Kraina mroku - Kamilla Oresvärd

Reflow text when sidebars are open.
Prolog
Pracujemy w ciszy ramię w ramię w szarym świetle chylącego się ku zmierzchowi dnia. Panuje przenikliwy chłód. Beton pod naszymi nogami jest wilgotny. Podobnie jak inni mam na sobie zniszczone rękawiczki i przetarte buty. Marko stoi kilka metrów dalej, pochylony nad prętami zbrojeniowymi. Słyszę, jak nuci, i choć zmęczenie przenika każdy mięsień mojego ciała, uśmiecham się. To piosenka z naszych rodzinnych stron, wszyscy ją znamy. Marko potrafi śpiewać, ma delikatny, piękny głos. Wielu z nas łączy wspólny język, nosimy w sercu podobne wspomnienia z dzieciństwa. Jego śpiew nam przypomina, że jesteśmy ludźmi, a nie tylko bezimiennymi, wycieńczonymi jednostkami, które można wymienić niczym zużyty sprzęt.
- Uważaj!
Podrywam wzrok. Marko ruchem głowy wskazuje miejsce, gdzie konstrukcja się zapadła. Podnoszę rękę, by dać mu do zrozumienia, że to zauważyłem, a on się uśmiecha. Szybko i naturalnie, niemal odruchowo. Nie ma takiego drugiego jak on, kto mimo wszystkiego, co przeszedł, dodaje otuchy nie tylko sobie, ale nam wszystkim. On się nami tutaj opiekuje.
W domu czekają na niego żona i czworo dzieci, ja sam jestem kawalerem. W miarę możliwości chodzimy do kantoru i przelewamy pieniądze naszym bliskim. Staramy się nie rzucać w oczy. Nikt z nas nie chce się wyróżniać, wolimy wtapiać się w tłum.
Pot szczypie mnie w oczy. Wkrótce zapadnie zmrok i dzień pracy wreszcie się skończy. Nie potrafię tak jak Marko cieszyć się drobnymi radościami. Chciałbym być jak on, czasem wręcz mu zazdroszczę.
Rozlega się jakiś krzyk. Jestem wykończony, jak każdy tutaj. Skupiam się na stawianiu stóp, ciężarze w dłoniach i utrzymaniu równowagi.
I wtedy to się dzieje.
Słyszę dźwięk, który przyprawia mnie o dreszcze. Natychmiast się odwracam i widzę, jak Marko ślizga się na startych gumowych podeszwach. Wyciąga rękę w kierunku stalowej liny, lecz nie może jej dosięgnąć, jest za daleko.
Robię krok w jego stronę, ale Marko przetacza się przez krawędź i spada w ciemność.
Świat nagle staje w miejscu. Ktoś krzyczy. Może to ja? Nie wiem.
Biegnę przed siebie, próbując utrzymać równowagę, żeby nie spaść i spoglądam w dół. Na betonowej płycie widzę ciemną, nieruchomą postać.
- Marko! - wołam. - Marko!
Ale on nie odpowiada.
Słyszę biegnące kroki za plecami. Ktoś szybko mówi przez telefon, ktoś inny krzyczy, żeby wezwać karetkę. Ja już jednak wiem. Marko nigdy się nie uśmiechnie ani nie zanuci. Nie żyje.
ROZDZIAŁ 9
Chwilę po dwudziestej trzeciej Anton podjeżdża pod dom w Nordkroken. Szron na nagich gałęziach jaśminowca, jego ulubionej rośliny w ogrodzie, mieni się w świetle reflektorów. To skromny krzew o niewielkich wymaganiach, a każdego lata obsypuje się pięknymi, pachnącymi, białymi kwiatkami.
Anton odchyla się w ciepłym fotelu i mruga powiekami, usiłując zwilżyć zmęczone oczy. Zawiesza wzrok na domu. Z głośników cicho dobiega utwór Lost and Found Molly Sandén i Victora Leksella.
Wieczór u Linn Isaksson był długi i wyczerpujący. Biedna kobieta, a to dopiero początek. Anton otrzymał informację, że ciało jej męża przewieziono do Göteborga do Krajowej Agencji Medycyny Sądowej, gdzie zostanie przeprowadzona sekcja zwłok. Następnego dnia zespół śledczy ma się zebrać wcześnie rano w komisariacie, by kontynuować dochodzenie w sprawie morderstwa.
Jego wzrok przyciąga światło lampy w kuchni, które przenika ciemność niczym latarnia morska nocą. Gabbi prawdopodobnie już śpi. Postanowił, że zapomni o Heddzie, nigdy nie będą razem z wielu powodów, a przede wszystkim dlatego, że ona jest teraz z jego bratem i traktują ten związek poważnie. Kto by przypuszczał, że Wille zostanie monogamistą? Choć w tej sytuacji wcale go to nie dziwi, Hedda jest wyjątkowa.
W życiu Antona również zaszły zmiany. Kocha swoją żonę, ale nie zawsze im się układało. Bezdzietność i rozpacz po poronieniach oddaliły ich od siebie. On jednak podjął walkę, by wskrzesić dawną namiętność i miłość.
Ich relacje się poprawiły, od kiedy wprowadził się do nich Hector. Na myśl o tym małym chłopcu Anton się uśmiecha, a ciepło rozlewa się po ciele. Hector pojawił się tuż przed Bożym Narodzeniem i w ciągu raptem kilku miesięcy stał się nieodłączną częścią ich życia. Anton z zażenowaniem wspomina, jak bardzo opierał się pomysłowi, by zostać rodziną zastępczą dla pięciolatka. Teraz go cieszy, że dał za wygraną. Starali się o dziecko przez wiele lat, Hector wypełnił tę pustkę. Dzięki niemu wreszcie poczuli się rodziną. Antona czasem nawiedza myśl, że chłopiec jest u nich tylko tymczasowo, ale za każdym razem ją odpędza. Wszystko się ułoży, musi. Poza tym Hector nie ma do czego wracać.
Jego matka była uzależniona i zmarła przedwcześnie, nie zabezpieczając syna na przyszłość. Służby społeczne przejęły opiekę nad chłopcem, a kiedy trafił do Antona i Gabbi, czuł się zagubiony, jak pisklę, które wypadło z gniazda. Teraz ich dom stał się jego domem, o czym Anton nie śmiał nawet marzyć. Pierwsze ostrożne kroki chłopca w stronę bezpieczeństwa stawały się coraz pewniejsze. Choć smutek po stracie matki wciąż pojawia się w jego ciemnych oczach, powoli słabnie.
Muzyka w radiu cichnie. Policjant wyłącza silnik i wsłuchuje się w słabe odgłosy chłodzącej się blachy. Wkłada kluczyk do kieszeni i wysiada w zimne, wilgotne i przenikliwe powietrze, więc mocniej otula się kurtką. Trzciny delikatnie szeleszczą, gdy wiatr porusza źdźbłami. W oddali rozciąga się jezioro Wener, bezkresne i spokojne, z cienką warstwą lodu wzdłuż brzegu, przypominającą, że zima się jeszcze nie skończyła.
Anton staje na schodach przed domem, odwraca się i spogląda na mroczną scenerię, po czym wchodzi do środka. Wita go cisza. W korytarzu panuje ciemność, jedynie przez szczelinę w drzwiach sączy się światło lampki nocnej Hectora. Lampki w kształcie dinozaura, bo chłopiec uwielbia dinozaury.
Policjant zdejmuje buty i wiesza okrycie obok kurtki Hectora z obrazkiem pokemona, a następnie kieruje się do kuchni. Otwiera lodówkę, której światło rozjaśnia pomieszczenie. Wyjmuje resztki obiadu zostawione przez Gabbi. Kiełbasa falukorv zapiekana z serem i puree ziemniaczane. Pyszne i niewymyślne. Dokładnie to, czego mu potrzeba po takim dniu.
Wkłada talerz do mikrofalówki, a jego wzrok pada na rysunek przyczepiony magnesem do drzwi lodówki. Dzieło Hectora. Prosty, dziecięcy obrazek. Ich dom, a przed nim trzy postacie: Hector, Gabbi i on. Trzymają się za ręce. Anton przez chwilę wpatruje się w rysunek i czuje się szczęśliwy. W tle słychać brzęczenie kuchenki mikrofalowej.
Rozlega się pikanie. Policjant zabiera jedzenie i idzie do salonu. Siada na kanapie i włącza telewizor. Potrzebuje chwili wytchnienia, zanim zaśnie, o ile w ogóle mu się to uda. Nakłada puree na widelec i wraca myślami do Linn.
Reakcja kobiety wydała mu się podejrzana. Jak mogła zapomnieć o kłótni między mężem a nieznajomym mężczyzną? Prawdopodobnie była w szoku. Kto w takiej sytuacji myśli jasno i racjonalnie? Niewielu. To jednak zbyt istotny szczegół, by tak po prostu umknął.
ROZDZIAŁ 10
Trzy tygodnie wcześniej
- Ty tam, chodź no tutaj!
Ubrany na czarno mężczyzna, który do mnie macha, jest silnie zbudowany. Obok niego stoi ktoś, jeszcze o równie surowym wyrazie twarzy. Domyślam się, że to nie policjanci, bo powiedzieliby mi o tym. Poza tym zabraliby też innych, a wołają tylko mnie.
Rusztowanie zostało zdemontowane, ale na betonie wciąż widać ślady krwi Marka. Wielu spotkał ten sam los. Niektórzy są sparaliżowani, a dwa miesiące wcześniej robotnik z Ameryki Południowej złamał kark. W domu, w którym mieszkają, leży jego rodak z głębokim rozcięciem. Marko roztrzaskał sobie czaszkę. Może skończyłoby się inaczej, gdyby miał na głowie kask. Ale nikt tutaj nie ma kasku.
Kiedy idę w stronę machającego do mnie faceta, widzę zarówno przerażenie w oczach pozostałych, jak i ulgę, że to nie oni zostali wezwani. Nikt nic nie mówi. Wszyscy wiedzą, że najlepiej jest milczeć i pracować. Zadałem zbyt wiele pytań o to, gdzie podziało się ciało. Nadmierna ciekawość nigdy nie wychodzi na dobre, a teraz za późno na ucieczkę.
Wsiadam na tylne siedzenie samochodu. Zamykają się za mną drzwi, słyszę kliknięcie zamka. W środku pachnie kurzem, kawą i choinką zapachową. Silnik zaczyna pracować i ruszamy, nie mam pojęcia dokąd.
Na dworze panuje ciemność, a tylna szyba jest brudna, więc niewiele widzę. Tylko plamy światła przesuwające się za oknem. Mam podarte spodnie, wystają przez nie blade, chude kolana. Pracowałem od świtu, słabo mi i dziwnie. Opieram głowę o szybę. Jestem wykończony. Zamykam oczy.
Prześladują mnie dźwięki. Najpierw ten cichy, ledwo słyszalny odgłos ślizgającego się znoszonego buta. Potem krzyk, z początku zdziwiony, następnie pełen niepokoju. Najgorszy jest huk ciała uderzającego o beton i nagła cisza. Ale to nie tylko dźwięki. Widzę Marka. Leży tam w dole, dziwnie powykrzywiany. I ta czerwień wypływająca spod głowy. Ktoś mnie trzyma, odsuwa od krawędzi. Ktoś inny zrzuca na niego plandekę. Niebieska, brudna plastikowa płachta powiewa na wietrze.
Budzę się, kiedy uderzam głową o szybę samochodu. Mężczyźni siedzą w milczeniu. Nie rozmawiają ani ze sobą, ani ze mną. W końcu zbieram się na odwagę.
- Dokąd jedziemy? - pytam.
Nikt nie odpowiada.
Znowu wpatruję się w ciemność. Czy ktoś będzie mnie szukał? Prawdopodobnie nie. Jestem nikim. Tylko nazwiskiem na liście. Podobnie jak Marko. Za życia niewidzialny dla świata, teraz zniknął po cichu. Żadnej policji. Żadnego protokołu. Po prostu go nie ma.
ROZDZIAŁ 11
Mona przeciąga się i ziewa. Siedzi przy kuchennym stole w szlafroku i miękkich kapciach z owczej skóry. Blade poranne słońce wpada przez okna. Zgodnie z prognozą w aplikacji, pogoda się zmieniła. Po wczorajszym rześkim zimowym dniu nie ma śladu. Krajobraz spowiła gęsta, szara lutowa mgła.
W tle gra radio, a naprzeciwko niej świeżo wykąpany Charles przewraca stronę porannej gazety. Poprzedniego dnia wrócił późno wieczorem. Kiedy wślizgnął się pod kołdrę, poczuła jego zimne ciało, ale szybko znalazła sposób, by je ogrzać. Mona uśmiecha się do siebie na samo wspomnienie i sięga po masło.
W tym momencie Charles podnosi wzrok i napotyka jej spojrzenie. Sweter w kolorze leśnej zieleni pasuje mu do barwy oczu, które wpatrują się w nią badawczym wzrokiem. Po chwili zdaje się rozumieć, o czym ona myśli, uśmiecha się do niej i odkłada gazetę.
- Jakie masz plany na dzisiaj? - pyta Mona.
Charles ma ogorzałą twarz, a skórę wokół oczu pokrywa sieć drobnych zmarszczek od częstego mrużenia ich przed słońcem i wiatrem. Ma w sobie coś wyjątkowego, emanuje z niego ciepło i spokój, które dają poczucie bezpieczeństwa. Mona nigdy przedtem nie spotkała nikogo takiego jak on i często myśli o tym, jak bardzo jest z nim szczęśliwa.
- Przegląd drzewostanu, spotkanie z zarządem powiatu w sprawie rosnącej populacji łosi. Potem muszę się zająć raportem na temat szkód wyrządzonych przez dziki w zagajniku.
- Widzę, że leśnicy mają pełne ręce roboty. - Mona rozciąga szyję. - Skończyłeś czytać?
Bierze od Charlesa gazetę i otwiera na pierwszej stronie. W Vargön zamordowano mężczyznę. Nie podano nazwiska. Mona czyta o tej sprawie i wzdycha. Anton będzie miał więcej pracy. Ma już tak dosyć tej szerzącej się przemocy. Przewraca stronę i wtedy rozlega się odgłos lekkich kroków na schodach. Chwilę później do kuchni wchodzi Hedda. Jej długie, ciemne włosy są związane w niedbały kok, ma na sobie o wiele za dużą bluzę i spodnie dresowe.
