Klątwa życia i śmierci - Ewa Sky

Pro­log

Nie jest ła­two wy­pro­wa­dzić mnie z rów­no­wa­gi, a jesz­cze trud­niej oszu­kać. Jak więc do­szło do te­go, że by­łam wku­rzo­na? Pierw­szy raz ktoś pró­bo­wał użyć mo­jej ma­gii. Co praw­da, w prze­szło­ści od­waż­niej­si już sta­ra­li się mnie zwo­dzić, ale obec­na sy­tu­acja prze­ra­sta­ła wszyst­ko. Za ta­ki akt chci­wo­ści ktoś po­wi­nien zo­stać uka­ra­ny.

Spa­ce­ro­wa­łam la­sem pod­czas cie­płej, let­niej no­cy. Li­ście sze­le­ści­ły na wie­trze, a ga­łę­zie krze­wów ugi­na­ły się pod cię­ża­rem doj­rza­łych owo­ców, któ­rych słod­ki za­pach wy­peł­niał noz­drza. Za spra­wą jed­ne­go mo­je­go do­tknię­cia plo­ny gni­ły i spa­da­ły na zie­mię. To sa­mo dzia­ło się z każ­dym li­ściem ocie­ra­ją­cym się o mo­je ubra­nie. Na­wet sta­do je­le­ni ucie­kło w po­pło­chu. Czu­ły strach. I tak po­win­no być. Tyl­ko jed­na oso­ba oka­za­ła się na ty­le głu­pia, by po­stą­pić ina­czej. Pew­na dziew­czy­na znie­wa­ży­ła mnie, za co sło­no za­pła­ci.

Do­tar­łam do ma­łej chat­ki, scho­wa­nej w głę­bi la­su. Ina­czej ją so­bie wy­obra­ża­łam. Wy­glą­da­ła, jak­by mia­ła się za chwi­lę roz­paść. Jej dach po­kry­wał mech, a ścia­ny, zro­bio­ne z bez­kształt­nych ka­mie­ni, na pew­no nie prze­trwa­ły­by moc­niej­szej wi­chu­ry. Ota­cza­ją­cy ją ogród, wy­peł­nio­ny róż­ny­mi od­mia­na­mi ziół i kwia­tów, sta­no­wił je­dy­ny ślad ludz­kiej rę­ki, a tak­że nada­wał miej­scu po­czu­cie przy­tul­no­ści. Trwa­ło la­to, więc wszyst­kie ro­śli­ny kwi­tły, po­ły­sku­jąc ko­lo­ro­wo w przy­ciem­nio­nym świe­tle księ­ży­ca.

Po­de­szłam do drzwi i za­pu­ka­łam. Je­den raz, dru­gi... Sły­sza­łam dźwięk krzą­ta­nia się po dru­giej stro­nie. Po chwi­li sta­nę­ła przede mną mło­da ko­bie­ta o bia­łych jak śnieg wło­sach i rów­nie ja­snej kar­na­cji. Ubra­na w pro­stą nie­bie­ską su­kien­kę prze­wią­za­ną far­tusz­kiem spoj­rza­ła na mnie fio­le­to­wy­mi ocza­mi. Ocza­mi, któ­re już kie­dyś wi­dzia­łam.

Cóż za in­te­re­su­ją­ca isto­ta - po­my­śla­łam.

- Do­bry wie­czór, jak mo­gę pa­ni po­móc? - za­py­ta­ła, cią­gle mi się przy­glą­da­jąc.

- Do­sko­na­le wiesz, dla­cze­go tu je­stem. - Uśmiech­nę­łam się i zdję­łam kap­tur czar­nej pe­le­ry­ny, któ­ry od­sło­nił ciem­ne wło­sy i tru­pio bla­dą skó­rę.

- Prze­pra­szam, ale nie mam po­ję­cia, kim pa­ni jest. Mo­że to nie mnie pa­ni szu­ka.

- Och, mo­ja dro­ga, je­steś do­kład­nie tą pa­skud­ną kre­atur­ką, któ­rej szu­kam.

Zmie­rzy­ła mnie wzro­kiem. Do­brze zna­łam ten od­cień tę­czó­wek. Nie wi­dzia­łam ich od se­tek lat. Te oczy na­le­ża­ły do pod­łe­go męż­czy­zny. Li­czy­łam na to, iż już ni­g­dy ich nie uj­rzę. Och, jak bar­dzo się my­li­łam.

- Ob­ra­zi­łaś mnie swo­im czy­nem. Po­win­naś wie­dzieć, że każ­dy, kto pró­bu­je prze­chy­trzyć Śmierć, po­nie­sie te­go kon­se­kwen­cje.

Dziew­czy­na za­mar­ła i bez sło­wa zro­bi­ła krok w tył.

- Za swój ego­izm zo­sta­niesz uka­ra­na - po­wie­dzia­łam. - Ni­g­dy po cie­bie nie przyj­dę. Ni­g­dy mnie nie zo­ba­czysz. Bę­dziesz żyć wiecz­nie.

Zdję­łam z dło­ni dłu­gą, czar­ną rę­ka­wi­cę, nie prze­ry­wa­jąc kon­tak­tu wzro­ko­we­go. Od­sło­ni­łam ko­ści­stą rę­kę i po­ło­ży­łam na jej gło­wie. Nić ma­gii wnik­nę­ła w jej cia­ło i po­mknę­ła wprost ku ser­cu. Dziew­czy­na zgię­ła się pod wpły­wem mo­jej mo­cy. Przy­ci­snę­ła pięść do klat­ki pier­sio­wej, wy­dy­cha­jąc gło­śno po­wie­trze. Uśmiech­nę­łam się za­do­wo­lo­na i za­bra­łam dłoń.

- Mo­żesz my­śleć, że to bło­go­sła­wień­stwo, ale szyb­ko prze­ko­nasz się, że nie­śmier­tel­ność to naj­gor­sza klą­twa na świe­cie. - Za­czę­łam się wy­co­fy­wać.

Nic nie od­po­wie­dzia­ła. Na­wet nie pró­bo­wa­ła mnie za­trzy­mać. Po pro­stu sta­ła tam, ści­ska­jąc ma­te­riał far­tu­cha na pier­si, jak­by to mia­ło po­móc w wy­rwa­niu za­klę­cia. Nie ru­szy­ła się na­wet o cen­ty­metr, ob­ser­wo­wa­ła tyl­ko, jak zni­kam w ciem­no­ściach.

Roz­dział 1

200 lat póź­niej

Nie­na­wi­dzi­łam te­go za­pa­chu. Odo­ru bru­du, wil­go­ci i trut­ki na szczu­ry. Od­głos stą­pa­ją­cych po ka­mien­nej pod­ło­dze gry­zo­ni wy­wo­ły­wał u mnie ciar­ki. Nie zno­si­łam ich, zwłasz­cza że za­wsze pró­bo­wa­ły wy­kra­dać mo­je za­pa­sy.

Ma­lut­kie okno na koń­cu ko­ry­ta­rza nie da­wa­ło ra­dy roz­świe­tlić pa­nu­ją­cej w po­miesz­cze­niu ciem­no­ści. Na ścia­nach wi­sia­ły po­chod­nie, ale na szczę­ście nikt ich ni­g­dy nie za­pa­lał.

Sie­dzia­łam na zim­nej po­sadz­ce, pró­bu­jąc zwal­czyć nu­dę, czy­li naj­gor­szy stan tu­taj. Ci­sza, ciem­ność i pust­ka pa­no­wa­ły wo­kół. Mój żo­łą­dek do­ma­gał się je­dze­nia, nie pa­mię­tam, kie­dy ostat­ni raz ja­dłam. Ob­ję­łam się ra­mio­na­mi i na­tych­miast pod rę­ko­ma czu­łam od­sta­ją­ce że­bra. Pal­ce mia­łam bia­łe i skost­nia­łe od zim­na. Cien­ki ma­te­riał mo­jej su­kien­ki nie ogrze­wał wy­star­cza­ją­co. Że­la­zne ob­rę­cze opla­ta­ją­ce nad­garst­ki za­bie­ra­ły mi cząst­kę mo­jej toż­sa­mo­ści. By­łam tu­taj bez­bron­na, bez­sil­na. Nie­za­leż­nie od te­go, jak bar­dzo sta­ra­łam się po­zbyć tych bran­so­let, one na­dal tkwi­ły w tym sa­mym miej­scu i wy­sy­sa­ły reszt­kę mo­ich mo­cy i na­dziei.

