Kolory ciszy - Magdalena Góralska

mierzę się z bólem

wylanym z kubka

po kawie

smaruję chleb

wczorajszym wzruszeniem

doprawiam solą łez

myśli snują się

po korytarzu

cisza odbija

od ścian

przepraszam cię serce

nie tak miało być

nie warto było

w pustkę iść

na zatracenie

siedzą w pamięci

schowane chwile

co się sztyletem

dźgają do kości

czarne obrazy

bezbarwne motyle

trujący jad sączy się

z przeszłości

tak trudna droga

przebyta łzami

jątrzą się rany

nigdy nie zagojone

plecak już pełny

świat ciągle zaspany

wciąż udźwignąć wspomnień

nie mogę

być może kiedyś

słońce mi zaśpiewa

a ja w ramiona

szczęścia się schowam

i wolna pobiegnę

przez drogę mleczną

17.04.21

*

spadam spalając się słowami

samotność spopieliła słońce

strugą snu

straciłam schronienie

spojrzeniem spychając

smutek

skruszyłam skrzepy serca

siedmiolistną strzechą słów

spowitej snem skale

sarnim skowytem skamląc

spływam straconą sekundą

strachem słuchając syrenich sonetów

słodycz spełnienia

spowalnia samounicestwienie

15.04.21

ukochał muzykę

ponad błękit nieba

w marzenie ubrał

skrzypiec anielski dźwięk

czego muzyka

nie wybrzmiała

poezja opowie

połamane skrzypce

i pęknięte istnienie

wypalone piętnem

chciwości na sercu

gdzieś tam po polach

muzyka wciąż gra

odbija się pustką

w gałęziach drzew

maki krwią skąpane

cicho krzyczą żalem

wyblakłe ściany milczą

dziecięcym martwym

snem

12.04.21

w spojrzeniu nocy utraconej

zatapiam kolejny dzień

w jej oczach przepaść

i ruiny marzeń

w nim wyblakłe ściany

i pustka wylana z gwiazd

w spojrzeniu nocy utraconej

schowałam duszę i rozbiłam

głowę o ostre od krzyku

powietrze

w moich oczach strach

i kilka zapomnianych chwil

które się echem tulą

do powiek

w moich oczach odbija się

utracona westchnieniem noc

i popioły jutra

Ciemność- chwilami tylko jaśnieje od słońca,

Szulak przecina powietrze nocy sztyletem;

Jakże zacnie jest istnieć jakoby bez końca,

Gdy pustka niezmącona ni krzykiem ni śmiechem.

Nie słyszę ptasich treli, ni pieśni, ni dzwońca;

Pustka mi widnieje samotności szkieletem.

Bezgłos- wybawiciel snu, duszy mej obrońca,

Ciemność mą ostoją, wolności amuletem.

Bo w otchłani wszakże człek niebiosa otwiera,

Odnajduje w popiele istnienia odmęty,

Karmi wzruszeniami swe serce, ciało, duszę-

Gdy boleść życia, gdy frasunek doskwiera,

W przystani spokoju bezpieczne są okręty,

W pustce, ciszy, ciemności- lód niemocy skruszę.

inspiracja utworem C.K.Norwida "Samotność"

14.04.21

Irlandio! Magiczna kraino.

Ostojo spokoju, szmaragdowej zieleni dziecino.

Tu góry dumnie do nieba się wznoszą,

skaliste brzegi ocean pieści z rozkoszą.

Zrodzona jesteś z wiatru i mgły,

deszczem skąpana upiękniasz myśli i sny.

Moje miejsce na ziemi, dla duszy nektar i natchnienie.

Baśń z tysiąca i jednej nocy, marzeń i snów spełnienie.

22.04.21