej sytu­acji facet miał prawo pła­kać.

- Widzisz, mia­łaś rację. Vash szybko zapo­mniał o Nor­ber­cie i sku­pił się na wła­snym suk­ce­sie. Kiep­ska z nich dru­żyna, a z cie­bie dobra obser­wa­torka - powie­działa Nora do swo­jej part­nerki.

Cry­stal uśmiech­nęła się sze­roko. Pew­ność sie­bie nagle jej wró­ciła. Nie patrzyła na tele­bim. Obser­wo­wała Nor­berta, który sie­dział gdzieś w oddali na ławce. Nie widziała jego twa­rzy, lecz wyobra­żała sobie, jak wyglą­dał.

- Coś mi mówi, że nie znie­sie łatwo tej porażki - wes­tchnął Kon­rad.

Kątem oka dostrzegł, jak Johann robi zbli­że­nie na Nor­berta. Z pew­no­ścią doło­żył wszel­kich sta­rań, aby jak naj­le­piej udo­ku­men­to­wać jego prze­graną. Wraz z Zanem wciąż mieli pre­ten­sje o znisz­czony namiot i nawet nie pró­bo­wali tego ukry­wać.

- Jeżeli jeste­śmy już przy tema­cie intu­icji, coś mi mówi, że pomię­dzy tą dwójką może dojść do nie­sna­sek. Vash wygląda, jakby mu ulżyło. Chyba ma już dość uda­wa­nia. Nor­bert nie trak­to­wał go jak rów­nego sobie. Trzeba spoj­rzeć praw­dzie w oczy - stwier­dziła Cry­stal.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki