Kraina mroku - Kamilla Oresvärd

-
Proszę czekać

Pro­log

Pra­cu­jemy w ci­szy ra­mię w ra­mię w sza­rym świe­tle chy­lą­cego się ku zmierz­chowi dnia. Pa­nuje prze­ni­kliwy chłód. Be­ton pod na­szymi no­gami jest wil­gotny. Po­dob­nie jak inni mam na so­bie znisz­czone rę­ka­wiczki i prze­tarte buty. Marko stoi kilka me­trów da­lej, po­chy­lony nad prę­tami zbro­je­nio­wymi. Sły­szę, jak nuci, i choć zmę­cze­nie prze­nika każdy mię­sień mo­jego ciała, uśmie­cham się. To pio­senka z na­szych ro­dzin­nych stron, wszy­scy ją znamy. Marko po­trafi śpie­wać, ma de­li­katny, piękny głos. Wielu z nas łą­czy wspólny ję­zyk, no­simy w sercu po­do­bne wspo­mnie­nia z dzie­ciń­stwa. Jego śpiew nam przy­po­mina, że je­ste­śmy ludźmi, a nie tylko bez­i­mien­nymi, wy­cień­czo­nymi jed­nost­kami, które można wy­mie­nić ni­czym zu­żyty sprzęt.

- Uwa­żaj!

Pod­ry­wam wzrok. Marko ru­chem głowy wska­zuje miej­sce, gdzie kon­struk­cja się za­pa­dła. Pod­no­szę rękę, by dać mu do zro­zu­mie­nia, że to za­uwa­ży­łem, a on się uśmie­cha. Szybko i na­tu­ral­nie, nie­mal od­ru­chowo. Nie ma ta­kiego dru­giego jak on, kto mimo wszyst­kiego, co prze­szedł, do­daje otu­chy nie tylko so­bie, ale nam wszyst­kim. On się nami tu­taj opie­kuje.

W domu cze­kają na niego żona i czworo dzieci, ja sam je­stem ka­wa­le­rem. W miarę moż­li­wo­ści cho­dzimy do kan­toru i prze­le­wamy pie­nią­dze na­szym bli­skim. Sta­ramy się nie rzu­cać w oczy. Nikt z nas nie chce się wy­róż­niać, wo­limy wta­piać się w tłum.

Pot szczy­pie mnie w oczy. Wkrótce za­pad­nie zmrok i dzień pracy wresz­cie się skoń­czy. Nie po­tra­fię tak jak Marko cie­szyć się drob­nymi ra­do­ściami. Chciał­bym być jak on, cza­sem wręcz mu za­zdrosz­czę.

Roz­lega się ja­kiś krzyk. Je­stem wy­koń­czony, jak każdy tu­taj. Sku­piam się na sta­wia­niu stóp, cię­ża­rze w dło­niach i utrzy­ma­niu rów­no­wagi.

I wtedy to się dzieje.

Sły­szę dźwięk, który przy­pra­wia mnie o dresz­cze. Na­tych­miast się od­wra­cam i wi­dzę, jak Marko śli­zga się na star­tych gu­mo­wych po­de­szwach. Wy­ciąga rękę w kie­runku sta­lo­wej liny, lecz nie może jej do­się­gnąć, jest za da­leko.

Ro­bię krok w jego stronę, ale Marko prze­ta­cza się przez kra­wędź i spada w ciem­ność.

Świat na­gle staje w miej­scu. Ktoś krzy­czy. Może to ja? Nie wiem.

Bie­gnę przed sie­bie, pró­bu­jąc utrzy­mać rów­no­wagę, żeby nie spaść i spo­glą­dam w dół. Na be­to­no­wej pły­cie wi­dzę ciemną, nie­ru­chomą po­stać.

- Marko! - wo­łam. - Marko!

Ale on nie od­po­wiada.

Sły­szę bie­gnące kroki za ple­cami. Ktoś szybko mówi przez te­le­fon, ktoś inny krzy­czy, żeby we­zwać ka­retkę. Ja już jed­nak wiem. Marko ni­gdy się nie uśmiech­nie ani nie za­nuci. Nie żyje.

ROZ­DZIAŁ 9

Chwilę po dwu­dzie­stej trze­ciej An­ton pod­jeż­dża pod dom w Nord­kro­ken. Szron na na­gich ga­łę­ziach ja­śmi­nowca, jego ulu­bio­nej ro­śliny w ogro­dzie, mieni się w świe­tle re­flek­to­rów. To skromny krzew o nie­wiel­kich wy­ma­ga­niach, a każ­dego lata ob­sy­puje się pięk­nymi, pach­ną­cymi, bia­łymi kwiat­kami.

An­ton od­chyla się w cie­płym fo­telu i mruga po­wie­kami, usi­łu­jąc zwil­żyć zmę­czone oczy. Za­wie­sza wzrok na domu. Z gło­śni­ków ci­cho do­biega utwór Lost and Fo­und Molly San­dén i Vic­tora Lek­sella.

Wie­czór u Linn Isaks­son był długi i wy­czer­pu­jący. Biedna ko­bieta, a to do­piero po­czą­tek. An­ton otrzy­mał in­for­ma­cję, że ciało jej męża prze­wie­ziono do Göte­borga do Kra­jo­wej Agen­cji Me­dy­cyny Są­do­wej, gdzie zo­sta­nie prze­pro­wa­dzona sek­cja zwłok. Na­stęp­nego dnia ze­spół śled­czy ma się ze­brać wcze­śnie rano w ko­mi­sa­ria­cie, by kon­ty­nu­ować do­cho­dze­nie w spra­wie mor­der­stwa.

Jego wzrok przy­ciąga świa­tło lampy w kuchni, które prze­nika ciem­ność ni­czym la­tar­nia mor­ska nocą. Gabbi praw­do­po­dob­nie już śpi. Po­sta­no­wił, że za­po­mni o Hed­dzie, ni­gdy nie będą ra­zem z wielu po­wo­dów, a przede wszyst­kim dla­tego, że ona jest te­raz z jego bra­tem i trak­tują ten zwią­zek po­waż­nie. Kto by przy­pusz­czał, że Wille zo­sta­nie mo­no­ga­mi­stą? Choć w tej sy­tu­acji wcale go to nie dziwi, Hedda jest wy­jąt­kowa.

W ży­ciu An­tona rów­nież za­szły zmiany. Ko­cha swoją żonę, ale nie za­wsze im się ukła­dało. Bez­dziet­ność i roz­pacz po po­ro­nie­niach od­da­liły ich od sie­bie. On jed­nak pod­jął walkę, by wskrze­sić dawną na­mięt­ność i mi­łość.

Ich re­la­cje się po­pra­wiły, od kiedy wpro­wa­dził się do nich Hec­tor. Na myśl o tym ma­łym chłopcu An­ton się uśmie­cha, a cie­pło roz­lewa się po ciele. Hec­tor po­ja­wił się tuż przed Bo­żym Na­ro­dze­niem i w ciągu rap­tem kilku mie­sięcy stał się nie­od­łączną czę­ścią ich ży­cia. An­ton z za­że­no­wa­niem wspo­mina, jak bar­dzo opie­rał się po­my­słowi, by zo­stać ro­dziną za­stęp­czą dla pię­cio­latka. Te­raz go cie­szy, że dał za wy­graną. Sta­rali się o dziecko przez wiele lat, Hec­tor wy­peł­nił tę pustkę. Dzięki niemu wresz­cie po­czuli się ro­dziną. An­tona cza­sem na­wie­dza myśl, że chło­piec jest u nich tylko tym­cza­sowo, ale za każ­dym ra­zem ją od­pę­dza. Wszystko się ułoży, musi. Poza tym Hec­tor nie ma do czego wra­cać.

Jego matka była uza­leż­niona i zmarła przed­wcze­śnie, nie za­bez­pie­cza­jąc syna na przy­szłość. Służby spo­łeczne prze­jęły opiekę nad chłop­cem, a kiedy tra­fił do An­tona i Gabbi, czuł się za­gu­biony, jak pi­sklę, które wy­pa­dło z gniazda. Te­raz ich dom stał się jego do­mem, o czym An­ton nie śmiał na­wet ma­rzyć. Pierw­sze ostrożne kroki chłopca w stronę bez­pie­czeń­stwa sta­wały się co­raz pew­niej­sze. Choć smu­tek po stra­cie matki wciąż po­ja­wia się w jego ciem­nych oczach, po­woli słab­nie.

Mu­zyka w ra­diu cich­nie. Po­li­cjant wy­łą­cza sil­nik i wsłu­chuje się w słabe od­głosy chło­dzą­cej się bla­chy. Wkłada klu­czyk do kie­szeni i wy­siada w zimne, wil­gotne i prze­ni­kliwe po­wie­trze, więc moc­niej otula się kurtką. Trzciny de­li­kat­nie sze­lesz­czą, gdy wiatr po­ru­sza źdźbłami. W od­dali roz­ciąga się je­zioro We­ner, bez­kre­sne i spo­kojne, z cienką war­stwą lodu wzdłuż brzegu, przy­po­mi­na­jącą, że zima się jesz­cze nie skoń­czyła.

An­ton staje na scho­dach przed do­mem, od­wraca się i spo­gląda na mroczną sce­ne­rię, po czym wcho­dzi do środka. Wita go ci­sza. W ko­ry­ta­rzu pa­nuje ciem­ność, je­dy­nie przez szcze­linę w drzwiach są­czy się świa­tło lampki noc­nej Hec­tora. Lampki w kształ­cie di­no­za­ura, bo chło­piec uwiel­bia di­no­za­ury.

Po­li­cjant zdej­muje buty i wie­sza okry­cie obok kurtki Hec­tora z ob­raz­kiem po­ke­mona, a na­stęp­nie kie­ruje się do kuchni. Otwiera lo­dówkę, któ­rej świa­tło roz­ja­śnia po­miesz­cze­nie. Wyj­muje resztki obiadu zo­sta­wione przez Gabbi. Kieł­basa fa­lu­korv za­pie­kana z se­rem i pu­ree ziem­nia­czane. Pyszne i nie­wy­myślne. Do­kład­nie to, czego mu po­trzeba po ta­kim dniu.

Wkłada ta­lerz do mi­kro­fa­lówki, a jego wzrok pada na ry­su­nek przy­cze­piony ma­gne­sem do drzwi lo­dówki. Dzieło Hec­tora. Pro­sty, dzie­cięcy ob­ra­zek. Ich dom, a przed nim trzy po­sta­cie: Hec­tor, Gabbi i on. Trzy­mają się za ręce. An­ton przez chwilę wpa­truje się w ry­su­nek i czuje się szczę­śliwy. W tle sły­chać brzę­cze­nie ku­chenki mi­kro­fa­lo­wej.

Roz­lega się pi­ka­nie. Po­li­cjant za­biera je­dze­nie i idzie do sa­lonu. Siada na ka­na­pie i włą­cza te­le­wi­zor. Po­trze­buje chwili wy­tchnie­nia, za­nim za­śnie, o ile w ogóle mu się to uda. Na­kłada pu­ree na wi­de­lec i wraca my­ślami do Linn.

Re­ak­cja ko­biety wy­dała mu się po­dej­rzana. Jak mo­gła za­po­mnieć o kłótni mię­dzy mę­żem a nie­zna­jo­mym męż­czy­zną? Praw­do­po­dob­nie była w szoku. Kto w ta­kiej sy­tu­acji my­śli ja­sno i ra­cjo­nal­nie? Nie­wielu. To jed­nak zbyt istotny szcze­gół, by tak po pro­stu umknął.

ROZ­DZIAŁ 10

Trzy ty­go­dnie wcze­śniej

- Ty tam, chodź no tu­taj!

Ubrany na czarno męż­czy­zna, który do mnie ma­cha, jest sil­nie zbu­do­wany. Obok niego stoi ktoś, jesz­cze o rów­nie su­ro­wym wy­ra­zie twa­rzy. Do­my­ślam się, że to nie po­li­cjanci, bo po­wie­dzie­liby mi o tym. Poza tym za­bra­liby też in­nych, a wo­łają tylko mnie.

Rusz­to­wa­nie zo­stało zde­mon­to­wane, ale na be­to­nie wciąż wi­dać ślady krwi Marka. Wielu spo­tkał ten sam los. Nie­któ­rzy są spa­ra­li­żo­wani, a dwa mie­siące wcze­śniej ro­bot­nik z Ame­ryki Po­łu­dnio­wej zła­mał kark. W domu, w któ­rym miesz­kają, leży jego ro­dak z głę­bo­kim roz­cię­ciem. Marko roz­trza­skał so­bie czaszkę. Może skoń­czy­łoby się ina­czej, gdyby miał na gło­wie kask. Ale nikt tu­taj nie ma ka­sku.

Kiedy idę w stronę ma­cha­ją­cego do mnie fa­ceta, wi­dzę za­równo prze­ra­że­nie w oczach po­zo­sta­łych, jak i ulgę, że to nie oni zo­stali we­zwani. Nikt nic nie mówi. Wszy­scy wie­dzą, że naj­le­piej jest mil­czeć i pra­co­wać. Za­da­łem zbyt wiele py­tań o to, gdzie po­działo się ciało. Nad­mierna cie­ka­wość ni­gdy nie wy­cho­dzi na do­bre, a te­raz za późno na ucieczkę.

Wsia­dam na tylne sie­dze­nie sa­mo­chodu. Za­my­kają się za mną drzwi, sły­szę klik­nię­cie zamka. W środku pach­nie ku­rzem, kawą i cho­inką za­pa­chową. Sil­nik za­czyna pra­co­wać i ru­szamy, nie mam po­ję­cia do­kąd.

Na dwo­rze pa­nuje ciem­ność, a tylna szyba jest brudna, więc nie­wiele wi­dzę. Tylko plamy świa­tła prze­su­wa­jące się za oknem. Mam po­darte spodnie, wy­stają przez nie blade, chude ko­lana. Pra­co­wa­łem od świtu, słabo mi i dziw­nie. Opie­ram głowę o szybę. Je­stem wy­koń­czony. Za­my­kam oczy.

Prze­śla­dują mnie dźwięki. Naj­pierw ten ci­chy, le­dwo sły­szalny od­głos śli­zga­ją­cego się zno­szo­nego buta. Po­tem krzyk, z po­czątku zdzi­wiony, na­stęp­nie pe­łen nie­po­koju. Naj­gor­szy jest huk ciała ude­rza­ją­cego o be­ton i na­gła ci­sza. Ale to nie tylko dźwięki. Wi­dzę Marka. Leży tam w dole, dziw­nie po­wy­krzy­wiany. I ta czer­wień wy­pły­wa­jąca spod głowy. Ktoś mnie trzyma, od­suwa od kra­wę­dzi. Ktoś inny zrzuca na niego plan­dekę. Nie­bie­ska, brudna pla­sti­kowa płachta po­wiewa na wie­trze.

Bu­dzę się, kiedy ude­rzam głową o szybę sa­mo­chodu. Męż­czyźni sie­dzą w mil­cze­niu. Nie roz­ma­wiają ani ze sobą, ani ze mną. W końcu zbie­ram się na od­wagę.

- Do­kąd je­dziemy? - py­tam.

Nikt nie od­po­wiada.

Znowu wpa­truję się w ciem­ność. Czy ktoś bę­dzie mnie szu­kał? Praw­do­po­dob­nie nie. Je­stem ni­kim. Tylko na­zwi­skiem na li­ście. Po­dob­nie jak Marko. Za ży­cia nie­wi­dzialny dla świata, te­raz znik­nął po ci­chu. Żad­nej po­li­cji. Żad­nego pro­to­kołu. Po pro­stu go nie ma.

ROZ­DZIAŁ 11

Mona prze­ciąga się i ziewa. Sie­dzi przy ku­chen­nym stole w szla­froku i mięk­kich kap­ciach z owczej skóry. Blade po­ranne słońce wpada przez okna. Zgod­nie z pro­gnozą w apli­ka­cji, po­goda się zmie­niła. Po wczo­raj­szym rześ­kim zi­mo­wym dniu nie ma śladu. Kra­jo­braz spo­wiła gę­sta, szara lu­towa mgła.

W tle gra ra­dio, a na­prze­ciwko niej świeżo wy­ką­pany Char­les prze­wraca stronę po­ran­nej ga­zety. Po­przed­niego dnia wró­cił późno wie­czo­rem. Kiedy wśli­zgnął się pod koł­drę, po­czuła jego zimne ciało, ale szybko zna­la­zła spo­sób, by je ogrzać. Mona uśmie­cha się do sie­bie na samo wspo­mnie­nie i sięga po ma­sło.

W tym mo­men­cie Char­les pod­nosi wzrok i na­po­tyka jej spoj­rze­nie. Swe­ter w ko­lo­rze le­śnej zie­leni pa­suje mu do barwy oczu, które wpa­trują się w nią ba­daw­czym wzro­kiem. Po chwili zdaje się ro­zu­mieć, o czym ona my­śli, uśmie­cha się do niej i od­kłada ga­zetę.

- Ja­kie masz plany na dzi­siaj? - pyta Mona.

Char­les ma ogo­rzałą twarz, a skórę wo­kół oczu po­krywa sieć drob­nych zmarsz­czek od czę­stego mru­że­nia ich przed słoń­cem i wia­trem. Ma w so­bie coś wy­jąt­ko­wego, ema­nuje z niego cie­pło i spo­kój, które dają po­czu­cie bez­pie­czeń­stwa. Mona ni­gdy przed­tem nie spo­tkała ni­kogo ta­kiego jak on i czę­sto my­śli o tym, jak bar­dzo jest z nim szczę­śliwa.

- Prze­gląd drze­wo­stanu, spo­tka­nie z za­rzą­dem po­wiatu w spra­wie ro­sną­cej po­pu­la­cji łosi. Po­tem mu­szę się za­jąć ra­por­tem na te­mat szkód wy­rzą­dzo­nych przez dziki w za­gaj­niku.

- Wi­dzę, że le­śnicy mają pełne ręce ro­boty. - Mona roz­ciąga szyję. - Skoń­czy­łeś czy­tać?

Bie­rze od Char­lesa ga­zetę i otwiera na pierw­szej stro­nie. W Var­gön za­mor­do­wano męż­czy­znę. Nie po­dano na­zwi­ska. Mona czyta o tej spra­wie i wzdy­cha. An­ton bę­dzie miał wię­cej pracy. Ma już tak do­syć tej sze­rzą­cej się prze­mocy. Prze­wraca stronę i wtedy roz­lega się od­głos lek­kich kro­ków na scho­dach. Chwilę póź­niej do kuchni wcho­dzi Hedda. Jej dłu­gie, ciemne włosy są zwią­zane w nie­dbały kok, ma na so­bie o wiele za dużą bluzę i spodnie dre­sowe.

- Dzień do­bry - mówi ochry­płym gło­sem, sia­da­jąc przy stole.

Po­tem sły­chać, jak ktoś ciężko stąpa, a po chwili małe za­mie­sza­nie i tu­balny śmiech. Wille wcho­dzi do kuchni z Coco bie­ga­jącą wo­kół jego dłu­gich nóg i wła­śnie od­ska­kuje na bok. Da­leko mu do zgrab­nych ru­chów Heddy, a jego bli­sko dwa me­try wzro­stu i usilne próby, by nie na­dep­nąć na roz­ra­do­wa­nego pie­ska, wcale nie uła­twiają sprawy. Gło­śno się śmieje, ba­wiąc się z suczką. Mo­nie robi się cie­pło na sercu.

- Hejka - wita się Willy, zaj­mu­jąc miej­sce bli­sko Heddy. Coco szybko kła­dzie się u jego stóp.

- Wy­glą­da­cie na wy­po­czę­tych - stwier­dza Mona.

Wille wy­ciąga rękę i gła­dzi Heddę opie­kuń­czo po ple­cach, a jej twarz roz­pro­mie­nia się w uśmie­chu.

- Sły­sza­łem was w nocy - oznaj­mia Char­les i na­lewa im kawy do kub­ków.

Hedda się śmieje.

- Ups, prze­pra­szamy.

Char­les się ru­mieni, kiedy do­ciera do niego, co dziew­czyna ma na my­śli.

- Ach, nie, nie. Po pro­stu sły­sza­łem, jak wró­ci­li­ście do domu.

Hedda wy­bu­cha jesz­cze gło­śniej­szym śmie­chem. Mona rów­nież za­czyna chi­cho­tać, tym­cza­sem Wille pod­krada ka­wa­łek szynki i pod­suwa go Coco pod sto­łem. Na­stęp­nie od­wraca się do Heddy i ca­łuje ją w po­li­czek. Nie tylko ten gest, ale także spo­sób, w jaki na nią pa­trzy, zdra­dza, że świata poza nią nie wi­dzi.

Mona też ich sły­szała w nocy. Nie prze­szka­dzali jej, wręcz prze­ciw­nie - ich szepty i stłu­miony śmiech za ścianą przy­wo­ły­wały wspo­mnie­nie mło­dzień­czej mi­ło­ści, tej, przy któ­rej świat kur­czy się tak bar­dzo, że nie ma w nim miej­sca na nic poza tą drugą osobą.

- Do­brze się ba­wi­li­ście wczo­raj na im­pre­zie?

- Tak, faj­nie było - od­po­wiada Wille, który rów­nież ma za­chryp­nięty głos.

Kła­dzie dłoń na smu­kłej szyi Heddy i de­li­kat­nie ją gła­dzi, a ona nie­mal nie­świa­do­mie się po­chyla, pod­da­jąc się jego do­ty­kowi.

ROZ­DZIAŁ 12

Jest po­ra­nek w ko­mi­sa­ria­cie po­li­cji w Trol­l­hät­tan. An­ton pod­łą­cza kom­pu­ter do pro­jek­tora. Salę kon­fe­ren­cyjną wy­peł­niają ci­che roz­mowy i brzęk ły­że­czek. Bo­dil prze­gląda ma­ile, co­raz bar­dziej marsz­cząc czoło, a My zręcz­nie stuka w kla­wia­turę.

Szmer ustaje, gdy otwie­rają się drzwi. Do po­miesz­cze­nia wcho­dzi ko­mi­sarz Pe­tra Tal­l­berg, sze­fowa wy­działu kry­mi­nal­nego. Za­trza­skuje za sobą drzwi i zde­cy­do­wa­nym kro­kiem prze­mie­rza po­kój.

- Do usły­sze­nia, cześć - koń­czy roz­mowę, sta­wia na stole ku­bek z kawą, od­kłada lap­top i te­le­fon, po czym wyj­muje z uszu słu­chawki bez­prze­wo­dowe. - Dzień do­bry - wita się, prze­su­wa­jąc wzro­kiem po ze­bra­nych.

Jak zwy­kle ma po­ważny wy­raz twa­rzy. Wszy­scy wie­dzą, że tak na­prawdę nie chce i ni­gdy nie chciała tu być. Po­sadę w Trol­l­hät­tan trak­to­wała jako etap przej­ściowy, za­mie­rzała tu zo­stać pół roku, a mi­nęły już trzy lata. Nie­ofi­cjal­nie wia­domo, że ubiega się o sta­no­wi­sko kie­row­nika jed­nostki w Kra­jo­wym Od­dziale Ope­ra­cyj­nym, NOA, w Sztok­hol­mie. Wkrótce wszy­scy się do­wie­dzą, czy ją do­stała.

- Mamy dziś wiele do omó­wie­nia. Za­cznijmy od za­bój­stwa Ru­bena Isaks­sona. Czy krewni zo­stali po­in­for­mo­wani? - pyta, sia­da­jąc.

- Wczo­raj spo­tka­li­śmy się z żoną i córką - od­po­wiada An­ton. - Na­dal nie udało nam się skon­tak­to­wać z sy­nem, ale mamy na­dzieję, że dzi­siaj to się uda. Po­wia­do­mi­li­śmy ro­dzi­ców Isaks­sona. In­nych krew­nych nie ma.

- A gdzie jest syn? - do­cieka Pe­tra, po­pi­ja­jąc kawę.

- Jesz­cze nie wiemy. Zo­sta­wi­li­śmy mu wia­do­mość na ko­mórce, to samo zro­biły jego matka i sio­stra.

Ko­mi­sarz Tal­l­berg od­po­wiada lek­kim ski­nie­niem. Jej dłu­gie, ciemne włosy są ide­al­nie za­cze­sane do tyłu i ze­brane w ku­cyk, który po­woli ko­ły­sze się w rytm ru­chów głowy.

- W ta­kim ra­zie mu­simy za­cho­wać toż­sa­mość ofiary w ta­jem­nicy, przy­naj­mniej do czasu po­in­for­mo­wa­nia syna.

An­ton się z nią zga­dza. Wczo­raj lo­kalna ga­zeta za­mie­ściła w in­ter­ne­cie wzmiankę o mor­der­stwie, a dziś rano uka­zał się ar­ty­kuł w pra­sie. Na Fla­sh­backu jesz­cze nie­wiele się o tym pi­sze, ale An­ton jest prze­ko­nany, że to tylko kwe­stia czasu.

- Co z jego pra­cow­ni­kami?

- Wszy­scy pra­cow­nicy z biura przy Mäl­de­ri­stvägen zo­stali po­in­for­mo­wani te­le­fo­nicz­nie dzi­siaj wcze­śnie rano. W ciągu dnia bę­dziemy z nimi roz­ma­wiać oso­bi­ście. Jak do­tąd wiemy, że chło­pak, który zna­lazł Isaks­sona, ma alibi. Z ko­lei ro­bot­ni­ków mu­szą po­wia­do­mić ich prze­ło­żeni. Naj­wy­raź­niej w fir­mie nie ma ja­sno­ści co do tego, jak, gdzie i kto pra­cuje na pla­cach bu­dowy.

- Żad­nych tro­pów? - kon­ty­nu­uje Pe­tra.

- Może dwa. Lu­dvig sły­szał w ze­szłym ty­go­dniu, jak ja­kiś męż­czy­zna kłó­cił się z Ru­be­nem u niego w biu­rze, ale nie udało nam się jesz­cze go zi­den­ty­fi­ko­wać. A kilka ty­go­dni temu wi­dziano na sta­cji ben­zy­no­wej fa­ceta awan­tu­ru­ją­cego się z Ru­be­nem.

- Czy to ta sama osoba?

- Nie­wy­klu­czone. Isaks­son po­do­bno nie uni­kał kon­flik­tów, więc może cho­dzić o dwie różne osoby, ale oczy­wi­ście doj­dziemy do tego, kto to był.

Pe­tra kiwa głową.

- Poza tym trzeba zi­den­ty­fi­ko­wać osoby z naj­bliż­szego oto­cze­nia ofiary - cią­gnie da­lej An­ton, po czym zwraca się do swo­jego ko­legi Jer­kana: - Mo­żesz się tym za­jąć?

Jer­kan, który wła­ści­wie na­zywa się Jerry Karls­son, od­po­wiada ski­nie­niem i szybko coś no­tuje. We wszyst­kim, co robi, przy­po­mina małą ła­sicę - jest by­stry i ener­giczny. Kie­dyś chciał zo­stać dżo­ke­jem w An­glii, ale nie uzy­skał li­cen­cji i wró­cił do Szwe­cji, by zo­stać po­li­cjan­tem. Te­raz, pra­wie dwa­dzie­ścia pięć lat póź­niej, jest jed­nym z naj­bar­dziej do­świad­czo­nych śled­czych w ca­łym re­gio­nie.

- Czy po­ja­wiły się ja­kieś nowe istotne dla śledz­twa in­for­ma­cje na te­mat ofiary, poza tym że wda­wał się w kon­flikty? - pyta Pe­tra.

- Ucho­dził za twar­dego gra­cza, a to mo­gło przy­spo­rzyć mu wro­gów.

- A co z tym, że uwa­żano go za przy­szłość Var­gön? - za­sta­na­wia się Bo­dil. - Jego po­stać mo­gła mieć dla spo­łecz­no­ści zna­cze­nie sym­bo­liczne.

An­ton kiwa głową i od­wraca się do Pe­try, żeby jej wy­ja­śnić, do czego na­wią­zuje ko­le­żanka.

- Kiedy Isaks­son prze­niósł swoją firmę z Trol­l­hät­tan do Var­gön, po­ja­wiła się na­dzieja, że ob­szar w po­bliżu sta­rej fa­bryki zo­sta­nie za­go­spo­da­ro­wany, a gmina wró­ciła do pla­nów bu­dowy no­wego portu w Var­gön.

- Wiem o tym - od­po­wiada ko­mi­sarz Tal­l­berg. - Czy my­śli­cie, że ktoś chciałby po­wstrzy­mać roz­wój Var­gön lub roz­bu­dowę tego ob­szaru?

- Nie­ko­niecz­nie. Nie­wiele z tych pla­nów wy­szło, żadna inna firma się tam nie prze­nio­sła poza Klip­phus En­tre­pre­nad. Ale i tak warto mieć to na uwa­dze.

Pe­tra przy­ta­kuje i zwraca się do My:

- Przejdźmy w ta­kim ra­zie do eks­per­tyzy kry­mi­na­li­stycz­nej. Jak wy­gląda sy­tu­acja z na­rzę­dziem zbrodni?

My od­rywa ręce od kla­wia­tury i składa je na stole przed sobą.

- Jesz­cze go nie zna­leź­li­śmy, ale dzi­siaj wró­cimy do po­szu­ki­wań. Le­karz są­dowy po­twier­dził, że Isaks­son zmarł na sku­tek sil­nego ude­rze­nia w skroń. Dzi­siej­sza sek­cja zwłok za­pewne wy­każe, że po­tem za­dano mu ko­lejne ciosy w głowę twar­dym, cięż­kim i praw­do­po­dob­nie okrą­głym przed­mio­tem.

Ja­sny głos My brzmi jak głos po­staci z pro­gramu te­le­wi­zyj­nego dla dzieci Bo­li­bompa i nie pa­suje do tego, o czym za­zwy­czaj opo­wiada: dra­stycz­nych scen zbrodni, pro­ce­sów roz­kładu zwłok czy opi­sów du­sze­nia ofiary. An­ton już się jed­nak przy­zwy­czaił do tej nie­spój­no­ści i pra­wie nie zwraca na nią uwagi.

- Czy bu­dy­nek jest za­bez­pie­czony? - upew­nia się Pe­tra.

- Tak, i na­dal bę­dzie, przy­naj­mniej w ciągu dnia. Za­bez­pie­czy­li­śmy ma­te­riał do­wo­dowy i prze­ka­za­li­śmy do ana­lizy, ale jak na ra­zie nie mamy nic, co po­mo­głoby nam wy­ty­po­wać sprawcę, a na dal­sze wy­niki z NFC trzeba po­cze­kać - kon­ty­nu­uje My. - Warto za­uwa­żyć, że nie ma śla­dów wła­ma­nia - do­daje.

- To się zga­dza z re­la­cją Lu­dviga - wtrąca Bo­dil.

- Czy to zna­czy, że sprawca znał kod do wej­ścia albo ktoś go wpu­ścił? - za­sta­na­wia się Bel­lini, dra­piąc się po uchu.

Nie­dawno skoń­czył sześć­dzie­siąt lat, jest za­tem tylko o rok młod­szy od Ru­bena Isaks­sona, lecz zda­niem An­tona wy­gląda na co naj­mniej dzie­sięć lat star­szego. Siwe włosy, krza­cza­ste brwi i okrą­gły brzuch świad­czą o za­mi­ło­wa­niu Bel­li­niego do fast fo­odów i sło­dy­czy, Isaks­son na­to­miast spra­wiał wra­że­nie wy­spor­to­wa­nego. Miał ciemne włosy, bez śladu si­wi­zny, za­pewne far­bo­wane. Jego styl wy­dał się An­to­nowi skromy, ale sta­ran­nie prze­my­ślany - swe­ter, dżinsy oraz buty były mar­kowe. Męż­czy­zna wy­raź­nie dbał o swój wy­gląd.

- Nie wiemy tego na pewno - od­po­wiada My na py­ta­nie Bel­li­niego. - Ale mo­gło tak być.

- Czy spraw­dzi­li­ście sys­tem ochrony? - do­py­tuje An­ton.

- Jest tam alarm i wej­ście na kod, ale to już wi­dzia­łeś.

- Ja­kieś ka­mery?

- Tak - od­po­wiada My. - Nasi in­for­ma­tycy je spraw­dzili. A ra­czej tę jedną. W bu­dynku znaj­duje się tylko jedna ka­mera i jest po­łą­czona z apli­ka­cją w te­le­fo­nie Isaks­sona.

- Świet­nie - stwier­dza Bo­dil.

- Nie­stety nie - krzywi się My, ścią­ga­jąc brwi. - Ka­mera była wy­łą­czona.

- Cho­lera! - wy­rywa się roz­cza­ro­wa­nemu An­to­nowi.

Brak na­rzę­dzia zbrodni, a te­raz jesz­cze wy­łą­czony mo­ni­to­ring. Nie mają szczę­ścia, to pewne.

- Przej­rze­li­śmy hi­sto­rię za­pi­sów, nie dzia­łała od trzech mie­sięcy - kon­ty­nu­uje My.

- Dla­czego? - dziwi się Bo­dil. - Czy była uszko­dzona?

- Nie. Działa bez za­rzutu, po pro­stu była wy­łą­czona.

An­ton po­ciera dło­nią kark.

- Dla­czego ktoś miałby wy­łą­czyć mo­ni­to­ring? - za­sta­na­wia się gło­śno.

- Cóż, do­bre py­ta­nie. Może to tylko za­nie­dba­nie, ale jak­bym chciała się do­szu­ki­wać spi­sku, to może Isaks­son nie chciał, żeby ktoś lub coś zo­stało uchwy­cone przez ka­merę?

- Trzeba to spraw­dzić - oznaj­mia krótko Pe­tra. - Co ze świad­kami?

- Na ra­zie nie ma żad­nych - od­po­wiada An­ton. - Wy­sła­li­śmy lu­dzi, żeby prze­szli się po są­sia­dach i spraw­dzili mo­ni­to­ring w oko­licy. Ten bu­dy­nek leży jed­nak tak da­leko od za­bu­do­wań, że nie mam wiel­kich na­dziei. Może po­win­ni­śmy na­gło­śnić sprawę w me­diach i po­pro­sić lu­dzi o in­for­ma­cje?

- Po­cze­kajmy kilka go­dzin i zo­baczmy, co uda nam się usta­lić. - Pe­tra otwiera lap­top. - Ktoś musi spraw­dzić jego firmę i kon­takty biz­ne­sowe, zwłasz­cza je­śli weź­miemy pod uwagę to, o czym wspo­mnia­łeś wcze­śniej. - Spo­gląda na Bel­li­niego. - Zaj­miesz się tym?

Po­li­cjant kiwa głową.

- Przyj­rzyj się też fi­nan­som człon­ków ro­dziny.

Bel­lini unosi kciuk, po­łyka ostatni kęs bułki i po­pija go kawą.

- No do­brze. - Pe­tra splata dło­nie przed sobą. - To ja po­roz­ma­wiam z me­diami. Na tym eta­pie mo­żemy je­dy­nie po­in­for­mo­wać lu­dzi, że wsz­czę­li­śmy do­cho­dze­nie. Daj­cie mi znać, jak po­roz­ma­wia­cie z sy­nem.

- Tak jest - od­po­wiada An­ton, za­do­wo­lony, że unik­nie tej czę­ści pracy, któ­rej tak nie znosi. - Wstaje. - Naj­pierw jed­nak mu­simy się do­wie­dzieć, z kim Isaks­son się kłó­cił na sta­cji ben­zy­no­wej.

ROZ­DZIAŁ 13

- Jak było na wer­ni­sażu? - pyta Char­les, wkła­da­jąc ku­bek do zmy­warki.

Wy­słali Wil­lego i Heddę na spa­cer z psem, a sami zo­stali w kuchni i sprzą­tają po śnia­da­niu.

- Miło - stwier­dza Mona. - Ku­pi­łam ob­raz. Płótno olejne au­tor­stwa mło­dej lo­kal­nej ar­tystki. Jest wspa­niały, na pewno ci się spodoba. - Z uśmie­chem na twa­rzy na­kłada po­krywkę na ma­sel­niczkę. - By­łeś kie­dyś w Stran­dlycke G?rd?

- A wiesz, że nie?

- No to mu­simy tam po­je­chać. Trudno uwie­rzyć, że to dawny szpi­tal psy­chia­tryczny. Ka­ro­lina Lars­son, wła­ści­cielka tego miej­sca, wy­ko­nała fan­ta­styczną ro­botę. Pięk­nie wy­re­mon­to­wała i urzą­dziła wnę­trza.

Mona do­lewa so­bie kawy i przez chwilę za­traca się w opi­sy­wa­niu wy­stroju ho­telu, je­dze­nia i na­po­jów, które ser­wo­wano, a także po­zna­nych tam lu­dzi. W końcu po­ru­sza te­mat Irene.

- Spo­tka­łam dawną przy­ja­ciółkę. Pra­cuje w tym ho­telu.

Char­les śmieje się i pusz­cza do niej oko.

- Dla­czego mnie to nie dziwi?

Mona uśmie­cha się do niego.

- Tak jest, gdy po­cho­dzi się z ma­łej miej­sco­wo­ści. Wszy­scy się znają, le­piej lub go­rzej. Irene nie po­cho­dzi wpraw­dzie z Var­gön, tylko z Väners­borga. Po­zna­łam ją, kiedy wiele lat temu by­łam jej obroń­czy­nią. Ale te­raz mieszka tu­taj, na Skog­svägen. - Na twa­rzy Mony po­ja­wia się uśmiech. - Oczy­wi­ście aku­rat tę in­for­ma­cję sama spraw­dzi­łam.