- Dzień dobry - mówi ochrypłym głosem, siadając przy stole.
Potem słychać, jak ktoś ciężko stąpa, a po chwili małe zamieszanie i tubalny śmiech. Wille wchodzi do kuchni z Coco biegającą wokół jego długich nóg i właśnie odskakuje na bok. Daleko mu do zgrabnych ruchów Heddy, a jego blisko dwa metry wzrostu i usilne próby, by nie nadepnąć na rozradowanego pieska, wcale nie ułatwiają sprawy. Głośno się śmieje, bawiąc się z suczką. Monie robi się ciepło na sercu.
- Hejka - wita się Willy, zajmując miejsce blisko Heddy. Coco szybko kładzie się u jego stóp.
- Wyglądacie na wypoczętych - stwierdza Mona.
Wille wyciąga rękę i gładzi Heddę opiekuńczo po plecach, a jej twarz rozpromienia się w uśmiechu.
- Słyszałem was w nocy - oznajmia Charles i nalewa im kawy do kubków.
Hedda się śmieje.
- Ups, przepraszamy.
Charles się rumieni, kiedy dociera do niego, co dziewczyna ma na myśli.
- Ach, nie, nie. Po prostu słyszałem, jak wróciliście do domu.
Hedda wybucha jeszcze głośniejszym śmiechem. Mona również zaczyna chichotać, tymczasem Wille podkrada kawałek szynki i podsuwa go Coco pod stołem. Następnie odwraca się do Heddy i całuje ją w policzek. Nie tylko ten gest, ale także sposób, w jaki na nią patrzy, zdradza, że świata poza nią nie widzi.
Mona też ich słyszała w nocy. Nie przeszkadzali jej, wręcz przeciwnie - ich szepty i stłumiony śmiech za ścianą przywoływały wspomnienie młodzieńczej miłości, tej, przy której świat kurczy się tak bardzo, że nie ma w nim miejsca na nic poza tą drugą osobą.
- Dobrze się bawiliście wczoraj na imprezie?
- Tak, fajnie było - odpowiada Wille, który również ma zachrypnięty głos.
Kładzie dłoń na smukłej szyi Heddy i delikatnie ją gładzi, a ona niemal nieświadomie się pochyla, poddając się jego dotykowi.
ROZDZIAŁ 12
Jest poranek w komisariacie policji w Trollhättan. Anton podłącza komputer do projektora. Salę konferencyjną wypełniają ciche rozmowy i brzęk łyżeczek. Bodil przegląda maile, coraz bardziej marszcząc czoło, a My zręcznie stuka w klawiaturę.
Szmer ustaje, gdy otwierają się drzwi. Do pomieszczenia wchodzi komisarz Petra Tallberg, szefowa wydziału kryminalnego. Zatrzaskuje za sobą drzwi i zdecydowanym krokiem przemierza pokój.
- Do usłyszenia, cześć - kończy rozmowę, stawia na stole kubek z kawą, odkłada laptop i telefon, po czym wyjmuje z uszu słuchawki bezprzewodowe. - Dzień dobry - wita się, przesuwając wzrokiem po zebranych.
Jak zwykle ma poważny wyraz twarzy. Wszyscy wiedzą, że tak naprawdę nie chce i nigdy nie chciała tu być. Posadę w Trollhättan traktowała jako etap przejściowy, zamierzała tu zostać pół roku, a minęły już trzy lata. Nieoficjalnie wiadomo, że ubiega się o stanowisko kierownika jednostki w Krajowym Oddziale Operacyjnym, NOA, w Sztokholmie. Wkrótce wszyscy się dowiedzą, czy ją dostała.
- Mamy dziś wiele do omówienia. Zacznijmy od zabójstwa Rubena Isakssona. Czy krewni zostali poinformowani? - pyta, siadając.
- Wczoraj spotkaliśmy się z żoną i córką - odpowiada Anton. - Nadal nie udało nam się skontaktować z synem, ale mamy nadzieję, że dzisiaj to się uda. Powiadomiliśmy rodziców Isakssona. Innych krewnych nie ma.
- A gdzie jest syn? - docieka Petra, popijając kawę.
- Jeszcze nie wiemy. Zostawiliśmy mu wiadomość na komórce, to samo zrobiły jego matka i siostra.
Komisarz Tallberg odpowiada lekkim skinieniem. Jej długie, ciemne włosy są idealnie zaczesane do tyłu i zebrane w kucyk, który powoli kołysze się w rytm ruchów głowy.
- W takim razie musimy zachować tożsamość ofiary w tajemnicy, przynajmniej do czasu poinformowania syna.
Anton się z nią zgadza. Wczoraj lokalna gazeta zamieściła w internecie wzmiankę o morderstwie, a dziś rano ukazał się artykuł w prasie. Na Flashbacku jeszcze niewiele się o tym pisze, ale Anton jest przekonany, że to tylko kwestia czasu.
- Co z jego pracownikami?
- Wszyscy pracownicy z biura przy Mälderistvägen zostali poinformowani telefonicznie dzisiaj wcześnie rano. W ciągu dnia będziemy z nimi rozmawiać osobiście. Jak dotąd wiemy, że chłopak, który znalazł Isakssona, ma alibi. Z kolei robotników muszą powiadomić ich przełożeni. Najwyraźniej w firmie nie ma jasności co do tego, jak, gdzie i kto pracuje na placach budowy.
- Żadnych tropów? - kontynuuje Petra.
- Może dwa. Ludvig słyszał w zeszłym tygodniu, jak jakiś mężczyzna kłócił się z Rubenem u niego w biurze, ale nie udało nam się jeszcze go zidentyfikować. A kilka tygodni temu widziano na stacji benzynowej faceta awanturującego się z Rubenem.
- Czy to ta sama osoba?
- Niewykluczone. Isaksson podobno nie unikał konfliktów, więc może chodzić o dwie różne osoby, ale oczywiście dojdziemy do tego, kto to był.
Petra kiwa głową.
- Poza tym trzeba zidentyfikować osoby z najbliższego otoczenia ofiary - ciągnie dalej Anton, po czym zwraca się do swojego kolegi Jerkana: - Możesz się tym zająć?
Jerkan, który właściwie nazywa się Jerry Karlsson, odpowiada skinieniem i szybko coś notuje. We wszystkim, co robi, przypomina małą łasicę - jest bystry i energiczny. Kiedyś chciał zostać dżokejem w Anglii, ale nie uzyskał licencji i wrócił do Szwecji, by zostać policjantem. Teraz, prawie dwadzieścia pięć lat później, jest jednym z najbardziej doświadczonych śledczych w całym regionie.
- Czy pojawiły się jakieś nowe istotne dla śledztwa informacje na temat ofiary, poza tym że wdawał się w konflikty? - pyta Petra.
- Uchodził za twardego gracza, a to mogło przysporzyć mu wrogów.
- A co z tym, że uważano go za przyszłość Vargön? - zastanawia się Bodil. - Jego postać mogła mieć dla społeczności znaczenie symboliczne.
Anton kiwa głową i odwraca się do Petry, żeby jej wyjaśnić, do czego nawiązuje koleżanka.
- Kiedy Isaksson przeniósł swoją firmę z Trollhättan do Vargön, pojawiła się nadzieja, że obszar w pobliżu starej fabryki zostanie zagospodarowany, a gmina wróciła do planów budowy nowego portu w Vargön.
- Wiem o tym - odpowiada komisarz Tallberg. - Czy myślicie, że ktoś chciałby powstrzymać rozwój Vargön lub rozbudowę tego obszaru?
- Niekoniecznie. Niewiele z tych planów wyszło, żadna inna firma się tam nie przeniosła poza Klipphus Entreprenad. Ale i tak warto mieć to na uwadze.
Petra przytakuje i zwraca się do My:
- Przejdźmy w takim razie do ekspertyzy kryminalistycznej. Jak wygląda sytuacja z narzędziem zbrodni?
My odrywa ręce od klawiatury i składa je na stole przed sobą.
- Jeszcze go nie znaleźliśmy, ale dzisiaj wrócimy do poszukiwań. Lekarz sądowy potwierdził, że Isaksson zmarł na skutek silnego uderzenia w skroń. Dzisiejsza sekcja zwłok zapewne wykaże, że potem zadano mu kolejne ciosy w głowę twardym, ciężkim i prawdopodobnie okrągłym przedmiotem.
Jasny głos My brzmi jak głos postaci z programu telewizyjnego dla dzieci Bolibompa i nie pasuje do tego, o czym zazwyczaj opowiada: drastycznych scen zbrodni, procesów rozkładu zwłok czy opisów duszenia ofiary. Anton już się jednak przyzwyczaił do tej niespójności i prawie nie zwraca na nią uwagi.
- Czy budynek jest zabezpieczony? - upewnia się Petra.
- Tak, i nadal będzie, przynajmniej w ciągu dnia. Zabezpieczyliśmy materiał dowodowy i przekazaliśmy do analizy, ale jak na razie nie mamy nic, co pomogłoby nam wytypować sprawcę, a na dalsze wyniki z NFC trzeba poczekać - kontynuuje My. - Warto zauważyć, że nie ma śladów włamania - dodaje.
- To się zgadza z relacją Ludviga - wtrąca Bodil.
- Czy to znaczy, że sprawca znał kod do wejścia albo ktoś go wpuścił? - zastanawia się Bellini, drapiąc się po uchu.
Niedawno skończył sześćdziesiąt lat, jest zatem tylko o rok młodszy od Rubena Isakssona, lecz zdaniem Antona wygląda na co najmniej dziesięć lat starszego. Siwe włosy, krzaczaste brwi i okrągły brzuch świadczą o zamiłowaniu Belliniego do fast foodów i słodyczy, Isaksson natomiast sprawiał wrażenie wysportowanego. Miał ciemne włosy, bez śladu siwizny, zapewne farbowane. Jego styl wydał się Antonowi skromy, ale starannie przemyślany - sweter, dżinsy oraz buty były markowe. Mężczyzna wyraźnie dbał o swój wygląd.
- Nie wiemy tego na pewno - odpowiada My na pytanie Belliniego. - Ale mogło tak być.
- Czy sprawdziliście system ochrony? - dopytuje Anton.
- Jest tam alarm i wejście na kod, ale to już widziałeś.
- Jakieś kamery?
- Tak - odpowiada My. - Nasi informatycy je sprawdzili. A raczej tę jedną. W budynku znajduje się tylko jedna kamera i jest połączona z aplikacją w telefonie Isakssona.
- Świetnie - stwierdza Bodil.
- Niestety nie - krzywi się My, ściągając brwi. - Kamera była wyłączona.
- Cholera! - wyrywa się rozczarowanemu Antonowi.
Brak narzędzia zbrodni, a teraz jeszcze wyłączony monitoring. Nie mają szczęścia, to pewne.
- Przejrzeliśmy historię zapisów, nie działała od trzech miesięcy - kontynuuje My.
- Dlaczego? - dziwi się Bodil. - Czy była uszkodzona?
- Nie. Działa bez zarzutu, po prostu była wyłączona.
Anton pociera dłonią kark.
- Dlaczego ktoś miałby wyłączyć monitoring? - zastanawia się głośno.
- Cóż, dobre pytanie. Może to tylko zaniedbanie, ale jakbym chciała się doszukiwać spisku, to może Isaksson nie chciał, żeby ktoś lub coś zostało uchwycone przez kamerę?
- Trzeba to sprawdzić - oznajmia krótko Petra. - Co ze świadkami?
- Na razie nie ma żadnych - odpowiada Anton. - Wysłaliśmy ludzi, żeby przeszli się po sąsiadach i sprawdzili monitoring w okolicy. Ten budynek leży jednak tak daleko od zabudowań, że nie mam wielkich nadziei. Może powinniśmy nagłośnić sprawę w mediach i poprosić ludzi o informacje?
- Poczekajmy kilka godzin i zobaczmy, co uda nam się ustalić. - Petra otwiera laptop. - Ktoś musi sprawdzić jego firmę i kontakty biznesowe, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę to, o czym wspomniałeś wcześniej. - Spogląda na Belliniego. - Zajmiesz się tym?
Policjant kiwa głową.
- Przyjrzyj się też finansom członków rodziny.
Bellini unosi kciuk, połyka ostatni kęs bułki i popija go kawą.
- No dobrze. - Petra splata dłonie przed sobą. - To ja porozmawiam z mediami. Na tym etapie możemy jedynie poinformować ludzi, że wszczęliśmy dochodzenie. Dajcie mi znać, jak porozmawiacie z synem.
- Tak jest - odpowiada Anton, zadowolony, że uniknie tej części pracy, której tak nie znosi. - Wstaje. - Najpierw jednak musimy się dowiedzieć, z kim Isaksson się kłócił na stacji benzynowej.
ROZDZIAŁ 13
- Jak było na wernisażu? - pyta Charles, wkładając kubek do zmywarki.
Wysłali Willego i Heddę na spacer z psem, a sami zostali w kuchni i sprzątają po śniadaniu.
- Miło - stwierdza Mona. - Kupiłam obraz. Płótno olejne autorstwa młodej lokalnej artystki. Jest wspaniały, na pewno ci się spodoba. - Z uśmiechem na twarzy nakłada pokrywkę na maselniczkę. - Byłeś kiedyś w Strandlycke G?rd?
- A wiesz, że nie?
- No to musimy tam pojechać. Trudno uwierzyć, że to dawny szpital psychiatryczny. Karolina Larsson, właścicielka tego miejsca, wykonała fantastyczną robotę. Pięknie wyremontowała i urządziła wnętrza.
Mona dolewa sobie kawy i przez chwilę zatraca się w opisywaniu wystroju hotelu, jedzenia i napojów, które serwowano, a także poznanych tam ludzi. W końcu porusza temat Irene.
- Spotkałam dawną przyjaciółkę. Pracuje w tym hotelu.
Charles śmieje się i puszcza do niej oko.
- Dlaczego mnie to nie dziwi?
Mona uśmiecha się do niego.
- Tak jest, gdy pochodzi się z małej miejscowości. Wszyscy się znają, lepiej lub gorzej. Irene nie pochodzi wprawdzie z Vargön, tylko z Vänersborga. Poznałam ją, kiedy wiele lat temu byłam jej obrończynią. Ale teraz mieszka tutaj, na Skogsvägen. - Na twarzy Mony pojawia się uśmiech. - Oczywiście akurat tę informację sama sprawdziłam.
Charles się śmieje.
- Byłbym bardziej zaskoczony, gdybyś tego nie zrobiła.
- Znasz mnie.
Mona upija łyk kawy.
- W każdym razie fajnie, że na nią wpadłam. Nie miałyśmy za dużo czasu, żeby pogadać, w końcu była w pracy. Jest trochę specyficzna - dodaje. - Bardzo wycofana i zamknięta w sobie, niełatwo się z nią rozmawia.
- Innymi słowy, twoje przeciwieństwo?
- Można tak powiedzieć. - Mona opiera się o blat kuchenny. - Wybieram się z nią dzisiaj na przejażdżkę konną na Hunneberg, więc będziemy miały okazję porozmawiać.
Mona dobrze zna właścicielkę stajni i załatwiła konia dla Irene.
- Super. - Charles zamyka zmywarkę. - Mówisz, że była twoją klientką lata temu. W czym jej pomogłaś?
Mona spuszcza wzrok. Waha się. Co ma powiedzieć? Postanawia, że przedstawi mu wersję oficjalną. Te szczegóły wolno jej wyjawić, choć nawet one są potworne.
- Została oskarżona o usiłowanie zabójstwa ojczyma.
Uśmiech Charlesa znika.
- Co się stało?
- Pewnego zimowego wieczoru został potrącony, a za kierownicą siedziała Irene. To był wypadek, oczywiście, ale ojczym i matka Irene upierali się, że próbowała go zabić.
Charles przeczesuje ręką włosy.
- O cholera! - wykrzykuje.
- Wiem, straszne - przyznaje Mona, kręcąc głową. - Matka zeznała, że nie może pojąć, dlaczego jej córka tak kłamie, ale podczas procesu wyszło na jaw, co naprawdę się działo u nich w domu.
- Czyli co?
Mona wzdycha.
- Niezwykle smutna historia. Mama poznała nowego mężczyznę, kiedy Irene miała raptem sześć lat.
- Tego, który później został potrącony? - dopytuje Charles.
- Tak. To nie był dobry człowiek. Manipulator z obsesją nadmiernej kontroli. Zaczął molestować Irene, kiedy miała dziewięć lat. Ciągnęło się to latami. Dziewczyna próbowała powiedzieć o tym matce, ale ta ją zbywała. Twierdziła, że córka ma urojenia, potem oskarżała ją, że kłamie. Obwiniała też Irene o to, że próbowała zniszczyć jej szczęście. To spowodowało, że dziewczyna zamknęła się w sobie, nauczyła się milczeć i znosić to wszystko.
- O mój Boże! - Charles siada ciężko na krześle.
- Tak, coś okropnego. - Mona znowu się zastanawia, co powiedzieć, ale kontynuuje oficjalną wersję. - Udało mi się oczyścić Irene z zarzutów, udowadniając, że to wypadek. Wąska droga, ślisko, słaba widoczność. Poza tym mężczyzna nie miał odblasków, łatwo było go nie zauważyć. To mogło się przytrafić każdemu.
Odwraca się od Charlesa. Pod warunkiem, że to wszystko właśnie w ten sposób się odbyło, myśli, wkładając mleko do lodówki.
ROZDZIAŁ 14
Sandra, koleżanka Linn z pracy, zdjęła skórzaną kurtkę i położyła ją obok siebie na czarnej sofie ze skaju. W kawiarni prawie nikogo nie ma. Oprócz nich przy jednym z narożnych stolików siedzą dwie kobiety, obie w czarnych bluzach z białym logo firmy sprzątającej Städbolaget na plecach. Prowadzą cichą rozmowę przy kawie i nie zwracają specjalnej uwagi na to, co dzieje się wokół.
Anton inaczej wyobrażał sobie Sandrę. Spodziewał się, że będzie podobna do Linn, formalna i nienagannie ubrana. Tymczasem kobieta siedząca naprzeciwko ma punkową fryzurę oraz tatuaże na dłoniach i ramionach. Wygląda na niecałe czterdzieści lat, ale makijaż utrudnia określenie prawdziwego wieku.
- Chcielibyśmy prosić panią o zachowanie informacji o śmierci Rubena dla siebie. Nie podaliśmy jeszcze jego nazwiska do wiadomości publicznej - objaśnia Anton po tym, jak opowiedzieli jej, co się stało.
- Oczywiście - odpowiada Sandra. - To jakiś absurd! Czasami zastanawiam się, co się, do cholery, dzieje z ludźmi?! Dokąd zmierza nasze społeczeństwo? Nie czasami - poprawia się i przewraca oczami. - Właściwie myślę o tym dość często.
- Ja też - przyznaje Anton. - Skąd znała pani Rubena?
- Właściwie to wcale go nie znałam. - Kobieta chwyta filiżankę kawy stojącą przed nią na stole. - Wiedziałam tylko, że był mężem Linn. Czasami odbierał ją z pracy - wyjaśnia.
- Czy może pani opowiedzieć, co pani widziała i słyszała na stacji benzynowej? - pyta Bodil.
- Tak. - Sandra odchyla się na oparcie i spogląda na wyłożoną kafelkami czarną ścianę za nimi. Najwyraźniej usiłuje przypomnieć sobie szczegóły. - To było kilka tygodni temu, chyba w czwartek. - Ściąga brwi. Obejmuje filiżankę wytatuowanymi rękami. Jej pomalowane na czarno, długie i spiczaste paznokcie połyskują w przytłumionym świetle. - Tak, to był czwartek. - Kiwa zdecydowanie głową. - Jestem pewna, bo podrzuciłam Lillan na zajęcia gimnastyczne i w czasie jej treningu chciałam umyć samochód. Podjechałam na stację i zaparkowałam przed myjnią, kiedy przypomniałam sobie, że muszę złożyć lusterka. Wysiadłam więc z auta i zobaczyłam Rubena z jakimś facetem. Stali z tyłu budynku, tuż przy kontenerze na śmieci. Byli wkurzeni. - Sandra unosi znacząco brwi i kiwa głową.
- Czy wie pani, kim był ten drugi mężczyzna?
- Nie.
Anton przesuwa dłonią po brodzie.
- Twierdzi pani, że byli wkurzeni. Skąd ten wniosek?
- Bo widziałam. - Sandra rozkłada ręce. - Ich mowa ciała była oczywista. Poza tym tamten popchnął Rubena, uderzając go w klatkę piersiową. Sytuacja była jednoznaczna. Nie uderzył go za mocno, ale Ruben musiał zrobić krok do tyłu, żeby się nie przewrócić. Potem wjechałam do myjni. Nie mogłam przecież tam stać i się gapić. A kiedy skończyłam, już ich nie było.
- Czy słyszała pani, o co się kłócili?
- Niestety nie.
- Czy był tam ktoś jeszcze, kto mógł coś usłyszeć lub zobaczyć?
- Z tego co wiem, nie, ale nie mam pewności.
- I potem powiedziała pani o tym Linn? - upewnia się Anton.
- Zgadza się.
- Jak ona na to zareagowała?
Sandra zastanawia się przez chwilę.
- Nie mówiła zbyt wiele, tylko "ojej" lub coś takiego.
- Czyli nie wydawała się szczególnie zaskoczona?
- Nie bardzo. Jakby nie uważała, że to jakaś wielka sprawa. Albo po prostu nie chciała o tym rozmawiać? Możliwe, że było to dla niej krępujące.
- Dlaczego?
Sandra spuszcza wzrok i przesuwa opuszkiem palca po krawędzi filiżanki.
- Chyba przywykła do tego, że ludzie wściekają się na Rubena.
Anton unosi ze zdziwieniem brwi.
- Skąd pani wie?
- Słyszałam to i owo...
- Na przykład? - dopytuje Bodil.
- Ruben był... Jak to powiedzieć? - Kobieta drapie się po czole, szukając odpowiedniego słowa. - Czarujący.
- Czy to pani opinia?
- Tak. - Sandra wzrusza ramionami. - Moja i wielu innych.
- Proszę wyrażać się trochę jaśniej. - Bodil nachyla się niżej.
Sandra patrzy jej prosto w oczy.
- Lubił flirtować.
- Również z panią?
- Nie, ze mną nie. - Śmieje się. - Chyba nie byłam w jego typie.
Chyba, myśli Anton, znowu porównując Sandrę z chłodną Linn. Natomiast jest to dla nich cenna informacja. O ile kobieta nie kłamie, może to oznaczać, że Ruben miał romans. Jeśli kochanka była mężatką, mogło dojść do morderstwa z zazdrości.
- Czy to znaczy, że pieprzył się z kim popadnie? - pyta ostro Bodil.
Anton zaciska zęby. Bodil mogłaby trochę uważniej dobierać słowa, choć to nieuniknione, że czasem człowiekowi wyrwie się coś nietaktownego. Sandra najwyraźniej się tym nie przejmuje, tylko się śmieje.
- Nigdy go nie przyłapałam, ale krążą takie plotki. Powinniście porozmawiać o tym z Linn.
Anton podnosi wzrok. Kobiety przy stoliku w rogu odsuwają krzesła, wstają i szykują się do wyjścia. Policjant spogląda na Sandrę.
- Czy może pani opisać mężczyznę ze stacji benzynowej?
- Tak. - Kobieta przez chwilę się zastanawia. - Był dość postawny. Nie gruby, raczej umięśniony, z szerokimi ramionami i mocną szczęką. Miał siwe włosy i krótką brodę. Był w podobnym wieku co Ruben i, hm... wyglądał sympatycznie.
- Co miał na sobie?
- Ciepłe ubranie, czarny płaszcz, rękawiczki i ciemne spodnie.
- Nic, co się wyróżniało i pomogłoby nam go zidentyfikować?
- Nie. - Sandra kręci głową. - Chociaż chyba tak! - wykrzykuje, prostując się. - Właściwie przyszła mi do głowy jedna rzecz.
- Tak?
- Nie wiem, czy to wam pomoże, ale wydaje mi się, że utykał. Kiedy podszedł do Rubena i go popchnął, wyglądało to tak, jakby jedną nogę trochę ciągnął za sobą, jakby go bolała lub był kontuzjowany.
ROZDZIAŁ 15
Mona przemierza podwórze. Przygląda się czerwonemu budynkowi stajni. Wisi nad nią ciężkie, ołowiane niebo, powietrze pachnie wilgotną ziemią. Z oddali słyszy rżenie i głuchy turkot taczki.
Wchodzi przez szerokie drzwi stajni do ciepłego wnętrza. Z boksów dobiegają odgłosy przeżuwających siano koni. Gdy je mija, niektóre z nich z zaciekawieniem unoszą głowy i ją obserwują.
Zapach koni dawał Monie poczucie bezpieczeństwa, stajnia była dla niej niczym drugi dom. Jako dziecko i nastolatka szukała tutaj pocieszenia. Wtedy wydawało jej się, że jej problemy są poważne, lecz teraz uśmiecha się na myśl o tym, jak bardzo je wyolbrzymiała. Prawda jest taka, że dorastała bez większych zmartwień, miała spokojne dzieciństwo i rodziców, którzy zawsze ją wspierali.
Rozgląda się za Irene, ale w stajni nikogo nie ma. W siodlarni widzi Lisę, właścicielkę stajni, która właśnie zdejmuje siodło z wieszaka.
- Nie widziałaś mojej koleżanki Irene? Dzwoniłam do ciebie w jej sprawie.
Lisa sprawnie zarzuca siodło na przedramię, jakby nic nie ważyło.
- Nie, chyba jeszcze nie przyszła. Pomyślałam, że może wziąć Varsel. Co ty na to?
- Super.
Varsel to spokojna klacz, która rzadko się płoszy. Mona uważa, że to dobry wybór, nie zna umiejętności jeździeckich Irene, więc wierzchowiec o łagodnym temperamencie będzie dla niej najlepszy.
Odwraca się i idzie z powrotem przez stajnię. Po drodze wyciąga telefon z kieszeni i sprawdza wiadomości. Nic nie przyszło. Żadnej informacji od Irene, że odwołuje spotkanie albo że przeprasza. Mona marszczy czoło i chowa komórkę. Irene na pewno przyjdzie, tylko trochę się spóźni, myśli. Zabiera skrzynkę ze szczotkami i zanosi ją do boksu.
Bris, koń, na którym zwykle jeździ, szturcha ją, gdy do niego podchodzi i zaczyna go szczotkować jego gęstą, brązową zimowa sierść. To dla Mony jak medytacja. Kiedy kończy, czyści mu kopyta, po czym próbuje dodzwonić się do Irene, ale ona nie odbiera.
Wzdycha z irytacją, rozłączając się, i musi przyznać sama przed sobą, że Irene od początku nie miała ochoty na to spotkanie, choć sama wyszła z tą propozycją. Zapewne poczuła presję, ponieważ Mona jak zwykle naciskała, przyzwyczajona do tego, że zawsze stawia na swoim. Po raz ostatni przeczesuje grzywę konia i delikatnie klepie go po karku.
- Będziemy musieli znaleźć kogoś innego do wspólnej przejażdżki. Prawda, kolego? - mówi pod nosem.
Coś jej tu nie pasuje. Każdy ma prawo zmienić zdanie, wystarczy tylko dać o tym znać. I właśnie to wydaje jej się dziwne. Choć Mona nie zna dzisiejszej Irene, na wernisażu nie odniosła wrażenia, że się szczególnie zmieniła. A dawna Irene była niemal obsesyjnie zorganizowana i na pewno nie zapomniałaby o spotkaniu.
ROZDZIAŁ 16
Dzwoni telefon Antona. Policjant sięga po niego i odczytuje krótką wiadomość, podczas gdy za oknem samochodu wolno przesuwa się krajobraz.
- To Daniel Isaksson, syn Rubena - mówi do Bodil i podnosi wzrok. - Jest w domu.
- W takim razie jedziemy tam.
Zmienia trasę i zamiast do komisariatu w Trollhättan, kierują się do dzielnicy Mariero w Vänersborgu. Właśnie opuścili stację benzynową Preem, gdzie odbyli rozmowę z kierownikiem.
- Cholerna szkoda, że monitoring na stacji nie obejmuje terenu przy kontenerze - stwierdza Anton, chowając telefon do kieszeni.
