Kodeks Karny - Agnieszka Kaszok

SKO­RO­WIDZ

Sko­ro­widz Ko­deksu kar­nego

(liczby wska­zują nu­mer ar­ty­kułu)

B

Bez­kar­ność

- w ra­zie za­po­bie­że­nia skut­kowi 23

Bez­praw­ność 1

C

Czas po­peł­nie­nia prze­stęp­stwa 1, 4, 6

Czyn

- cią­gły 12

- miej­sce po­peł­nie­nia 5, 6

- spo­łecz­nie szko­dliwy 1

- za­bro­niony 1, 4-24

- zni­koma spo­łeczna szko­dli­wość 1

Czynny żal 15, 17, 23

F

Formy po­peł­nie­nia prze­stęp­stwa 13-24

G

Gra­nice od­po­wie­dzial­no­ści 20

H

Hu­ma­ni­ta­ryzm 3

I

In­dy­wi­du­ali­za­cja

- od­po­wie­dzial­no­ści kar­nej 20, 21

K

Kara

- nad­mierne od­wle­ka­nie wy­ko­na­nia 3

- od­stą­pie­nie od wy­mie­rze­nia 14, 22

- wy­miar 11, 21

- za pod­że­gna­nie lub po­moc­nic­two 19, 24

- za pro­wo­ka­cję 24

- za przy­go­to­wa­nie 16, 17

- za usi­ło­wa­nie 14, 15, 22

- zbieg prze­stępstw 11

Kara ogra­ni­cze­nia wol­no­ści 4

Kara po­zba­wie­nia wol­no­ści 4

Ka­ral­ność 14, 19

Ku­mu­la­tywna kwa­li­fi­ka­cja prawna czynu 11

L

Lek­ko­myśl­ność 9

M

Miej­sce

- po­peł­nie­nia prze­stęp­stwa 6

N

Na­by­wa­nie

- środ­ków w celu po­peł­nie­nia prze­stęp­stwa 16

Nad­zwy­czajne zła­go­dze­nie kary 10, 19, 22, 23

Na­kła­nia­nie do

- prze­stęp­stwa 18, 19, 24

Na­stęp­stwa czynu 9

Nie­letni 10

Nie­umyśl­ność 8, 9

Nisz­cze­nie

- środ­ków do po­peł­nie­nia prze­stęp­stwa 17

O

Od­po­wie­dzial­ność

- karna 1-12

- nie­let­niego 10

- pod­że­ga­cza 19, 20, 22

- po­moc­nika 19, 20, 22

- sprawcy 20

- su­row­sza 9

- wy­łą­cze­nie 21

- za przy­go­to­wa­nie 16, 17

- za usi­ło­wa­nie 13, 14, 15

Od­stą­pie­nie 15, 17

Od­stą­pie­nie od wy­mie­rza­nia kary 14, 22

Oko­licz­no­ści

- oso­bi­ste 21

- wpły­wa­jące na od­po­wie­dzial­ność karną 10, 21

- wpły­wa­jące na wy­miar kary 10

P

Pod­że­ga­nie i po­moc­nic­two 18, 19

Po­krzyw­dzony 12

Pol­ski sta­tek wodny, po­wietrzny 5

Po­moc

- w prze­stęp­stwie 18-20

Po­moc­nic­two 18, 19

Po­ro­zu­mie­nie 16-18

Pro­wo­ka­cja 24

Prze­pa­dek

- przed­mio­tów 11

Prze­stęp­stwo

- cią­głe 12

- formy po­peł­nie­nia 13-24

- ka­ral­ność 14

- miej­sce i czas 6

- skut­kowe 2

- umyślne 8, 9

- wy­stę­pek 7, 8

- zbrod­nia 7, 8

Przy­go­to­wa­nie

- do po­peł­nie­nia prze­stęp­stwa 16, 17

- ka­ral­ność 16

- wy­łą­cze­nie od­po­wie­dzial­no­ści 17

R

Ra­bu­nek 10

S

Sku­tek 2

Spo­łeczna szko­dli­wość czynu 1