Char­les się śmieje.

- Był­bym bar­dziej za­sko­czony, gdy­byś tego nie zro­biła.

- Znasz mnie.

Mona upija łyk kawy.

- W każ­dym ra­zie faj­nie, że na nią wpa­dłam. Nie mia­ły­śmy za dużo czasu, żeby po­ga­dać, w końcu była w pracy. Jest tro­chę spe­cy­ficzna - do­daje. - Bar­dzo wy­co­fana i za­mknięta w so­bie, nie­ła­two się z nią roz­ma­wia.

- In­nymi słowy, twoje prze­ci­wień­stwo?

- Można tak po­wie­dzieć. - Mona opiera się o blat ku­chenny. - Wy­bie­ram się z nią dzi­siaj na prze­jażdżkę konną na Hun­ne­berg, więc bę­dziemy miały oka­zję po­roz­ma­wiać.

Mona do­brze zna wła­ści­cielkę stajni i za­ła­twiła ko­nia dla Irene.

- Su­per. - Char­les za­myka zmy­warkę. - Mó­wisz, że była twoją klientką lata temu. W czym jej po­mo­głaś?

Mona spusz­cza wzrok. Waha się. Co ma po­wie­dzieć? Po­sta­na­wia, że przed­stawi mu wer­sję ofi­cjalną. Te szcze­góły wolno jej wy­ja­wić, choć na­wet one są po­tworne.

- Zo­stała oskar­żona o usi­ło­wa­nie za­bój­stwa oj­czyma.

Uśmiech Char­lesa znika.

- Co się stało?

- Pew­nego zi­mo­wego wie­czoru zo­stał po­trą­cony, a za kie­row­nicą sie­działa Irene. To był wy­pa­dek, oczy­wi­ście, ale oj­czym i matka Irene upie­rali się, że pró­bo­wała go za­bić.

Char­les prze­cze­suje ręką włosy.

- O cho­lera! - wy­krzy­kuje.

- Wiem, straszne - przy­znaje Mona, krę­cąc głową. - Matka ze­znała, że nie może po­jąć, dla­czego jej córka tak kła­mie, ale pod­czas pro­cesu wy­szło na jaw, co na­prawdę się działo u nich w domu.

- Czyli co?

Mona wzdy­cha.

- Nie­zwy­kle smutna hi­sto­ria. Mama po­znała no­wego męż­czy­znę, kiedy Irene miała rap­tem sześć lat.

- Tego, który póź­niej zo­stał po­trą­cony? - do­py­tuje Char­les.

- Tak. To nie był do­bry czło­wiek. Ma­ni­pu­la­tor z ob­se­sją nad­mier­nej kon­troli. Za­czął mo­le­sto­wać Irene, kiedy miała dzie­więć lat. Cią­gnęło się to la­tami. Dziew­czyna pró­bo­wała po­wie­dzieć o tym matce, ale ta ją zby­wała. Twier­dziła, że córka ma uro­je­nia, po­tem oskar­żała ją, że kła­mie. Ob­wi­niała też Irene o to, że pró­bo­wała znisz­czyć jej szczę­ście. To spo­wo­do­wało, że dziew­czyna za­mknęła się w so­bie, na­uczyła się mil­czeć i zno­sić to wszystko.

- O mój Boże! - Char­les siada ciężko na krze­śle.

- Tak, coś okrop­nego. - Mona znowu się za­sta­na­wia, co po­wie­dzieć, ale kon­ty­nu­uje ofi­cjalną wer­sję. - Udało mi się oczy­ścić Irene z za­rzu­tów, udo­wad­nia­jąc, że to wy­pa­dek. Wą­ska droga, śli­sko, słaba wi­docz­ność. Poza tym męż­czy­zna nie miał od­bla­sków, ła­two było go nie za­uwa­żyć. To mo­gło się przy­tra­fić każ­demu.

Od­wraca się od Char­lesa. Pod wa­run­kiem, że to wszystko wła­śnie w ten spo­sób się od­było, my­śli, wkła­da­jąc mleko do lo­dówki.

ROZ­DZIAŁ 14

San­dra, ko­le­żanka Linn z pracy, zdjęła skó­rzaną kurtkę i po­ło­żyła ją obok sie­bie na czar­nej so­fie ze skaju. W ka­wiarni pra­wie ni­kogo nie ma. Oprócz nich przy jed­nym z na­roż­nych sto­li­ków sie­dzą dwie ko­biety, obie w czar­nych blu­zach z bia­łym logo firmy sprzą­ta­ją­cej Städ­bo­la­get na ple­cach. Pro­wa­dzą ci­chą roz­mowę przy ka­wie i nie zwra­cają spe­cjal­nej uwagi na to, co dzieje się wo­kół.

An­ton ina­czej wy­obra­żał so­bie San­drę. Spo­dzie­wał się, że bę­dzie po­do­bna do Linn, for­malna i nie­na­gan­nie ubrana. Tym­cza­sem ko­bieta sie­dząca na­prze­ciwko ma pun­kową fry­zurę oraz ta­tu­aże na dło­niach i ra­mio­nach. Wy­gląda na nie­całe czter­dzie­ści lat, ale ma­ki­jaż utrud­nia okre­śle­nie praw­dzi­wego wieku.

- Chcie­li­by­śmy pro­sić pa­nią o za­cho­wa­nie in­for­ma­cji o śmierci Ru­bena dla sie­bie. Nie po­da­li­śmy jesz­cze jego na­zwi­ska do wia­do­mo­ści pu­blicz­nej - ob­ja­śnia An­ton po tym, jak opo­wie­dzieli jej, co się stało.

- Oczy­wi­ście - od­po­wiada San­dra. - To ja­kiś ab­surd! Cza­sami za­sta­na­wiam się, co się, do cho­lery, dzieje z ludźmi?! Do­kąd zmie­rza na­sze spo­łe­czeń­stwo? Nie cza­sami - po­pra­wia się i prze­wraca oczami. - Wła­ści­wie my­ślę o tym dość czę­sto.

- Ja też - przy­znaje An­ton. - Skąd znała pani Ru­bena?

- Wła­ści­wie to wcale go nie zna­łam. - Ko­bieta chwyta fi­li­żankę kawy sto­jącą przed nią na stole. - Wie­dzia­łam tylko, że był mę­żem Linn. Cza­sami od­bie­rał ją z pracy - wy­ja­śnia.

- Czy może pani opo­wie­dzieć, co pani wi­działa i sły­szała na sta­cji ben­zy­no­wej? - pyta Bo­dil.

- Tak. - San­dra od­chyla się na opar­cie i spo­gląda na wy­ło­żoną ka­fel­kami czarną ścianę za nimi. Naj­wy­raź­niej usi­łuje przy­po­mnieć so­bie szcze­góły. - To było kilka ty­go­dni temu, chyba w czwar­tek. - Ściąga brwi. Obej­muje fi­li­żankę wy­ta­tu­owa­nymi rę­kami. Jej po­ma­lo­wane na czarno, dłu­gie i spi­cza­ste pa­znok­cie po­ły­skują w przy­tłu­mio­nym świe­tle. - Tak, to był czwar­tek. - Kiwa zde­cy­do­wa­nie głową. - Je­stem pewna, bo pod­rzu­ci­łam Lil­lan na za­ję­cia gim­na­styczne i w cza­sie jej tre­ningu chcia­łam umyć sa­mo­chód. Pod­je­cha­łam na sta­cję i za­par­ko­wa­łam przed myj­nią, kiedy przy­po­mnia­łam so­bie, że mu­szę zło­żyć lu­sterka. Wy­sia­dłam więc z auta i zo­ba­czy­łam Ru­bena z ja­kimś fa­ce­tem. Stali z tyłu bu­dynku, tuż przy kon­te­ne­rze na śmieci. Byli wku­rzeni. - San­dra unosi zna­cząco brwi i kiwa głową.

- Czy wie pani, kim był ten drugi męż­czy­zna?

- Nie.

An­ton prze­suwa dło­nią po bro­dzie.

- Twier­dzi pani, że byli wku­rzeni. Skąd ten wnio­sek?

- Bo wi­dzia­łam. - San­dra roz­kłada ręce. - Ich mowa ciała była oczy­wi­sta. Poza tym tam­ten po­pchnął Ru­bena, ude­rza­jąc go w klatkę pier­siową. Sy­tu­acja była jed­no­znaczna. Nie ude­rzył go za mocno, ale Ru­ben mu­siał zro­bić krok do tyłu, żeby się nie prze­wró­cić. Po­tem wje­cha­łam do myjni. Nie mo­głam prze­cież tam stać i się ga­pić. A kiedy skoń­czy­łam, już ich nie było.

- Czy sły­szała pani, o co się kłó­cili?

- Nie­stety nie.

- Czy był tam ktoś jesz­cze, kto mógł coś usły­szeć lub zo­ba­czyć?

- Z tego co wiem, nie, ale nie mam pew­no­ści.

- I po­tem po­wie­działa pani o tym Linn? - upew­nia się An­ton.

- Zga­dza się.

- Jak ona na to za­re­ago­wała?

San­dra za­sta­na­wia się przez chwilę.

- Nie mó­wiła zbyt wiele, tylko "ojej" lub coś ta­kiego.

- Czyli nie wy­da­wała się szcze­gól­nie za­sko­czona?

- Nie bar­dzo. Jakby nie uwa­żała, że to ja­kaś wielka sprawa. Albo po pro­stu nie chciała o tym roz­ma­wiać? Moż­liwe, że było to dla niej krę­pu­jące.

- Dla­czego?

San­dra spusz­cza wzrok i prze­suwa opusz­kiem palca po kra­wę­dzi fi­li­żanki.

- Chyba przy­wy­kła do tego, że lu­dzie wście­kają się na Ru­bena.

An­ton unosi ze zdzi­wie­niem brwi.

- Skąd pani wie?

- Sły­sza­łam to i owo...

- Na przy­kład? - do­py­tuje Bo­dil.

- Ru­ben był... Jak to po­wie­dzieć? - Ko­bieta dra­pie się po czole, szu­ka­jąc od­po­wied­niego słowa. - Cza­ru­jący.

- Czy to pani opi­nia?

- Tak. - San­dra wzru­sza ra­mio­nami. - Moja i wielu in­nych.

- Pro­szę wy­ra­żać się tro­chę ja­śniej. - Bo­dil na­chyla się ni­żej.

San­dra pa­trzy jej pro­sto w oczy.

- Lu­bił flir­to­wać.

- Rów­nież z pa­nią?

- Nie, ze mną nie. - Śmieje się. - Chyba nie by­łam w jego ty­pie.

Chyba, my­śli An­ton, znowu po­rów­nu­jąc San­drę z chłodną Linn. Na­to­miast jest to dla nich cenna in­for­ma­cja. O ile ko­bieta nie kła­mie, może to ozna­czać, że Ru­ben miał ro­mans. Je­śli ko­chanka była mę­żatką, mo­gło dojść do mor­der­stwa z za­zdro­ści.

- Czy to zna­czy, że pie­przył się z kim po­pad­nie? - pyta ostro Bo­dil.

An­ton za­ci­ska zęby. Bo­dil mo­głaby tro­chę uważ­niej do­bie­rać słowa, choć to nie­unik­nione, że cza­sem czło­wie­kowi wy­rwie się coś nie­tak­tow­nego. San­dra naj­wy­raź­niej się tym nie przej­muje, tylko się śmieje.

- Ni­gdy go nie przy­ła­pa­łam, ale krążą ta­kie plotki. Po­win­ni­ście po­roz­ma­wiać o tym z Linn.

An­ton pod­nosi wzrok. Ko­biety przy sto­liku w rogu od­su­wają krze­sła, wstają i szy­kują się do wyj­ścia. Po­li­cjant spo­gląda na San­drę.

- Czy może pani opi­sać męż­czy­znę ze sta­cji ben­zy­no­wej?

- Tak. - Ko­bieta przez chwilę się za­sta­na­wia. - Był dość po­stawny. Nie gruby, ra­czej umię­śniony, z sze­ro­kimi ra­mio­nami i mocną szczęką. Miał siwe włosy i krótką brodę. Był w po­dob­nym wieku co Ru­ben i, hm... wy­glą­dał sym­pa­tycz­nie.

- Co miał na so­bie?

- Cie­płe ubra­nie, czarny płaszcz, rę­ka­wiczki i ciemne spodnie.

- Nic, co się wy­róż­niało i po­mo­głoby nam go zi­den­ty­fi­ko­wać?

- Nie. - San­dra kręci głową. - Cho­ciaż chyba tak! - wy­krzy­kuje, pro­stu­jąc się. - Wła­ści­wie przy­szła mi do głowy jedna rzecz.

- Tak?

- Nie wiem, czy to wam po­może, ale wy­daje mi się, że uty­kał. Kiedy pod­szedł do Ru­bena i go po­pchnął, wy­glą­dało to tak, jakby jedną nogę tro­chę cią­gnął za sobą, jakby go bo­lała lub był kon­tu­zjo­wany.

ROZ­DZIAŁ 15

Mona prze­mie­rza po­dwó­rze. Przy­gląda się czer­wo­nemu bu­dyn­kowi stajni. Wisi nad nią cięż­kie, oło­wiane niebo, po­wie­trze pach­nie wil­gotną zie­mią. Z od­dali sły­szy rże­nie i głu­chy tur­kot taczki.

Wcho­dzi przez sze­ro­kie drzwi stajni do cie­płego wnę­trza. Z bok­sów do­bie­gają od­głosy prze­żu­wa­ją­cych siano koni. Gdy je mija, nie­które z nich z za­cie­ka­wie­niem uno­szą głowy i ją ob­ser­wują.

Za­pach koni da­wał Mo­nie po­czu­cie bez­pie­czeń­stwa, staj­nia była dla niej ni­czym drugi dom. Jako dziecko i na­sto­latka szu­kała tu­taj po­cie­sze­nia. Wtedy wy­da­wało jej się, że jej pro­blemy są po­ważne, lecz te­raz uśmie­cha się na myśl o tym, jak bar­dzo je wy­ol­brzy­miała. Prawda jest taka, że do­ra­stała bez więk­szych zmar­twień, miała spo­kojne dzie­ciń­stwo i ro­dzi­ców, któ­rzy za­wsze ją wspie­rali.

Roz­gląda się za Irene, ale w stajni ni­kogo nie ma. W sio­dlarni wi­dzi Lisę, wła­ści­cielkę stajni, która wła­śnie zdej­muje sio­dło z wie­szaka.

- Nie wi­dzia­łaś mo­jej ko­le­żanki Irene? Dzwo­ni­łam do cie­bie w jej spra­wie.

Lisa spraw­nie za­rzuca sio­dło na przed­ra­mię, jakby nic nie wa­żyło.

- Nie, chyba jesz­cze nie przy­szła. Po­my­śla­łam, że może wziąć Var­sel. Co ty na to?

- Su­per.

Var­sel to spo­kojna klacz, która rzadko się pło­szy. Mona uważa, że to do­bry wy­bór, nie zna umie­jęt­no­ści jeź­dziec­kich Irene, więc wierz­cho­wiec o ła­god­nym tem­pe­ra­men­cie bę­dzie dla niej naj­lep­szy.

Od­wraca się i idzie z po­wro­tem przez staj­nię. Po dro­dze wy­ciąga te­le­fon z kie­szeni i spraw­dza wia­do­mo­ści. Nic nie przy­szło. Żad­nej in­for­ma­cji od Irene, że od­wo­łuje spo­tka­nie albo że prze­pra­sza. Mona marsz­czy czoło i chowa ko­mórkę. Irene na pewno przyj­dzie, tylko tro­chę się spóźni, my­śli. Za­biera skrzynkę ze szczot­kami i za­nosi ją do boksu.

Bris, koń, na któ­rym zwy­kle jeź­dzi, sztur­cha ją, gdy do niego pod­cho­dzi i za­czyna go szczot­ko­wać jego gę­stą, brą­zową zi­mowa sierść. To dla Mony jak me­dy­ta­cja. Kiedy koń­czy, czy­ści mu ko­pyta, po czym pró­buje do­dzwo­nić się do Irene, ale ona nie od­biera.

Wzdy­cha z iry­ta­cją, roz­łą­cza­jąc się, i musi przy­znać sama przed sobą, że Irene od po­czątku nie miała ochoty na to spo­tka­nie, choć sama wy­szła z tą pro­po­zy­cją. Za­pewne po­czuła pre­sję, po­nie­waż Mona jak zwy­kle na­ci­skała, przy­zwy­cza­jona do tego, że za­wsze sta­wia na swoim. Po raz ostatni prze­cze­suje grzywę ko­nia i de­li­kat­nie kle­pie go po karku.

- Bę­dziemy mu­sieli zna­leźć ko­goś in­nego do wspól­nej prze­jażdżki. Prawda, ko­lego? - mówi pod no­sem.

Coś jej tu nie pa­suje. Każdy ma prawo zmie­nić zda­nie, wy­star­czy tylko dać o tym znać. I wła­śnie to wy­daje jej się dziwne. Choć Mona nie zna dzi­siej­szej Irene, na wer­ni­sażu nie od­nio­sła wra­że­nia, że się szcze­gól­nie zmie­niła. A dawna Irene była nie­mal ob­se­syj­nie zor­ga­ni­zo­wana i na pewno nie za­po­mnia­łaby o spo­tka­niu.

ROZ­DZIAŁ 16

Dzwoni te­le­fon An­tona. Po­li­cjant sięga po niego i od­czy­tuje krótką wia­do­mość, pod­czas gdy za oknem sa­mo­chodu wolno prze­suwa się kra­jo­braz.

- To Da­niel Isaks­son, syn Ru­bena - mówi do Bo­dil i pod­nosi wzrok. - Jest w domu.

- W ta­kim ra­zie je­dziemy tam.

Zmie­nia trasę i za­miast do ko­mi­sa­riatu w Trol­l­hät­tan, kie­rują się do dziel­nicy Ma­riero w Väners­borgu. Wła­śnie opu­ścili sta­cję ben­zy­nową Preem, gdzie od­byli roz­mowę z kie­row­ni­kiem.

- Cho­lerna szkoda, że mo­ni­to­ring na sta­cji nie obej­muje te­renu przy kon­te­ne­rze - stwier­dza An­ton, cho­wa­jąc te­le­fon do kie­szeni.

- Tak, do dupy - zga­dza się Bo­dil. - Ale może nam się po­szczę­ści i któ­raś z ka­mer uchwy­ciła tego go­ścia. To bym nam wy­star­czyło, żeby go zi­den­ty­fi­ko­wać.