- Tak, do dupy - zgadza się Bodil. - Ale może nam się poszczęści i któraś z kamer uchwyciła tego gościa. To bym nam wystarczyło, żeby go zidentyfikować.
Link do nagrań z monitoringu został przesłany do informatyków w celu analizy. Ich pierwszym zadaniem będzie wyszukanie mężczyzn pasujących do opisu Sandry i porównanie ich twarzy z tymi w bazie danych. Mają również spróbować namierzyć tablice rejestracyjne i inne cenne wskazówki, takie jak transakcje kartą z tego dnia. Anton mocno wierzy, że uda się dorwać tego mężczyznę.
Pełni nadziei pukają do drzwi mieszkania Daniela Isakssona. Gdy ten staje w progu, Anton cofa się zaskoczony. Poznaje go. Syn Rubena i Linn jest dawnym kumplem Willego. Z tego, co pamięta Anton, Daniel wyprowadził się z miasta w wieku dwudziestu kilku lat, wpadł w złe towarzystwo i kilkakrotnie trafił za kratki, między innymi za napad z bronią w ręce. Wtedy miał na imię Liam, nie Daniel.
- Zmieniłeś imię? - pyta Anton, po tym, jak się przywitali.
- Tak, a co? Liam kojarzył mi się z całym tym bagnem. - Mężczyzna dmucha w przydługą grzywkę zasłaniającą mu oczy. - Wziąłem się w garść i chcę zostawić przeszłość za sobą. Chyba rozumiesz?
Uśmiecha się, a Anton kiwa głową. Rozumie, ale wie też, że nie zawsze jest to takie proste. Chęć odcięcia się od dawnego życia i osiągnięcie tego celu to dwie zupełnie różne kwestie. Teraz, gdy ojciec Daniela został zamordowany, istnieje duże prawdopodobieństwo, że to, co próbuje ukryć, wyjdzie na jaw, wszyscy się o tym dowiedzą.
Skoro Daniel ma takie ambicje, powinien pomyśleć o czymś więcej niż tylko zmianie imienia. Anton dyskretnie na niego zerka. Czarne spodnie dresowe Adidasa i koszulka z nadrukiem. Chude, wytatuowane ramiona. Brak zegarka i sygnetów, za to na szyi wisi gruby złoty łańcuch. Stylówka drobnego przestępcy, która już dawno powinna trafić do lamusa. Przypomina siebie sprzed lat, ale coś w nim się zmieniło. Bije od niego pewien spokój, nieobecny.
- Wejdźcie - mówi Daniel, gestem zapraszając ich do środka.
Przechodzą z przedpokoju do kuchni rodem z teksańskiego rancza. Rustykalne, ciemne drewniane szafki i blat z czerwonego, nakrapianego granitu. Na dywanie, którego wzór wyraźnie nawiązuje do kultury rdzennych Amerykanów, stoi masywny stół otoczony postarzanymi, obitymi skórą krzesłami o metalowej konstrukcji. Brakuje tylko rogów byka teksańskiego na ścianie.
- Mieszkasz tu sam? - pyta Bodil.
- Tak. Jeszcze nie znalazłem tej jedynej - wyjaśnia Daniel z uśmiechem.
Siadają przy stole i nagle jego twarz jakby przygasa, pod oczami rysują mu się sine cienie, napinają mu się usta.
- Domyślam się, że chcecie porozmawiać o moim ojcu?
- Owszem. - Bodil opiera się o stół. - Rozumiem, że już wiesz, co się stało.
- Tak, to okropne! - Kręci głową. - Mama mi powiedziała.
- Próbowaliśmy się z tobą skontaktować już wczoraj - wtrąca Anton.
Daniel odpowiada skinieniem.
- W klubie pokerowym mamy zasadę, że podczas gry wyłączamy komórki. Kiedy zobaczyłem nieodebrane połączenie od was, było już po północy. Stwierdziłem, że to trochę za późno, żeby oddzwonić. Siostra też wysłała mi wiadomość, więc wiedziałem, że opiekuje się mamą.
- Przykro nam z powodu tego, co się stało - mówi Anton.
- Dziękuję.
- Jak się pewnie domyślasz, musimy ci zadać kilka pytań.
- Jasne, rozumiem. - Mężczyzna wzrusza ramionami z rezygnacją. - Dawajcie.
Dla Daniela, który już miewał do czynienia z policją, to nic nowego. Jednak wcześniej dotyczyło to zupełnie innych kwestii.
- Czy ojciec miał wrogów?
Syn Isakssona drapie się po czole, bierze wdech, po czym wydaje głębokie westchnienie.
- Aż głupio mi to mówić, ale to nie był najmilszy facet na świecie. Myślę, że przez lata narobił sobie wielu wrogów.
- W jakim sensie był niemiły? - docieka Anton.
- Pod wieloma względami, choć jako ojciec był całkiem w porządku. - Daniel milknie i po chwili kontynuuje: - Ech, cholera, w zasadzie chyba też nie... Ale nie byłem szczególnie dobrym synem, więc chyba nie powinienem oceniać. Chodziło mi raczej o to, że był okropny dla ludzi, z którymi robił interesy. Twardy i bezlitosny, nie przejmował się niczym, liczyły się tylko pieniądze.
Okazuje się zatem, że osoba uważana za przyszłość Vargön to najprawdopodobniej kawał drania. Już wcześniej mieli co do tego podejrzenia, ale teraz wszystko układa się w spójną całość. Jeśli to prawda, wiele osób mogło mieć powody, by pozbyć się Rubena Isakssona.
- Co wiesz o jego interesach? - pyta Bodil.
- Nic konkretnego, ale wystarczy, że sam miałem z nim do czynienia. Sprzedaję materiały budowlane, a on jest, to znaczy był, jednym z moich klientów. - Daniel spogląda na swoją dłoń, pociera kciukiem ślad na jej grzbiecie, po czym kieruje wzrok na Antona. - Znasz moją przeszłość, więc w zasadzie nie będę ukrywał, że to ojciec załatwił mi tę robotę.
- A co to ma wspólnego z tą sprawą?
Daniel wzrusza ramionami.
- Ech, tak tylko mówię. Pewnie wykorzystał swoje wpływy, żebym ją dostał.
- Ale to ty utrzymałeś tę pracę - zauważa przyjaźnie Anton.
Daniel uśmiecha się krzywo i kiwa głową.
- Oczywiście, że tak.
- Czy możemy wrócić do tego, co powiedziałeś wcześniej? Że trudno było z nim robić interesy... - docieka zniecierpliwiona Bodil, pragnąc kontynuować przesłuchanie.
- Jak mówiłem, myślał tylko o sobie. Był skąpy. Z negocjacji zawsze musiał wyjść zwycięsko. Ja akurat umiałem sobie z nim poradzić, bo dobrze znałem jego sposoby działania, ale nie każdemu to się udawało.
- Może podasz kilka przykładów?
- Hm, pewnie i tak będziecie drążyć ten temat, ale pierwsze, co mi przychodzi do głowy, to budowa na Stora H?jumsgatan w Trollhättan. - Daniel drapie się po łokciu i mówi dalej: - Z prawnego punktu widzenia wszystko wydawało się legalne. Dom należał do wspólnoty mieszkaniowej. Ojciec doprowadził do tego, że większość jej członków poparła jego plan i podjęto decyzję, że wspólnota zostaje rozwiązana, a on staje się jedynym właścicielem nieruchomości. Tamci dostali trochę pieniędzy za swoje udziały i myśleli, że ubili interes. Jednak w momencie podpisania umowy przestali być właścicielami lokali, stali się zwykłymi najemcami w jego budynku. A najemców można naciskać, zwłaszcza po remoncie i dotkliwej podwyżce czynszu. Zapewniano ich, że będą mogli zostać w swoich mieszkaniach, a okazało się to pustymi obietnicami i większość lokatorów musiała się wyprowadzić.
Anton mgliście przypomina sobie tę historię i wydaje mu się, że gdzieś o niej czytał, ale nie pamięta szczegółów.
- Dużo o tym pisano, prawda?
- Tak. Byli mieszkańcy skontaktowali się z dziennikarzem, który początkowo zainteresował się ich sytuacją, tyle że potem sprawa ucichła. Wciągnęli w to też prawników, ale nie udało się udowodnić żadnego przestępstwa. Jego metody jednak budzą poważne zastrzeżenia natury etycznej.
Anton kiwa głową. Ciekawe, że były złodziej mówi o etyce i moralności. Albo Daniel naprawdę się zmienił, albo gra w jakąś grę.
- Jeden z tych najemców wydzwaniał do ojca jeszcze przez długi czas i mu groził.
- Pamiętasz, kto to był?
- Tak. Dawny prezes zarządu wspólnoty mieszkaniowej. Nazywał się Lindqvist albo Lunqvist, czy coś w tym rodzaju.
- Wiesz, czym groził twojemu ojcu?
- Nie bardzo. Nie mieszkałem wtedy w domu, tylko o tym słyszałem.
Linn nic o tym nie wspomniała, choć musiała wiedzieć o tych telefonach. Nie wspomniała też o kłótni na stacji benzynowej. Możliwe, że to ta sama osoba, która kłóciła się z Isakssonem w jego gabinecie. Bodil kontynuuje przesłuchanie, tymczasem Anton wysyła SMS-a do Belliniego z prośbą o zebranie informacji na temat byłego prezesa zarządu wspólnoty.
- Co jeszcze twoim zdaniem mogło przysporzyć mu wrogów?
Daniel ponuro się uśmiecha.
- Jest tego sporo. Był cholernie dobrym biznesmenem i tak samo nieźle mu szło w relacjach z kobietami, przez co mógł sobie narobić wielu wrogów.
To samo twierdzi Sandra. Plotki, które słyszała o Isakssonie, nie są zatem bezpodstawne.
- Wiesz, czy miał romans?
Daniel wzrusza ramionami.
- Prawdopodobnie tak.
- Dlaczego tak myślisz?
- Z doświadczenia. Zawsze miał kogoś, tak było, odkąd pamiętam. Zabawne, że ojciec myślał, że nikt z nas o tym nie wie, bo nigdy o tym nie rozmawialiśmy. Po prostu przymykaliśmy na to oko.
- Skąd wiedzieliście? - docieka Anton.
- No wiecie... - Daniel macha ręką. - Późne powroty do domu. Koszule szybko wrzucane do prania. Skradanie się. Rozmawianie szeptem przez telefon w innym pokoju. Łzy mamy, które po kilku latach przestały płynąć, kiedy jego romanse stały się normą. Sytuacja była oczywista, trzeba byłoby być ślepym i głuchym, żeby tego nie widzieć. - Kręci głową. - Szczerze mówiąc, nie wiem, jak mama to wytrzymywała.
Być może nie wytrzymała, myśli Anton. Możliwe, że w końcu miała dość romansów męża. Trzeba sprawdzić alibi Linn.
Daniel najwyraźniej rozumie, jakie wnioski można wyciągnąć z tego, co właśnie opowiedział.
- Ale to nie matka go zabiła - zapewnia szybko. - W życiu by tego nie zrobiła.
Anton milczy chwilę.
- Jak wyglądały twoje relacje z Rubenem? - pyta po namyśle.
- Nie mieliśmy w zasadzie ze sobą zbyt wiele kontaktu, widywaliśmy się głównie w pracy, kiedy wpadałem na Mälderistvägen. To mi wystarczało.
- Często tam bywałeś?
- Nawet tak, ostatnio trochę częściej, nawet ze dwa razy w tygodniu.
- I nie widziałeś, żeby kręcił się tam ktoś nieupoważniony?
Daniel ściąga brwi.
- Nieupoważniony? Co masz na myśli? Pewnie, widywałem ludzi, którzy tam nie pracowali. Na przykład takich jak ja, sprzedawców. Czasami przychodzili tam też robotnicy.
- Czy znasz kod do wejścia? - chce wiedzieć Bodil.
Daniel przechyla głowę i patrzy na policjantkę. Na jego twarzy pojawia się smutek.
- Tak, mam. Ale nie używałem go wczoraj, jeśli o to pytacie.
- Na pewno rozumiesz, dlaczego nas to interesuje - wyjaśnia Anton.
- Jasne. Jestem przestępcą z wyrokiem, dla was zawsze będę bandytą - stwierdza z goryczą.
Anton milczy. Daniel nie jest daleki od prawdy. Osoby z kryminalną przeszłością zawsze sprawdza się trochę wnikliwiej. W dodatku Daniel to syn ofiary, a w Szwecji z reguły do zabójstw dochodzi właśnie w kręgu najbliższej rodziny. Co prawda to zwykle kobiety padają ofiarą przemocy ze strony partnerów, ale często przyczyny są też inne, jak spory spadkowe, zazdrość i dawne urazy.
- Na szczęście mam alibi na tamten wieczór - oznajmia Daniel. - Jak wspomniałem, grałem w pokera. Siedem osób może to potwierdzić.
- Chcielibyśmy z nimi porozmawiać - mówi Bodil.
Daniel kiwa głową i znowu dmucha w grzywkę.
- Podam wam ich nazwiska.
- Świetnie. - Bodil spogląda na Antona. - W takim razie to chyba na tyle.
Wstają. Policjant przysuwa ciężkie krzesło do stołu, po czym kieruje się do przedpokoju. Daniel podąża za nimi.
- Pozdrów Willego - zwraca się do Antona, który wkłada kurtkę.
- Pewnie.
- Ja nie mogę! - Daniel przesuwa dłonią po brodzie. - Jesteście do siebie tacy podobni! Kiedy cię zobaczyłem, pomyślałem, że to Wille.
Anton zaciska szczęki. Wie, że to prawda, słyszał to już wielokrotnie. To nie znaczy, że mu się to podoba. Nie znosi, kiedy porównują go z młodszym bratem. Być może dlatego, że zawsze wypada przy nim blado pod względem wyglądu i uroku osobistego.
- Widziałem go ostatnio u mojego ojca - Daniel opiera się o framugę drzwi. - Ale nie zdążyłem z nim pogadać. Właśnie odjeżdżał, kiedy przyjechałem do biura. Ma niezłą furę - dodaje.
Anton wie, co sugeruje Daniel. Dla wszystkich jest zagadką, jak Willego stać na taki styl życia i takie samochody, ale on nie zamierza się z tego tłumaczyć. Dawno już przestał wybielać brata i jego szemrane interesy.