Opar­łam się o zim­ną ścia­nę, cze­ka­jąc na ja­kiś cud, co­kol­wiek. Na­gle usły­sza­łam cięż­kie kro­ki, zbli­ża­ją­ce się w mo­im kie­run­ku. Dźwięk wska­zy­wał na dwie oso­by. Praw­do­po­dob­nie szli tu­taj, że­by za­brać mnie na co­mie­sięcz­ną - jak to na­zy­wa­li, choć wca­le te­go nie przy­po­mi­na­ło - za­ba­wę.

Wsta­łam i spoj­rza­łam na scho­dy. Za­uwa­ży­łam dwóch męż­czyzn. W świe­tle księ­ży­ca roz­po­zna­łam straż­ni­ka, któ­ry za­wsze do mnie przy­cho­dził. Ma­te­riał ko­szu­li nie­bez­piecz­nie opi­nał mu brzuch, wo­ła­jąc o po­moc, za­nim się do­szczęt­nie ro­ze­rwie. Dru­gie­go męż­czy­zny nie zna­łam. W ota­cza­ją­cym nas pół­mro­ku wy­glą­dał na wy­so­kie­go i do­brze zbu­do­wa­ne­go. Kie­dy pod­szedł bli­żej, za­uwa­ży­łam kaj­da­ny na je­go rę­kach.

Straż­nik otwo­rzył drzwi do ce­li obok i we­pchnął nie­zna­jo­me­go do środ­ka, a ten upadł na twar­dą po­sadz­kę.

- Hej, ostroż­niej tro­chę - za­wo­łał. - Nie chce­my za­ry­so­wać tej pięk­nej bu­zi.

Ni­ski, cie­pły głos mnie otu­lił. Spra­wił, że za­ma­rzy­łam, by zna­leźć się w mo­jej chat­ce, owi­nię­ta ko­cem, z her­ba­tą i mru­czą­cym Bil­ber­rym na ko­la­nach.

- Mo­żesz cho­ciaż dać mi coś do przy­kry­cia? - za­py­tał przy­bysz. - Źle zno­szę zim­no.

Straż­nik nie od­po­wie­dział, tyl­ko zwró­cił się w mo­ją stro­nę.

- Bę­dziesz mia­ła to­wa­rzy­stwo - rzu­cił i od­szedł, zo­sta­wia­jąc nas w ciem­no­ści.

Spoj­rza­łam do ce­li obok i za­uwa­ży­łam, że no­wy wię­zień mi się przy­glą­da. Miał sze­ro­kie bar­ki, a je­go skó­ra wy­glą­da­ła na opa­lo­ną, zdro­wą. Do­strze­głam też ta­tu­aże zdo­bią­ce je­go szy­ję, jed­nak nie mo­głam zo­ba­czyć, co kon­kret­nie przed­sta­wia­ły. Po­dob­nie by­ło z je­go mi­ną. Sta­no­wi­ła za­gad­kę ze wzglę­du na kru­czo­czar­ne wło­sy, za­kry­wa­ją­ce mu więk­szą część twa­rzy. Do­pie­ro gdy męż­czy­zna za­cze­sał je do ty­łu, mo­głam mu się do­kład­niej przyj­rzeć. Je­go oczy od ra­zu przy­ku­ły mo­ją uwa­gę. Tę­czów­ki w ko­lo­rze sre­bra świe­ci­ły jak gwiaz­dy no­cą, jak­by mo­gły wy­pro­wa­dzić mnie z naj­ciem­niej­szych za­ka­mar­ków. By­ło w nich coś hip­no­ty­zu­ją­ce­go, uj­mu­ją­ce­go, przy­wo­dzą­ce­go na myśl cie­pło ro­dzin­ne­go do­mu, któ­ry mi­mo upły­wu cza­su na­dal skry­wał nie­skoń­czo­ne ta­jem­ni­ce.

- Więc mam to­wa­rzysz­kę. Czy za­wsze są ta­cy cza­ru­ją­cy? - za­py­tał. - Mam na my­śli straż­ni­ków.

- Nie­ste­ty tak - wes­tchnę­łam.

- Za co sie­dzisz? - Czu­łam na so­bie je­go wzrok.

Prze­łknę­łam ner­wo­wo śli­nę. Nie mo­głam wy­znać praw­dy. Praw­do­po­dob­nie bym go tyl­ko wy­stra­szy­ła lub obrzy­dzi­ła. Mo­że na­wet bła­gał­by straż­ni­ków, że­by go za­bi­li, by­le­by nie mu­siał dzie­lić ze mną prze­strze­ni. Pod­czas mo­je­go dłu­gie­go ży­cia na­uczy­łam się, że lu­dzie re­agu­ją na mnie w róż­ny spo­sób, naj­czę­ściej ma­ło przy­jem­ny.

- Zna­la­złam się w złym miej­scu o nie­wła­ści­wym cza­sie. - Wzru­szy­łam ra­mio­na­mi, sta­ra­jąc się brzmieć non­sza­lanc­ko.

- Se­rio? Ni­g­dy bym nie zgadł. - Uśmiech­nął się, więc do­my­ślił się, że go okła­ma­łam. - Za­zwy­czaj to się mó­wi, praw­da?

Oparł się o ścia­nę, krzy­żu­jąc rę­ce. Pa­trzył z nut­ką roz­ba­wie­nia i za­cie­ka­wie­nia.

- Ale to jest za­wsze naj­lep­sza od­po­wiedź - do­dał. - Ja okra­dłem ja­kie­goś lor­da. Jak się on na­zy­wał... - Zmarsz­czył brwi, pró­bu­jąc so­bie przy­po­mnieć. - Pen­dle­ton chy­ba. De­ner­wu­ją­cy gość.

Za­in­try­go­wa­ło mnie to, ja­kim cu­dem tra­fił do ce­li śmier­ci je­dy­nie za ob­ra­bo­wa­nie py­szał­ka o wy­so­kim sta­tu­sie spo­łecz­nym.

- Czy ktoś ci kie­dyś po­wie­dział, że je­steś nie­zmier­nie cza­ru­ją­ca? - zmie­nił te­mat, a je­go oczy sku­pi­ły się na mnie, jak­by mógł do­strzec mo­ją du­szę. - Mo­żesz po­dejść bli­żej?

Za­wa­ha­łam się. Co, je­śli zo­ba­czy mo­je bli­zny al­bo obrzy­dzi go mój za­pach? Nie by­łam w naj­lep­szym sta­nie. Nie mia­łam wie­lu oka­zji, że­by się umyć pod­czas po­by­tu tu­taj. Jed­nak wbrew oba­wom, zro­bi­łam kil­ka kro­ków w stro­nę krat. Z tej od­le­gło­ści wy­ła­pa­łam za­rys je­go twa­rzy, zwłasz­cza ostrą, moc­ną szczę­kę. Kie­dy je­go usta wy­gię­ły się już w uwo­dzi­ciel­skim uśmie­chu, mój wzrok przy­cią­gnę­ły ta­tu­aże na szyi, któ­re scho­dzi­ły ni­żej, kry­jąc się pod ko­szu­lą.

- To nic spe­cjal­ne­go - sko­men­to­wał, gdy przy­ła­pał mnie na ich stu­dio­wa­niu. - Je­steś in­na, niż się spo­dzie­wa­łem.

- Co masz na my­śli? - Prze­chy­li­łam lek­ko gło­wę.