Link do na­grań z mo­ni­to­ringu zo­stał prze­słany do in­for­ma­ty­ków w celu ana­lizy. Ich pierw­szym za­da­niem bę­dzie wy­szu­ka­nie męż­czyzn pa­su­ją­cych do opisu San­dry i po­rów­na­nie ich twa­rzy z tymi w ba­zie da­nych. Mają rów­nież spró­bo­wać na­mie­rzyć ta­blice re­je­stra­cyjne i inne cenne wska­zówki, ta­kie jak trans­ak­cje kartą z tego dnia. An­ton mocno wie­rzy, że uda się do­rwać tego męż­czy­znę.

Pełni na­dziei pu­kają do drzwi miesz­ka­nia Da­niela Isaks­sona. Gdy ten staje w progu, An­ton cofa się za­sko­czony. Po­znaje go. Syn Ru­bena i Linn jest daw­nym kum­plem Wil­lego. Z tego, co pa­mięta An­ton, Da­niel wy­pro­wa­dził się z mia­sta w wieku dwu­dzie­stu kilku lat, wpadł w złe to­wa­rzy­stwo i kil­ka­krot­nie tra­fił za kratki, mię­dzy in­nymi za na­pad z bro­nią w ręce. Wtedy miał na imię Liam, nie Da­niel.

- Zmie­ni­łeś imię? - pyta An­ton, po tym, jak się przy­wi­tali.

- Tak, a co? Liam ko­ja­rzył mi się z ca­łym tym ba­gnem. - Męż­czy­zna dmu­cha w przy­długą grzywkę za­sła­nia­jącą mu oczy. - Wzią­łem się w garść i chcę zo­sta­wić prze­szłość za sobą. Chyba ro­zu­miesz?

Uśmie­cha się, a An­ton kiwa głową. Ro­zu­mie, ale wie też, że nie za­wsze jest to ta­kie pro­ste. Chęć od­cię­cia się od daw­nego ży­cia i osią­gnię­cie tego celu to dwie zu­peł­nie różne kwe­stie. Te­raz, gdy oj­ciec Da­niela zo­stał za­mor­do­wany, ist­nieje duże praw­do­po­do­bień­stwo, że to, co pró­buje ukryć, wyj­dzie na jaw, wszy­scy się o tym do­wie­dzą.

Skoro Da­niel ma ta­kie am­bi­cje, po­wi­nien po­my­śleć o czymś wię­cej niż tylko zmia­nie imie­nia. An­ton dys­kret­nie na niego zerka. Czarne spodnie dre­sowe Adi­dasa i ko­szulka z na­dru­kiem. Chude, wy­ta­tu­owane ra­miona. Brak ze­garka i sy­gne­tów, za to na szyi wisi gruby złoty łań­cuch. Sty­lówka drob­nego prze­stępcy, która już dawno po­winna tra­fić do la­musa. Przy­po­mina sie­bie sprzed lat, ale coś w nim się zmie­niło. Bije od niego pe­wien spo­kój, nie­obecny.

- Wejdź­cie - mówi Da­niel, ge­stem za­pra­sza­jąc ich do środka.

Prze­cho­dzą z przed­po­koju do kuchni ro­dem z tek­sań­skiego ran­cza. Ru­sty­kalne, ciemne drew­niane szafki i blat z czer­wo­nego, na­kra­pia­nego gra­nitu. Na dy­wa­nie, któ­rego wzór wy­raź­nie na­wią­zuje do kul­tury rdzen­nych Ame­ry­ka­nów, stoi ma­sywny stół oto­czony po­sta­rza­nymi, obi­tymi skórą krze­słami o me­ta­lo­wej kon­struk­cji. Bra­kuje tylko ro­gów byka tek­sań­skiego na ścia­nie.

- Miesz­kasz tu sam? - pyta Bo­dil.

- Tak. Jesz­cze nie zna­la­złem tej je­dy­nej - wy­ja­śnia Da­niel z uśmie­chem.

Sia­dają przy stole i na­gle jego twarz jakby przy­gasa, pod oczami ry­sują mu się sine cie­nie, na­pi­nają mu się usta.

- Do­my­ślam się, że chce­cie po­roz­ma­wiać o moim ojcu?

- Ow­szem. - Bo­dil opiera się o stół. - Ro­zu­miem, że już wiesz, co się stało.

- Tak, to okropne! - Kręci głową. - Mama mi po­wie­działa.

- Pró­bo­wa­li­śmy się z tobą skon­tak­to­wać już wczo­raj - wtrąca An­ton.

Da­niel od­po­wiada ski­nie­niem.

- W klu­bie po­ke­ro­wym mamy za­sadę, że pod­czas gry wy­łą­czamy ko­mórki. Kiedy zo­ba­czy­łem nie­ode­brane po­łą­cze­nie od was, było już po pół­nocy. Stwier­dzi­łem, że to tro­chę za późno, żeby od­dzwo­nić. Sio­stra też wy­słała mi wia­do­mość, więc wie­dzia­łem, że opie­kuje się mamą.

- Przy­kro nam z po­wodu tego, co się stało - mówi An­ton.

- Dzię­kuję.

- Jak się pew­nie do­my­ślasz, mu­simy ci za­dać kilka py­tań.

- Ja­sne, ro­zu­miem. - Męż­czy­zna wzru­sza ra­mio­nami z re­zy­gna­cją. - Da­waj­cie.

Dla Da­niela, który już mie­wał do czy­nie­nia z po­li­cją, to nic no­wego. Jed­nak wcze­śniej do­ty­czyło to zu­peł­nie in­nych kwe­stii.

- Czy oj­ciec miał wro­gów?

Syn Isaks­sona dra­pie się po czole, bie­rze wdech, po czym wy­daje głę­bo­kie wes­tchnie­nie.

- Aż głu­pio mi to mó­wić, ale to nie był naj­mil­szy fa­cet na świe­cie. My­ślę, że przez lata na­ro­bił so­bie wielu wro­gów.

- W ja­kim sen­sie był nie­miły? - do­cieka An­ton.

- Pod wie­loma wzglę­dami, choć jako oj­ciec był cał­kiem w po­rządku. - Da­niel milk­nie i po chwili kon­ty­nu­uje: - Ech, cho­lera, w za­sa­dzie chyba też nie... Ale nie by­łem szcze­gól­nie do­brym sy­nem, więc chyba nie po­wi­nie­nem oce­niać. Cho­dziło mi ra­czej o to, że był okropny dla lu­dzi, z któ­rymi ro­bił in­te­resy. Twardy i bez­li­to­sny, nie przej­mo­wał się ni­czym, li­czyły się tylko pie­nią­dze.

Oka­zuje się za­tem, że osoba uwa­żana za przy­szłość Var­gön to naj­praw­do­po­dob­niej ka­wał dra­nia. Już wcze­śniej mieli co do tego po­dej­rze­nia, ale te­raz wszystko układa się w spójną ca­łość. Je­śli to prawda, wiele osób mo­gło mieć po­wody, by po­zbyć się Ru­bena Isaks­sona.

- Co wiesz o jego in­te­re­sach? - pyta Bo­dil.

- Nic kon­kret­nego, ale wy­star­czy, że sam mia­łem z nim do czy­nie­nia. Sprze­daję ma­te­riały bu­dow­lane, a on jest, to zna­czy był, jed­nym z mo­ich klien­tów. - Da­niel spo­gląda na swoją dłoń, po­ciera kciu­kiem ślad na jej grzbie­cie, po czym kie­ruje wzrok na An­tona. - Znasz moją prze­szłość, więc w za­sa­dzie nie będę ukry­wał, że to oj­ciec za­ła­twił mi tę ro­botę.

- A co to ma wspól­nego z tą sprawą?

Da­niel wzru­sza ra­mio­nami.

- Ech, tak tylko mó­wię. Pew­nie wy­ko­rzy­stał swoje wpływy, że­bym ją do­stał.

- Ale to ty utrzy­ma­łeś tę pracę - za­uważa przy­jaź­nie An­ton.

Da­niel uśmie­cha się krzywo i kiwa głową.

- Oczy­wi­ście, że tak.

- Czy mo­żemy wró­cić do tego, co po­wie­dzia­łeś wcze­śniej? Że trudno było z nim ro­bić in­te­resy... - do­cieka znie­cier­pli­wiona Bo­dil, pra­gnąc kon­ty­nu­ować prze­słu­cha­nie.

- Jak mó­wi­łem, my­ślał tylko o so­bie. Był skąpy. Z ne­go­cja­cji za­wsze mu­siał wyjść zwy­cię­sko. Ja aku­rat umia­łem so­bie z nim po­ra­dzić, bo do­brze zna­łem jego spo­soby dzia­ła­nia, ale nie każ­demu to się uda­wało.

- Może po­dasz kilka przy­kła­dów?

- Hm, pew­nie i tak bę­dzie­cie drą­żyć ten te­mat, ale pierw­sze, co mi przy­cho­dzi do głowy, to bu­dowa na Stora H?jums­ga­tan w Trol­l­hät­tan. - Da­niel dra­pie się po łok­ciu i mówi da­lej: - Z praw­nego punktu wi­dze­nia wszystko wy­da­wało się le­galne. Dom na­le­żał do wspól­noty miesz­ka­nio­wej. Oj­ciec do­pro­wa­dził do tego, że więk­szość jej człon­ków po­parła jego plan i pod­jęto de­cy­zję, że wspól­nota zo­staje roz­wią­zana, a on staje się je­dy­nym wła­ści­cie­lem nie­ru­cho­mo­ści. Tamci do­stali tro­chę pie­nię­dzy za swoje udziały i my­śleli, że ubili in­te­res. Jed­nak w mo­men­cie pod­pi­sa­nia umowy prze­stali być wła­ści­cie­lami lo­kali, stali się zwy­kłymi na­jem­cami w jego bu­dynku. A na­jem­ców można na­ci­skać, zwłasz­cza po re­mon­cie i do­tkli­wej pod­wy­żce czyn­szu. Za­pew­niano ich, że będą mo­gli zo­stać w swo­ich miesz­ka­niach, a oka­zało się to pu­stymi obiet­ni­cami i więk­szość lo­ka­to­rów mu­siała się wy­pro­wa­dzić.

An­ton mgli­ście przy­po­mina so­bie tę hi­sto­rię i wy­daje mu się, że gdzieś o niej czy­tał, ale nie pa­mięta szcze­gó­łów.

- Dużo o tym pi­sano, prawda?

- Tak. Byli miesz­kańcy skon­tak­to­wali się z dzien­ni­ka­rzem, który po­cząt­kowo za­in­te­re­so­wał się ich sy­tu­acją, tyle że po­tem sprawa uci­chła. Wcią­gnęli w to też praw­ni­ków, ale nie udało się udo­wod­nić żad­nego prze­stęp­stwa. Jego me­tody jed­nak bu­dzą po­ważne za­strze­że­nia na­tury etycz­nej.

An­ton kiwa głową. Cie­kawe, że były zło­dziej mówi o etyce i mo­ral­no­ści. Albo Da­niel na­prawdę się zmie­nił, albo gra w ja­kąś grę.

- Je­den z tych na­jem­ców wy­dzwa­niał do ojca jesz­cze przez długi czas i mu gro­ził.

- Pa­mię­tasz, kto to był?

- Tak. Dawny pre­zes za­rządu wspól­noty miesz­ka­nio­wej. Na­zy­wał się Lin­dqvist albo Lu­nqvist, czy coś w tym ro­dzaju.

- Wiesz, czym gro­ził two­jemu ojcu?

- Nie bar­dzo. Nie miesz­ka­łem wtedy w domu, tylko o tym sły­sza­łem.

Linn nic o tym nie wspo­mniała, choć mu­siała wie­dzieć o tych te­le­fo­nach. Nie wspo­mniała też o kłótni na sta­cji ben­zy­no­wej. Moż­liwe, że to ta sama osoba, która kłó­ciła się z Isaks­so­nem w jego ga­bi­ne­cie. Bo­dil kon­ty­nu­uje prze­słu­cha­nie, tym­cza­sem An­ton wy­syła SMS-a do Bel­li­niego z prośbą o ze­bra­nie in­for­ma­cji na te­mat by­łego pre­zesa za­rządu wspól­noty.

- Co jesz­cze twoim zda­niem mo­gło przy­spo­rzyć mu wro­gów?

Da­niel po­nuro się uśmie­cha.

- Jest tego sporo. Był cho­ler­nie do­brym biz­nes­me­nem i tak samo nie­źle mu szło w re­la­cjach z ko­bie­tami, przez co mógł so­bie na­ro­bić wielu wro­gów.

To samo twier­dzi San­dra. Plotki, które sły­szała o Isaks­so­nie, nie są za­tem bez­pod­stawne.

- Wiesz, czy miał ro­mans?

Da­niel wzru­sza ra­mio­nami.

- Praw­do­po­dob­nie tak.

- Dla­czego tak my­ślisz?

- Z do­świad­cze­nia. Za­wsze miał ko­goś, tak było, od­kąd pa­mię­tam. Za­bawne, że oj­ciec my­ślał, że nikt z nas o tym nie wie, bo ni­gdy o tym nie roz­ma­wia­li­śmy. Po pro­stu przy­my­ka­li­śmy na to oko.

- Skąd wie­dzie­li­ście? - do­cieka An­ton.

- No wie­cie... - Da­niel ma­cha ręką. - Późne po­wroty do domu. Ko­szule szybko wrzu­cane do pra­nia. Skra­da­nie się. Roz­ma­wia­nie szep­tem przez te­le­fon w in­nym po­koju. Łzy mamy, które po kilku la­tach prze­stały pły­nąć, kiedy jego ro­manse stały się normą. Sy­tu­acja była oczy­wi­sta, trzeba by­łoby być śle­pym i głu­chym, żeby tego nie wi­dzieć. - Kręci głową. - Szcze­rze mó­wiąc, nie wiem, jak mama to wy­trzy­my­wała.

Być może nie wy­trzy­mała, my­śli An­ton. Moż­liwe, że w końcu miała dość ro­man­sów męża. Trzeba spraw­dzić alibi Linn.

Da­niel naj­wy­raź­niej ro­zu­mie, ja­kie wnio­ski można wy­cią­gnąć z tego, co wła­śnie opo­wie­dział.

- Ale to nie matka go za­biła - za­pew­nia szybko. - W ży­ciu by tego nie zro­biła.

An­ton mil­czy chwilę.

- Jak wy­glą­dały twoje re­la­cje z Ru­be­nem? - pyta po na­my­śle.

- Nie mie­li­śmy w za­sa­dzie ze sobą zbyt wiele kon­taktu, wi­dy­wa­li­śmy się głów­nie w pracy, kiedy wpa­da­łem na Mäl­de­ri­stvägen. To mi wy­star­czało.

- Czę­sto tam by­wa­łeś?

- Na­wet tak, ostat­nio tro­chę czę­ściej, na­wet ze dwa razy w ty­go­dniu.

- I nie wi­dzia­łeś, żeby krę­cił się tam ktoś nie­upo­waż­niony?

Da­niel ściąga brwi.

- Nie­upo­waż­niony? Co masz na my­śli? Pew­nie, wi­dy­wa­łem lu­dzi, któ­rzy tam nie pra­co­wali. Na przy­kład ta­kich jak ja, sprze­daw­ców. Cza­sami przy­cho­dzili tam też ro­bot­nicy.

- Czy znasz kod do wej­ścia? - chce wie­dzieć Bo­dil.

Da­niel prze­chyla głowę i pa­trzy na po­li­cjantkę. Na jego twa­rzy po­ja­wia się smu­tek.

- Tak, mam. Ale nie uży­wa­łem go wczo­raj, je­śli o to py­ta­cie.

- Na pewno ro­zu­miesz, dla­czego nas to in­te­re­suje - wy­ja­śnia An­ton.

- Ja­sne. Je­stem prze­stępcą z wy­ro­kiem, dla was za­wsze będę ban­dytą - stwier­dza z go­ry­czą.

An­ton mil­czy. Da­niel nie jest da­leki od prawdy. Osoby z kry­mi­na­lną prze­szło­ścią za­wsze spraw­dza się tro­chę wni­kli­wiej. W do­datku Da­niel to syn ofiary, a w Szwe­cji z re­guły do za­bójstw do­cho­dzi wła­śnie w kręgu naj­bliż­szej ro­dziny. Co prawda to zwy­kle ko­biety pa­dają ofiarą prze­mocy ze strony part­ne­rów, ale czę­sto przy­czyny są też inne, jak spory spad­kowe, za­zdrość i dawne urazy.

- Na szczę­ście mam alibi na tam­ten wie­czór - oznaj­mia Da­niel. - Jak wspo­mnia­łem, gra­łem w po­kera. Sie­dem osób może to po­twier­dzić.

- Chcie­li­by­śmy z nimi po­roz­ma­wiać - mówi Bo­dil.

Da­niel kiwa głową i znowu dmu­cha w grzywkę.

- Po­dam wam ich na­zwi­ska.

- Świet­nie. - Bo­dil spo­gląda na An­tona. - W ta­kim ra­zie to chyba na tyle.

Wstają. Po­li­cjant przy­suwa cięż­kie krze­sło do stołu, po czym kie­ruje się do przed­po­koju. Da­niel po­dąża za nimi.

- Po­zdrów Wil­lego - zwraca się do An­tona, który wkłada kurtkę.

- Pew­nie.

- Ja nie mogę! - Da­niel prze­suwa dło­nią po bro­dzie. - Je­ste­ście do sie­bie tacy po­do­bni! Kiedy cię zo­ba­czy­łem, po­my­śla­łem, że to Wille.

An­ton za­ci­ska szczęki. Wie, że to prawda, sły­szał to już wie­lo­krot­nie. To nie zna­czy, że mu się to po­doba. Nie znosi, kiedy po­rów­nują go z młod­szym bra­tem. Być może dla­tego, że za­wsze wy­pada przy nim blado pod wzglę­dem wy­glądu i uroku oso­bi­stego.

- Wi­dzia­łem go ostat­nio u mo­jego ojca - Da­niel opiera się o fra­mugę drzwi. - Ale nie zdą­ży­łem z nim po­ga­dać. Wła­śnie od­jeż­dżał, kiedy przy­je­cha­łem do biura. Ma nie­złą furę - do­daje.

An­ton wie, co su­ge­ruje Da­niel. Dla wszyst­kich jest za­gadką, jak Wil­lego stać na taki styl ży­cia i ta­kie sa­mo­chody, ale on nie za­mie­rza się z tego tłu­ma­czyć. Dawno już prze­stał wy­bie­lać brata i jego szem­rane in­te­resy.

- Co on tam ro­bił? - Nie może się po­wstrzy­mać od za­da­nia tego py­ta­nia.

- Nie mam po­ję­cia.

- Kiedy to było?

Da­niel dra­pie się po bro­dzie i za­sta­na­wia się przez chwilę.