Sprawca 1, 4, 6, 10

Spraw­stwo 18, 19

Szko­dli­wość spo­łeczna 1

Ś

Środki

- karne 3, 11

- lecz­ni­cze 10

- po­praw­cze 10

- wy­cho­waw­cze 10

- wy­cho­waw­cze 10

U

Umowa mię­dzy­na­ro­dowa 5

Usi­ło­wa­nie 13-15, 22

Uszko­dze­nie

- ciała 10

W

Wa­runki od­po­wie­dzial­no­ści 1

Wiek sprawcy 10

Współ­dzia­ła­jący 20, 23

Wy­stę­pek 7, 8, 10

Z

Za­sady

- hu­ma­ni­ta­ry­zmu 3

- od­po­wie­dzial­no­ści kar­nej 1-12

- te­ry­to­rial­no­ści 5

Zbieg

- prze­pi­sów ustawy 11

Zbrod­nia 7, 8

Zmiana ustawy kar­nej w cza­sie orze­ka­nia 4

Roz­dział II. Formy po­peł­nie­nia prze­stęp­stwa

[usi­ło­wa­nie]

Art. 13. § 1. Od­po­wiada za usi­ło­wa­nie, kto w za­mia­rze po­peł­nie­nia czynu za­bro­nio­nego swoim za­cho­wa­niem bez­po­śred­nio zmie­rza do jego do­ko­na­nia, które jed­nak nie na­stę­puje.

§ 2. Usi­ło­wa­nie za­cho­dzi także wtedy, gdy sprawca nie uświa­da­mia so­bie, że do­ko­na­nie jest nie­moż­liwe ze względu na brak przed­miotu na­da­ją­cego się do po­peł­nie­nia na nim czynu za­bro­nio­nego lub ze względu na uży­cie środka nie na­da­ją­cego się do po­peł­nie­nia czynu za­bro­nio­nego.

[wy­miar kary w przy­padku usi­ło­wa­nia]

Art. 14. § 1. Sąd wy­mie­rza karę za usi­ło­wa­nie w gra­ni­cach za­gro­że­nia prze­wi­dzia­nego dla da­nego prze­stęp­stwa.

§ 2. W wy­padku okre­ślo­nym w art. 13 § 2 sąd może za­sto­so­wać nad­zwy­czajne zła­go­dze­nie kary, a na­wet od­stą­pić od jej wy­mie­rze­nia.

[do­bro­wolne od­stą­pie­nie od do­ko­na­nia lub za­po­bie­że­nie skut­kowi czynu za­bro­nio­nego]

Art. 15. § 1. Nie pod­lega ka­rze za usi­ło­wa­nie, kto do­bro­wol­nie od­stą­pił od do­ko­na­nia lub za­po­biegł skut­kowi sta­no­wią­cemu zna­mię czynu za­bro­nio­nego.

§ 2. Sąd może za­sto­so­wać nad­zwy­czajne zła­go­dze­nie kary w sto­sunku do sprawcy, który do­bro­wol­nie sta­rał się za­po­biec skut­kowi sta­no­wią­cemu zna­mię czynu za­bro­nio­nego.

[przy­go­to­wa­nie]

Art. 16. § 1. Przy­go­to­wa­nie za­cho­dzi tylko wtedy, gdy sprawca w celu po­peł­nie­nia czynu za­bro­nio­nego po­dej­muje czyn­no­ści ma­jące stwo­rzyć wa­runki do przed­się­wzię­cia czynu zmie­rza­ją­cego bez­po­śred­nio do jego do­ko­na­nia, w szcze­gól­no­ści w tymże celu wcho­dzi w po­ro­zu­mie­nie z inną osobą, uzy­skuje lub przy­spo­sa­bia środki, zbiera in­for­ma­cje lub spo­rzą­dza plan dzia­ła­nia.