- Co on tam robił? - Nie może się powstrzymać od zadania tego pytania.
- Nie mam pojęcia.
- Kiedy to było?
Daniel drapie się po brodzie i zastanawia się przez chwilę.
- To musiało być we wtorek albo w środę w zeszłym tygodniu. - Śmieje się. - Chyba nie podejrzewasz o nic braciszka?
Anton nie odpowiada, bo tak naprawdę nie wie, do czego zdolny jest Wille. Nie podoba mu się, że widziano go u Isakssona, człowieka, który nie stronił od nieuczciwych interesów, a teraz został zamordowany. Nieprzyjemna myśl przesuwa mu się przez głowę niczym paznokieć po tablicy. A jeśli Wille ma coś wspólnego z morderstwem? Czy to jego słyszał Ludvig, jak kłócił się z Rubenem u niego w gabinecie? Odpędza tę wizję. Można wiele powiedzieć o Willem, ale nie że jest mordercą.
- Czy w tej sytuacji zamierzasz wejść do firmy? - Anton zmienia temat.
- Jeszcze o tym nie rozmawialiśmy.
Anton ma przed oczami Therese, jej surowe spojrzenie i tę pewność siebie, z jaką potrafi osiągnąć wszystko, czego chce. Przypomina sobie także, jak bardzo drażnił ją temat jej brata.
- Może twoja siostra będzie tym zainteresowana?
Mężczyzna unosi brwi.
- Kto wie.
Anton wyczuwa w tonie głosu Daniela, że niechęć między rodzeństwem jest najwyraźniej obopólna.
ROZDZIAŁ 17
Dom wydaje się cichy i pusty bez Willego. Hedda stoi w oknie i patrzy, jak tylne światła jego samochodu znikają w zimowej mgle. Powiedziała mu pół żartem, pół serio, żeby już jechał, bo musi się uczyć do egzaminu, ale teraz, gdy go nie ma, trochę tego żałuje. Wolałaby, żeby został.
Podciąga w pasie czarne dresy i wchodzi do kuchni. Na stole stoi komputer, ekran świeci chłodnym blaskiem w szarym świetle dnia. Hedda otwiera lodówkę, wyjmuje Coca-Colę i siada. Słychać syk otwieranej puszki. Piecze ją w nosie, gdy wypija pierwszy łyk. Prycha i patrzy na dokument na ekranie. Podanie o letni staż w ONZ.
Hedda powoli przesuwa opuszkami palców po chłodnych klawiszach, nie naciskając żadnego z nich. Staż ma dla niej ogromne znaczenie. Od niego zależy, czy ziści się jej marzenie i przyjmą ją na aplikację dyplomatyczną w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Dlatego studiuje stosunki międzynarodowe w Wyższej Szkole Väst i jest coraz bliżej osiągnięcia celu. A zawdzięcza to Monie.
Pamięta, jak prawie dwa lata wcześniej po raz pierwszy weszła do willi Björk?s. Wzdrygnęła się na widok jednego ze zdjęć na komodzie w salonie. Przedstawiało Monę na łódce razem z Janem Eliassonem we własnej osobie, śmiejących się i spędzających miło czas. Był on dla Heddy absolutnie największym idolem i wzorem do naśladowania. Potraktowała to za znak, że ta elegancka, obca kobieta, która podeszła do niej w klubie ze striptizem, znała osobę tak podziwianą przez Heddę.
Od tej pory wszystko w jej życiu się zmieniło. Nie tylko wprowadziła się do Mony i dostała pracę, ale także przewartościowała swój dotychczasowy światopogląd. Poznała mechanizmy działania systemu prawnego, dowiedziała się o życiu poza granicami Szwecji i nauczyła się funkcjonować w świecie, który tak naprawdę nie jest stworzony dla kogoś takiego jak ona. A przede wszystkim dzięki Monie uwierzyła w siebie. Tak daleko zaszła i tyle na to pracowała, a teraz nagle ogarniają ją wątpliwości. Hedda obgryza paznokcie, myśli kłębią jej się w głowie. Wszystko z powodu Willego.
Hedda wpatruje się w dokument na komputerze. Powinna czuć euforię, ma dobre życie i tak wiele osiągnęła, tymczasem jest wewnętrznie rozdarta między dwoma światami.
Opada na oparcie krzesła i spogląda za okno. Ciężkie, siwe niebo wisi nad wierzchołkami drzew. Hedda słyszy śmiech Willego, gładzi jego potargane włosy, czas staje w miejscu, kiedy ich spojrzenia się spotykają. Na samą myśl o nim serce bije jej szybciej, a po całym ciele rozlewa się przyjemne ciepło.
Jak do tego doszło? Wszystko miała zaplanowane. Musi się skupić, dokonać wyboru i następnie trwać przy nim.
W jej wizji przyszłości nie ma miejsca dla kogoś takiego jak Wille, drobnego gangstera bez celu w życiu. Owszem, jest czarujący i mógłby podbić cały dyplomatyczny świat. Tylko czy byłby szczęśliwy? Hedda nie ma co do tego pewności.
Zdaje sobie sprawę, że sama też nie jest idealna, wręcz przeciwnie. Jednak ona postanowiła zmienić coś w swoim życiu, tymczasem Wille nadal balansuje na granicy prawa i funkcjonuje w świecie wymagającym kompromisów moralnych. Hedda nie może zrezygnować dla niego ze swoich marzeń, choć myśl o tym sprawia jej ból.
A może wcale nie tak bardzo?
Piknięcie w telefonie przerywa jej rozmyślania. Serce podskakuje jej w piersi, to na pewno Wille. Na jej twarzy pojawia się uśmiech. Podnosi telefon i kiedy widzi, co jest napisane na ekranie, zamiera, a uśmiech zamienia się w lodowaty ucisk w żołądku.
ROZDZIAŁ 18
Anton i Bodil mijają szary van techników i przechodzą pod niebiesko-białą taśmą przed siedzibą firmy Klipphus Entreprenad.
- Musimy sprawdzić nie tylko Linn, ale też co się dzieje między rodzeństwem - stwierdza policjant, przytrzymując drzwi koleżance. - Coś jest na rzeczy.
- Też to zauważyłam - przyznaje Bodil, wchodząc po schodach. - Wiadomo, że nie wszystkie rodzeństwa się przyjaźnią, ale bez przesady, zamordowano ich ojca, w takiej sytuacji mogliby sobie darować te wzajemne pretensje i wyrzuty.
- Absolutnie.
Na szczycie schodów skręcają w prawo. Po wejściu do biura Rubena widzą klęczących My i jeszcze jednego technika. Zwłoki zabrano, ale w całym pokoju rozmieszczono wiele znaczników dowodowych.
- Jak idzie? - pyta Anton.
My podnosi wzrok.
- Całkiem dobrze.
Policjantowi wydaje się, że na jej twarzy pojawia się cień skrywanego podekscytowania. Domyśla się, co to oznacza. Znaleźli coś. Po chwili My potwierdza jego przypuszczenia.
- Chciałabym wam coś pokazać - mówi i jednym płynnym ruchem podnosi się z kucek.
- Co takiego?
- Potencjalne narzędzie zbrodni.
- Super! - wykrzykuje zwycięsko Bodil.
Anton uśmiecha się z zadowoleniem i podąża wzrokiem za My, gdy ta wyjmuje jakiś przedmiot z torby z dowodami. Ku jego zdziwieniu jest to srebrna ramka. Wydaje się ciężka, ale to raczej nie tego szukają. Zupełnie nie pasuje do opisu przedmiotu, który My i lekarz sądowy wcześniej przedstawili, no i przede wszystkim nie jest okrągła.
Dopiero, kiedy Anton i Bodil podchodzą bliżej, policjant zdaje sobie sprawę, że nie wykazał się szczególną bystrością. Uwagę My przyciągnęło to, co się znajdowało w ramce, nie sama ramka.
Chodzi o zdjęcie Rubena Isakssona. Siedzi za biurkiem, tym samym, które teraz stoi przed nimi w tym pokoju, z dłońmi na blacie i zadowolonym, lekko prowokującym uśmiechem na ustach. Jakby flirtował z osobą stojącą za obiektywem. I być może właśnie to robi. Jeśli wziąć pod uwagę, co powiedzieli Daniel i Sandra, to całkiem prawdopodobne.
- Spójrzcie tutaj! - My wskazuje przedmiot na fotografii. Na biurku, blisko krawędzi, leży kula. - Podejrzewam, że to jest narzędzie zbrodni.
Anton pochyla się nad zdjęciem.
- To staromodny przycisk do papieru, chyba z marmuru. Kształtem i rozmiarem pasuje do urazu skroni ofiary. Poza tym leżał u niego na biurku, jest ciężki i łatwo go chwycić. Myślę, że sprawca po prostu użył tego, co miał pod ręką i co mogło posłużyć za broń.
Anton stwierdza, że kula jest niewiele mniejsza od jego zaciśniętej dłoni. Przez ułamek sekundy wyobraża sobie, jak ktoś bierze ją w rękę i w furii uderza nią w skroń Isakssona, po czym zadaje kolejne ciosy, jeden po drugim.
Przerywa rozmyślania, podnosi wzrok znad fotografii i rozgląda się po pokoju.
- Nie ma tutaj tej kuli. - My najwyraźniej się domyśla, czego szuka Anton. - Podejrzewam, że sprawca zabrał ją ze sobą.
Anton przeklina w duchu. Bez narzędzia zbrodni maleją szanse na znalezienie śladów zabójcy.
- Macie coś jeszcze?
- Hm, ewentualnie to.
My się schyla i wyciąga plastikowy woreczek z tej samej torby, z której wyjęła oprawione zdjęcie. W środku znajduje się skrawek papieru. Anton i Bodil przysuwają się i uważnie mu się przyglądają. Nic na nim nie jest napisane, ale w jednym rogu widać coś, co mogłoby być fragmentem logo. Postrzępiona krawędź jest czerwonobrązowa. Anton obstawia, że to krew.
- Znaleźliśmy to na podłodze, wetknięte pod ciało ofiary. Reszty tej kartki nigdzie nie ma.
Anton patrzy pytająco na My.
- Co nam to mówi?
- Cóż, właściwie nie wiem, ale chciałam wam to pokazać. To tylko mały kawałek papieru, ale może okazać się istotny dla sprawy.
- Fajnie byłoby zobaczyć resztę tej kartki.
- Jeśli dobrze pójdzie, to ją znajdziemy. Będziemy szukać dalej. - My wkłada woreczek z zakrwawionym papierem do torby. - I oczywiście sprawdzimy, czy są na tym odciski palców.
- Podejrzewamy, że Isaksson miał kogoś na boku - wtrąca Bodil. - Rozmawialiśmy z dwiema osobami, które niezależnie od siebie wspomniały, że najwierniejszy to on nie był.
- Dobrze wiedzieć. - Techniczka kiwa głową. - W takim razie będziemy uważnie wypatrywać tego typu śladów. Niewykluczone, że to dlatego kamera była wyłączona.
- Też tak myślimy. - Anton się rozgląda. - Jak sądzisz, ile jeszcze wam tu zejdzie?
- Tyle, ile będzie trzeba.
- Jasne. Nie chciałem was poganiać
My uśmiecha się tajemniczo.
- I tak by ci się nie udało - mówi i ponownie kuca, wracając do wykonywania swojej pracy.
ROZDZIAŁ 1
Miesiąc później
Hotel Strandlycke G?rd jest malowniczo położony na terenie rozległego parku, na obrzeżach obszaru należącego do dawnego szpitala Restad. To imponujący, biało otynkowany budynek o wysokich oknach ze szprosami, w ciemnych ramach. Robi imponujące wrażenie, a ten, kto zna jego historię, z pewnością czuje tu ducha szpitala psychiatrycznego z początku dwudziestego wieku.
Mona Schiller wysiada z taksówki i rusza w stronę hotelu szeroką, brukowaną ścieżką pokrytą lśniącą warstwą szronu. Ogień w dużych żeliwnych misach rzuca tańczące cienie na ziemię, z wielkich okien wylewa się ciepłe światło.
Mróz szczypie w policzki. Mona podnosi wzrok i spogląda na hotel z rosnącym podekscytowaniem. Jak to możliwe, że nigdy wcześniej tu nie była? Budynek wzbudza w niej zachwyt.
Wchodzi do środka przez ciężkie dębowe drzwi i natychmiast czuje otulające ją ciepło. Dyskretny szmer głosów miesza się z brzękiem szkła. Z ukrytych głośników dobiega cicha muzyka fortepianowa. Wnętrze wypełnia subtelny zapach cytrusów i lawendy.
- Czy mogę wziąć od pani płaszcz?
Głos należy do młodej kobiety ubranej na czarno. Jasne blond włosy okalają jej twarz. Rozciąga w uśmiechu błyszczące, czerwone usta. Policzki ma lekko zarumienione od ciepła.
Mona kiwa głową, zdejmuje wełniany płaszcz w wielbłądzim kolorze i podaje go dziewczynie, po czym się rozgląda.
- Widzę, że przyszło tu dzisiaj mnóstwo ludzi.
- O, tak, hotel pęka w szwach! - przyznaje młoda kobieta, odwieszając płaszcz. - Najwyraźniej wiele osób interesuje się sztuką.
Mona przytakuje i przeczesuje dłonią włosy, by poprawić niesforne kosmyki, następnie rusza w stronę tłumu. Kiedy mija ją kelner w czarnej kamizelce i białej koszuli z tacą pełną kieliszków szampana, łapie jeden w przelocie.
Wernisaż to element szerszej inicjatywy hotelu, mającej na celu promowanie lokalnych artystów. Mona bez chwili wahania przyjęła zaproszenie, gdy tylko trafiło w jej ręce. Wspieranie takich przedsięwzięć jest dla niej ważne. W ten sposób czuje, że uczestniczy w budowaniu miejscowej społeczności. Poza tym chciała zobaczyć hotel, który z jakiegoś powodu umknął jej uwadze.
- Pani Schiller!
Odwraca się. Podchodzi do niej kobieta w jej wieku. Ma na sobie elegancką, granatową sukienkę podkreślającą szczupłą sylwetkę. Kasztanowe włosy są upięte w luźny kok. Mona rozpoznaje ją z artykułu w gazecie. To Karolina Larsson, właścicielka hotelu.