- To mu­siało być we wto­rek albo w środę w ze­szłym ty­go­dniu. - Śmieje się. - Chyba nie po­dej­rze­wasz o nic bra­ciszka?

An­ton nie od­po­wiada, bo tak na­prawdę nie wie, do czego zdolny jest Wille. Nie po­doba mu się, że wi­dziano go u Isaks­sona, czło­wieka, który nie stro­nił od nie­uczci­wych in­te­re­sów, a te­raz zo­stał za­mor­do­wany. Nie­przy­jemna myśl prze­suwa mu się przez głowę ni­czym pa­zno­kieć po ta­blicy. A je­śli Wille ma coś wspól­nego z mor­der­stwem? Czy to jego sły­szał Lu­dvig, jak kłó­cił się z Ru­be­nem u niego w ga­bi­ne­cie? Od­pę­dza tę wi­zję. Można wiele po­wie­dzieć o Wil­lem, ale nie że jest mor­dercą.

- Czy w tej sy­tu­acji za­mie­rzasz wejść do firmy? - An­ton zmie­nia te­mat.

- Jesz­cze o tym nie roz­ma­wia­li­śmy.

An­ton ma przed oczami The­rese, jej su­rowe spoj­rze­nie i tę pew­ność sie­bie, z jaką po­trafi osią­gnąć wszystko, czego chce. Przy­po­mina so­bie także, jak bar­dzo draż­nił ją te­mat jej brata.

- Może twoja sio­stra bę­dzie tym za­in­te­re­so­wana?

Męż­czy­zna unosi brwi.

- Kto wie.

An­ton wy­czuwa w to­nie głosu Da­niela, że nie­chęć mię­dzy ro­dzeń­stwem jest naj­wy­raź­niej obo­pólna.

ROZ­DZIAŁ 17

Dom wy­daje się ci­chy i pu­sty bez Wil­lego. Hedda stoi w oknie i pa­trzy, jak tylne świa­tła jego sa­mo­chodu zni­kają w zi­mo­wej mgle. Po­wie­działa mu pół żar­tem, pół se­rio, żeby już je­chał, bo musi się uczyć do eg­za­minu, ale te­raz, gdy go nie ma, tro­chę tego ża­łuje. Wo­la­łaby, żeby zo­stał.

Pod­ciąga w pa­sie czarne dresy i wcho­dzi do kuchni. Na stole stoi kom­pu­ter, ekran świeci chłod­nym bla­skiem w sza­rym świe­tle dnia. Hedda otwiera lo­dówkę, wyj­muje Coca-Colę i siada. Sły­chać syk otwie­ra­nej puszki. Pie­cze ją w no­sie, gdy wy­pija pierw­szy łyk. Pry­cha i pa­trzy na do­ku­ment na ekra­nie. Po­da­nie o letni staż w ONZ.

Hedda po­woli prze­suwa opusz­kami pal­ców po chłod­nych kla­wi­szach, nie na­ci­ska­jąc żad­nego z nich. Staż ma dla niej ogromne zna­cze­nie. Od niego za­leży, czy zi­ści się jej ma­rze­nie i przyjmą ją na apli­ka­cję dy­plo­ma­tyczną w Mi­ni­ster­stwie Spraw Za­gra­nicz­nych. Dla­tego stu­diuje sto­sunki mię­dzy­na­ro­dowe w Wyż­szej Szkole Väst i jest co­raz bli­żej osią­gnię­cia celu. A za­wdzię­cza to Mo­nie.

Pa­mięta, jak pra­wie dwa lata wcze­śniej po raz pierw­szy we­szła do willi Björ­k?s. Wzdry­gnęła się na wi­dok jed­nego ze zdjęć na ko­mo­dzie w sa­lo­nie. Przed­sta­wiało Monę na łódce ra­zem z Ja­nem Elias­so­nem we wła­snej oso­bie, śmie­ją­cych się i spę­dza­ją­cych miło czas. Był on dla Heddy ab­so­lut­nie naj­więk­szym ido­lem i wzo­rem do na­śla­do­wa­nia. Po­trak­to­wała to za znak, że ta ele­gancka, obca ko­bieta, która po­de­szła do niej w klu­bie ze strip­ti­zem, znała osobę tak po­dzi­wianą przez Heddę.

Od tej pory wszystko w jej ży­ciu się zmie­niło. Nie tylko wpro­wa­dziła się do Mony i do­stała pracę, ale także prze­war­to­ścio­wała swój do­tych­cza­sowy świa­to­po­gląd. Po­znała me­cha­ni­zmy dzia­ła­nia sys­temu praw­nego, do­wie­działa się o ży­ciu poza gra­ni­cami Szwe­cji i na­uczyła się funk­cjo­no­wać w świe­cie, który tak na­prawdę nie jest stwo­rzony dla ko­goś ta­kiego jak ona. A przede wszyst­kim dzięki Mo­nie uwie­rzyła w sie­bie. Tak da­leko za­szła i tyle na to pra­co­wała, a te­raz na­gle ogar­niają ją wąt­pli­wo­ści. Hedda ob­gryza pa­znok­cie, my­śli kłę­bią jej się w gło­wie. Wszystko z po­wodu Wil­lego.

Hedda wpa­truje się w do­ku­ment na kom­pu­te­rze. Po­winna czuć eu­fo­rię, ma do­bre ży­cie i tak wiele osią­gnęła, tym­cza­sem jest we­wnętrz­nie roz­darta mię­dzy dwoma świa­tami.

Opada na opar­cie krze­sła i spo­gląda za okno. Cięż­kie, siwe niebo wisi nad wierz­choł­kami drzew. Hedda sły­szy śmiech Wil­lego, gła­dzi jego po­tar­gane włosy, czas staje w miej­scu, kiedy ich spoj­rze­nia się spo­ty­kają. Na samą myśl o nim serce bije jej szyb­ciej, a po ca­łym ciele roz­lewa się przy­jemne cie­pło.

Jak do tego do­szło? Wszystko miała za­pla­no­wane. Musi się sku­pić, do­ko­nać wy­boru i na­stęp­nie trwać przy nim.

W jej wi­zji przy­szło­ści nie ma miej­sca dla ko­goś ta­kiego jak Wille, drob­nego gang­stera bez celu w ży­ciu. Ow­szem, jest cza­ru­jący i mógłby pod­bić cały dy­plo­ma­tyczny świat. Tylko czy byłby szczę­śliwy? Hedda nie ma co do tego pew­no­ści.

Zdaje so­bie sprawę, że sama też nie jest ide­alna, wręcz prze­ciw­nie. Jed­nak ona po­sta­no­wiła zmie­nić coś w swoim ży­ciu, tym­cza­sem Wille na­dal ba­lan­suje na gra­nicy prawa i funk­cjo­nuje w świe­cie wy­ma­ga­ją­cym kom­pro­mi­sów mo­ral­nych. Hedda nie może zre­zy­gno­wać dla niego ze swo­ich ma­rzeń, choć myśl o tym spra­wia jej ból.

A może wcale nie tak bar­dzo?

Pik­nię­cie w te­le­fo­nie prze­rywa jej roz­my­śla­nia. Serce pod­ska­kuje jej w piersi, to na pewno Wille. Na jej twa­rzy po­ja­wia się uśmiech. Pod­nosi te­le­fon i kiedy wi­dzi, co jest na­pi­sane na ekra­nie, za­miera, a uśmiech za­mie­nia się w lo­do­waty ucisk w żo­łądku.

ROZ­DZIAŁ 18

An­ton i Bo­dil mi­jają szary van tech­ni­ków i prze­cho­dzą pod nie­bie­sko-białą ta­śmą przed sie­dzibą firmy Klip­phus En­tre­pre­nad.

- Mu­simy spraw­dzić nie tylko Linn, ale też co się dzieje mię­dzy ro­dzeń­stwem - stwier­dza po­li­cjant, przy­trzy­mu­jąc drzwi ko­le­żance. - Coś jest na rze­czy.

- Też to za­uwa­ży­łam - przy­znaje Bo­dil, wcho­dząc po scho­dach. - Wia­domo, że nie wszyst­kie ro­dzeń­stwa się przy­jaź­nią, ale bez prze­sady, za­mor­do­wano ich ojca, w ta­kiej sy­tu­acji mo­gliby so­bie da­ro­wać te wza­jemne pre­ten­sje i wy­rzuty.

- Ab­so­lut­nie.

Na szczy­cie scho­dów skrę­cają w prawo. Po wej­ściu do biura Ru­bena wi­dzą klę­czą­cych My i jesz­cze jed­nego tech­nika. Zwłoki za­brano, ale w ca­łym po­koju roz­miesz­czono wiele znacz­ni­ków do­wo­do­wych.

- Jak idzie? - pyta An­ton.

My pod­nosi wzrok.

- Cał­kiem do­brze.

Po­li­cjan­towi wy­daje się, że na jej twa­rzy po­ja­wia się cień skry­wa­nego pod­eks­cy­to­wa­nia. Do­my­śla się, co to ozna­cza. Zna­leźli coś. Po chwili My po­twier­dza jego przy­pusz­cze­nia.

- Chcia­ła­bym wam coś po­ka­zać - mówi i jed­nym płyn­nym ru­chem pod­nosi się z ku­cek.

- Co ta­kiego?

- Po­ten­cjalne na­rzę­dzie zbrodni.

- Su­per! - wy­krzy­kuje zwy­cię­sko Bo­dil.

An­ton uśmie­cha się z za­do­wo­le­niem i po­dąża wzro­kiem za My, gdy ta wyj­muje ja­kiś przed­miot z torby z do­wo­dami. Ku jego zdzi­wie­niu jest to srebrna ramka. Wy­daje się ciężka, ale to ra­czej nie tego szu­kają. Zu­peł­nie nie pa­suje do opisu przed­miotu, który My i le­karz są­dowy wcze­śniej przed­sta­wili, no i przede wszyst­kim nie jest okrą­gła.

Do­piero, kiedy An­ton i Bo­dil pod­cho­dzą bli­żej, po­li­cjant zdaje so­bie sprawę, że nie wy­ka­zał się szcze­gólną by­stro­ścią. Uwagę My przy­cią­gnęło to, co się znaj­do­wało w ramce, nie sama ramka.

Cho­dzi o zdję­cie Ru­bena Isaks­sona. Sie­dzi za biur­kiem, tym sa­mym, które te­raz stoi przed nimi w tym po­koju, z dłońmi na bla­cie i za­do­wo­lo­nym, lekko pro­wo­ku­ją­cym uśmie­chem na ustach. Jakby flir­to­wał z osobą sto­jącą za obiek­ty­wem. I być może wła­śnie to robi. Je­śli wziąć pod uwagę, co po­wie­dzieli Da­niel i San­dra, to cał­kiem praw­do­po­do­bne.

- Spójrz­cie tu­taj! - My wska­zuje przed­miot na fo­to­gra­fii. Na biurku, bli­sko kra­wę­dzi, leży kula. - Po­dej­rze­wam, że to jest na­rzę­dzie zbrodni.

An­ton po­chyla się nad zdję­ciem.

- To sta­ro­modny przy­cisk do pa­pieru, chyba z mar­muru. Kształ­tem i roz­mia­rem pa­suje do urazu skroni ofiary. Poza tym le­żał u niego na biurku, jest ciężki i ła­two go chwy­cić. My­ślę, że sprawca po pro­stu użył tego, co miał pod ręką i co mo­gło po­słu­żyć za broń.

An­ton stwier­dza, że kula jest nie­wiele mniej­sza od jego za­ci­śnię­tej dłoni. Przez uła­mek se­kundy wy­ob­raża so­bie, jak ktoś bie­rze ją w rękę i w fu­rii ude­rza nią w skroń Isaks­sona, po czym za­daje ko­lejne ciosy, je­den po dru­gim.

Prze­rywa roz­my­śla­nia, pod­nosi wzrok znad fo­to­gra­fii i roz­gląda się po po­koju.

- Nie ma tu­taj tej kuli. - My naj­wy­raź­niej się do­my­śla, czego szuka An­ton. - Po­dej­rze­wam, że sprawca za­brał ją ze sobą.

An­ton prze­klina w du­chu. Bez na­rzę­dzia zbrodni ma­leją szanse na zna­le­zie­nie śla­dów za­bójcy.

- Ma­cie coś jesz­cze?

- Hm, ewen­tu­al­nie to.

My się schyla i wy­ciąga pla­sti­kowy wo­re­czek z tej sa­mej torby, z któ­rej wy­jęła opra­wione zdję­cie. W środku znaj­duje się skra­wek pa­pieru. An­ton i Bo­dil przy­su­wają się i uważ­nie mu się przy­glą­dają. Nic na nim nie jest na­pi­sane, ale w jed­nym rogu wi­dać coś, co mo­głoby być frag­men­tem logo. Po­strzę­piona kra­wędź jest czer­wo­no­brą­zowa. An­ton ob­sta­wia, że to krew.

- Zna­leź­li­śmy to na pod­ło­dze, we­tknięte pod ciało ofiary. Reszty tej kartki ni­g­dzie nie ma.

An­ton pa­trzy py­ta­jąco na My.

- Co nam to mówi?

- Cóż, wła­ści­wie nie wiem, ale chcia­łam wam to po­ka­zać. To tylko mały ka­wa­łek pa­pieru, ale może oka­zać się istotny dla sprawy.

- Faj­nie by­łoby zo­ba­czyć resztę tej kartki.

- Je­śli do­brze pój­dzie, to ją znaj­dziemy. Bę­dziemy szu­kać da­lej. - My wkłada wo­re­czek z za­krwa­wio­nym pa­pie­rem do torby. - I oczy­wi­ście spraw­dzimy, czy są na tym od­ci­ski pal­ców.

- Po­dej­rze­wamy, że Isaks­son miał ko­goś na boku - wtrąca Bo­dil. - Roz­ma­wia­li­śmy z dwiema oso­bami, które nie­za­leż­nie od sie­bie wspo­mniały, że naj­wier­niej­szy to on nie był.

- Do­brze wie­dzieć. - Tech­niczka kiwa głową. - W ta­kim ra­zie bę­dziemy uważ­nie wy­pa­try­wać tego typu śla­dów. Nie­wy­klu­czone, że to dla­tego ka­mera była wy­łą­czona.

- Też tak my­ślimy. - An­ton się roz­gląda. - Jak są­dzisz, ile jesz­cze wam tu zej­dzie?

- Tyle, ile bę­dzie trzeba.

- Ja­sne. Nie chcia­łem was po­ga­niać

My uśmie­cha się ta­jem­ni­czo.

- I tak by ci się nie udało - mówi i po­now­nie kuca, wra­ca­jąc do wy­ko­ny­wa­nia swo­jej pracy.

ROZ­DZIAŁ 1

Mie­siąc póź­niej

Ho­tel Stran­dlycke G?rd jest ma­low­ni­czo po­ło­żony na te­re­nie roz­le­głego parku, na obrze­żach ob­szaru na­le­żą­cego do daw­nego szpi­tala Re­stad. To im­po­nu­jący, biało otyn­ko­wany bu­dy­nek o wy­so­kich oknach ze szpro­sami, w ciem­nych ra­mach. Robi im­po­nu­jące wra­że­nie, a ten, kto zna jego hi­sto­rię, z pew­no­ścią czuje tu du­cha szpi­tala psy­chia­trycz­nego z po­czątku dwu­dzie­stego wieku.

Mona Schil­ler wy­siada z tak­sówki i ru­sza w stronę ho­telu sze­roką, bru­ko­waną ścieżką po­krytą lśniącą war­stwą szronu. Ogień w du­żych że­liw­nych mi­sach rzuca tań­czące cie­nie na zie­mię, z wiel­kich okien wy­lewa się cie­płe świa­tło.

Mróz szczy­pie w po­liczki. Mona pod­nosi wzrok i spo­gląda na ho­tel z ro­sną­cym pod­eks­cy­to­wa­niem. Jak to moż­liwe, że ni­gdy wcze­śniej tu nie była? Bu­dy­nek wzbu­dza w niej za­chwyt.

Wcho­dzi do środka przez cięż­kie dę­bowe drzwi i na­tych­miast czuje otu­la­jące ją cie­pło. Dys­kretny szmer gło­sów mie­sza się z brzę­kiem szkła. Z ukry­tych gło­śni­ków do­biega ci­cha mu­zyka for­te­pia­nowa. Wnę­trze wy­peł­nia sub­telny za­pach cy­tru­sów i la­wendy.

- Czy mogę wziąć od pani płaszcz?

Głos na­leży do mło­dej ko­biety ubra­nej na czarno. Ja­sne blond włosy oka­lają jej twarz. Roz­ciąga w uśmie­chu błysz­czące, czer­wone usta. Po­liczki ma lekko za­ru­mie­nione od cie­pła.

Mona kiwa głową, zdej­muje weł­niany płaszcz w wiel­błą­dzim ko­lo­rze i po­daje go dziew­czy­nie, po czym się roz­gląda.

- Wi­dzę, że przy­szło tu dzi­siaj mnó­stwo lu­dzi.

- O, tak, ho­tel pęka w szwach! - przy­znaje młoda ko­bieta, od­wie­sza­jąc płaszcz. - Naj­wy­raź­niej wiele osób in­te­re­suje się sztuką.

Mona przy­ta­kuje i prze­cze­suje dło­nią włosy, by po­pra­wić nie­sforne ko­smyki, na­stęp­nie ru­sza w stronę tłumu. Kiedy mija ją kel­ner w czar­nej ka­mi­ze­lce i bia­łej ko­szuli z tacą pełną kie­lisz­ków szam­pana, ła­pie je­den w prze­lo­cie.

Wer­ni­saż to ele­ment szer­szej ini­cja­tywy ho­telu, ma­ją­cej na celu pro­mo­wa­nie lo­kal­nych ar­ty­stów. Mona bez chwili wa­ha­nia przy­jęła za­pro­sze­nie, gdy tylko tra­fiło w jej ręce. Wspie­ra­nie ta­kich przed­się­wzięć jest dla niej ważne. W ten spo­sób czuje, że uczest­ni­czy w bu­do­wa­niu miej­sco­wej spo­łecz­no­ści. Poza tym chciała zo­ba­czyć ho­tel, który z ja­kie­goś po­wodu umknął jej uwa­dze.

- Pani Schil­ler!

Od­wraca się. Pod­cho­dzi do niej ko­bieta w jej wieku. Ma na so­bie ele­gancką, gra­na­tową su­kienkę pod­kre­śla­jącą szczu­płą syl­we­tkę. Kasz­ta­nowe włosy są upięte w luźny kok. Mona roz­po­znaje ją z ar­ty­kułu w ga­ze­cie. To Ka­ro­lina Lars­son, wła­ści­cielka ho­telu.

- Tak się cie­szę, że pani przy­szła! - mówi ko­bieta i kła­dzie cie­płą dłoń na ra­mie­niu Mony. - Od dawna chcia­łam pa­nią po­znać.