§ 2. Przy­go­to­wa­nie jest ka­ralne tylko wtedy, gdy ustawa tak sta­nowi.

[do­bro­wolne od­stą­pie­nie od przy­go­to­wa­nia]

Art. 17. § 1. Nie pod­lega ka­rze za przy­go­to­wa­nie, kto do­bro­wol­nie od niego od­stą­pił, w szcze­gól­no­ści znisz­czył przy­go­to­wane środki lub za­po­biegł sko­rzy­sta­niu z nich w przy­szło­ści; w ra­zie wej­ścia w po­ro­zu­mie­nie z inną osobą w celu po­peł­nie­nia czynu za­bro­nio­nego, nie pod­lega ka­rze ten, kto nadto pod­jął istotne sta­ra­nia zmie­rza­jące do za­po­bie­że­nia do­ko­na­niu.

§ 2. Nie pod­lega ka­rze za przy­go­to­wa­nie osoba, do któ­rej sto­suje się art. 15 § 1.

[od­po­wie­dzial­ność za spraw­stwo]

Art. 18. § 1. Od­po­wiada za spraw­stwo nie tylko ten, kto wy­ko­nuje czyn za­bro­niony sam albo wspól­nie i w po­ro­zu­mie­niu z inną osobą, ale także ten, kto kie­ruje wy­ko­na­niem czynu za­bro­nio­nego przez inną osobę lub wy­ko­rzy­stu­jąc uza­leż­nie­nie in­nej osoby od sie­bie, po­leca jej wy­ko­na­nie ta­kiego czynu.

§ 2. Od­po­wiada za pod­że­ga­nie, kto chcąc, aby inna osoba do­ko­nała czynu za­bro­nio­nego, na­kła­nia ją do tego.

§ 3. Od­po­wiada za po­moc­nic­two, kto w za­mia­rze, aby inna osoba do­ko­nała czynu za­bro­nio­nego, swoim za­cho­wa­niem uła­twia jego po­peł­nie­nie, w szcze­gól­no­ści do­star­cza­jąc na­rzę­dzie, śro­dek prze­wozu, udzie­la­jąc rady lub in­for­ma­cji; od­po­wiada za po­moc­nic­two także ten, kto wbrew praw­nemu, szcze­gól­nemu obo­wiąz­kowi nie­do­pusz­cze­nia do po­peł­nie­nia czynu za­bro­nio­nego swoim za­nie­cha­niem uła­twia in­nej oso­bie jego po­peł­nie­nie.

[pod­że­ga­nie i po­moc­nic­two]

Art. 19. § 1. Sąd wy­mie­rza karę za pod­że­ga­nie lub po­moc­nic­two w gra­ni­cach za­gro­że­nia prze­wi­dzia­nego za spraw­stwo.

§ 2. Wy­mie­rza­jąc karę za po­moc­nic­two sąd może za­sto­so­wać nad­zwy­czajne zła­go­dze­nie kary.

[nie­za­leż­ność od­po­wie­dzial­no­ści osób współ­dzia­ła­ją­cych]

Art. 20. Każdy ze współ­dzia­ła­ją­cych w po­peł­nie­niu czynu za­bro­nio­nego od­po­wiada w gra­ni­cach swo­jej umyśl­no­ści lub nie­umyśl­no­ści nie­za­leż­nie od od­po­wie­dzial­no­ści po­zo­sta­łych współ­dzia­ła­ją­cych.

[oko­licz­no­ści oso­bi­ste wy­łą­cza­jące, ła­go­dzące lub za­ostrza­jące od­po­wie­dzial­ność karną]

Art. 21. § 1. Oko­licz­no­ści oso­bi­ste, wy­łą­cza­jące lub ła­go­dzące albo za­ostrza­jące od­po­wie­dzial­ność karną, uwzględ­nia się tylko co do osoby, któ­rej do­ty­czą.

