Brum i Grum mieszkali razem na małej, przytulnej planecie. Właściwie nie była to nawet planeta, lecz zwyczajna asteroida. Brum był mały i grubiutki, a Grum wysoki i chudy, poza tym nie różnili się bardzo - obaj mieli czułki na głowach, nosy w kształcie trąbki i zakręcone ogonki, no i oczywiście byli zieloni jak trawa.
Na swojej asteroidzie mieli niewiele atrakcji. Gdyby poszli na spacer, to obeszliby ją dokoła w pół minuty, i to nie spiesząc się. Gdyby biegli, potrwałoby to raptem kilkanaście sekund. Brum nie zdążyłby nawet porządnie się zasapać.
Zresztą bieganie po ich planecie było wykluczone, zbyt wiele mieli mebli: szafę, stół, fotel na biegunach, regał na książki, dwa leżaki i wersalkę. Tak zwykle bywa, im mniejsze mieszkanie, tym bardziej jest zagracone.
Dlatego zamiast biegać czy spacerować, całymi dniami przesiadywali w leżakach nad oceanem wielkości kałuży, popijali lemoniadę i wygrzewali się w słonku, wokół którego obracał się ich niewielki świat.
Pewnego razu Brum westchnął głęboko i powiedział:
- Wiesz, chciałbym raz zabłądzić... Nie na zawsze, tylko tak troszeczkę!
- Zabłądzić? - zdziwił się Grum. - Na naszej asteroidzie można się tylko bawić w chowanego. Ale przecież znamy wszystkie kryjówki!
- Właśnie dlatego musimy wybrać się gdzieś dalej - tłumaczył Brum. - Tu nie czekają nas żadne przygody! Zanudzimy się na śmierć!
Grum wcale mu nie odpowiedział, tylko rozłożył parasol. Na półkuli południowej właśnie zaczęło padać, a to znaczyło, że za chwilę deszcz przemoczy ich do suchej nitki.
Dopiero gdy przestało padać, czyli mniej więcej po minucie, odpowiedział przyjacielowi:
- Wiesz co? Masz rację, powinniśmy zmienić klimat!
Natychmiast zabrali się za pakowanie.
- Czy mam wziąć naszą paprotkę? - pytał Brum. - A co z fotelem bujanym? Bierzemy wszystkie garnki?
- Tylko to, co najbardziej potrzebne - zdecydował Grum. - To ma być wyprawa, a nie przeprowadzka!
Udało im się spakować do dwóch walizek, choć Brum tęsknie spoglądał na fotel bujany, który nie mieścił się w żadnej z nich. Wreszcie byli gotowi do drogi i wtedy okazało się, że zapomnieli o najważniejszym.
- Głupia sprawa... - odchrząknął Brum. - Przecież nie mamy rakiety!
Grum podrapał się po głowie.
- W takim razie musimy ją zbudować.
- Ale z czego?
- Z czego się da!
Jak powiedział, tak zrobili, skonstruowali rakietę ze wszystkiego, co posiadali, tylko bujanego fotela Brum nie pozwolił użyć do jej budowy.
- Szkoda takiego pięknego fotela na poniewierkę - tłumaczył.
Wreszcie nadszedł czas odlotu. Korpus rakiety tworzyły szafa i wersalka, leżaki służyły jako stery, a za napęd odpowiadał odkurzacz. Dwaj kosmonauci zamknęli się w szafie i wyglądali przez dziurkę od klucza.
- Dziesięć... dziewięć... osiem... siedem... - zaczął odliczanie Grum.
- Czekaj! - krzyknął Brum. - Nie wzięliśmy paprotki!
Ale było już za późno.
- Trzy... dwa... jeden... start! - krzyknął Grum.
Silnik odkurzacza zawarczał i rakieta poszybowała w przestworza.
Zobaczyli, jak ich maleńka asteroida robi się jeszcze mniejsza, a potem zupełnie niknie w oddali, a wraz z nią fotel na biegunach, ocean wielkości kałuży i doniczka z paprotką.