- Po pro­stu wy­da­wa­ło mi się, że mor­der­cy są bar­dziej prze­ra­ża­ją­cy.

- W ta­kim ra­zie to kom­ple­ment. - Uśmiech­nę­łam się, a mo­ja od­po­wiedź zda­wa­ła się go za­do­wo­lić.

- W rze­czy sa­mej, ko­cha­na. - Mru­gnął do mnie. - Je­stem Nex. Nex Can­mo­re.

- Enya - od­po­wie­dzia­łam.

- Mi­ło cię po­znać, Enyo. Bę­dzie­my mieć ubaw ra­zem.

Tak daw­no nie sły­sza­łam ko­goś wy­po­wia­da­ją­ce­go mo­je imię. Nie zda­wa­łam so­bie spra­wy z te­go, jak za tym tę­sk­ni­łam. W je­go ustach "Enya" brzmia­ło słod­ko i de­li­kat­nie. Nie mo­głam za­prze­czyć, że Nex był in­try­gu­ją­cy. Mo­że bo­go­wie spe­cjal­nie mi go ze­sła­li? Lecz dla­cze­go mie­li­by to ro­bić? Ża­den ni­g­dy nie od­po­wia­dał na mo­je mo­dli­twy. My­śla­łam, że o mnie za­po­mnie­li. Mo­że się my­li­łam...

Roz­dział 2

- Ce­bu­la! - wy­krzyk­nął Nex.

Męż­czy­zna sie­dział przy kra­tach dzie­lą­cych na­sze ce­le. Skrzy­wi­łam się na je­go od­po­wiedź. Za to on się ro­ze­śmiał.

- Dla­cze­go ma­rze­nie ko­ja­rzy ci się z ce­bu­lą? - Zmarsz­czy­łam brwi.

- No prze­cież to oczy­wi­ste. - Nie do­wie­rzał, że nie zro­zu­mia­łam je­go punk­tu wi­dze­nia. - Uwiel­biam ce­bu­lę. A te­raz ma­rzę tyl­ko o zje­dze­niu sma­żo­nej ce­bul­ki ze ste­kiem. - Ob­li­zał się na sa­mą myśl o po­sił­ku, a ja za­śmia­łam się z przy­ziem­no­ści je­go pra­gnień.

- Ty tak na po­waż­nie? - za­py­ta­łam.

- W stu pro­cen­tach po­waż­nie - od­po­wie­dział, pró­bu­jąc nadać swo­je­mu gło­so­wi pod­nio­sły ton.

Par­sk­nę­łam śmie­chem, od­rzu­ca­jąc gło­wę do ty­łu. Za­raz jed­nak zgię­łam się wpół - nie mo­głam po­wstrzy­mać wy­bu­chu. Tro­chę za­ję­ło mi uspo­ko­je­nie się, a gdy już skoń­czy­łam, bo­la­ły mnie mię­śnie brzu­cha. Otar­łam łzy, któ­re spły­nę­ły mi po po­licz­kach.

- Sko­ro je­steś ta­ka mą­dra, to ja­kie jest two­je sko­ja­rze­nie z ma­rze­niem? - Wy­czu­łam u nie­go zde­ner­wo­wa­nie.

- Wol­ność. To chy­ba oczy­wi­ste.

Tak, ma­rzy­łam o tym, by zo­ba­czyć coś in­ne­go niż kra­ty, ale to ży­cze­nie mia­ło tak­że dru­gie dno. Chcia­łam po­zbyć się cię­ża­ru klą­twy ze swych ra­mion. Roz­ma­rzy­łam się tro­chę o tym. Przy­po­mnia­łam so­bie las w środ­ku la­ta, zie­mie peł­ne ma­gii, z któ­rej mo­głam ko­rzy­stać bez ogra­ni­czeń. So­czy­ście zie­lo­ne li­ście i doj­rza­łe, słod­kie owo­ce, go­to­we do ze­rwa­nia. Roz­pły­wa­łam się na myśl o świe­żo upie­czo­nej tar­cie ma­li­no­wej. Wzię­łam głę­bo­ki od­dech, ma­rząc, że­by po­czuć ku­szą­cy za­pach wy­pie­ków, jed­nak za­miast te­go do mo­ich noz­drzy do­tarł odór wil­go­ci i zgni­li­zny.

Otwo­rzy­łam oczy i rze­czy­wi­stość ude­rzy­ła mnie z wiel­kim im­pe­tem. Na­dal znaj­do­wa­łam się w wię­zie­niu, sie­dzia­łam na zim­nej pod­ło­dze oto­czo­na przez ciem­ność i pust­kę.

- Za­sta­na­wiam się, o czym my­śla­łaś - ode­zwał się Nex.

Stał przy kra­tach dzie­lą­cych na­sze ce­le, pa­trząc na mnie ła­god­nie.

- Mo­gła­byś mi o tym opo­wie­dzieć? - za­py­tał i to wła­śnie zro­bi­łam.

Sie­dzie­li­śmy z za­mknię­ty­mi ocza­mi, gdy wra­ca­li­śmy do mo­ich wy­obra­żeń.

- Opo­wiesz mi o swo­im ulu­bio­nym uczu­ciu? - Py­ta­nie to nur­to­wa­ło mnie już od dłuż­szej chwi­li.

Chcia­łam wie­dzieć, co spra­wia­ło, że czuł się wol­ny, szczę­śli­wy. Prze­krzy­wił gło­wę w le­wo i zmru­żył oczy, pró­bu­jąc przy­wo­łać ja­kieś wspo­mnie­nie. Kie­dy so­bie przy­po­mniał, po­in­stru­ował mnie, bym za­mknę­ła oczy.

- Jest śro­dek no­cy - za­czął. - Nie­bo jest bez­chmur­ne, moż­na zo­ba­czyć kon­ste­la­cje gwiazd. Czu­jesz lek­ki wiatr, roz­wie­wa­ją­cy two­je wło­sy. Sie­dzisz na da­chu jed­nej z ka­mie­nic, roz­glą­da­jąc się do­oko­ła. - Sam, roz­ma­rzo­ny, za­darł gło­wę do gó­ry. - Je­steś tak wy­so­ko, że wi­dzisz wszyst­ko, co dzie­je się w do­le. Uli­ce są wy­peł­nio­ne gło­śno roz­ma­wia­ją­cy­mi, śmie­ją­cy­mi się ludź­mi. Ota­cza cię za­pach ulicz­ne­go je­dze­nia, sma­żo­ne mię­so, wa­rzy­wa oraz al­ko­hol - wes­tchnął. - Kła­dziesz się, by ob­ser­wo­wać gwiaz­dy i nie mar­twisz tym, co bę­dzie ju­tro, czy swo­imi kło­po­ta­mi. Po pro­stu je­steś. Sa­ma ze so­bą.

Wy­obra­zi­łam so­bie opi­sy­wa­ną przez nie­go sce­nę. Chciał zna­leźć się na szczy­cie świa­ta, od­ciąć się od in­nych oraz ich przy­ziem­nych zmar­twień. To by­ła je­go wol­ność, mo­ment bez­tro­ski, cie­sze­nie się chwi­lą.

Z na­szych ma­rzeń wy­rwał nas gło­śny trzask. Cięż­kie kro­ki straż­ni­ka zbli­ża­ły się do cel. Przy­niósł dwie por­cje czer­stwe­go chle­ba i dzba­nek wo­dy. Zo­sta­wił je­dze­nie, po czym od­szedł, nie zwra­ca­jąc na nas uwa­gi. Nex po­śpiesz­nie ru­szył w stro­nę zo­sta­wio­nych na­czyń. Po­chło­nął swo­ją por­cję w ułam­ku se­kun­dy. Ja na­to­miast sie­dzia­łam w miej­scu. Nie chcia­łam dać straż­ni­ko­wi sa­tys­fak­cji z te­go, że mnie zła­ma­li. Nie za­mie­rza­łam po­ka­zać, że mi za­le­ży. Jed­nak męż­czy­zna nie dbał o to, co ro­bi­li­śmy i zo­sta­wił nas w ciem­no­ści.