§ 2. Je­żeli oko­licz­ność oso­bi­sta do­ty­cząca sprawcy, wpły­wa­jąca cho­ciażby tylko na wyż­szą ka­ral­ność, sta­nowi zna­mię czynu za­bro­nio­nego, współ­dzia­ła­jący pod­lega od­po­wie­dzial­no­ści kar­nej prze­wi­dzia­nej za ten czyn za­bro­niony, gdy o tej oko­licz­no­ści wie­dział, cho­ciażby go nie do­ty­czyła.

§ 3. Wo­bec współ­dzia­ła­ją­cego, któ­rego nie do­ty­czy oko­licz­ność okre­ślona w § 2, sąd może za­sto­so­wać nad­zwy­czajne zła­go­dze­nie kary.

[od­po­wie­dzial­ność pod­że­ga­cza i po­moc­nika w przy­padku usi­ło­wa­nia do­ko­na­nia czynu za­bro­nio­nego]

Art. 22. § 1. Je­żeli czynu za­bro­nio­nego tylko usi­ło­wano do­ko­nać, pod­miot okre­ślony w art. 18 § 2 i 3 od­po­wiada jak za usi­ło­wa­nie.

§ 2. Je­żeli czynu za­bro­nio­nego nie usi­ło­wano do­ko­nać, sąd może za­sto­so­wać nad­zwy­czajne zła­go­dze­nie kary, a na­wet od­stą­pić od jej wy­mie­rze­nia.

[do­bro­wolne za­po­bie­że­nie do­ko­na­niu czynu za­bro­nio­nego przez osobę współ­dzia­ła­jącą]

Art. 23. § 1. Nie pod­lega ka­rze współ­dzia­ła­jący, który do­bro­wol­nie za­po­biegł do­ko­na­niu czynu za­bro­nio­nego.

§ 2. Sąd może za­sto­so­wać nad­zwy­czajne zła­go­dze­nie kary w sto­sunku do współ­dzia­ła­ją­cego, który do­bro­wol­nie sta­rał się za­po­biec do­ko­na­niu czynu za­bro­nio­nego.

[na­kła­nia­nie do po­peł­nie­nia czynu za­bro­nio­nego w celu skie­ro­wa­nia po­stę­po­wa­nia kar­nego prze­ciwko sprawcy]

Art. 24. Od­po­wiada jak za pod­że­ga­nie, kto w celu skie­ro­wa­nia prze­ciwko in­nej oso­bie po­stę­po­wa­nia kar­nego na­kła­nia ją do po­peł­nie­nia czynu za­bro­nio­nego; w tym wy­padku nie sto­suje się art. 22 i 23.

Roz­dział I. Za­sady od­po­wie­dzial­no­ści kar­nej

[prze­słanki od­po­wie­dzial­no­ści kar­nej]

Art. 1. § 1. Od­po­wie­dzial­no­ści kar­nej pod­lega ten tylko, kto po­peł­nia czyn za­bro­niony pod groźbą kary przez ustawę obo­wią­zu­jącą w cza­sie jego po­peł­nie­nia.

§ 2. Nie sta­nowi prze­stęp­stwa czyn za­bro­niony, któ­rego spo­łeczna szko­dli­wość jest zni­koma.

§ 3. Nie po­peł­nia prze­stęp­stwa sprawca czynu za­bro­nio­nego, je­żeli nie można mu przy­pi­sać winy w cza­sie czynu.

[od­po­wie­dzial­ność karna w przy­padku prze­stęp­stwa skut­ko­wego po­peł­nio­nego przez za­nie­cha­nie]

Art. 2. Od­po­wie­dzial­no­ści kar­nej za prze­stęp­stwo skut­kowe po­peł­nione przez za­nie­cha­nie pod­lega ten tylko, na kim cią­żył prawny, szcze­gólny obo­wią­zek za­po­bie­gnię­cia skut­kowi.