- Tak się cieszę, że pani przyszła! - mówi kobieta i kładzie ciepłą dłoń na ramieniu Mony. - Od dawna chciałam panią poznać.
Kiedy się uśmiecha, wokół jej błyszczących, piwnych oczu pojawiają się urocze drobne zmarszczki.
Monie podoba się energia, jaką emanuje Karolina, choć słyszy w jej głosie nutę zdenerwowania. Nic dziwnego, w taki wieczór nic nie może pójść źle.
- Mnie również bardzo miło - odpowiada szczerze. - Jak tu ładnie.
Karolina rozgląda się i kiwa głową z zadowoleniem.
- Proszę mi wierzyć, włożyłam w ten hotel całe swoje serce i mnóstwo ciężkiej pracy.
- Wyobrażam sobie.
Elegancka, otwarta przestrzeń recepcji to udane połączenie nowoczesnego stylu i historycznego uroku. Głębokie wnęki wysokich okien wzbogacają wnętrze. Na sofach siedzą uśmiechnięci goście w wieczorowych strojach. Jasny, marmurowy stół zdobią kryształowe wazony z bukietami świeżych kwiatów.
Jednak to czarno-białe fotografie na ścianach przyciągają uwagę Mony.
Uśmiechają się z nich pacjenci w pasiastych szpitalnych koszulach, stojący przy pielęgniarkach o surowych spojrzeniach i w wykrochmalonych fartuchach. Monę przechodzi nagły dreszcz. Nie wierzy, że te zdjęcia odzwierciedlają rzeczywistość. W głowie pojawiają jej się myśli o opiece psychiatrycznej z dawnych lat, wykorzystującej lobotomię, kąpiele w zimnej wodzie, terapię rotacyjną i inne brutalne i niepoparte badaniami naukowymi metody leczenia. Szybko jednak otrząsa się z tych przykrych myśli.
- Obrazy znajdują się w salonie - mówi Karolina.
Właścicielka hotelu wskazuje głową łukowe przejście, w którym właśnie znika kobieta w szpilkach i srebrnej sukience. Opowiada po drodze, że jedna z artystek tego wieczoru tworzy abstrakcje olejne, a druga akwarele w subtelnych pastelowych tonacjach.
- Mała wskazówka - kobieta ścisza głos. - Jeśli myśli pani o zakupie dzieł sztuki, obu tym artystkom wróżę wielką przyszłość.
- Dziękuję. Będę mieć to na uwadze.
Pojawia się za nimi duża grupa zanoszących się głośnym śmiechem osób. Mona spogląda w ich stronę, lecz nikogo nie rozpoznaje.
- Nie będę pani dłużej zatrzymywać - zwraca się do Karoliny. - Ma pani kolejnych gości.
Tamta kiwa głową i rusza ku nowo przybyłym. Mona kieruje się w przeciwną stronę, za kobietą w błyszczącej sukience.
Gdy tylko wchodzi do salonu, jeden z obrazów od razu przyciąga jej wzrok. Abstrakcja o intensywnych kolorach na wielkim płótnie. Coś w tym malunku chwyta ją za serce.
ROZDZIAŁ 2
Kiedy inspektor kryminalny Anton Asplund i jego koleżanka z policji, Bodil Thulin skręcają w Mälderistvägen na obrzeżach małej miejscowości Vargön, witają ich migające niebieskie światła. Anton widzi zaparkowany kawałek dalej biały samochód z logo TTELA na drzwiach. Lokalne media już tu są. Pomimo chłodnego wieczoru i odludnego miejsca przed taśmą policyjną zgromadziła się niewielka grupa ciekawskich.
Bodil parkuje obok szarego vana techników. Wysiadają z auta i patrzą na dwupiętrowy budynek przemysłowy z czerwonej cegły. Na szyldzie widnieje napis "Klipphus Entreprenad".
Anton podnosi niebiesko-białą taśmę, żeby Bodil przeszła pierwsza, a następnie podąża za nią. Kiwa głową do pozostałych funkcjonariuszy, czując na plecach spojrzenia gapiów. Zatrzymuje się i rozgląda. Po drugiej stronie ulicy mieści się innowacyjne przedsiębiorstwo, w tej chwili jest tam ciemno i cicho. Przy drodze prowadzącej do ruin starej fabryki nie ma żadnych innych zabudowań.
W drzwiach na piętrze stoi My Nilsdotter, szefowa zespołu techników. Wita się i spogląda na Antona. Ten jak zawsze odczuwa lekkie zakłopotanie, gdy ich spojrzenia się spotykają - prawe oko My trochę ucieka, przez co on nigdy nie wie, gdzie powinien patrzeć. Zanim się zdecyduje, przez chwilę mimowolnie błądzi wzrokiem.
- Jest tam - mówi My, ruchem głowy wskazując otwarte drzwi na końcu pomalowanego na biało korytarza z niebieską wzorzystą wykładziną. - Dość nieprzyjemnie się to ogląda.
Chyba jak każde morderstwo, myśli Anton i podąża za techniczką. Właściwie chciał wrócić w miarę szybko do domu, żeby położyć Hectora spać. To była jego kolej, by umyć chłopcu zęby i przeczytać mu bajkę na dobranoc. Rzadko jednak - a zwłaszcza w jego zawodzie - sprawy układają się tak, jak człowiek by sobie życzył.
Sięga po telefon i wysyła wiadomość do żony, Gabbi: "Zapowiada się długa noc. Powiedz Hectorowi dobranoc ode mnie. Buziaki!".
Chowa komórkę. Kombinezon My przestaje szeleścić. Stanęła w drzwiach. Anton do niej podchodzi i w tym momencie dobiega go słodkawy zapach zmieszany z gryzącym smrodem fekaliów. Zbiera się w sobie i zagląda do pokoju.
Ofiarą jest mężczyzna mający jakieś sześćdziesiąt lat. Leży na podłodze z ciemnoczerwoną aureolą krwi wokół głowy. Ma wyciągnięte prawe ramię i półotwartą dłoń, jakby w chwili śmierci próbował coś chwycić. Jedno oko wpatruje się w nich szklanym wzrokiem, drugie skrywa się głęboko w krwawej miazdze z mięsa i kości.
Anton bierze głęboki wdech.
- Kim on jest?
- To Ruben Isaksson. Właściciel tego miejsca - wyjaśnia My.
- Nadzieja na przyszłość dla Vargön - mówi cicho Anton.
- Co powiedziałeś? - pyta Bodil.
Policjant odwraca się do koleżanki.
- Tak go nazywano, kiedy przeniósł tu firmę kilka lat temu. Spodziewano się, że inni pójdą w jego ślady. Ale do tego nie doszło.
- Czym zajmuje się ta firma?
- O ile dobrze pamiętam, remontami, budową nowych obiektów i zarządzaniem nieruchomościami.
Anton milknie i się rozgląda. Na biurku pośrodku pokoju dostrzega przewrócony kubek po kawie. Na blacie widać ciemne plamy po rozlanym napoju. Obok ciała leży krzesło biurowe. Najwyraźniej Isaksson gwałtownie wstał lub pociągnął je za sobą podczas upadku. Na podłogę przy krześle sfrunęło kilka kartek.
Całą tylną ścianę zajmuje regał wypełniony książkami, segregatorami i stosami papierów. Przy nim piętrzy się wiele pudeł. Techników czeka sporo pracy, zanim przejrzą to wszystko.
Anton odwraca się do My.
- Czy masz już jakieś wnioski? - pyta.
Kobieta w zamyśleniu drapie się po policzku i spogląda na ofiarę.
- Podejrzewam, że najpierw dostał w skroń. Tam kość jest najcieńsza i łatwo ulega pęknięciom przy silniejszym uderzeniu.
- Czy to znaczy, że sprawca wiedział, co robi? - pyta Bodil.
My wzrusza ramionami.
- Niekoniecznie. Równie dobrze mógł to być po prostu fart. Albo pech, zależy jak na to spojrzeć. W każdym razie sprawca na tym nie poprzestał i zadał jeszcze kilka ciosów.
Anton kieruje wzrok na zakrwawioną twarz ofiary. Co może się kryć za takim atakiem furii?
- A co z narzędziem zbrodni?
- Jeszcze nie znaleźliśmy. - My wskazuje ręką. - Sami widzicie. Mamy sporo do przejrzenia.
Policjant kiwa głową, przed chwilą sam też o tym pomyślał.
- Oprócz tego, co widać na pierwszy rzut oka - kontynuuje techniczka - czyli bałaganu na biurku i przewróconego krzesła, nie ma wyraźnych śladów walki ani obrażeń ciała, które wskazywałyby, że doszło do bójki. Wszystko działo się szybko, ofiara została zaskoczona. Jak tylko znajdziemy narzędzie zbrodni, pewnie dowiemy się czegoś więcej.
Anton rozumie tę subtelną aluzję. My chce kontynuować zbieranie dowodów technicznych.
- W takim razie nie będziemy już przeszkadzać. - Policjant robi krok do tyłu. - Możesz wracać do pracy.
- Super - odpowiada krótko My, zdejmując rękawiczki, po czym wkłada nową parę. - Chłopak, który go znalazł, czeka w sali konferencyjnej.
ROZDZIAŁ 3
Wiszący na ścianie obraz to eksplozja barw: czerwonej, błękitnej i pomarańczowej. Niemal pulsuje, jakby kolory tętniły pod powierzchnią płótna. Ilekroć Mona spogląda na niego pod innym kątem, widzi w nim coś nowego, motyw się zmienia. Przechyla głowę na bok i próbuje wyczytać sens z chaotycznych pociągnięć pędzla.
W końcu się poddaje. Bierze ulotkę z małego, okrągłego stolika, żeby dowiedzieć się czegoś o tym obrazie. Artystka nazywa się Alice Westin i urodziła się w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym dziewiątym roku, a sam obraz nosi tytuł Punkt zapalny, ale nie wyjaśniono, dlaczego akurat tak go nazwano.
Mona chowa ulotkę do torebki. Musi dowiedzieć się więcej o tej malarce. Zamierza kupić ten obraz.
Cofa się o krok, a jej uwagę przyciąga kobieta w czarnym kostiumie, która właśnie pojawiła się przy bufecie. Stoi częściowo odwrócona plecami do Mony i starannie rozmieszcza naczynia. Dba o to, by każdy talerz i miska znalazły się na swoim miejscu. Raz po raz rozgląda się po salonie, jakby chciała się upewnić, że nikt na nią nie patrzy.
Mona dostrzega w niej coś znajomego. Wygląda na jakieś czterdzieści pięć lat. Ma zgrabną figurę i proste, lśniące blond włosy ścięte na boba. Z pozoru niczym szczególnym się nie wyróżnia, lecz Mona nadal ją obserwuje. Po chwili zdaje sobie sprawę, że to nie wygląd kobiety wydaje jej się znajomy, tylko sposób poruszania się.
Usilnie przeszukuje pamięć, starając sobie przypomnieć, skąd może kojarzyć tę kobietę, jednak nic nie przychodzi jej do głowy. Poirytowana marszczy czoło. Poprawia torebkę na ramieniu i już zamierza podejść do nieznajomej, ale kelner ją ubiega. Staje obok niej i cicho rozmawiają. Monie udaje się wyłapać, że mężczyzna zwraca się do niej Irene.
Nagle wszystko staje się jasne. To przecież Irene Bergmoe. Ma jaśniejsze włosy, inną fryzurę i ubiera się formalniej, niż Mona zapamiętała. Kojarzyła jej się bardziej z artystycznym nieładem niż z tak surowym i schludnym wyglądem. Mimo to nie ma wątpliwości.
Rusza w jej stronę, ale zaraz przystaje. Okoliczności, w jakich ostatnim się spotkały, nie należały do najprzyjemniejszych. Irene została oskarżona o usiłowanie zabójstwa ojczyma, a Monę wyznaczono na jej obrońcę z urzędu. Minęło dwadzieścia lat, ale był to dla nich trudny okres. Mona doprowadziła do uniewinnienia Irene i od tamtej pory się nie widziały. Wiele się w tym czasie wydarzyło, jednak los postanowił ponownie skrzyżować ich drogi.
Kiedy kelner odchodzi w stronę kuchni, Mona kieruje się do bufetu.
- Cześć, Irene! - wita się łagodnym głosem.
Kobieta szybko się do niej odwraca. Już dwadzieścia lat wcześniej wydawała się Monie piękna, lecz teraz wygląda wręcz kwitnąco. Cała promienieje w nieświadomy i naturalny sposób. Wpatruje się w Monę szaroniebieskimi oczami, a na jej ustach pojawia się ostrożny i lekko powściągliwy uśmiech.
- Irene, prawda? - upewnia się Mona, którą nagle ogarniają wątpliwości, co nie zdarza się zbyt często.
Kobieta kiwa głową.
- To ja, Mona Schiller - wyjaśnia. - Nie poznajesz mnie?
Mona chce spontanicznie ją uściskać, ale Irene zamiera, więc szybko się od niej odsuwa. Nigdy się nie nauczy. Nie każdy lubi kontakt fizyczny, a Irene należy właśnie do takich osób. Trudno się temu dziwić, jeśli się pomyśli, przez co przeszła i jak straszne tajemnice skrywa.
ROZDZIAŁ 4
Ludvig M?nsson wygląda na jakieś dwadzieścia pięć lat. Ma na sobie szarą bluzę z kapturem, z rękawami podwiniętymi do łokci. Na przedramieniu widać tatuaż wilka wyjącego do księżyca.
- Wiemy, że to trudne - zaczyna Anton. - Musisz nam jednak pomóc zrozumieć, co się tu dziś wieczorem wydarzyło. Zacznij od początku. - Uśmiecha się uspokajająco. - Co robiłeś tu o tej porze?
Chłopak bierze głęboki wdech i przeskakuje wzrokiem między dwoma policjantami.
- Poszedłem na siłownię i zapomniałem telefonu z pracy. Przyjechałem po niego tutaj po treningu. - Głośno przełyka ślinę, jabłko Adama skacze w górę i dół. - To wtedy go znalazłem.
Anton przygląda się Ludvigowi, gdy ten opowiada, co się wydarzyło. Widzi nerwowe drgania powiek, wielokrotne zwilżanie językiem suchych ust i niespokojne drapanie się po przedramionach. Ewidentnie chłopak jest wstrząśnięty. Albo zestresowany, bo coś ukrywa?
- Co wtedy zrobiłeś?