Na czwo­ra­kach zbli­ży­łam się do po­zo­sta­wio­nych pro­duk­tów i zja­dłam ma­ły ka­wa­łek mo­jej por­cji. Resz­tę za­wi­nę­łam we frag­ment ma­te­ria­łu, a na­stęp­nie uło­ży­łam w otwo­rze ukry­tym w ścia­nie, któ­ry sa­ma wy­drą­ży­łam, kie­dy jesz­cze mia­łam na­dzie­ję, że uda mi się uciec. Z cza­sem przy­zwy­cza­iłam się do tej ce­li. Nie zna­łam już świa­ta po­za mu­ra­mi, praw­do­po­dob­nie zmie­nił się na ty­le, że już tam nie pa­so­wa­łam. By­łam ska­za­na na zo­sta­nie tu na za­wsze.

Opar­łam się o zim­ną ścia­nę i zwró­ci­łam wzrok przed sie­bie. W mo­im spoj­rze­niu cza­iła się pust­ka, a my­śli od­bie­ga­ły do świa­ta wy­obraź­ni. Za­czę­łam ci­cho śpie­wać:

Przy­pró­szył mnie śnieg

i te­raz na­le­żę

do ziem peł­nych wia­ry

i peł­nych po­ko­ju,

miej­sca, gdzie na­resz­cie

wol­na mo­gę być.

Lu­dzi, co ko­cha­ją,

lu­dzi, co wi­dzą

prze­strze­nie pod nie­bem

i głę­bi­ny mo­rza,

i nie­bo z gwiaz­da­mi,

i prze­strzeń nad sna­mi.

Utwór ten za­wsze mnie uspo­ka­jał. Spra­wiał, że wie­rzy­łam wciąż w ist­nie­nie świa­ta po­za mu­ra­mi. Za­mknę­łam oczy, nu­cąc na po­wrót me­lo­dię, a sło­wa sa­me za­czę­ły pły­nąć:

I lu­dzi, co ma­rzą

o har­mo­nii.

Lu­dzi, co ma­rzą

o wie­trze

mierz­wią­cym ich skrzy­dła,

gdy le­cą,

Le­cą wprost do mnie.

- Ktoś ci kie­dyś mó­wił, że masz pięk­ny głos? - za­py­tał Nex, czym wy­rwał mnie z roz­my­ślań.

Spoj­rza­łam na nie­go, otwie­ra­jąc sze­rzej oczy, gdy zro­zu­mia­łam, że usły­szał każ­de śpie­wa­ne sło­wo. Mo­je po­licz­ki po­kry­ły się pie­ką­cym ru­mień­cem.

- Co to za pio­sen­ka? - Przy­glą­dał mi się za­cie­ka­wio­ny.

Sre­bro je­go oczu hip­no­ty­zo­wa­ło i nie mo­głam od­wró­cić wzro­ku. Spoj­rze­nie Ne­xa zła­god­nia­ło, a ką­ci­ki ust pod­nio­sły się de­li­kat­nie w le­d­wo wi­docz­nym uśmie­chu. Je­go skó­ra stra­ci­ła zdro­wy blask przez ty­go­dnie spę­dzo­ne z da­la od słoń­ca, a pod­bró­dek po­krył się cien­ki­mi wło­ska­mi, spra­wia­jąc, że wy­glą­dał na star­sze­go, niż w rze­czy­wi­sto­ści był.

- Mo­ja mat­ka ją śpie­wa­ła - wy­ja­śni­łam.

Przy­po­mnia­ły mi się cza­sy dzie­ciń­stwa, bu­dzi­łam się czę­sto przez kosz­ma­ry, a Syl­phie uspo­ka­ja­ła mnie swo­im gło­sem. Za­wsze mó­wi­ła, że to mo­ja pio­sen­ka, że gdzie­kol­wiek bym się nie zna­la­zła, bę­dzie mi ona przy­po­mi­nać o tym, kim je­stem.

- W su­mie to nie mo­ja bio­lo­gicz­na mat­ka. Zna­la­zła mnie w le­sie i ob­ję­ła opie­ką - wy­szep­ta­łam. - Moi praw­dzi­wi ro­dzi­ce po­rzu­ci­li mnie jesz­cze ja­ko nie­mow­lę. To ona da­ła mi dom, któ­re­go mia­łam ni­g­dy nie za­znać. - Za­mru­ga­łam, że­by po­wstrzy­mać łzy. - Ta pio­sen­ka przy­po­mi­na mi, że je­stem sil­na i wol­na, a świat na­le­ży do mnie - po­wie­dzia­łam i sło­ne kro­ple spły­nę­ły po mo­ich po­licz­kach.

Roz­dział 3

Od­kąd po­ja­wił się Nex, dni z wol­na mi­ja­ły głów­nie na je­go opo­wie­ściach. Cza­sa­mi ma­rzy­łam o tym, że­by za­milk­nął i nie­usta­ją­ca ci­sza po­wró­ci­ła, lecz mo­je my­śli szyb­ko roz­wie­wał je­go głos. Mo­men­ta­mi iry­to­wał, ale i tak cie­szy­łam się z te­go to­wa­rzy­stwa.

Dzie­lił się wie­lo­ma hi­sto­ria­mi. Więk­szość z nich po­cho­dzi­ła z cza­sów, gdy pra­co­wał ja­ko zło­dziej na zle­ce­nie. Ni­g­dy nie wspo­mi­nał o swo­jej ro­dzi­nie lub o tym, jak do­kład­nie zna­lazł się w tej ce­li. Sa­ma nie do­py­ty­wa­łam, bo prze­cież rów­nież ukry­wa­łam praw­dę o so­bie.

- Te psy go­ni­ły za mną przez ca­łą po­sia­dłość tam­te­go go­ścia - mó­wił. - Je­den na­wet mnie ugryzł! - Pod­cią­gnął no­gaw­kę spodni, że­by po­ka­zać mi bli­znę po zę­bach zwie­rzę­cia.

Ne­xa prze­peł­nia­ła du­ma ze swo­ich śla­dów. Uwa­żał, że każ­dy z nich skry­wa ja­kąś przy­go­dę, któ­rą chce po­dzie­lić się ze świa­tem. Ja swo­ich blizn się wsty­dzi­łam. Sta­no­wi­ły sym­bol sła­bo­ści.

- A tak po­za tym, czy za­po­mnie­li o nas dzi­siaj? - za­py­tał, roz­glą­da­jąc się do­oko­ła, jak­by cze­goś szu­kał. - Czy to aby nie czas na śnia­da­nie lub ja­kiś in­ny po­si­łek? Umie­ram z gło­du. - Oplótł swój brzuch ra­mio­na­mi.

Straż­ni­cy mu­sie­li zmie­nić ru­ty­nę kar­mie­nia więź­niów, bo nie mie­li już tu tyl­ko nie­śmier­tel­nej oso­by. Nex, ja­ko czło­wiek z krwi i ko­ści, mu­siał za­spo­ka­jać swo­je po­trze­by, że­by nie umrzeć.

- Za­osz­czę­dzi­łam tro­chę z po­przed­nie­go po­sił­ku - po­wie­dzia­łam, po czym po­da­łam mu ka­wa­łek chle­ba.

Męż­czy­zna pod­szedł bli­żej krat i, przy­jąw­szy po­da­ru­nek, na­tych­miast go po­chło­nął.

- Ro­bi­li już tak kie­dyś? - za­py­tał z peł­ny­mi usta­mi. - Mam na my­śli, czy już kie­dyś za­po­mi­na­li przy­nieść ci je­dze­nie?

- Cał­kiem czę­sto się to zda­rza - od­po­wie­dzia­łam, co spra­wi­ło, że Nex się za­krztu­sił. - Ale nie martw się, te­raz po­win­ni pa­mię­tać, sko­ro tu je­steś. A przy­naj­mniej mam ta­ką na­dzie­ję. - Uśmiech­nę­łam się, jed­nak wi­dzia­łam, że ani tro­chę go nie po­cie­szy­łam.