[za­sady sto­so­wa­nia kar]

Art. 3. Kary oraz inne środki prze­wi­dziane w tym ko­dek­sie sto­suje się z uwzględ­nie­niem za­sad hu­ma­ni­ta­ry­zmu, w szcze­gól­no­ści z po­sza­no­wa­niem god­no­ści czło­wieka.

[prze­pisy wła­ściwe w ra­zie zmiany ustawy]

Art. 4. § 1. Je­żeli w cza­sie orze­ka­nia obo­wią­zuje ustawa inna niż w cza­sie po­peł­nie­nia prze­stęp­stwa, sto­suje się ustawę nową, jed­nakże na­leży sto­so­wać ustawę obo­wią­zu­jącą po­przed­nio, je­żeli jest względ­niej­sza dla sprawcy.

§ 2. Je­żeli we­dług no­wej ustawy za czyn ob­jęty wy­ro­kiem nie można orzec kary w wy­so­ko­ści kary orze­czo­nej, wy­mie­rzoną karę ob­niża się do wy­so­ko­ści naj­su­row­szej kary moż­li­wej do orze­cze­nia na pod­sta­wie no­wej ustawy.

(Art. 4 § 2 w brzmie­niu usta­lo­nym ustawą: Dz.U. z 2015 r. poz. 396)

§ 3. Je­żeli we­dług no­wej ustawy czyn ob­jęty wy­ro­kiem nie jest już za­gro­żony karą po­zba­wie­nia wol­no­ści, wy­mie­rzoną karę po­zba­wie­nia wol­no­ści pod­le­ga­jącą wy­ko­na­niu za­mie­nia się na grzywnę albo karę ogra­ni­cze­nia wol­no­ści, przyj­mu­jąc że je­den mie­siąc po­zba­wie­nia wol­no­ści równa się 60 staw­kom dzien­nym grzywny albo 2 mie­sią­com ogra­ni­cze­nia wol­no­ści.

§ 4. Je­żeli we­dług no­wej ustawy czyn ob­jęty wy­ro­kiem nie jest już za­bro­niony pod groźbą kary, ska­za­nie ulega za­tar­ciu z mocy prawa.

[prze­słanka po­peł­nie­nia prze­stęp­stwa na te­ry­to­rium RP]

Art. 5. Ustawę karną pol­ską sto­suje się do sprawcy, który po­peł­nił czyn za­bro­niony na te­ry­to­rium Rze­czy­po­spo­li­tej Pol­skiej, jak rów­nież na pol­skim statku wod­nym lub po­wietrz­nym, chyba że umowa mię­dzy­na­ro­dowa, któ­rej Rzecz­po­spo­lita Pol­ska jest stroną, sta­nowi ina­czej.

[okre­śle­nie czasu i miej­sca po­peł­nie­nia czynu za­bro­nio­nego]

Art. 6. § 1. Czyn za­bro­niony uważa się za po­peł­niony w cza­sie, w któ­rym sprawca dzia­łał lub za­nie­chał dzia­ła­nia, do któ­rego był obo­wią­zany.

§ 2. Czyn za­bro­niony uważa się za po­peł­niony w miej­scu, w któ­rym sprawca dzia­łał lub za­nie­chał dzia­ła­nia, do któ­rego był obo­wią­zany, albo gdzie sku­tek sta­no­wiący zna­mię czynu za­bro­nio­nego na­stą­pił lub we­dług za­miaru sprawcy miał na­stą­pić.

[de­fi­ni­cje zbrodni i wy­stępku]

Art. 7. § 1. Prze­stęp­stwo jest zbrod­nią albo wy­stęp­kiem.

§ 2. Zbrod­nią jest czyn za­bro­niony za­gro­żony karą po­zba­wie­nia wol­no­ści na czas nie krót­szy od lat 3 albo karą su­row­szą.