- Zadzwoniłem pod sto dwanaście i czekałem, aż przyjedziecie. Nic nie ruszałem.
- Słuszna decyzja - chwali go Bodil. Opiera łokieć na stole i pochyla się ku Ludvigowi. - O której godzinie tu przyjechałeś?
- Około wpół do ósmej.
- Zakładam, że ktoś może potwierdzić, że przedtem byłeś na siłowni?
- Tak, pewnie. - Chłopak kiwa zdecydowanie głową. - Byłem z kolegami. Podam wam ich nazwiska.
- Świetnie - stwierdza Bodil.
- Widziałeś kogoś jeszcze w budynku? - pyta Anton.
- Nie. - M?nsson dalej drapie się po rękach, które są już całkiem czerwone.
- Słyszałeś coś? Jakieś głosy, kroki, otwieranie lub zamykanie drzwi? Samochód na parkingu?
- Nie.
- Nic nie zwróciło twojej uwagi?
Ludvig ponownie odpowiada przecząco i w pomieszczeniu zapada cisza. Słychać tylko słabe brzęczenie jarzeniówek.
- Co możesz powiedzieć o Rubenie Isakssonie? - kontynuuje Bodil.
Chłopak patrzy na nią pytająco.
- Co chce pani wiedzieć?
- W końcu razem pracowaliście. Może zacznijmy od tego, czy miał z kimś konflikt.
Chłopak niemal niezauważalnie odsuwa się na krześle. Widać, że się waha.
- Właściwie to go nie znałem. Nie mieliśmy w pracy aż tak dużego kontaktu. Jestem tylko asystentem projektu. On był moim szefem i zachowywaliśmy dystans. Nie wiem nic o żadnych konfliktach.
- Dobrze. Może jednak mógłbyś powiedzieć, jak wyglądały jego relacje z kontrahentami, takimi jak klienci, konkurenci, dostawcy.
- Nie rozumiem.
- Chodzi mi o to - ciągnie Bodil, wzruszając ramionami - czy na przykład Isaksson wyprowadził kogoś z równowagi, kiedy prowadził z nim interesy?
Ludvig podnosi ręce i drapie się po głowie. Anton zauważa, że ma lekko wilgotne włosy, prawdopodobnie po prysznicu na siłowni.
- Nic mi o tym nie wiadomo, ale Ruben był twardym biznesmenem. - Po tych słowach chłopak milknie. Ściąga brwi, jakby się zastanawiał. Podnosi wzrok. - Coś sobie właśnie przypomniałem. W zeszłym tygodniu ktoś tu był, kłócili się.
- Kto taki?
- Nie wiem.
- O czym rozmawiali?
M?nsson robi smutną minę.
- Nie wiem, nie słyszałem.
Bodil unosi brwi.
- Więc ktoś był u Isakssona, ale nie wiesz kto. Wydaje ci się, że się kłócili, ale nie wiesz, o co poszło.
- Ja... - Ludvig milknie, lecz po chwili kontynuuje. - Tego dnia wróciłem trochę wcześniej z lunchu. W biurze było pusto, ale słyszałem głosy dochodzące z gabinetu Rubena, brzmiało to jak kłótnia.
- Czy tylko ty to słyszałeś?
- Tak. Jak mówiłem, wszyscy wyszli na lunch. Nie widziałem tej osoby, błyskawicznie się stąd zmyła.
ROZDZIAŁ 5
- Owszem, poznaję.
Irene przesuwa opuszkami palców po krawędzi obrusu na stole bufetowym. Zerka w stronę drzwi, jakby szukała drogi ucieczki.
Mona zdaje sobie sprawę, że jest natarczywa, lecz nie zamierza pozwolić jej odejść. Irene musi zrozumieć, że nie ma się czego obawiać - Mona nikomu nie wyjawi sekretów z jej bolesnej przeszłości. Chciałaby porozmawiać z nią o tym wszystkim, ale czuje, że to nie jest miejsce ani pora.
Lepiej udawać, że nic się nie stało, i zobaczyć, dokąd doprowadzi je ta rozmowa. Spogląda na stół i sięga po mini tortillę z łososiem.
- Wyglądają pysznie - stwierdza.
Wkłada roladkę do ust. Przeżuwa, czując na podniebieniu ostrość chrzanu.
- Od dawna tu pracujesz? - pyta chwilę później.
- Od kilku lat.
- Ja wróciłam do Vargön dwa lata temu - kontynuuje Mona i upija łyk szampana. - Nie wiem, czy pamiętasz, że wyjechałam za granicę, gdzie mieszkałam przez długi czas. Ale tęskniłam za synami. Anton, mój starszy, jest policjantem, a młodszy, Wille... - Śmieje się. - Właściwie nawet nie wiem, czym się zajmuje. Masz rodzinę?
Kobieta kręci głową i wraca do układania naczyń na stole. Pytanie było zbyt osobiste. Choć Irene inaczej wygląda, nie zmieniła się pod względem charakteru. Nadal jest nieśmiała i nie chce o sobie rozmawiać. Mona doskonale pamięta, że proces sądowy był dla niej traumatycznym przeżyciem. Została zmuszona do ujawnienia najbardziej intymnych i upokarzających szczegółów, jej prywatne życie zostało obnażone. Mona postanawia poruszać jedynie ogólne tematy.
- Bardzo tu ładnie - mówi.
Irene ostrożnie na nią spogląda, a nieśmiały uśmiech zdradza, że trochę łagodnieje. Podnosi stos serwetek i przekłada je w dłoni. Mona ma wrażenie, że może jednak kobieta ma ochotę porozmawiać.
- Pamiętam, że chciałaś pracować w branży hotelarskiej. Fajnie, że się tak ułożyło.
Blondynka kiwa głową. Mona przypomina sobie coś jeszcze. Łączyło je zainteresowanie końmi, często o tym rozmawiały podczas przerw w trakcie rozprawy.
- A jak tam z jazdą konną? - zagaduje. - Nadal jeździsz?
- Tak. - Irene odkłada serwetki i w jej spojrzeniu pojawia się coś więcej niż tylko powściągliwa uprzejmość. - Ale niestety nie tak często, jak kiedyś - dodaje.
- Podobnie jak ja - mówi Mona i wpada na pomysł. - Może miałabyś ochotę wybrać się ze mną na przejażdżkę konną? Bardzo chciałabym posłuchać, jak się masz i jak ułożyłaś sobie życie od tamtego czasu.
- Od tamtego czasu?
Irene znów zamyka się w sobie.
- Po procesie - dodaje Mona. - Nie miałyśmy okazji porozmawiać.
Tamta spuszcza wzrok.
- Nie wiem, czy jest o czym - mówi i milknie. - Ale jestem wdzięczna za to, co dla mnie zrobiłaś - dodaje.
- Nie musimy do tego wracać. - Mona macha ręką. - Pogadajmy o czymś innym. Na przykład o twojej pracy w hotelu.
Irene przygląda się jej, jakby zmagała się z głęboko zakorzenionym instynktem, który nakazywał jej odmówić. W końcu jednak kiwa głową.
- Myślę, że masz rację. Chciałabym o tym porozmawiać.
- Świetnie, więc postanowione.
- Może jutro? - pyta Irene z niepewnością w głosie.
- Tak, pewnie! - rzuca Mona radośnie. - Idealny pomysł!
Zaskakuje ją, że Irene podjęła inicjatywę, no ale pewnie tego potrzebuje. Nagle wbija w coś wzrok. Mona spogląda w tym samym kierunku i widzi Karolinę zmierzającą w ich stronę.
- Znacie się? - dziwi się właścicielka hotelu, stając przy nich.
- Tak - odpowiada Mona.
- A skąd?
Irene niemal niezauważalnie kręci głową, Mona od razu rozumie, o co chodzi.
- Stare koleżanki z jazdy konnej - wyjaśnia i lekko się uśmiecha. - Wszyscy się tu znamy.
- Aha! - Karolina się uśmiecha. - No tak.
Kiedy Mona sięga po kawałek sera, posyła Irene wymowne spojrzenie, zapewniając ją tym samym, że nie musi się martwić, że jej sekret wyjdzie na jaw.
ROZDZIAŁ 6
Anton uważa przekazywanie informacji o czyjejś śmierci za jedno z najtrudniejszych zadań. Czuje coraz większy ucisk w żołądku w miarę, jak zbliżają się do domu, gdzie mieszka, niczego nieświadoma, Linn Isaksson. Nie ma jednak wyboru, nikt nie powinien dowiadywać się z internetu lub przez telefon, że jego małżonek został brutalnie zamordowany.
- Jak się czujesz? - pyta Bodil, spoglądając na niego.
- Przecież wiesz - rzuca w odpowiedzi.
- No tak. - Rzeczywiście, każdy dobrze go zna.
Siedzą przez chwilę w milczeniu. Anton wyciąga telefon i by rozproszyć myśli, wyszukuje informacje na temat Rubena Isakssona. Miesiąc wcześniej skończył sześćdziesiąt jeden lat. To on założył firmę Klipphus Entreprenad AB przed trzydziestoma laty. Firma posiada wiele nieruchomości w Trollhättan, Vänersborgu i Vargön. Oferuje usługi remontowe, buduje nowe obiekty, a także zajmuje się ich zarządzaniem. Na Mälderistvägen pracuje łącznie piętnaście osób, a w razie potrzeby dodatkowo zatrudniani są pracownicy budowlani.
Anton przerywa przeszukiwanie w internecie i podnosi wzrok. Ludvig powiedział, że jego szef był twardym biznesmenem. Jak twardym? Aż tak, żeby ktoś chciał go zamordować?
Wraca do przeglądania informacji na jego temat. Linn, żona Isakssona, jest od niego o trzy lata młodsza i pracuje jako administratorka w agencji nieruchomości. Mają dwoje dzieci. Trzydziestojednoletniego syna Daniela i starszą córkę Therese, która ma trzydzieści pięć lat.
Anton dzieli się z Bodil wynikami poszukiwań, a dziesięć minut później docierają do Tingvalli. Dom Isakssonów jest zbudowany z ciemnego drewna i czerwonej cegły. Duże przeszklenia, płaski dach i przylegający garaż wskazują na to, że prawdopodobnie powstał w latach sześćdziesiątych. Na podjeździe stoi białe Volvo V60. Bodil parkuje obok. Światła przed domem zapalają się automatycznie, informując domowników, że właśnie podjechali.
Anton dzwoni do drzwi, które niemal natychmiast się otwierają. Staje w nich szczupła kobieta w szerokich czarnych spodniach i białej bluzce. Ma spięte klamrą blond włosy i nieufny wyraz twarzy.
- Linn Isaksson?
- To ja.
Patrzy na nich ze zdziwieniem, ale kiedy Anton pokazuje legitymację policyjną, w jej spojrzeniu pojawia się zaniepokojenie.
- Czy coś się stało? - Spogląda kolejno na funkcjonariuszy.
- Czy możemy wejść? - prosi łagodnym głosem Anton. - Musimy z panią porozmawiać.
- Chodzi o dzieci? - pyta kobieta z niepokojem.
Bodil podchodzi do drzwi i opiera dłoń na framudze.
- Może wejdziemy i usiądziemy?
Linn nerwowo drapie się po szyi, waha się przez chwilę, jakby rozważała, czy ich wpuścić. Jakby chciała powstrzymać to, co ma się wydarzyć. Po chwili jednak kiwa głową i robi krok w tył.
Salon, do którego ich prowadzi, jest przestronny i przytulny, w kolorach ziemi, z dużymi, zielonymi roślinami. Linn bierze pilota i wyłącza telewizor. Natychmiast zapada głucha cisza.
Policjanci siadają na miękkiej sofie, Linn w fotelu. Anton kładzie ręce na kolanach i pochyla się ku niej. Patrzy jej w oczy i mówi jak najdelikatniejszym głosem:
- Mamy złe wieści.
- Dzieci? - znowu dopytuje kobieta, a jej oczy wypełniają się łzami.
- Nie, nie chodzi o dzieci. - Anton kręci głową. - Tylko o pani męża. Niestety nie żyje. - Funkcjonariusz milczy przez chwilę. - Przykro mi - dodaje po chwili.
Linn wypuszcza powietrze. Siedzi prosto, trzymając dłonie mocno zaciśnięte na kolanach. Wydaje się, że przez moment odczuwa ulgę, po czym dociera do niej to, co właśnie usłyszała.
- Ruben nie żyje? - powtarza powoli.
- Tak.
- Jak to się stało? Miał wypadek? Słyszałam... W wiadomościach mówili, że dziś wieczorem może być ślisko.
Anton szuka odpowiednich słów, ale nie potrafi przekazać tej wiadomości w mniej brutalny sposób.
- Nie, to nie był wypadek. Pani mąż został znaleziony martwy u siebie w pracy dzisiaj wieczorem, raptem kilka godzin temu.
- W pracy? - Linn powoli kręci głową. - Nie, to niemożliwe... - Mruga kilkakrotnie. - Czy on... czy był tam sam?
- Tak. Wszyscy już skończyli pracę i wyszli. Znalazł go pracownik, który po coś wrócił do biura.
Linn patrzy przed siebie, jakby nie słyszała. Potem kieruje wzrok na Antona.
- Ale jak to? Nie rozumiem. - Ponownie kręci głową. - Jeśli to nie był wypadek, to...?
- Pani mąż miał zmiażdżoną czaszkę w okolicach skroni, uważamy, że to właśnie było przyczyną śmierci.
Kobieta marszczy czoło.
- Zmiażdżoną czaszkę? - powtarza odruchowo. - Czy to znaczy, że ktoś... że ktoś go zabił?
- Bardzo nam przykro... ale tak, wiele na to wskazuje. Oczywiście przeprowadzimy dochodzenie, żeby to potwierdzić, i zrobimy wszystko, żeby znaleźć sprawcę.
Linn kręci głową, nerwowo splata i zaciska ręce.
Policjant wyciąga z kieszeni paczkę chusteczek i podaje ją żonie Rubena. Kobieta bierze ją od niego i odpowiada sztywnym skinieniem. Wyciąga jedną chusteczkę z opakowania, ale jej nie używa, tylko mocno ściska w dłoni.
- Mamy kilka pytań, to standardowa procedura. Kiedy ostatnio widziała pani męża?
- Dziś rano. - Mruga powoli. - Jak wychodził do pracy.