Kiedy się uśmie­cha, wo­kół jej błysz­czą­cych, piw­nych oczu po­ja­wiają się uro­cze drobne zmarszczki.

Mo­nie po­doba się ener­gia, jaką ema­nuje Ka­ro­lina, choć sły­szy w jej gło­sie nutę zde­ner­wo­wa­nia. Nic dziw­nego, w taki wie­czór nic nie może pójść źle.

- Mnie rów­nież bar­dzo miło - od­po­wiada szcze­rze. - Jak tu ład­nie.

Ka­ro­lina roz­gląda się i kiwa głową z za­do­wo­le­niem.

- Pro­szę mi wie­rzyć, wło­ży­łam w ten ho­tel całe swoje serce i mnó­stwo cięż­kiej pracy.

- Wy­obra­żam so­bie.

Ele­gancka, otwarta prze­strzeń re­cep­cji to udane po­łą­cze­nie no­wo­cze­snego stylu i hi­sto­rycz­nego uroku. Głę­bo­kie wnęki wy­so­kich okien wzbo­ga­cają wnę­trze. Na so­fach sie­dzą uśmiech­nięci go­ście w wie­czo­ro­wych stro­jach. Ja­sny, mar­mu­rowy stół zdo­bią krysz­ta­łowe wa­zony z bu­kie­tami świe­żych kwia­tów.

Jed­nak to czarno-białe fo­to­gra­fie na ścia­nach przy­cią­gają uwagę Mony.

Uśmie­chają się z nich pa­cjenci w pa­sia­stych szpi­tal­nych ko­szu­lach, sto­jący przy pie­lę­gniar­kach o su­ro­wych spoj­rze­niach i w wy­kroch­ma­lo­nych far­tu­chach. Monę prze­cho­dzi na­gły dreszcz. Nie wie­rzy, że te zdję­cia od­zwier­cie­dlają rze­czy­wi­stość. W gło­wie po­ja­wiają jej się my­śli o opiece psy­chia­trycz­nej z daw­nych lat, wy­ko­rzy­stu­ją­cej lo­bo­to­mię, ką­piele w zim­nej wo­dzie, te­ra­pię ro­ta­cyjną i inne bru­talne i nie­po­parte ba­da­niami na­uko­wymi me­tody le­cze­nia. Szybko jed­nak otrząsa się z tych przy­krych my­śli.

- Ob­razy znaj­dują się w sa­lo­nie - mówi Ka­ro­lina.

Wła­ści­cielka ho­telu wska­zuje głową łu­kowe przej­ście, w któ­rym wła­śnie znika ko­bieta w szpil­kach i srebr­nej su­kience. Opo­wiada po dro­dze, że jedna z ar­ty­stek tego wie­czoru two­rzy abs­trak­cje olejne, a druga akwa­rele w sub­tel­nych pa­ste­lo­wych to­na­cjach.

- Mała wska­zówka - ko­bieta ści­sza głos. - Je­śli my­śli pani o za­ku­pie dzieł sztuki, obu tym ar­tyst­kom wróżę wielką przy­szłość.

- Dzię­kuję. Będę mieć to na uwa­dze.

Po­ja­wia się za nimi duża grupa za­no­szą­cych się gło­śnym śmie­chem osób. Mona spo­gląda w ich stronę, lecz ni­kogo nie roz­po­znaje.

- Nie będę pani dłu­żej za­trzy­my­wać - zwraca się do Ka­ro­liny. - Ma pani ko­lej­nych go­ści.

Tamta kiwa głową i ru­sza ku nowo przy­by­łym. Mona kie­ruje się w prze­ciwną stronę, za ko­bietą w błysz­czą­cej su­kience.

Gdy tylko wcho­dzi do sa­lonu, je­den z ob­ra­zów od razu przy­ciąga jej wzrok. Abs­trak­cja o in­ten­syw­nych ko­lo­rach na wiel­kim płót­nie. Coś w tym ma­lunku chwyta ją za serce.

ROZ­DZIAŁ 2

Kiedy in­spek­tor kry­mi­na­lny An­ton Asplund i jego ko­le­żanka z po­li­cji, Bo­dil Thu­lin skrę­cają w Mäl­de­ri­stvägen na obrze­żach ma­łej miej­sco­wo­ści Var­gön, wi­tają ich mi­ga­jące nie­bie­skie świa­tła. An­ton wi­dzi za­par­ko­wany ka­wa­łek da­lej biały sa­mo­chód z logo TTELA na drzwiach. Lo­kalne me­dia już tu są. Po­mimo chłod­nego wie­czoru i od­lud­nego miej­sca przed ta­śmą po­li­cyjną zgro­ma­dziła się nie­wielka grupa cie­kaw­skich.

Bo­dil par­kuje obok sza­rego vana tech­ni­ków. Wy­sia­dają z auta i pa­trzą na dwu­pię­trowy bu­dy­nek prze­my­słowy z czer­wo­nej ce­gły. Na szyl­dzie wid­nieje na­pis "Klip­phus En­tre­pre­nad".

An­ton pod­nosi nie­bie­sko-białą ta­śmę, żeby Bo­dil prze­szła pierw­sza, a na­stęp­nie po­dąża za nią. Kiwa głową do po­zo­sta­łych funk­cjo­na­riu­szy, czu­jąc na ple­cach spoj­rze­nia ga­piów. Za­trzy­muje się i roz­gląda. Po dru­giej stro­nie ulicy mie­ści się in­no­wa­cyjne przed­się­bior­stwo, w tej chwili jest tam ciemno i ci­cho. Przy dro­dze pro­wa­dzą­cej do ruin sta­rej fa­bryki nie ma żad­nych in­nych za­bu­do­wań.

W drzwiach na pię­trze stoi My Nils­dot­ter, sze­fowa ze­społu tech­ni­ków. Wita się i spo­gląda na An­tona. Ten jak za­wsze od­czuwa lek­kie za­kło­po­ta­nie, gdy ich spoj­rze­nia się spo­ty­kają - prawe oko My tro­chę ucieka, przez co on ni­gdy nie wie, gdzie po­wi­nien pa­trzeć. Za­nim się zde­cy­duje, przez chwilę mi­mo­wol­nie błą­dzi wzro­kiem.

- Jest tam - mówi My, ru­chem głowy wska­zu­jąc otwarte drzwi na końcu po­ma­lo­wa­nego na biało ko­ry­ta­rza z nie­bie­ską wzo­rzy­stą wy­kła­dziną. - Dość nie­przy­jem­nie się to ogląda.

Chyba jak każde mor­der­stwo, my­śli An­ton i po­dąża za tech­niczką. Wła­ści­wie chciał wró­cić w miarę szybko do domu, żeby po­ło­żyć Hec­tora spać. To była jego ko­lej, by umyć chłopcu zęby i prze­czy­tać mu bajkę na do­bra­noc. Rzadko jed­nak - a zwłasz­cza w jego za­wo­dzie - sprawy ukła­dają się tak, jak czło­wiek by so­bie ży­czył.

Sięga po te­le­fon i wy­syła wia­do­mość do żony, Gabbi: "Za­po­wiada się długa noc. Po­wiedz Hec­to­rowi do­bra­noc ode mnie. Bu­ziaki!".

Chowa ko­mórkę. Kom­bi­ne­zon My prze­staje sze­le­ścić. Sta­nęła w drzwiach. An­ton do niej pod­cho­dzi i w tym mo­men­cie do­biega go słod­kawy za­pach zmie­szany z gry­zą­cym smro­dem fe­ka­liów. Zbiera się w so­bie i za­gląda do po­koju.

Ofiarą jest męż­czy­zna ma­jący ja­kieś sześć­dzie­siąt lat. Leży na pod­ło­dze z ciem­no­czer­woną au­re­olą krwi wo­kół głowy. Ma wy­cią­gnięte prawe ra­mię i pół­otwartą dłoń, jakby w chwili śmierci pró­bo­wał coś chwy­cić. Jedno oko wpa­truje się w nich szkla­nym wzro­kiem, dru­gie skrywa się głę­boko w krwa­wej miaz­dze z mięsa i ko­ści.

An­ton bie­rze głę­boki wdech.

- Kim on jest?

- To Ru­ben Isaks­son. Wła­ści­ciel tego miej­sca - wy­ja­śnia My.

- Na­dzieja na przy­szłość dla Var­gön - mówi ci­cho An­ton.

- Co po­wie­dzia­łeś? - pyta Bo­dil.

Po­li­cjant od­wraca się do ko­le­żanki.

- Tak go na­zy­wano, kiedy prze­niósł tu firmę kilka lat temu. Spo­dzie­wano się, że inni pójdą w jego ślady. Ale do tego nie do­szło.

- Czym zaj­muje się ta firma?

- O ile do­brze pa­mię­tam, re­mon­tami, bu­dową no­wych obiek­tów i za­rzą­dza­niem nie­ru­cho­mo­ściami.

An­ton milk­nie i się roz­gląda. Na biurku po­środku po­koju do­strzega prze­wró­cony ku­bek po ka­wie. Na bla­cie wi­dać ciemne plamy po roz­la­nym na­poju. Obok ciała leży krze­sło biu­rowe. Naj­wy­raź­niej Isaks­son gwał­tow­nie wstał lub po­cią­gnął je za sobą pod­czas upadku. Na pod­łogę przy krze­śle sfru­nęło kilka kar­tek.

Całą tylną ścianę zaj­muje re­gał wy­peł­niony książ­kami, se­gre­ga­to­rami i sto­sami pa­pie­rów. Przy nim pię­trzy się wiele pu­deł. Tech­ni­ków czeka sporo pracy, za­nim przej­rzą to wszystko.

An­ton od­wraca się do My.

- Czy masz już ja­kieś wnio­ski? - pyta.

Ko­bieta w za­my­śle­niu dra­pie się po po­liczku i spo­gląda na ofiarę.

- Po­dej­rze­wam, że naj­pierw do­stał w skroń. Tam kość jest naj­cień­sza i ła­two ulega pęk­nię­ciom przy sil­niej­szym ude­rze­niu.

- Czy to zna­czy, że sprawca wie­dział, co robi? - pyta Bo­dil.

My wzru­sza ra­mio­nami.

- Nie­ko­niecz­nie. Rów­nie do­brze mógł to być po pro­stu fart. Albo pech, za­leży jak na to spoj­rzeć. W każ­dym ra­zie sprawca na tym nie po­prze­stał i za­dał jesz­cze kilka cio­sów.

An­ton kie­ruje wzrok na za­krwa­wioną twarz ofiary. Co może się kryć za ta­kim ata­kiem fu­rii?

- A co z na­rzę­dziem zbrodni?

- Jesz­cze nie zna­leź­li­śmy. - My wska­zuje ręką. - Sami wi­dzi­cie. Mamy sporo do przej­rze­nia.

Po­li­cjant kiwa głową, przed chwilą sam też o tym po­my­ślał.

- Oprócz tego, co wi­dać na pierw­szy rzut oka - kon­ty­nu­uje tech­niczka - czyli ba­ła­ganu na biurku i prze­wró­co­nego krze­sła, nie ma wy­raź­nych śla­dów walki ani ob­ra­żeń ciała, które wska­zy­wa­łyby, że do­szło do bójki. Wszystko działo się szybko, ofiara zo­stała za­sko­czona. Jak tylko znaj­dziemy na­rzę­dzie zbrodni, pew­nie do­wiemy się cze­goś wię­cej.

An­ton ro­zu­mie tę sub­telną alu­zję. My chce kon­ty­nu­ować zbie­ra­nie do­wo­dów tech­nicz­nych.

- W ta­kim ra­zie nie bę­dziemy już prze­szka­dzać. - Po­li­cjant robi krok do tyłu. - Mo­żesz wra­cać do pracy.

- Su­per - od­po­wiada krótko My, zdej­mu­jąc rę­ka­wiczki, po czym wkłada nową parę. - Chło­pak, który go zna­lazł, czeka w sali kon­fe­ren­cyj­nej.

ROZ­DZIAŁ 3

Wi­szący na ścia­nie ob­raz to eks­plo­zja barw: czer­wo­nej, błę­kit­nej i po­ma­rań­czo­wej. Nie­mal pul­suje, jakby ko­lory tęt­niły pod po­wierzch­nią płótna. Ile­kroć Mona spo­gląda na niego pod in­nym ką­tem, wi­dzi w nim coś no­wego, mo­tyw się zmie­nia. Prze­chyla głowę na bok i pró­buje wy­czy­tać sens z cha­otycz­nych po­cią­gnięć pędzla.

W końcu się pod­daje. Bie­rze ulotkę z ma­łego, okrą­głego sto­lika, żeby do­wie­dzieć się cze­goś o tym ob­ra­zie. Ar­tystka na­zywa się Alice We­stin i uro­dziła się w ty­siąc dzie­więć­set dzie­więć­dzie­sią­tym dzie­wią­tym roku, a sam ob­raz nosi ty­tuł Punkt za­palny, ale nie wy­ja­śniono, dla­czego aku­rat tak go na­zwano.

Mona chowa ulotkę do to­rebki. Musi do­wie­dzieć się wię­cej o tej ma­larce. Za­mie­rza ku­pić ten ob­raz.

Cofa się o krok, a jej uwagę przy­ciąga ko­bieta w czar­nym ko­stiu­mie, która wła­śnie po­ja­wiła się przy bu­fe­cie. Stoi czę­ściowo od­wró­cona ple­cami do Mony i sta­ran­nie roz­miesz­cza na­czy­nia. Dba o to, by każdy ta­lerz i mi­ska zna­la­zły się na swoim miej­scu. Raz po raz roz­gląda się po sa­lo­nie, jakby chciała się upew­nić, że nikt na nią nie pa­trzy.

Mona do­strzega w niej coś zna­jo­mego. Wy­gląda na ja­kieś czter­dzie­ści pięć lat. Ma zgrabną fi­gurę i pro­ste, lśniące blond włosy ścięte na boba. Z po­zoru ni­czym szcze­gól­nym się nie wy­róż­nia, lecz Mona na­dal ją ob­ser­wuje. Po chwili zdaje so­bie sprawę, że to nie wy­gląd ko­biety wy­daje jej się zna­jomy, tylko spo­sób po­ru­sza­nia się.

Usil­nie prze­szu­kuje pa­mięć, sta­ra­jąc so­bie przy­po­mnieć, skąd może ko­ja­rzyć tę ko­bietę, jed­nak nic nie przy­cho­dzi jej do głowy. Po­iry­to­wana marsz­czy czoło. Po­pra­wia to­rebkę na ra­mie­niu i już za­mie­rza po­dejść do nie­zna­jo­mej, ale kel­ner ją ubiega. Staje obok niej i ci­cho roz­ma­wiają. Mo­nie udaje się wy­ła­pać, że męż­czy­zna zwraca się do niej Irene.

Na­gle wszystko staje się ja­sne. To prze­cież Irene Berg­moe. Ma ja­śniej­sze włosy, inną fry­zurę i ubiera się for­mal­niej, niż Mona za­pa­mię­tała. Ko­ja­rzyła jej się bar­dziej z ar­ty­stycz­nym nie­ła­dem niż z tak su­ro­wym i schlud­nym wy­glą­dem. Mimo to nie ma wąt­pli­wo­ści.

Ru­sza w jej stronę, ale za­raz przy­staje. Oko­licz­no­ści, w ja­kich ostat­nim się spo­tkały, nie na­le­żały do naj­przy­jem­niej­szych. Irene zo­stała oskar­żona o usi­ło­wa­nie za­bój­stwa oj­czyma, a Monę wy­zna­czono na jej obrońcę z urzędu. Mi­nęło dwa­dzie­ścia lat, ale był to dla nich trudny okres. Mona do­pro­wa­dziła do unie­win­nie­nia Irene i od tam­tej pory się nie wi­działy. Wiele się w tym cza­sie wy­da­rzyło, jed­nak los po­sta­no­wił po­now­nie skrzy­żo­wać ich drogi.

Kiedy kel­ner od­cho­dzi w stronę kuchni, Mona kie­ruje się do bu­fetu.

- Cześć, Irene! - wita się ła­god­nym gło­sem.

Ko­bieta szybko się do niej od­wraca. Już dwa­dzie­ścia lat wcze­śniej wy­da­wała się Mo­nie piękna, lecz te­raz wy­gląda wręcz kwit­nąco. Cała pro­mie­nieje w nie­świa­domy i na­tu­ralny spo­sób. Wpa­truje się w Monę sza­ro­nie­bie­skimi oczami, a na jej ustach po­ja­wia się ostrożny i lekko po­wścią­gliwy uśmiech.

- Irene, prawda? - upew­nia się Mona, którą na­gle ogar­niają wąt­pli­wo­ści, co nie zda­rza się zbyt czę­sto.

Ko­bieta kiwa głową.

- To ja, Mona Schil­ler - wy­ja­śnia. - Nie po­zna­jesz mnie?

Mona chce spon­ta­nicz­nie ją uści­skać, ale Irene za­miera, więc szybko się od niej od­suwa. Ni­gdy się nie na­uczy. Nie każdy lubi kon­takt fi­zyczny, a Irene na­leży wła­śnie do ta­kich osób. Trudno się temu dzi­wić, je­śli się po­my­śli, przez co prze­szła i jak straszne ta­jem­nice skrywa.

ROZ­DZIAŁ 4

Lu­dvig M?ns­son wy­gląda na ja­kieś dwa­dzie­ścia pięć lat. Ma na so­bie szarą bluzę z kap­tu­rem, z rę­ka­wami pod­wi­nię­tymi do łokci. Na przed­ra­mie­niu wi­dać ta­tuaż wilka wy­ją­cego do księ­życa.

- Wiemy, że to trudne - za­czyna An­ton. - Mu­sisz nam jed­nak po­móc zro­zu­mieć, co się tu dziś wie­czo­rem wy­da­rzyło. Za­cznij od po­czątku. - Uśmie­cha się uspo­ka­ja­jąco. - Co ro­bi­łeś tu o tej po­rze?

Chło­pak bie­rze głę­boki wdech i prze­ska­kuje wzro­kiem mię­dzy dwoma po­li­cjan­tami.

- Po­sze­dłem na si­łow­nię i za­po­mnia­łem te­le­fonu z pracy. Przy­je­cha­łem po niego tu­taj po tre­ningu. - Gło­śno prze­łyka ślinę, jabłko Adama ska­cze w górę i dół. - To wtedy go zna­la­złem.

An­ton przy­gląda się Lu­dvi­gowi, gdy ten opo­wiada, co się wy­da­rzyło. Wi­dzi ner­wowe drga­nia po­wiek, wie­lo­krotne zwil­ża­nie ję­zy­kiem su­chych ust i nie­spo­kojne dra­pa­nie się po przed­ra­mio­nach. Ewi­dent­nie chło­pak jest wstrzą­śnięty. Albo ze­stre­so­wany, bo coś ukrywa?