Na­szą roz­mo­wę uciął na­gły dźwięk zbli­ża­ją­cych się lu­dzi. Dwaj wiel­cy męż­czyź­ni za­trzy­ma­li się przed na­mi. Przy nich wy­glą­da­łam jak ma­ła, prze­ra­żo­na mysz­ka.

Nie mie­li ze so­bą je­dze­nia, ale za­uwa­ży­łam że­la­zne kaj­da­ny i już wie­dzia­łam, dla­cze­go się tu po­ja­wi­li. Ol­brzy­mi otwo­rzy­li mo­ją ce­lę i je­den z nich wszedł do środ­ka.

- Chodź, ma­ła wiedź­mo. Czas się tro­chę za­ba­wić - za­żar­to­wał, po czym za­kuł mo­je nad­garst­ki.

Nie sprze­ci­wi­łam się, nie mia­ło to sen­su - i tak by mnie zła­pa­li. Zim­no me­ta­lu do­rów­ny­wa­ło tem­pe­ra­tu­rze mo­ich dło­ni, a cię­żar, już po chwi­li, stał się nie do znie­sie­nia. Stra­ci­łam na wa­dze przez wszyst­kie la­ta spę­dzo­ne tu­taj. Brak ru­chu wią­zał się z utra­tą spo­rej ilo­ści mię­śni, a wiecz­ny głód oraz sa­ma au­ra miej­sca nie sprzy­ja­ła wy­ko­ny­wa­niu ćwi­czeń. Wię­zie­nie wy­dre­no­wa­ło mnie z ca­łej si­ły.

- Gdzie ją za­bie­ra­cie? - Nex za­wo­łał za na­mi, szar­piąc z nie­cier­pli­wo­ścią kra­ty.

- Nie­dłu­go wró­cę - rzu­ci­łam i po­dą­ży­łam za straż­ni­ka­mi.

Po opusz­cze­niu ciem­nych ko­ry­ta­rzy mu­sia­łam zmru­żyć oczy, że­by słoń­ce mnie nie ośle­pi­ło. Tak wie­le cza­su spę­dzi­łam w ciem­no­ści, że za­po­mnia­łam, jak ja­sno by­wa w cią­gu dnia.

Szłam za straż­ni­ka­mi, mi­ja­jąc ce­le in­nych więź­niów. Część z nich krzy­cza­ła, gdy prze­cho­dzi­łam obok. In­ni splu­wa­li na mnie i prze­kli­na­li. Po­zo­sta­li po pro­stu mi się przy­glą­da­li. W brud­nej, po­dar­tej su­kien­ce nie pre­zen­to­wa­łam się naj­le­piej, a mo­je wło­sy - za­zwy­czaj śnież­no­bia­łe - te­raz na­bra­ły po­nu­re­go, sza­re­go od­cie­nia.

Wy­star­czy­ło, że skie­ro­wa­łam swo­je ame­ty­sto­we tę­czów­ki w ich stro­nę, a od­su­wa­li się od ra­zu od krat i co­fa­li. Wszy­scy mną gar­dzi­li, ale rów­nie moc­no się mnie ba­li, bo wie­dzie­li, co mo­głam im zro­bić. Na­wet z kaj­da­na­mi na nad­garst­kach sta­no­wi­łam za­gro­że­nie.

Mi­nę­li­śmy dzie­siąt­ki osa­dzo­nych i do­szli­śmy do bar­dzo do­brze zna­ne­go mi po­ko­ju. Pa­no­wa­ła tu ciem­ność, je­dy­nym źró­dłem świa­tła by­ły po­chod­nie na ścia­nach. Na drew­nia­nym, sto­ją­cym na środ­ku sto­le le­ża­ły dziw­ne, nie­zna­ne mi przed­mio­ty. Przy ścia­nie znaj­do­wa­ło się du­że, ka­mien­ne krze­sło z wbu­do­wa­ny­mi kaj­da­na­mi na no­gi i rę­ce. Mój tron.

Straż­ni­cy przy­ku­li mnie do me­bla. Za­uwa­ży­łam, że po dru­giej stro­nie po­miesz­cze­nia cze­ka­ła trój­ka męż­czyzn. Nie by­le kto, bo łow­cy cza­row­nic z De­sli­nem Che­ste­rem na cze­le. Uśmie­chał się zło­śli­wie, praw­do­po­dob­nie wy­obra­ża­jąc so­bie ból, ja­ki za­mie­rzał mi za­dać. Brą­zo­we wło­sy, jak za­wsze, zwią­zał w ku­cyk.

Drgnę­łam, gdy pod­szedł i na­chy­lił się na­de mną. Sku­pi­łam spoj­rze­nie na bla­dej bliź­nie na je­go twa­rzy, by nie ugiąć się pod na­po­rem je­go do­mi­nu­ją­cej au­ry.

- Enya, daw­no się nie wi­dzie­li­śmy - przy­wi­tał mnie szorst­ko, lecz z nu­tą roz­ba­wie­nia w gło­sie. - Prze­pra­szam, że tak dłu­go to trwa­ło, ale coś mi wy­pa­dło. Mu­sisz wy­ba­czyć mi mo­ją nie­obec­ność. - Uśmiech­nął się dia­bel­sko, po czym pod­szedł do ścia­ny i ścią­gnął jed­ną po­chod­nię. - Za­cznij­my więc.

Pod­cią­gnął ma­te­riał mo­jej su­kien­ki, od­sła­nia­jąc no­gi po­kry­te bli­zna­mi je­go au­tor­stwa. Nie wa­hał się na­wet se­kun­dy, gdy przy­bli­żył po­chod­nię do mo­jej skó­ry. Żar ude­rzył we mnie na­tych­miast. De­slin trzy­mał ogień, nie­wzru­szo­ny. W po­wie­trzu uniósł się swąd spa­lo­ne­go cia­ła, któ­ry był wręcz nie do znie­sie­nia.

Nie śmier­ci się ba­łam, bo nie mo­głam umrzeć.

Ba­łam się tyl­ko te­go bó­lu.

Ogień znik­nął rów­nie gwał­tow­nie, co się po­ja­wił, a uła­mek se­kun­dy póź­niej czy­jeś rę­ce wy­la­ły na mnie stru­mień lo­do­wa­tej wo­dy. Syk­nę­łam z bó­lu, gdy doj­mu­ją­ce zim­no wżar­ło się w pło­ną­cą ra­nę. Skó­ra w tym miej­scu zo­sta­ła do­szczęt­nie spa­lo­na, od­sła­nia­jąc zma­sa­kro­wa­ną tkan­kę.

De­slin przy­su­nął się do mnie, czar­ne iskier­ki tań­czy­ły w je­go brą­zo­wych oczach.

- I co, Enya, po­wiesz nam coś przy­dat­ne­go o swo­ich cza­ru­ją­cych przy­ja­cio­łach, czy na­dal bę­dziesz się opie­rać? - za­py­tał.

Splu­nę­łam mu w twarz, a on tyl­ko wy­tarł mo­ją śli­nę rę­ka­wem i zno­wu przy­bli­żył ogień do mo­jej no­gi. Pa­trzy­łam, jak mo­je cia­ło pło­nie, nie mo­gąc nic zro­bić. Roz­pła­ka­łam się. Łzy wsty­du spły­wa­ły po mo­ich po­licz­kach. De­slin miał peł­ną kon­tro­lę na­de mną, i to by­ło to, cze­go chciał.

Czu­łam się ta­ka bez­sil­na, bez­bron­na.

Czu­łam, jak­by pa­lił mo­je ko­ści, a gdy zo­ba­czy­łam mo­je no­gi, prze­łknę­łam żółć w gar­dle. Ra­na by­ła czar­no-czer­wo­na, krwa­wią­ca, z reszt­ka­mi spa­lo­nej skó­ry. Znów po­wstrzy­ma­łam się od wy­mio­to­wa­nia, ale na­gle po­czu­łam ogień przy mo­jej sto­pie. Wo­la­ła­bym być mar­twa, niż przez to prze­cho­dzić. Nie­śmier­tel­ność na­praw­dę by­ła okrut­ną klą­twą.