- Czy miał się dzisiaj wieczorem z kimś spotkać?
- Nie wiem, nie sądzę. Nic nie mówił.
- Czy często pracował do późna?
Linn patrzy na niego zdezorientowana, po czym spogląda na zegarek.
- Tak, to się zdarza. Dość często. Prowadzi własną firmę, więc pracuje, kiedy trzeba.
- Może nam pani o nim trochę opowiedzieć? - pyta Bodil.
Linn kiwa głową, nic nie mówiąc. Anton przesuwa dłonią po brodzie, czując pod palcami początki zarostu. Żona Rubena jest w szoku. Najwyraźniej jeszcze niezupełnie do niej dociera, co się stało, to typowa reakcja. Wkrótce jednak będzie musiała zmierzyć się z rzeczywistością.
- Czy miał jakichś wrogów, kogoś, kto chciałby mu zrobić krzywdę? - kontynuuje policjantka.
Linn nie odpowiada.
- Bo wygląda na to, że tak właśnie było.
Pani Isaksson ucieka wzrokiem i kieruje go gdzieś daleko za Bodil.
- Czy popadł z kimś konflikt? - nie poddaje się funkcjonariuszka.
Linn mocniej ściska chusteczkę i kieruje spojrzenie na Bodil.
- Tak, i to zapewne z niejedną osobą.
ROZDZIAŁ 7
Hedda Magnusson ma ściśnięty żołądek. Zamyka drzwi czarnego Ubera i staje na ulicy przed dużą willą, z której dobiega głośna muzyka. Czuje przypływ ekscytacji. Ostatnio nie imprezuje zbyt często, ale dziś zamierza się wyszaleć. Tak jak dawniej. Jakby jutra miało nie być.
Jeszcze trzy lata wcześniej nie przepuściłaby żadnej okazji, żeby wyjść na miasto. Niezależnie od tego, gdzie akurat mieszkała, na samą myśl o siedzeniu w domu dostawała szału. Często się przeprowadzała. Sypiała kątem u znajomych, kilkakrotnie wynajmowała mieszkanie na krótki okres, a nawet pokój w piwnicy. Zależało jej jedynie na tym, by mieć dach nad głową. Ale tak było dawniej, teraz wszystko się zmieniło.
Czasami słyszy, że stała się nudziarą, i może to prawda? Albo po prostu znalazła w życiu coś innego, coś, co jest dla niej ważniejsze i więcej dla niej znaczy? Swoją przyszłość. I Willego, oczywiście. Dziś jednak chce się zabawić. Dawna Hedda nadchodzi.
Poprawia krótką, czarną sukienkę, która ciasno opina jej ciało. Wysokie obcasy sięgających kolan kozaków stukają o asfalt, kiedy przechodzi przez ulicę, idzie alejką ogrodową i wchodzi do domu.
Fadde zorganizował domówkę. Trudno uwierzyć, że ten mały kujon stał się multimilionerem. Hedda uśmiecha się do siebie. Pamięta, jak musiał pędzić do domu po szkole, żeby go nikt nie pobił. Teraz doczekał się sprawiedliwości i bardzo ją to cieszy. Nie ma nic lepszego niż takie spektakularne utarcie nosa dawnym prześladowcom. W ogóle zawsze fajnie utrzeć komuś nosa.
Chłopak stworzył i sprzedał aplikację, która wyszukuje na stronach aukcyjnych kolekcjonerskie przedmioty, takie jak rzadkie komiksy lub gry. Okazała się sukcesem i udało mu się ją sprzedać za kilka milionów. Teraz ten mały gnojek ma tyle pieniędzy, że nie wie, co z nimi robić. Hedda się śmieje.
Kiedy wchodzi do środka, impreza trwa w najlepsze. Przepycha się przez tłum w korytarzu. Wszędzie jest pełno ludzi. Skąpo ubrane i za mocno umalowane nastolatki, które nie powinny tu być, stoją w kącie, chichoczą i piją cydr. Kilku starszych facetów w beżowych chinosach taksuje Heddę pożądliwym spojrzeniem. Dziewczyna zagląda do kuchni i rozpoznaje jednego z dawnych gnębicieli Faddego, który dolewa sobie szampana do kieliszka. Najwyraźniej wszystkie winy zostały mu wybaczone, skoro tu jest. Ona na pewno nie byłaby tak wielkoduszna.
Nagle ktoś łapie ja od tyłu silnymi rękami i podnosi. W pierwszym odruchu Hedda usiłuje się wyrwać, ale wtedy słyszy charakterystyczny, znajomy śmiech. To Fadde.
Obraca ją w powietrzu, po czym stawia na podłodze i obejmuje, znacznie mocniej niż dawniej. Nie jest już takim małym wypierdkiem. Zmienił się. Jego umięśnione i wyrzeźbione ciało to efekt ćwiczeń z drogim trenerem personalnym. Cieszy się jednak na jej widok tak samo jak dawniej. Zza jego pleców dochodzą głośne okrzyki, co może oznaczać tylko jedno. Tak jak myślała - Minna i Gosha idą w jej stronę z wyciągniętymi ramionami. Wpadają sobie w objęcia, a ich śmiech odbija się echem po pomieszczeniu.
Widują się za rzadko, ale kiedy już się spotykają, mają wrażenie, że czas stanął w miejscu. Rozmawiają bez żadnego skrępowania, zupełnie jak za dawnych lat. Śmieją się, wspominając stare czasy, opowiadają historie o wspólnych znajomych, cieszą się ich sukcesami, opłakują tych, którzy zostali narkomanami lub odebrali sobie życie. I zawsze pada kilka słów o tych, którzy trafili do więzienia, jak i o tych, którym udało się wydostać z bagna.
Tak wiele ich łączy. Pierwsze, niepewne kroki w szkole, pierwsze doświadczenia z alkoholem, wieczory, podczas których się wspierali, gdy świat im się walił. Żadne z nich nie dorastało w poczuciu bezpieczeństwa. Musieli mierzyć się z własnymi demonami. Ale mieli siebie nawzajem. I to właśnie ich uratowało.
Godzinę później parkiet kołysze się w rytm muzyki. Pot spływa po odsłoniętych plecach Heddy. Dobrze tańczy. W końcu pracowała jako striptizerka. Powietrze jest wilgotne i ciepłe, wypełnione oddechami, perfumami i potem. Jakiś chłopak nadciąga w jej kierunku. Widać, że mu się spodobała. Hedda jednak schodzi z parkietu, nim on zdąży podejść. Nie jest nim zainteresowana, poza tym chce chwilę odpocząć.
Schodzi do piwnicy. Fadde ma tam stół bilardowy, przy którym zebrało się kilku chłopaków. Hedda gra z nimi jedną partię. Proponują jej kokainę, ale ona odmawia. Nigdy nie ciągnęło jej do narkotyków, nawet w czasach, kiedy imprezowała najintensywniej. Może z powodu śmierci brata, który przedawkował.
Wygrywa z jednym z nich i chłopak się wścieka, ale to jego problem, nie jej. Hedda pochyla się nad wiaderkiem z lodem i wyjmuje butelkę piwa. Odbija kapsel o krawędź blatu, gdzie i tak już jest mnóstwo śladów, bierze łyk i wraca po schodach. Po drodze zastanawia się, skąd bierze się w niej ta sprzeczność - dlaczego pije alkohol, choć jej ojciec był alkoholikiem, zaś do narkotyków czuje taką niechęć? Jaka w tym logika? Kręci głową i popija piwo.
Kiedy wchodzi na górę, ma wrażenie, że klimat imprezy uległ zmianie. Powietrze wydaje się subtelnie naelektryzowane. Dziewczyny poruszają się w inny sposób, wydają się bardziej pewne siebie niż wcześniej. Głośniejszy śmiech, figlarne i wyzywające ruchy ciała. Rozbiegane spojrzenia rzucane przez ramię, łagodniejsze, bardziej zachęcające uśmiechy. Po chwili wszystko staje się dla niej jasne.
Jest tutaj Wille.
Na jego widok czuje motylki w brzuchu, jakby przez jej ciało przeszedł ładunek elektryczny. Chłopak stoi przy ścianie i zachowuje się swobodnie, a mimo to wypełnia sobą całe pomieszczenie. Wysoki, barczysty, z butelką piwa w ręce. W dżinsach i bluzie z rękawami podwiniętymi do łokci, na tyle wysoko, by wyeksponować fragmenty tatuaży.
I właśnie w tym momencie, jakby wyczuwając spojrzenie Heddy, odwraca się w jej stronę. Patrzy jej w oczy, a na jego ustach pojawia się uśmiech. Cholera, ale jest w nim zakochana.
ROZDZIAŁ 8
Kiedy Therese, córka Linn, pojawia się w pokoju, Anton od razu dostrzega pokrewieństwo między kobietami, z tą różnicą, że matka emanuje łagodnością i wrażliwością, tymczasem córka jest opanowana i nieufna. Podchodzi zdecydowanym krokiem, sprawiając wrażenie kogoś, kto lubi mieć decydujący głos.
- Co się stało? - Siada na podłokietniku fotela, tuż obok Linn.
Opiekuńczo otacza ją ramieniem i obrzuca badawczym spojrzeniem Antona i Bodil. Linn zaczyna szlochać i nerwowo łapie oddech, więc Therese szybko skupia na niej całą uwagę.
Wcześniej policjanci otrzymali od Linn jedynie wymijającą odpowiedź, kiedy wyjaśniła, co miała na myśli, mówiąc, że Ruben mógł mieć konflikty z wieloma osobami. Wyjaśniła, że nie był szczególnie miły dla innych. Nie udało im się wyciągnąć od niej nic więcej, ale zamierzali do tego wrócić. Postanowili zadzwonić do dzieci. Z jednej strony nie chcieli zostawiać żony Isakssona samej w domu, z drugiej z kolei musieli ich również powiadomić o tym, co się stało z ich ojcem. Nie udało im się skontaktować z synem, natomiast córka przyjechała niemal od razu.
- Gdzie są Alva i Stella? - pyta jej matka, rozglądając się.
- Nie martw się o nie. - Therese klepie mamę po ramieniu. - Są u koleżanki.
Linn kiwa głową.
- Tata nie żyje - szepcze łamiącym się głosem.
Therese zamiera. Powoli kieruje wzrok na Antona i Bodil i patrzy na nich pytającym, niemal oskarżycielskim spojrzeniem. Jakby to była ich wina.
- Przykro mi, ale to prawda - mówi funkcjonariusz.
Powtarza wszystkie informacje, które przekazał Linn. Jak znaleziono ciało Rubena, co wiedzą na ten moment i co będzie dalej. Wydaje się, że Therese słucha, ale gdy tylko Anton milknie, wyrzuca z siebie pytania jak z karabinu maszynowego.
- Kiedy to się stało? Gdzie? Jak zginął? Kto go znalazł? Czy ktoś tam był? Czy to mógł być wypadek?
Anton na większość z tych pytań już odpowiedział, jednak Therese chce poznać szczegóły. Policjant wie, że w ten sposób kobieta usiłuje poradzić sobie z szokiem.
- Chętnie wyjaśnimy wszelkie wątpliwości, ale nie w tej chwili.
Patrzy na skuloną w fotelu Linn. Therese najwyraźniej rozumie, dlaczego funkcjonariusze nie chcą udzielić szczegółowych informacji, i zmienia temat. Rozgląda się.
- Gdzie Daniel? Dzwoniliście do niego?
- Tak, próbowaliśmy się skontaktować z pani bratem, ale nieskutecznie.
Therese prycha pogardliwie.
- Typowe - rzuca sucho i macha ręką. - Nigdy go nie ma, kiedy jest potrzebny.
Linn porusza się w fotelu zakłopotana, ale nic nie mówi.
Anton domyśla się, że coś jest na rzeczy między rodzeństwem. Takie konflikty są co prawda powszechne, ale będą musieli się temu bliżej przyjrzeć, bo może się to okazać istotne dla sprawy.
- Pani Therese, czy tata miał ostatnio jakieś zmartwienia? Czy coś go niepokoiło?
Kobieta powoli kręci głową.
- Tata nie był typem człowieka, który się zamartwia.
- W takim razie rozumiem, że nic takiego nie przychodzi pani do głowy?
Na ślicznej twarzy Therese maluje się skupienie, ale dopiero gdy spogląda na matkę, coś sobie przypomina.
- Kłótnia! - wykrzykuje. - Mówiłaś im o niej?
- Jaka kłótnia? - dziwi się Anton.
Therese nie spuszcza wzroku z Linn.
- Koleżanka mamy z pracy widziała, jak jakiś mężczyzna kłócił się z tatą - wyjaśnia.
Bodil pochyla się ku kobietom.
- Czy może nam pani coś więcej o tym opowiedzieć, pani Linn?
Kobieta wydaje się zdezorientowana pytaniem, przesuwa dłonią po czole, po czym kładzie ręce na kolanach.
- Rzeczywiście. - Najwyraźniej powoli wraca jej pamięć. - Nie wiem, dlaczego nie pomyślałam o tym wcześniej. To było kilka tygodni temu.
- Wie pani, kim był ten mężczyzna?
Linn kręci głową i odwraca wzrok.
- Niestety nie.
- Gdzie to miało miejsce?
- Na stacji benzynowej.
- Której?
Linn się zastanawia.
- Och, nie pamiętam - oznajmia po chwili.
Therese prostuje się i spogląda na matkę.
- Mówiłaś, że to było na stacji Preem przy Tunhemsvägen, tam na rondzie.
- Tak powiedziałam? - Linn ściąga brwi i kręci głową. - Pewnie masz rację.
- Co się z tobą dzieje? - dziwi się Therese.
Anton podnosi rękę.
- Myślę, że pani mama powinna teraz trochę odpocząć.
Kobieta patrzy na niego, potem na Linn.
- Tak, oczywiście. - Therese kręci głową z niedowierzaniem, że potrafi być aż tak mało empatyczna.
- Jeszcze tylko jedno pytanie, zanim pójdziemy. Czy wiadomo, o co się pokłócili?
- Nie - odpowiada zmęczona Linn. - Nic więcej nie wiem.
- Z tego, co zrozumiałam, wyglądało to na ostrą awanturę - dodaje Therese. - Porozmawiajcie z Sandrą, koleżanką mamy, która pracuje z nią w agencji nieruchomości Björkhem. Właśnie ona to widziała.