- Co wtedy zro­bi­łeś?

- Za­dzwo­ni­łem pod sto dwa­na­ście i cze­ka­łem, aż przy­je­dzie­cie. Nic nie ru­sza­łem.

- Słuszna de­cy­zja - chwali go Bo­dil. Opiera ło­kieć na stole i po­chyla się ku Lu­dvi­gowi. - O któ­rej go­dzi­nie tu przy­je­cha­łeś?

- Około wpół do ósmej.

- Za­kła­dam, że ktoś może po­twier­dzić, że przed­tem by­łeś na si­łowni?

- Tak, pew­nie. - Chło­pak kiwa zde­cy­do­wa­nie głową. - By­łem z ko­le­gami. Po­dam wam ich na­zwi­ska.

- Świet­nie - stwier­dza Bo­dil.

- Wi­dzia­łeś ko­goś jesz­cze w bu­dynku? - pyta An­ton.

- Nie. - M?ns­son da­lej dra­pie się po rę­kach, które są już cał­kiem czer­wone.

- Sły­sza­łeś coś? Ja­kieś głosy, kroki, otwie­ra­nie lub za­my­ka­nie drzwi? Sa­mo­chód na par­kingu?

- Nie.

- Nic nie zwró­ciło two­jej uwagi?

Lu­dvig po­now­nie od­po­wiada prze­cząco i w po­miesz­cze­niu za­pada ci­sza. Sły­chać tylko słabe brzę­cze­nie ja­rze­nió­wek.

- Co mo­żesz po­wie­dzieć o Ru­be­nie Isaks­so­nie? - kon­ty­nu­uje Bo­dil.

Chło­pak pa­trzy na nią py­ta­jąco.

- Co chce pani wie­dzieć?

- W końcu ra­zem pra­co­wa­li­ście. Może za­cznijmy od tego, czy miał z kimś kon­flikt.

Chło­pak nie­mal nie­zau­wa­żal­nie od­suwa się na krze­śle. Wi­dać, że się waha.

- Wła­ści­wie to go nie zna­łem. Nie mie­li­śmy w pracy aż tak du­żego kon­taktu. Je­stem tylko asy­sten­tem pro­jektu. On był moim sze­fem i za­cho­wy­wa­li­śmy dy­stans. Nie wiem nic o żad­nych kon­flik­tach.

- Do­brze. Może jed­nak mógł­byś po­wie­dzieć, jak wy­glą­dały jego re­la­cje z kon­tra­hen­tami, ta­kimi jak klienci, kon­ku­renci, do­stawcy.

- Nie ro­zu­miem.

- Cho­dzi mi o to - cią­gnie Bo­dil, wzru­sza­jąc ra­mio­nami - czy na przy­kład Isaks­son wy­pro­wa­dził ko­goś z rów­no­wagi, kiedy pro­wa­dził z nim in­te­resy?

Lu­dvig pod­nosi ręce i dra­pie się po gło­wie. An­ton za­uważa, że ma lekko wil­gotne włosy, praw­do­po­dob­nie po prysz­nicu na si­łowni.

- Nic mi o tym nie wia­domo, ale Ru­ben był twar­dym biz­nes­me­nem. - Po tych sło­wach chło­pak milk­nie. Ściąga brwi, jakby się za­sta­na­wiał. Pod­nosi wzrok. - Coś so­bie wła­śnie przy­po­mnia­łem. W ze­szłym ty­go­dniu ktoś tu był, kłó­cili się.

- Kto taki?

- Nie wiem.

- O czym roz­ma­wiali?

M?ns­son robi smutną minę.

- Nie wiem, nie sły­sza­łem.

Bo­dil unosi brwi.

- Więc ktoś był u Isaks­sona, ale nie wiesz kto. Wy­daje ci się, że się kłó­cili, ale nie wiesz, o co po­szło.

- Ja... - Lu­dvig milk­nie, lecz po chwili kon­ty­nu­uje. - Tego dnia wró­ci­łem tro­chę wcze­śniej z lun­chu. W biu­rze było pu­sto, ale sły­sza­łem głosy do­cho­dzące z ga­bi­netu Ru­bena, brzmiało to jak kłót­nia.

- Czy tylko ty to sły­sza­łeś?

- Tak. Jak mó­wi­łem, wszy­scy wy­szli na lunch. Nie wi­dzia­łem tej osoby, bły­ska­wicz­nie się stąd zmyła.

ROZ­DZIAŁ 5

- Ow­szem, po­znaję.

Irene prze­suwa opusz­kami pal­ców po kra­wę­dzi ob­rusu na stole bu­fe­to­wym. Zerka w stronę drzwi, jakby szu­kała drogi ucieczki.

Mona zdaje so­bie sprawę, że jest na­tar­czywa, lecz nie za­mie­rza po­zwo­lić jej odejść. Irene musi zro­zu­mieć, że nie ma się czego oba­wiać - Mona ni­komu nie wy­jawi se­kre­tów z jej bo­le­snej prze­szło­ści. Chcia­łaby po­roz­ma­wiać z nią o tym wszyst­kim, ale czuje, że to nie jest miej­sce ani pora.

Le­piej uda­wać, że nic się nie stało, i zo­ba­czyć, do­kąd do­pro­wa­dzi je ta roz­mowa. Spo­gląda na stół i sięga po mini tor­tillę z ło­so­siem.

- Wy­glą­dają pysz­nie - stwier­dza.

Wkłada ro­ladkę do ust. Prze­żuwa, czu­jąc na pod­nie­bie­niu ostrość chrzanu.

- Od dawna tu pra­cu­jesz? - pyta chwilę póź­niej.

- Od kilku lat.

- Ja wró­ci­łam do Var­gön dwa lata temu - kon­ty­nu­uje Mona i upija łyk szam­pana. - Nie wiem, czy pa­mię­tasz, że wy­je­cha­łam za gra­nicę, gdzie miesz­ka­łam przez długi czas. Ale tę­sk­ni­łam za sy­nami. An­ton, mój star­szy, jest po­li­cjan­tem, a młod­szy, Wille... - Śmieje się. - Wła­ści­wie na­wet nie wiem, czym się zaj­muje. Masz ro­dzinę?

Ko­bieta kręci głową i wraca do ukła­da­nia na­czyń na stole. Py­ta­nie było zbyt oso­bi­ste. Choć Irene ina­czej wy­gląda, nie zmie­niła się pod wzglę­dem cha­rak­teru. Na­dal jest nie­śmiała i nie chce o so­bie roz­ma­wiać. Mona do­sko­nale pa­mięta, że pro­ces są­dowy był dla niej trau­ma­tycz­nym prze­ży­ciem. Zo­stała zmu­szona do ujaw­nie­nia naj­bar­dziej in­tym­nych i upo­ka­rza­ją­cych szcze­gó­łów, jej pry­watne ży­cie zo­stało ob­na­żone. Mona po­sta­na­wia po­ru­szać je­dy­nie ogólne te­maty.

- Bar­dzo tu ład­nie - mówi.

Irene ostroż­nie na nią spo­gląda, a nie­śmiały uśmiech zdra­dza, że tro­chę ła­god­nieje. Pod­nosi stos ser­we­tek i prze­kłada je w dłoni. Mona ma wra­że­nie, że może jed­nak ko­bieta ma ochotę po­roz­ma­wiać.

- Pa­mię­tam, że chcia­łaś pra­co­wać w branży ho­te­lar­skiej. Faj­nie, że się tak uło­żyło.

Blon­dynka kiwa głową. Mona przy­po­mina so­bie coś jesz­cze. Łą­czyło je za­in­te­re­so­wa­nie końmi, czę­sto o tym roz­ma­wiały pod­czas przerw w trak­cie roz­prawy.

- A jak tam z jazdą konną? - za­ga­duje. - Na­dal jeź­dzisz?

- Tak. - Irene od­kłada ser­we­tki i w jej spoj­rze­niu po­ja­wia się coś wię­cej niż tylko po­wścią­gliwa uprzej­mość. - Ale nie­stety nie tak czę­sto, jak kie­dyś - do­daje.

- Po­dob­nie jak ja - mówi Mona i wpada na po­mysł. - Może mia­ła­byś ochotę wy­brać się ze mną na prze­jażdżkę konną? Bar­dzo chcia­ła­bym po­słu­chać, jak się masz i jak uło­ży­łaś so­bie ży­cie od tam­tego czasu.

- Od tam­tego czasu?

Irene znów za­myka się w so­bie.

- Po pro­ce­sie - do­daje Mona. - Nie mia­ły­śmy oka­zji po­roz­ma­wiać.

Tamta spusz­cza wzrok.

- Nie wiem, czy jest o czym - mówi i milk­nie. - Ale je­stem wdzięczna za to, co dla mnie zro­bi­łaś - do­daje.

- Nie mu­simy do tego wra­cać. - Mona ma­cha ręką. - Po­ga­dajmy o czymś in­nym. Na przy­kład o two­jej pracy w ho­telu.

Irene przy­gląda się jej, jakby zma­gała się z głę­boko za­ko­rze­nio­nym in­stynk­tem, który na­ka­zy­wał jej od­mó­wić. W końcu jed­nak kiwa głową.

- My­ślę, że masz ra­cję. Chcia­ła­bym o tym po­roz­ma­wiać.

- Świet­nie, więc po­sta­no­wione.

- Może ju­tro? - pyta Irene z nie­pew­no­ścią w gło­sie.

- Tak, pew­nie! - rzuca Mona ra­do­śnie. - Ide­alny po­mysł!

Za­ska­kuje ją, że Irene pod­jęła ini­cja­tywę, no ale pew­nie tego po­trze­buje. Na­gle wbija w coś wzrok. Mona spo­gląda w tym sa­mym kie­runku i wi­dzi Ka­ro­linę zmie­rza­jącą w ich stronę.

- Zna­cie się? - dziwi się wła­ści­cielka ho­telu, sta­jąc przy nich.

- Tak - od­po­wiada Mona.

- A skąd?

Irene nie­mal nie­zau­wa­żal­nie kręci głową, Mona od razu ro­zu­mie, o co cho­dzi.

- Stare ko­le­żanki z jazdy kon­nej - wy­ja­śnia i lekko się uśmie­cha. - Wszy­scy się tu znamy.

- Aha! - Ka­ro­lina się uśmie­cha. - No tak.

Kiedy Mona sięga po ka­wa­łek sera, po­syła Irene wy­mowne spoj­rze­nie, za­pew­nia­jąc ją tym sa­mym, że nie musi się mar­twić, że jej se­kret wyj­dzie na jaw.

ROZ­DZIAŁ 6

An­ton uważa prze­ka­zy­wa­nie in­for­ma­cji o czy­jejś śmierci za jedno z naj­trud­niej­szych za­dań. Czuje co­raz więk­szy ucisk w żo­łądku w miarę, jak zbli­żają się do domu, gdzie mieszka, ni­czego nie­świa­doma, Linn Isaks­son. Nie ma jed­nak wy­boru, nikt nie po­wi­nien do­wia­dy­wać się z in­ter­netu lub przez te­le­fon, że jego mał­żo­nek zo­stał bru­tal­nie za­mor­do­wany.

- Jak się czu­jesz? - pyta Bo­dil, spo­glą­da­jąc na niego.

- Prze­cież wiesz - rzuca w od­po­wie­dzi.

- No tak. - Rze­czy­wi­ście, każdy do­brze go zna.

Sie­dzą przez chwilę w mil­cze­niu. An­ton wy­ciąga te­le­fon i by roz­pro­szyć my­śli, wy­szu­kuje in­for­ma­cje na te­mat Ru­bena Isaks­sona. Mie­siąc wcze­śniej skoń­czył sześć­dzie­siąt je­den lat. To on za­ło­żył firmę Klip­phus En­tre­pre­nad AB przed trzy­dzie­stoma laty. Firma po­siada wiele nie­ru­cho­mo­ści w Trol­l­hät­tan, Väners­borgu i Var­gön. Ofe­ruje usługi re­mon­towe, bu­duje nowe obiekty, a także zaj­muje się ich za­rzą­dza­niem. Na Mäl­de­ri­stvägen pra­cuje łącz­nie pięt­na­ście osób, a w ra­zie po­trzeby do­dat­kowo za­trud­niani są pra­cow­nicy bu­dow­lani.

An­ton prze­rywa prze­szu­ki­wa­nie w in­ter­ne­cie i pod­nosi wzrok. Lu­dvig po­wie­dział, że jego szef był twar­dym biz­nes­me­nem. Jak twar­dym? Aż tak, żeby ktoś chciał go za­mor­do­wać?

Wraca do prze­glą­da­nia in­for­ma­cji na jego te­mat. Linn, żona Isaks­sona, jest od niego o trzy lata młod­sza i pra­cuje jako ad­mi­ni­stra­torka w agen­cji nie­ru­cho­mo­ści. Mają dwoje dzieci. Trzy­dzie­sto­jed­no­let­niego syna Da­niela i star­szą córkę The­rese, która ma trzy­dzie­ści pięć lat.

An­ton dzieli się z Bo­dil wy­ni­kami po­szu­ki­wań, a dzie­sięć mi­nut póź­niej do­cie­rają do Tin­gvalli. Dom Isaks­so­nów jest zbu­do­wany z ciem­nego drewna i czer­wo­nej ce­gły. Duże prze­szkle­nia, pła­ski dach i przy­le­ga­jący ga­raż wska­zują na to, że praw­do­po­dob­nie po­wstał w la­tach sześć­dzie­sią­tych. Na pod­jeź­dzie stoi białe Vo­lvo V60. Bo­dil par­kuje obok. Świa­tła przed do­mem za­pa­lają się au­to­ma­tycz­nie, in­for­mu­jąc do­mow­ni­ków, że wła­śnie pod­je­chali.

An­ton dzwoni do drzwi, które nie­mal na­tych­miast się otwie­rają. Staje w nich szczu­pła ko­bieta w sze­ro­kich czar­nych spodniach i bia­łej bluzce. Ma spięte klamrą blond włosy i nie­ufny wy­raz twa­rzy.

- Linn Isaks­son?

- To ja.

Pa­trzy na nich ze zdzi­wie­niem, ale kiedy An­ton po­ka­zuje le­gi­ty­ma­cję po­li­cyjną, w jej spoj­rze­niu po­ja­wia się za­nie­po­ko­je­nie.

- Czy coś się stało? - Spo­gląda ko­lejno na funk­cjo­na­riu­szy.

- Czy mo­żemy wejść? - prosi ła­god­nym gło­sem An­ton. - Mu­simy z pa­nią po­roz­ma­wiać.

- Cho­dzi o dzieci? - pyta ko­bieta z nie­po­ko­jem.

Bo­dil pod­cho­dzi do drzwi i opiera dłoń na fra­mu­dze.

- Może wej­dziemy i usią­dziemy?

Linn ner­wowo dra­pie się po szyi, waha się przez chwilę, jakby roz­wa­żała, czy ich wpu­ścić. Jakby chciała po­wstrzy­mać to, co ma się wy­da­rzyć. Po chwili jed­nak kiwa głową i robi krok w tył.

Sa­lon, do któ­rego ich pro­wa­dzi, jest prze­stronny i przy­tulny, w ko­lo­rach ziemi, z du­żymi, zie­lo­nymi ro­śli­nami. Linn bie­rze pi­lota i wy­łą­cza te­le­wi­zor. Na­tych­miast za­pada głu­cha ci­sza.

Po­li­cjanci sia­dają na mięk­kiej so­fie, Linn w fo­telu. An­ton kła­dzie ręce na ko­la­nach i po­chyla się ku niej. Pa­trzy jej w oczy i mówi jak naj­de­li­kat­niej­szym gło­sem:

- Mamy złe wie­ści.

- Dzieci? - znowu do­py­tuje ko­bieta, a jej oczy wy­peł­niają się łzami.

- Nie, nie cho­dzi o dzieci. - An­ton kręci głową. - Tylko o pani męża. Nie­stety nie żyje. - Funk­cjo­na­riusz mil­czy przez chwilę. - Przy­kro mi - do­daje po chwili.

Linn wy­pusz­cza po­wie­trze. Sie­dzi pro­sto, trzy­ma­jąc dło­nie mocno za­ci­śnięte na ko­la­nach. Wy­daje się, że przez mo­ment od­czuwa ulgę, po czym do­ciera do niej to, co wła­śnie usły­szała.

- Ru­ben nie żyje? - po­wta­rza po­woli.

- Tak.

- Jak to się stało? Miał wy­pa­dek? Sły­sza­łam... W wia­do­mo­ściach mó­wili, że dziś wie­czo­rem może być śli­sko.

An­ton szuka od­po­wied­nich słów, ale nie po­trafi prze­ka­zać tej wia­do­mo­ści w mniej bru­talny spo­sób.

- Nie, to nie był wy­pa­dek. Pani mąż zo­stał zna­le­ziony mar­twy u sie­bie w pracy dzi­siaj wie­czo­rem, rap­tem kilka go­dzin temu.

- W pracy? - Linn po­woli kręci głową. - Nie, to nie­moż­liwe... - Mruga kil­ka­krot­nie. - Czy on... czy był tam sam?

- Tak. Wszy­scy już skoń­czyli pracę i wy­szli. Zna­lazł go pra­cow­nik, który po coś wró­cił do biura.

Linn pa­trzy przed sie­bie, jakby nie sły­szała. Po­tem kie­ruje wzrok na An­tona.

- Ale jak to? Nie ro­zu­miem. - Po­now­nie kręci głową. - Je­śli to nie był wy­pa­dek, to...?

- Pani mąż miał zmiaż­dżoną czaszkę w oko­li­cach skroni, uwa­żamy, że to wła­śnie było przy­czyną śmierci.

Ko­bieta marsz­czy czoło.

- Zmiaż­dżoną czaszkę? - po­wta­rza od­ru­chowo. - Czy to zna­czy, że ktoś... że ktoś go za­bił?

- Bar­dzo nam przy­kro... ale tak, wiele na to wska­zuje. Oczy­wi­ście prze­pro­wa­dzimy do­cho­dze­nie, żeby to po­twier­dzić, i zro­bimy wszystko, żeby zna­leźć sprawcę.

Linn kręci głową, ner­wowo splata i za­ci­ska ręce.

Po­li­cjant wy­ciąga z kie­szeni paczkę chu­s­te­czek i po­daje ją żo­nie Ru­bena. Ko­bieta bie­rze ją od niego i od­po­wiada sztyw­nym ski­nie­niem. Wy­ciąga jedną chu­s­teczkę z opa­ko­wa­nia, ale jej nie używa, tylko mocno ści­ska w dłoni.

- Mamy kilka py­tań, to stan­dar­dowa pro­ce­dura. Kiedy ostat­nio wi­działa pani męża?