§ 3. Wy­stęp­kiem jest czyn za­bro­niony za­gro­żony grzywną po­wy­żej 30 sta­wek dzien­nych albo po­wy­żej 5 000 zło­tych, karą ogra­ni­cze­nia wol­no­ści prze­kra­cza­jącą mie­siąc albo karą po­zba­wie­nia wol­no­ści prze­kra­cza­jącą mie­siąc.

(Art. 7 § 3 w brzmie­niu usta­lo­nym ustawą: Dz.U. z 2015 r. poz. 396)

[umyśl­ność i nie­umyśl­ność a ka­te­go­rie prze­stępstw]

Art. 8. Zbrod­nię można po­peł­nić tylko umyśl­nie; wy­stę­pek można po­peł­nić także nie­umyśl­nie, je­żeli ustawa tak sta­nowi.

[okre­śle­nie umyśl­no­ści i nie­umyśl­no­ści czynu za­bro­nio­nego]

Art. 9. § 1. Czyn za­bro­niony po­peł­niony jest umyśl­nie, je­żeli sprawca ma za­miar jego po­peł­nie­nia, to jest chce go po­peł­nić albo prze­wi­du­jąc moż­li­wość jego po­peł­nie­nia, na to się go­dzi.

§ 2. Czyn za­bro­niony po­peł­niony jest nie­umyśl­nie, je­żeli sprawca nie ma­jąc za­miaru jego po­peł­nie­nia, po­peł­nia go jed­nak na sku­tek nie­za­cho­wa­nia ostroż­no­ści wy­ma­ga­nej w da­nych oko­licz­no­ściach, mimo że moż­li­wość po­peł­nie­nia tego czynu prze­wi­dy­wał albo mógł prze­wi­dzieć.

§ 3. Sprawca po­nosi su­row­szą od­po­wie­dzial­ność, którą ustawa uza­leż­nia od okre­ślo­nego na­stęp­stwa czynu za­bro­nio­nego, je­żeli na­stęp­stwo to prze­wi­dy­wał albo mógł prze­wi­dzieć.

[gra­nice wie­kowe od­po­wie­dzial­no­ści kar­nej]

Art. 10. § 1. Na za­sa­dach okre­ślo­nych w tym ko­dek­sie od­po­wiada ten, kto po­peł­nia czyn za­bro­niony po ukoń­cze­niu 17 lat.

§ 2. Nie­letni, który po ukoń­cze­niu 15 lat do­pusz­cza się czynu za­bro­nio­nego okre­ślo­nego w art. 134, art. 148 § 1, 2 lub 3, art. 156 § 1 lub 3, art. 163 § 1 lub 3, art. 166, art. 173 § 1 lub 3, art. 197 § 1, 3, 4 lub 5, art. 223 § 2, art. 252 § 1 lub 2 oraz w art. 280, może od­po­wia­dać na za­sa­dach okre­ślo­nych w tym ko­dek­sie, je­żeli oko­licz­no­ści sprawy oraz sto­pień roz­woju sprawcy, jego wła­ści­wo­ści i wa­runki oso­bi­ste za tym prze­ma­wiają, a w szcze­gól­no­ści, je­żeli po­przed­nio sto­so­wane środki wy­cho­waw­cze lub po­praw­cze oka­zały się bez­sku­teczne.

(Art. 10 § 2 w brzmie­niu usta­lo­nym ustawą: Dz.U. z 2022 r. poz. 2600 ze zm.)

§ 2a. Nie­letni, który po ukoń­cze­niu 14 lat, a przed ukoń­cze­niem 15 lat, do­pusz­cza się czynu za­bro­nio­nego okre­ślo­nego w art. 148 § 2 lub 3, może od­po­wia­dać na za­sa­dach okre­ślo­nych w tym ko­dek­sie, je­żeli oko­licz­no­ści sprawy oraz sto­pień roz­woju sprawcy, jego wła­ści­wo­ści i wa­runki oso­bi­ste za tym prze­ma­wiają oraz za­cho­dzi uza­sad­nione przy­pusz­cze­nie, że sto­so­wa­nie środ­ków wy­cho­waw­czych lub po­praw­czych nie jest w sta­nie za­pew­nić re­so­cja­li­za­cji nie­let­niego.