- Na­dal bę­dziesz zgry­wać lo­jal­ną, czy w koń­cu prze­rwiesz te tor­tu­ry? - za­py­tał De­slin, od­su­wa­jąc ogień.

Łow­ca po pra­wej znów ob­lał mo­ją skó­rę zim­ną wo­dą. Był ta­ki mło­dy. Blond wło­sy spa­da­ły na je­go chło­pię­cą twarz. Pa­trzył na mnie swo­imi błę­kit­ny­mi ocza­mi peł­ny­mi bó­lu i po­czu­cia wi­ny. Wi­dzia­łam, że chciał prze­pro­sić swo­im spoj­rze­niem.

- Ni­g­dy ci nic nie po­wiem - syk­nę­łam. - Na­wet gdy­bym wie­dzia­ła, to bym ci nie po­wie­dzia­ła.

De­slin za­ci­snął usta i po­now­nie przy­sta­wił pło­mień do mo­ich nóg. Czu­łam, jak­by mo­je mię­śnie się go­to­wa­ły. I ten smród... Nie mo­głam te­go znieść. Od­wró­ci­łam gło­wę i zwy­mio­to­wa­łam na ko­goś po pra­wej - łow­cę z bli­zną prze­ci­na­ją­cą oko. Męż­czy­zna wzdry­gnął się i ude­rzył mnie w twarz. Po­czu­łam krew wy­pły­wa­ją­cą z roz­cię­tej war­gi. Jej me­ta­licz­ny smak na ję­zy­ku wy­mie­szał się z reszt­ka­mi wy­mio­cin i kwa­sem, któ­ry pa­lił mnie w gar­dle. Zwy­mio­to­wa­ła­bym po­now­nie, ale De­slin na­gle cof­nął po­chod­nię.

- I co, pięk­na? Chcesz to za­koń­czyć? - za­py­tał De­slin.

Na­wet gdy­bym chcia­ła coś po­wie­dzieć, nie da­ła­bym ra­dy. By­łam tak zmę­czo­na i gar­dło bo­la­ło mnie od krzy­ków.

- Mu­sisz po pro­stu po­wie­dzieć, dla­cze­go nie mo­żesz umrzeć - za­żą­dał, mru­żąc oczy.

W je­go tę­czów­kach znów za­lśni­ły czar­ne iskry, gdy chwy­cił mo­je nad­garst­ki, przy­ci­ska­jąc że­la­zne bran­so­le­ty do mo­jej skó­ry. W je­go spoj­rze­niu mi­go­ta­ły mrocz­ne cie­nie, a na twa­rzy ma­lo­wa­ło się roz­cza­ro­wa­nie. Je­go wiel­kie dło­nie nie zwal­nia­ły uści­sku, a me­tal za­czy­nał bo­le­śnie wpi­jać się w mo­je cia­ło. Ob­rę­cze pa­rzy­ły, jak­by pło­nę­ły od nad­mia­ru wy­peł­nia­ją­cej je ma­gii. Ty­le że że­la­zo nie prze­wo­dzi­ło mo­cy. By­ło je­dy­nym me­ta­lem zdol­nym od­ciąć cza­row­ni­cę od jej ma­gii, czy­niąc ją cał­ko­wi­cie bez­bron­ną. Ta­ką, ja­ką by­łam w tej chwi­li.

- Mo­że to ja­kieś za­klę­cie al­bo je­steś ja­kimś dziw­nym stwo­rze­niem, któ­re­go nie moż­na za­bić? - za­głę­biał się w te­mat.

Ale ja nie mo­głam mu po­wie­dzieć o mo­jej klą­twie. Nikt o tym nie wie­dział. I po co łow­cy cza­row­nic by­ła po­trzeb­na ta wie­dza?

- Nic? Szko­da - po­wie­dział i rzu­cił mnie na zie­mię.

Od­krył mo­je łyd­ki i za­sta­na­wia­łam się, czy chciał mnie zgwał­cić. Ale szcze­rze, to mia­łam to gdzieś. By­łam tak zmę­czo­na, że nie czu­łam już bó­lu w przy­pa­lo­nych no­gach. Mia­łam gdzieś, że mo­je świe­że ra­ny do­ty­ka­ły brud­nej pod­ło­gi.

Po­czu­łam, że od­gar­nął wło­sy z mo­ich ple­ców. Po­chy­lił się na­de mną, je­go usta za­trzy­ma­ły się przy mo­im uchu.

- Nie chce­my cię spa­lić - wy­szep­tał.

Żar ob­lał mo­je łyd­ki. Śmiech męż­czy­zny wy­peł­nił po­miesz-cze­nie. A po­tem nie sły­sza­łam już nic.

Roz­dział 4

Nie mia­łam po­ję­cia, gdzie je­stem, ale gdy się ro­zej­rza­łam, roz­po­zna­łam roz­wa­la­ją­cą się chat­kę w le­sie. Mo­ja bez­piecz­na przy­stań - dom. Naj­bar­dziej w tym miej­scu ko­cha­łam ogród pe­łen prze­róż­nych ga­tun­ków kwia­tów i ziół. Za­pach ro­ślin wy­peł­niał po­wie­trze. Pod­bie­głam do drzwi i je otwo­rzy­łam. W środ­ku do­strze­głam Syl­phie, nu­cą­cą pio­sen­kę w trak­cie go­to­wa­nia ja­kie­goś elik­si­ru. Srebr­ne wło­sy luź­no opa­da­ły na jej ra­mio­na, a po­marsz­czo­ne rę­ce z wpra­wą obie­ra­ły li­ście mię­ty.

- Tę­sk­ni­łam za to­bą - wy­zna­łam od ra­zu, zbli­ża­jąc się do niej.

Chcia­łam ją przy­tu­lić, wy­cią­gnę­łam już rę­ce, ale za­miast za­wie­sić się na jej ra­mio­nach, prze­szłam przez nią i upa­dłam. Jak duch, nie po­sia­da­ła ma­te­rial­nej for­my. Za­śmia­ła się i przy­kuc­nę­ła przy mnie.

- Ty głu­pia dziew­czy­no. Nie je­stem tym, kim my­ślisz, że je­stem. - Za­drża­łam, bo tak zde­cy­do­wa­nie nie brzmia­ła Syl­phie. Ko­bie­ta za­mach­nę­ła się i ude­rzy­ła mnie w twarz. Nie zdą­ży­łam za­re­ago­wać, syk­nę­łam z bó­lu, od ra­zu chwy­ta­jąc się za po­li­czek. Agre­sja nie le­ża­ła w na­tu­rze cza­row­ni­cy, ni­g­dy nie pod­nio­sła na mnie rę­ki, więc kto to był, je­śli nie ona?

- Kim je­steś? - za­py­ta­łam, lecz od­po­wie­dzia­ła mi ci­sza.

Na­gle jej cia­ło za­czę­ły po­kry­wać łu­ski, a po chwi­li na jej miej­scu sta­nął wiel­ki, zło­to­oki smok. Cof­nę­łam się, a ona za­czę­ła się zbli­żać. Naj­pierw po­wo­li sta­wia­ła kro­ki, ale wi­dząc, że sa­ma tak­że się po­ru­szam, przy­spie­szy­ła. Ucie­ka­łam ko­ry­ta­rzem, nie oglą­da­jąc się za sie­bie, aż wpa­dłam w ciem­ną ot­chłań.

