Klub Przyjaciół Planety. Czarne łabędzie - Ruth Lillegraven

ROZ­DZIAŁ 1

WY­PA­DEK

Si­vert i Vanja idą wła­śnie na plażę. Na­uczy­ciele przy­go­to­wują dziś plan pracy na cały se­mestr, więc lek­cje są od­wo­łane.

- Oby tylko woda nie była za zimna. - Si­vert aż się wzdryga.

Vanja wy­bu­cha śmie­chem.

- Nie bądź mię­cza­kiem - dro­czy się z nim.

Naj­lep­sza plaża jest po­ło­żona w głębi fiordu, nie­da­leko wiel­kiej fa­bryki. Si­vert i Vanja kładą ręcz­niki na ziemi i pod­cho­dzą do brzegu, by spraw­dzić tem­pe­ra­turę wody. W tej sa­mej chwili roz­lega się straszny huk.

- O rany... Co to było?

Si­vert roz­gląda się do­okoła. Do­strzega prze­chy­loną łódź przy fa­brycz­nym na­brzeżu. Bu­cha z niej dym!

- Co się stało? - krzy­czy Vanja. - Ta łódź się roz­biła?

Do Vanji i Si­verta pod­biega ja­kiś chło­piec.

- Sły­sze­li­ście huk?

Si­vert ni­gdy wcze­śniej go nie wi­dział. Co to za je­den? Wcza­so­wi­cze już prze­cież wy­je­chali.

- Wła­śnie sia­da­li­śmy z mamą do obiadu - cią­gnie nie­zna­jomy. - Ta­le­rze i szklanki aż nam za­częły pod­ska­ki­wać! To było nie­sa­mo­wite, jak przy trzę­sie­niu ziemi.

Aż tak źle to chyba nie było, my­śli Si­vert. Ale nic nie mówi. Bo w końcu coś się za­częło dziać, naj­wyż­sza już pora.

- Pój­dziesz z nami na przy­stań zo­ba­czyć, co się stało? - pyta Vanja.

- Tak, chęt­nie - od­po­wiada chło­piec.

- A jak ty masz wła­ści­wie na imię? - pyta Vanja.

- Mo - od­po­wiada nowy chło­piec. - Do­piero co się tu prze­pro­wa­dzi­łem. Mam za­cząć piątą klasę.

- Ej! Ale faj­nie! - Vanja aż pod­ska­kuje z ra­do­ści. - My też cho­dzimy do pią­tej!

Na przy­stani ze­brało się już cał­kiem sporo lu­dzi. Si­ver­towi udaje się do­strzec tylko ka­wa­łek dziobu ło­dzi. Jest so­lid­nie wgnie­ciony.

- Skąd się wzięli ci wszy­scy lu­dzie? - pyta Mo.

- Z fa­bryki - od­po­wiada Vanja. - Wcze­śniej więk­szość na­szych są­sia­dów pro­wa­dziła go­spo­dar­stwa. Te­raz pra­wie wszy­scy pra­cują w fa­bryce.

- I co tam pro­du­kują?

- Opony - od­po­wiada Si­vert.

- Nie, felgi - po­pra­wia go Vanja. - Czyli to, co jest tak jakby w środku, to zna­czy we­wnątrz opony.

Si­vert czuje, że wzbiera w nim iry­ta­cja. Czemu Vanja musi za­wsze go po­pra­wiać?

- Halo, prze­pra­szam! - roz­lega się do­no­śny głos. Z ło­dzi gra­moli się ja­kiś męż­czy­zna i staje na na­brzeżu. Za­trzy­muje się tuż przed Vanją, Si­ver­tem i Mo. - Dzie­ciom wstęp wzbro­niony!

Męż­czy­zna ma­cha rę­koma. Do­okoła jest pełno lu­dzi. Si­vert pró­buje wy­cią­gnąć szyję i zo­ba­czyć, co dzieje się za ple­cami krzy­czą­cego fa­ceta. Wy­gląda na to, że uszko­dzone jest rów­nież na­brzeże, a nie tylko sama łódź. Wy­sia­dają z niej jesz­cze dwie osoby. Dy­rek­tor fa­bryki i ja­kaś pani.

- Dzie­ciaki, sły­sza­ły­ście mnie. Do domu, ale już!

- Do­brze, już do­brze - mam­ro­cze ze zło­ścią Vanja, ale mimo to za­czyna się wy­co­fy­wać.

- Kto to był ten krzy­kacz? - pyta Mo, gdy scho­dzą z na­brzeża.

- To Luke - wy­ja­śnia Vanja. - Chyba jest wi­ce­dy­rek­to­rem fa­bryki.

Mo kręci głową.

- Co za bez­na­dziejny fa­cet!