- Dziś rano. - Mruga po­woli. - Jak wy­cho­dził do pracy.

- Czy miał się dzi­siaj wie­czo­rem z kimś spo­tkać?

- Nie wiem, nie są­dzę. Nic nie mó­wił.

- Czy czę­sto pra­co­wał do późna?

Linn pa­trzy na niego zdez­o­rien­to­wana, po czym spo­gląda na ze­ga­rek.

- Tak, to się zda­rza. Dość czę­sto. Pro­wa­dzi wła­sną firmę, więc pra­cuje, kiedy trzeba.

- Może nam pani o nim tro­chę opo­wie­dzieć? - pyta Bo­dil.

Linn kiwa głową, nic nie mó­wiąc. An­ton prze­suwa dło­nią po bro­dzie, czu­jąc pod pal­cami po­czątki za­ro­stu. Żona Ru­bena jest w szoku. Naj­wy­raź­niej jesz­cze nie­zu­peł­nie do niej do­ciera, co się stało, to ty­powa re­ak­cja. Wkrótce jed­nak bę­dzie mu­siała zmie­rzyć się z rze­czy­wi­sto­ścią.

- Czy miał ja­kichś wro­gów, ko­goś, kto chciałby mu zro­bić krzywdę? - kon­ty­nu­uje po­li­cjantka.

Linn nie od­po­wiada.

- Bo wy­gląda na to, że tak wła­śnie było.

Pani Isaks­son ucieka wzro­kiem i kie­ruje go gdzieś da­leko za Bo­dil.

- Czy po­padł z kimś kon­flikt? - nie pod­daje się funk­cjo­na­riuszka.

Linn moc­niej ści­ska chu­s­teczkę i kie­ruje spoj­rze­nie na Bo­dil.

- Tak, i to za­pewne z nie­jedną osobą.

ROZ­DZIAŁ 7

Hedda Ma­gnus­son ma ści­śnięty żo­łą­dek. Za­myka drzwi czar­nego Ubera i staje na ulicy przed dużą willą, z któ­rej do­biega gło­śna mu­zyka. Czuje przy­pływ eks­cy­ta­cji. Ostat­nio nie im­pre­zuje zbyt czę­sto, ale dziś za­mie­rza się wy­sza­leć. Tak jak daw­niej. Jakby ju­tra miało nie być.

Jesz­cze trzy lata wcze­śniej nie prze­pu­ści­łaby żad­nej oka­zji, żeby wyjść na mia­sto. Nie­za­leż­nie od tego, gdzie aku­rat miesz­kała, na samą myśl o sie­dze­niu w domu do­sta­wała szału. Czę­sto się prze­pro­wa­dzała. Sy­piała ką­tem u zna­jo­mych, kil­ka­krot­nie wy­naj­mo­wała miesz­ka­nie na krótki okres, a na­wet po­kój w piw­nicy. Za­le­żało jej je­dy­nie na tym, by mieć dach nad głową. Ale tak było daw­niej, te­raz wszystko się zmie­niło.

Cza­sami sły­szy, że stała się nu­dziarą, i może to prawda? Albo po pro­stu zna­la­zła w ży­ciu coś in­nego, coś, co jest dla niej waż­niej­sze i wię­cej dla niej zna­czy? Swoją przy­szłość. I Wil­lego, oczy­wi­ście. Dziś jed­nak chce się za­ba­wić. Dawna Hedda nad­cho­dzi.

Po­pra­wia krótką, czarną su­kienkę, która cia­sno opina jej ciało. Wy­so­kie ob­casy się­ga­ją­cych ko­lan ko­za­ków stu­kają o as­falt, kiedy prze­cho­dzi przez ulicę, idzie alejką ogro­dową i wcho­dzi do domu.

Fadde zor­ga­ni­zo­wał do­mówkę. Trudno uwie­rzyć, że ten mały ku­jon stał się mul­ti­mi­lio­ne­rem. Hedda uśmie­cha się do sie­bie. Pa­mięta, jak mu­siał pę­dzić do domu po szkole, żeby go nikt nie po­bił. Te­raz do­cze­kał się spra­wie­dli­wo­ści i bar­dzo ją to cie­szy. Nie ma nic lep­szego niż ta­kie spek­ta­ku­larne utar­cie nosa daw­nym prze­śla­dow­com. W ogóle za­wsze faj­nie utrzeć ko­muś nosa.

Chło­pak stwo­rzył i sprze­dał apli­ka­cję, która wy­szu­kuje na stro­nach au­kcyj­nych ko­lek­cjo­ner­skie przed­mioty, ta­kie jak rzad­kie ko­miksy lub gry. Oka­zała się suk­ce­sem i udało mu się ją sprze­dać za kilka mi­lio­nów. Te­raz ten mały gno­jek ma tyle pie­nię­dzy, że nie wie, co z nimi ro­bić. Hedda się śmieje.

Kiedy wcho­dzi do środka, im­preza trwa w naj­lep­sze. Prze­py­cha się przez tłum w ko­ry­ta­rzu. Wszę­dzie jest pełno lu­dzi. Skąpo ubrane i za mocno uma­lo­wane na­sto­latki, które nie po­winny tu być, stoją w ką­cie, chi­cho­czą i piją cydr. Kilku star­szych fa­ce­tów w be­żo­wych chi­no­sach tak­suje Heddę po­żą­dli­wym spoj­rze­niem. Dziew­czyna za­gląda do kuchni i roz­po­znaje jed­nego z daw­nych gnę­bi­cieli Fad­dego, który do­lewa so­bie szam­pana do kie­liszka. Naj­wy­raź­niej wszyst­kie winy zo­stały mu wy­ba­czone, skoro tu jest. Ona na pewno nie by­łaby tak wiel­ko­duszna.

Na­gle ktoś ła­pie ja od tyłu sil­nymi rę­kami i pod­nosi. W pierw­szym od­ru­chu Hedda usi­łuje się wy­rwać, ale wtedy sły­szy cha­rak­te­ry­styczny, zna­jomy śmiech. To Fadde.

Ob­raca ją w po­wie­trzu, po czym sta­wia na pod­ło­dze i obej­muje, znacz­nie moc­niej niż daw­niej. Nie jest już ta­kim ma­łym wy­pierd­kiem. Zmie­nił się. Jego umię­śnione i wy­rzeź­bione ciało to efekt ćwi­czeń z dro­gim tre­ne­rem per­so­nal­nym. Cie­szy się jed­nak na jej wi­dok tak samo jak daw­niej. Zza jego ple­ców do­cho­dzą gło­śne okrzyki, co może ozna­czać tylko jedno. Tak jak my­ślała - Minna i Go­sha idą w jej stronę z wy­cią­gnię­tymi ra­mio­nami. Wpa­dają so­bie w ob­ję­cia, a ich śmiech od­bija się echem po po­miesz­cze­niu.

Wi­dują się za rzadko, ale kiedy już się spo­ty­kają, mają wra­że­nie, że czas sta­nął w miej­scu. Roz­ma­wiają bez żad­nego skrę­po­wa­nia, zu­peł­nie jak za daw­nych lat. Śmieją się, wspo­mi­na­jąc stare czasy, opo­wia­dają hi­sto­rie o wspól­nych zna­jo­mych, cie­szą się ich suk­ce­sami, opła­kują tych, któ­rzy zo­stali nar­ko­ma­nami lub ode­brali so­bie ży­cie. I za­wsze pada kilka słów o tych, któ­rzy tra­fili do wię­zie­nia, jak i o tych, któ­rym udało się wy­do­stać z ba­gna.

Tak wiele ich łą­czy. Pierw­sze, nie­pewne kroki w szkole, pierw­sze do­świad­cze­nia z al­ko­ho­lem, wie­czory, pod­czas któ­rych się wspie­rali, gdy świat im się wa­lił. Żadne z nich nie do­ra­stało w po­czu­ciu bez­pie­czeń­stwa. Mu­sieli mie­rzyć się z wła­snymi de­mo­nami. Ale mieli sie­bie na­wza­jem. I to wła­śnie ich ura­to­wało.

Go­dzinę póź­niej par­kiet ko­ły­sze się w rytm mu­zyki. Pot spływa po od­sło­nię­tych ple­cach Heddy. Do­brze tań­czy. W końcu pra­co­wała jako strip­ti­zerka. Po­wie­trze jest wil­gotne i cie­płe, wy­peł­nione od­de­chami, per­fu­mami i po­tem. Ja­kiś chło­pak nad­ciąga w jej kie­runku. Wi­dać, że mu się spodo­bała. Hedda jed­nak scho­dzi z par­kietu, nim on zdąży po­dejść. Nie jest nim za­in­te­re­so­wana, poza tym chce chwilę od­po­cząć.

Scho­dzi do piw­nicy. Fadde ma tam stół bi­lar­dowy, przy któ­rym ze­brało się kilku chło­pa­ków. Hedda gra z nimi jedną par­tię. Pro­po­nują jej ko­ka­inę, ale ona od­ma­wia. Ni­gdy nie cią­gnęło jej do nar­ko­ty­ków, na­wet w cza­sach, kiedy im­pre­zo­wała naj­in­ten­syw­niej. Może z po­wodu śmierci brata, który przedaw­ko­wał.

Wy­grywa z jed­nym z nich i chło­pak się wścieka, ale to jego pro­blem, nie jej. Hedda po­chyla się nad wia­der­kiem z lo­dem i wyj­muje bu­telkę piwa. Od­bija kap­sel o kra­wędź blatu, gdzie i tak już jest mnó­stwo śla­dów, bie­rze łyk i wraca po scho­dach. Po dro­dze za­sta­na­wia się, skąd bie­rze się w niej ta sprzecz­ność - dla­czego pije al­ko­hol, choć jej oj­ciec był al­ko­ho­li­kiem, zaś do nar­ko­ty­ków czuje taką nie­chęć? Jaka w tym lo­gika? Kręci głową i po­pija piwo.

Kiedy wcho­dzi na górę, ma wra­że­nie, że kli­mat im­prezy uległ zmia­nie. Po­wie­trze wy­daje się sub­tel­nie na­elek­try­zo­wane. Dziew­czyny po­ru­szają się w inny spo­sób, wy­dają się bar­dziej pewne sie­bie niż wcze­śniej. Gło­śniej­szy śmiech, fi­glarne i wy­zy­wa­jące ru­chy ciała. Roz­bie­gane spoj­rze­nia rzu­cane przez ra­mię, ła­god­niej­sze, bar­dziej za­chę­ca­jące uśmie­chy. Po chwili wszystko staje się dla niej ja­sne.

Jest tu­taj Wille.

Na jego wi­dok czuje mo­tylki w brzu­chu, jakby przez jej ciało prze­szedł ła­du­nek elek­tryczny. Chło­pak stoi przy ścia­nie i za­cho­wuje się swo­bod­nie, a mimo to wy­peł­nia sobą całe po­miesz­cze­nie. Wy­soki, bar­czy­sty, z bu­telką piwa w ręce. W dżin­sach i blu­zie z rę­ka­wami pod­wi­nię­tymi do łokci, na tyle wy­soko, by wy­eks­po­no­wać frag­menty ta­tu­aży.

I wła­śnie w tym mo­men­cie, jakby wy­czu­wa­jąc spoj­rze­nie Heddy, od­wraca się w jej stronę. Pa­trzy jej w oczy, a na jego ustach po­ja­wia się uśmiech. Cho­lera, ale jest w nim za­ko­chana.

ROZ­DZIAŁ 8

Kiedy The­rese, córka Linn, po­ja­wia się w po­koju, An­ton od razu do­strzega po­kre­wień­stwo mię­dzy ko­bie­tami, z tą róż­nicą, że matka ema­nuje ła­god­no­ścią i wraż­li­wo­ścią, tym­cza­sem córka jest opa­no­wana i nie­ufna. Pod­cho­dzi zde­cy­do­wa­nym kro­kiem, spra­wia­jąc wra­że­nie ko­goś, kto lubi mieć de­cy­du­jący głos.

- Co się stało? - Siada na pod­ło­kiet­niku fo­tela, tuż obok Linn.

Opie­kuń­czo ota­cza ją ra­mie­niem i ob­rzuca ba­daw­czym spoj­rze­niem An­tona i Bo­dil. Linn za­czyna szlo­chać i ner­wowo ła­pie od­dech, więc The­rese szybko sku­pia na niej całą uwagę.

Wcze­śniej po­li­cjanci otrzy­mali od Linn je­dy­nie wy­mi­ja­jącą od­po­wiedź, kiedy wy­ja­śniła, co miała na my­śli, mó­wiąc, że Ru­ben mógł mieć kon­flikty z wie­loma oso­bami. Wy­ja­śniła, że nie był szcze­gól­nie miły dla in­nych. Nie udało im się wy­cią­gnąć od niej nic wię­cej, ale za­mie­rzali do tego wró­cić. Po­sta­no­wili za­dzwo­nić do dzieci. Z jed­nej strony nie chcieli zo­sta­wiać żony Isaks­sona sa­mej w domu, z dru­giej z ko­lei mu­sieli ich rów­nież po­wia­do­mić o tym, co się stało z ich oj­cem. Nie udało im się skon­tak­to­wać z sy­nem, na­to­miast córka przy­je­chała nie­mal od razu.

- Gdzie są Alva i Stella? - pyta jej matka, roz­glą­da­jąc się.

- Nie martw się o nie. - The­rese kle­pie mamę po ra­mie­niu. - Są u ko­le­żanki.

Linn kiwa głową.

- Tata nie żyje - szep­cze ła­mią­cym się gło­sem.

The­rese za­miera. Po­woli kie­ruje wzrok na An­tona i Bo­dil i pa­trzy na nich py­ta­ją­cym, nie­mal oskar­ży­ciel­skim spoj­rze­niem. Jakby to była ich wina.

- Przy­kro mi, ale to prawda - mówi funk­cjo­na­riusz.

Po­wta­rza wszyst­kie in­for­ma­cje, które prze­ka­zał Linn. Jak zna­le­ziono ciało Ru­bena, co wie­dzą na ten mo­ment i co bę­dzie da­lej. Wy­daje się, że The­rese słu­cha, ale gdy tylko An­ton milk­nie, wy­rzuca z sie­bie py­ta­nia jak z ka­ra­binu ma­szy­no­wego.

- Kiedy to się stało? Gdzie? Jak zgi­nął? Kto go zna­lazł? Czy ktoś tam był? Czy to mógł być wy­pa­dek?

An­ton na więk­szość z tych py­tań już od­po­wie­dział, jed­nak The­rese chce po­znać szcze­góły. Po­li­cjant wie, że w ten spo­sób ko­bieta usi­łuje po­ra­dzić so­bie z szo­kiem.

- Chęt­nie wy­ja­śnimy wszel­kie wąt­pli­wo­ści, ale nie w tej chwili.

Pa­trzy na sku­loną w fo­telu Linn. The­rese naj­wy­raź­niej ro­zu­mie, dla­czego funk­cjo­na­riu­sze nie chcą udzie­lić szcze­gó­ło­wych in­for­ma­cji, i zmie­nia te­mat. Roz­gląda się.

- Gdzie Da­niel? Dzwo­ni­li­ście do niego?

- Tak, pró­bo­wa­li­śmy się skon­tak­to­wać z pani bra­tem, ale nie­sku­tecz­nie.

The­rese pry­cha po­gar­dli­wie.

- Ty­powe - rzuca su­cho i ma­cha ręką. - Ni­gdy go nie ma, kiedy jest po­trzebny.

Linn po­ru­sza się w fo­telu za­kło­po­tana, ale nic nie mówi.

An­ton do­my­śla się, że coś jest na rze­czy mię­dzy ro­dzeń­stwem. Ta­kie kon­flikty są co prawda po­wszechne, ale będą mu­sieli się temu bli­żej przyj­rzeć, bo może się to oka­zać istotne dla sprawy.

- Pani The­rese, czy tata miał ostat­nio ja­kieś zmar­twie­nia? Czy coś go nie­po­ko­iło?

Ko­bieta po­woli kręci głową.

- Tata nie był ty­pem czło­wieka, który się za­mar­twia.

- W ta­kim ra­zie ro­zu­miem, że nic ta­kiego nie przy­cho­dzi pani do głowy?

Na ślicz­nej twa­rzy The­rese ma­luje się sku­pie­nie, ale do­piero gdy spo­gląda na matkę, coś so­bie przy­po­mina.

- Kłót­nia! - wy­krzy­kuje. - Mó­wi­łaś im o niej?

- Jaka kłót­nia? - dziwi się An­ton.

The­rese nie spusz­cza wzroku z Linn.

- Ko­le­żanka mamy z pracy wi­działa, jak ja­kiś męż­czy­zna kłó­cił się z tatą - wy­ja­śnia.

Bo­dil po­chyla się ku ko­bie­tom.

- Czy może nam pani coś wię­cej o tym opo­wie­dzieć, pani Linn?

Ko­bieta wy­daje się zdez­o­rien­to­wana py­ta­niem, prze­suwa dło­nią po czole, po czym kła­dzie ręce na ko­la­nach.

- Rze­czy­wi­ście. - Naj­wy­raź­niej po­woli wraca jej pa­mięć. - Nie wiem, dla­czego nie po­my­śla­łam o tym wcze­śniej. To było kilka ty­go­dni temu.

- Wie pani, kim był ten męż­czy­zna?

Linn kręci głową i od­wraca wzrok.

- Nie­stety nie.

- Gdzie to miało miej­sce?

- Na sta­cji ben­zy­no­wej.

- Któ­rej?

Linn się za­sta­na­wia.

- Och, nie pa­mię­tam - oznaj­mia po chwili.

The­rese pro­stuje się i spo­gląda na matkę.

- Mó­wi­łaś, że to było na sta­cji Preem przy Tun­hem­svägen, tam na ron­dzie.

- Tak po­wie­dzia­łam? - Linn ściąga brwi i kręci głową. - Pew­nie masz ra­cję.

- Co się z tobą dzieje? - dziwi się The­rese.

An­ton pod­nosi rękę.

- My­ślę, że pani mama po­winna te­raz tro­chę od­po­cząć.

Ko­bieta pa­trzy na niego, po­tem na Linn.

- Tak, oczy­wi­ście. - The­rese kręci głową z nie­do­wie­rza­niem, że po­trafi być aż tak mało em­pa­tyczna.

- Jesz­cze tylko jedno py­ta­nie, za­nim pój­dziemy. Czy wia­domo, o co się po­kłó­cili?

- Nie - od­po­wiada zmę­czona Linn. - Nic wię­cej nie wiem.

- Z tego, co zro­zu­mia­łam, wy­glą­dało to na ostrą awan­turę - do­daje The­rese. - Po­roz­ma­wiaj­cie z San­drą, ko­le­żanką mamy, która pra­cuje z nią w agen­cji nie­ru­cho­mo­ści Björ­khem. Wła­śnie ona to wi­działa.