Otwo­rzy­łam oczy i za­uwa­ży­łam, że zna­la­złam się w zam­ku. Le­ża­łam w ogrom­nym łóż­ku, oto­czo­na mnó­stwem mięk­kich, je­dwab­nych po­duch. Ro­zej­rza­łam się po cu­dow­nej, za­cie­nio­nej kom­na­cie. Krę­ci­ło się tu peł­no dziw­nych słu­żą­cych. Od­zna­cza­li się zna­mio­na­mi w prze­róż­nych ko­lo­rach: nie­bie­skim, ró­żo­wym, zie­lo­nym, żół­tym. Nie ko­ja­rzy­łam ich, ale po dłuż­szym przy­glą­da­niu się, zda­łam so­bie spra­wę, że to nie są żad­ne zna­ki, a łu­ski.

Mru­gnę­łam i na­gle wszy­scy skie­ro­wa­li się w mo­ją stro­nę, za­ska­ku­jąc mnie zło­ty­mi, po­dob­ny­mi do tych u wę­ży, tę­czów­ka­mi.

Za­nim jak­kol­wiek za­re­ago­wa­łam, prze­strzeń za­czę­ła się zmniej­szać. Ścia­ny po­ko­ju nie­bez­piecz­nie prze­su­wa­ły się do środ­ka, wię­żąc mnie. Z każ­dą se­kun­dą od­dy­cha­nie sta­wa­ło się co­raz trud­niej­sze. Za­mknę­łam oczy, cze­ka­jąc na śmierć, lecz ona nie na­de­szła.

Po kil­ku se­kun­dach uchy­li­łam po­wie­ki. Nie ota­cza­ły mnie już ka­mien­ne mu­ry. Zna­la­złam się w miej­scu, któ­re­go ni­g­dy wcze­śniej nie wi­dzia­łam. Stą­pa­łam po ciem­nej, pra­wie czar­nej zie­mi, ze szcze­li­na­mi wy­peł­nio­ny­mi pły­ną­cą la­wą. Li­ście w od­cie­niu zgni­łej zie­le­ni, o dzi­wo, nie spa­la­ły się pod wpły­wem pło­mie­ni, któ­re pa­da­ły z nie­ba. Ogni­sty deszcz spły­wał po ich kra­wę­dziach, że­by znik­nąć w stru­mie­niach mag­my pod mo­imi sto­pa­mi. Ro­śli­ny wy­da­wa­ły się ognio­od­por­ne.

W od­da­li za­ma­ja­czył za­mek, któ­ry z każ­dą chwi­lą zbli­żał się co­raz bar­dziej, jak­by coś nie­ustan­nie mnie do nie­go przy­cią­ga­ło. W koń­cu wy­lą­do­wa­łam we­wnątrz bu­dyn­ku, w ciem­nym ko­ry­ta­rzu wy­peł­nio­nym por­tre­ta­mi w ra­mach. Na­ma­lo­wa­ne po­sta­cie ob­ser­wo­wa­ły mnie, oce­nia­jąc każ­dy mój ruch.

Mo­ją uwa­gę przy­cią­gnął ja­kiś dźwięk - śmiech dziec­ka. Po­dą­ży­łam w je­go kie­run­ku i do­tar­łam do ogrom­nej sa­li, pięć ra­zy więk­szej od mo­je­go do­mu. W cen­trum po­miesz­cze­nia stał mrocz­ny, ba­zal­to­wy tron ozdo­bio­ny krwi­sto­czer­wo­ny­mi ru­bi­na­mi i pła­sko­rzeź­ba­mi, przed­sta­wia­ją­cy­mi hi­sto­rycz­ne sce­ny.

Ku­szo­na cie­ka­wo­ścią sku­pi­łam się na od­czy­ta­niu prze­ka­zu, ale wte­dy rzeź­by oży­ły. Ka­mien­ni lu­dzie roz­po­czę­li wal­kę ze smo­ka­mi, któ­rych skrzy­dła by­ły mie­sza­ni­ną ko­ści i cien­kiej mem­bra­ny skó­ry. Isto­ta opu­ści­ła tron i po­dą­ża­ła w mo­ją stro­nę, jed­nak za­trzy­mał ją czło­wiek. Za­rzu­cił smo­ko­wi ogni­sty łań­cuch na szy­ję. Stwór bła­gał, że­bym mu po­mo­gła, lecz za­nim co­kol­wiek mo­głam zro­bić, oto­czy­ła mnie ścia­na pło­mie­ni. Krzyk­nę­łam, ale choć ży­wioł pa­rzył, to nie zo­sta­wiał ran na cie­le. Wy­krę­ca­łam się w spa­zmach bó­lu jak dzi­kie zwie­rzę schwy­ta­ne w si­dła i wy­ma­chi­wa­łam rę­ko­ma oto­czo­ny­mi dziw­nym, bia­łym pło­mie­niem.

Na­gle wszyst­kie świa­tła zga­sły i zno­wu po­chło­nę­ła mnie ciem­ność.

Sy­tu­acja się po­wtó­rzy­ła, oto­cze­nie się zmie­ni­ło, ale tym ra­zem obu­dzi­łam się w ja­snym, ko­lo­ro­wym ogro­dzie. Prze­by­wa­ła tu ro­dzi­na. Pa­ra z ba­wią­cym się do­ko­ła dziec­kiem. Męż­czy­zna miał od­święt­ne sza­ty, a na je­go gło­wie spo­czy­wa­ła zło­ta ko­ro­na, przy­ozdo­bio­na ru­bi­na­mi. Ko­bie­ta wy­da­wa­ła się szczu­pła i wy­so­ka, a ide­al­nie le­żą­cą na niej kar­ma­zy­no­wą suk­nię praw­do­po­dob­nie uszy­to na mia­rę. Na spię­tych, blond wło­sach umie­ści­ła zło­tą tia­rę, pa­su­ją­cą do ozdo­by jej part­ne­ra.

Nie­zna­jo­ma spoj­rza­ła na mnie, a błę­kit­ne oczy po­cząt­ko­wo roz­ja­śni­ły się na mój wi­dok, lecz w mgnie­niu oka jej mi­na dia­me­tral­nie się zmie­ni­ła. Unio­sła brwi i zmarsz­czy­ła czo­ło. Roz­po­star­ła ra­mio­na, po czym otu­li­ła ni­mi swo­ją cór­kę, wy­glą­da­ją­cą jak jej mniej­sza ko­pia. Kró­lew­na, w prze­ci­wień­stwie do swo­jej mat­ki, uśmiech­nę­ła się do mnie i po­ma­cha­ła.

- Odejdź po­two­rze! - krzyk­nę­ła kró­lo­wa. - Je­steś ta­ka sa­ma jak on!

Jak za mach­nię­ciem ma­gicz­nej różdż­ki, po­ja­wi­li się straż­ni­cy i za­ku­li mnie w pło­ną­ce kaj­da­ny. Ból oraz smród pa­lo­ne­go cia­ła po­wró­ci­ły ze zdwo­jo­ną si­łą. Pró­bo­wa­łam uciec, ale na próż­no, nie do­rów­ny­wa­łam im si­łą. Za­pro­wa­dzi­li mnie na stos, przy­ku­li do słu­pa i pod­pa­li­li. Kró­lo­wa zaś pa­trzy­ła ze smut­kiem w oczach. Po­ru­sza­ła war­ga­mi, bez­gło­śnie wy­ma­wia­jąc sło­wo: prze­pra­szam. Ca­ły świat wy­peł­nił się ogniem, ale za­miast ża­ru po­czu­łam chłód. Drża­łam z zim­na.

- Nie bę­dzie tak ła­two, Enyo. - Usły­sza­łam zna­jo­my, ko­bie­cy głos, któ­ry roz­po­zna­ła­bym wszę­dzie, po­mi­mo te­go, że sły­sza­łam go tyl­ko raz.

Pod­nio­słam gło­wę. Wy­so­ka po­stać przede mną skry­wa­ła twarz w kap­tu­rze, ale czu­łam na so­bie spoj­rze­nie jej srebr­nych oczu. Ko­ści­ste dło­nie za­kry­ła rę­ka­wi­ca­mi.

- Dla­cze­go mu­szę tak cier­pieć? - za­py­ta­łam. - Je­stem zmę­czo­na. Pro­szę, bła­gam. - Roz­pła­ka­łam się z po­czu­cia bez­sil­no­ści.