(Art. 10 § 2a do­dany ustawą: Dz.U. z 2022 r. poz. 2600 ze zm.)

§ 3. W wy­padku okre­ślo­nym w § 2 orze­czona kara nie może prze­kro­czyć dwóch trze­cich gór­nej gra­nicy usta­wo­wego za­gro­że­nia prze­wi­dzia­nego za przy­pi­sane sprawcy prze­stęp­stwo, które nie jest za­gro­żone karą do­ży­wot­niego po­zba­wie­nia wol­no­ści. w wy­pad­kach okre­ślo­nych w § 2 i 2a sąd może za­sto­so­wać nad­zwy­czajne zła­go­dze­nie kary.

(Art. 10 § 3 w brzmie­niu usta­lo­nym ustawą: Dz.U. z 2022 r. poz. 2600 ze zm.)

§ 4. W sto­sunku do sprawcy, który po­peł­nił wy­stę­pek po ukoń­cze­niu lat 17, lecz przed ukoń­cze­niem lat 18, sąd za­miast kary sto­suje środki wy­cho­waw­cze, lecz­ni­cze albo po­praw­cze prze­wi­dziane dla nie­let­nich, je­żeli oko­licz­no­ści sprawy oraz sto­pień roz­woju sprawcy, jego wła­ści­wo­ści i wa­runki oso­bi­ste za tym prze­ma­wiają.

[zbieg prze­pi­sów]

Art. 11. § 1. Ten sam czyn może sta­no­wić tylko jedno prze­stęp­stwo.

§ 2. Je­żeli czyn wy­czer­puje zna­miona okre­ślone w dwóch albo wię­cej prze­pi­sach ustawy kar­nej, sąd ska­zuje za jedno prze­stęp­stwo na pod­sta­wie wszyst­kich zbie­ga­ją­cych się prze­pi­sów.

§ 3. W wy­padku okre­ślo­nym w § 2 sąd wy­mie­rza karę na pod­sta­wie prze­pisu prze­wi­du­ją­cego karę naj­su­row­szą, co nie stoi na prze­szko­dzie orze­cze­niu in­nych środ­ków prze­wi­dzia­nych w usta­wie na pod­sta­wie wszyst­kich zbie­ga­ją­cych się prze­pi­sów.

[wie­lo­krot­ność za­cho­wań jako je­den czyn za­bro­niony]

Art. 12. § 1. Dwa lub wię­cej za­cho­wań, pod­ję­tych w krót­kich od­stę­pach czasu w wy­ko­na­niu z góry po­wzię­tego za­miaru, uważa się za je­den czyn za­bro­niony; je­żeli przed­mio­tem za­ma­chu jest do­bro oso­bi­ste, wa­run­kiem uzna­nia wie­lo­ści za­cho­wań za je­den czyn za­bro­niony jest toż­sa­mość po­krzyw­dzo­nego.

§ 2. Od­po­wiada jak za je­den czyn za­bro­niony wy­czer­pu­jący zna­miona prze­stęp­stwa ten, kto w krót­kich od­stę­pach czasu, przy wy­ko­rzy­sta­niu tej sa­mej albo ta­kiej sa­mej spo­sob­no­ści lub w po­dobny spo­sób po­peł­nia dwa lub wię­cej umyśl­nych wy­kro­czeń prze­ciwko mie­niu, je­żeli łączna war­tość mie­nia uza­sad­nia od­po­wie­dzial­ność za prze­stęp­stwo.

(Art. 12 ozna­cze­nie § 1 i § 2 do­dane ustawą: Dz.U. z 2018 r. poz. 2077)