Nic nie czu­łam. Zo­sta­ła ze mnie tyl­ko sko­ru­pa, a wnę­trze zio­nę­ło pust­ką. Pra­gnę­łam osta­tecz­ne­go spo­ko­ju.

- Do­sko­na­le wiesz dla­cze­go. Gdy­by nie twój ego­izm, nie znaj­do­wa­ły­by­śmy się tu te­raz. - Wzru­szy­ła ra­mio­na­mi.

- Mu­sia­łam to zro­bić. Po­trze­bo­wa­łam praw­dy. Brak wie­dzy o sa­mej so­bie mnie przy­gnia­ta. Nie znam na­wet mo­je­go praw­dzi­we­go imie­nia. Je­stem ni­czym. Nie mam tu­taj nic - po­wie­dzia­łam, roz­pa­da­jąc się przed nią.

- Tam też nic nie masz - za­śmia­ła się. - Ale by­ła­byś za­sko­czo­na tym, ile masz tu­taj.

Z ty­mi sło­wa­mi znik­nę­ła, a ja otwo­rzy­łam oczy.

Roz­dział 5

Na­wet nie pa­mię­tam, jak wró­ci­łam do ce­li. Zmę­cze­nie szyb­ko ude­rzy­ło w mo­je obo­la­łe cia­ło. Krzy­cząc w cza­sie tor­tur, zdar­łam gar­dło i le­d­wo prze­ły­ka­łam śli­nę. Na­dal mia­łam na so­bie brud­ną su­kien­kę z dłu­gi­mi rę­ka­wa­mi. Nie­na­wi­dzi­łam te­go ubra­nia. Przy­po­mi­na­ło mi tyl­ko o tym, w jak bez­na­dziej­nej sy­tu­acji się znaj­do­wa­łam.

Po pod­nie­sie­niu wzro­ku zo­ba­czy­łam bo­chen chle­ba i dzban wo­dy. Wy­głod­nia­ła, rzu­ci­łam się na to i po­chło­nę­łam pra­wie wszyst­ko na raz. Za­po­mnia­łam, że nie by­łam sa­ma. W tej chwi­li nie po­tra­fi­łam po pro­stu ze­brać żad­nych my­śli. Ogar­nę­ło mnie swe­go ro­dza­ju otę­pie­nie.

Spoj­rza­łam na mo­je no­gi i au­to­ma­tycz­nie od­wró­ci­łam gło­wę w bok, nie chcąc dłu­go przy­glą­dać się spa­lo­ne­mu cia­łu. Po wiel­ko­ści ran spo­dzie­wa­łam się więk­sze­go bó­lu niż za­wsze, ale nic nie czu­łam. Ogień mu­siał uszko­dzić mo­je ner­wy. Po ta­kich ob­ra­że­niach na pew­no po­zo­sta­ną bli­zny.

Wes­tchnę­łam i wzię­łam się do pra­cy. Mo­je dło­nie roz­bły­sły, gdy do­tknę­łam ni­mi po­ra­nio­nych koń­czyn. To je­dy­ny ro­dzaj ma­gii, ja­kie­go mo­głam uży­wać, mi­mo że­la­znych bran­so­let na nad­garst­kach. Sta­no­wi­ła mo­je zba­wie­nie.

Układ ner­wo­wy w no­gach za­czął się od­bu­do­wy­wać i prze­szył mnie ostry ból. Bez ma­gii le­ża­ła­bym w ce­li, po­wo­li le­cząc ra­ny. To ko­lej­ny wa­ru­nek klą­twy. Mo­je cia­ło uzdra­wia­ło się sa­mo, lecz zaj­mo­wa­ło to ty­go­dnie, a na­wet mie­sią­ce. Aby przy­spie­szyć ten pro­ces, De­slin przy­szedł do mo­jej ce­li, oznaj­mia­jąc, że mo­gę uży­wać ma­gii uzdra­wia­nia. Bez żad­ne­go wy­ja­śnie­nia. Do­tknął ob­rę­czy na mo­ich nad­garst­kach i stłu­mio­na ma­gia po­wró­ci­ła. Nie mia­łam po­ję­cia, jak to zro­bi­li, ale by­łam za to wdzięcz­na.

- Nie wie­dzia­łem, że mo­żesz ro­bić ta­kie rze­czy. - Z ciem­no­ści do­biegł mę­ski głos. - Złe miej­sce o nie­wła­ści­wym cza­sie, tak?

Sze­ro­ki uśmiech po­ja­wił się na je­go przy­stoj­nej twa­rzy. Skó­ra męż­czy­zny stra­ci­ła zdro­wy blask i opa­le­ni­znę po ty­go­dniach spę­dzo­nych tu­taj, a pod­bró­dek po­krył drob­ny za­rost.

- Dla cza­row­ni­cy to za­wsze jest złe miej­sce o nie­wła­ści­wym cza­sie - pal­nę­łam, wie­dząc, że już te­go nie ukry­ję.

Czy mnie znie­na­wi­dzi?

Roz­cią­gnę­łam ma­te­riał su­kien­ki, że­by za­kryć za­bliź­nio­ne no­gi.

- Co oni ci zro­bi­li? - Wy­czu­łam zmar­twie­nie w je­go gło­sie.

Przy­glą­dał się mo­im no­gom, mi­mo że pró­bo­wa­łam je scho­wać. Zmarsz­czył brwi, gdy je za­uwa­żył, a je­go wzrok po­ciem­niał. Za­ci­snął pię­ści tak moc­no, że knyk­cie mu po­bie­la­ły. Mo­głam przy­siąc, że zro­bi­ło się tu jesz­cze ciem­niej, jak­by po­ja­wi­ło się wię­cej cie­ni.

- Wszyst­ko jest w po­rząd­ku. Ule­czę się - wy­mam­ro­ta­łam, na co on par­sk­nął.

- Nic nie jest w po­rząd­ku. Oni pra­wie spa­li­li cię żyw­cem! - pod­niósł głos.

Za­ci­snął szczę­ki, a ja wy­tę­ży­łam wzrok, pró­bu­jąc do­strzec za­rys je­go syl­wet­ki. Zer­ka­łam na po­chod­nię, spraw­dza­jąc, czy na­dal się pa­li. Nie ga­sła, a mi­mo to ciem­ność tyl­ko się po­głę­bia­ła. Moż­li­we, że to przez zmę­cze­nie i ból, ale chy­ba oczy za­czę­ły mnie za­wo­dzić.

- Masz po­ję­cie, jak cięż­ko by­ło słu­chać two­ich krzy­ków, kie­dy pod­czas snu trzę­słaś się z zim­na?! - krzyk­nął i wy­rzu­cił bez­rad­nie rę­ce w po­wie­trze. - Jak czę­sto to ro­bią? I nie pró­buj na­wet mi wmó­wić, że to pierw­szy raz.

Kur­wa. Przej­rzał mnie. Wie­dział wszyst­ko.

- To za­le­ży - za­czę­łam - cza­sem raz w mie­sią­cu, cza­sem czę­ściej.

Nex zmru­żył oczy. Ciem­ne plam­ki na ta­fli je­go srebr­nych tę­czó­wek się po­więk­szy­ły.

- Jak dłu­go tu je­steś?

Nie zna­łam od­po­wie­dzi na to py­ta­nie. Stra­ci­łam ra­chu­bę cza­su. Tak daw­no nie wi­dzia­łam świa­ta ze­wnętrz­ne­go.

- Nie wiem. Dzie­sięć lat, mo­że wię­cej - po­wie­dzia­łam szcze­rze, a on tyl­ko wes­tchnął.

- Ulecz się i prze­śpij - po­le­cił, da­jąc mi do zro­zu­mie­nia, że na­sza roz­mo­wa do­bie­gła koń­ca.

Nie za­py­tał mnie o ma­gię ani o to, dla­cze­go nie zo­sta­łam spa­lo­na na sto­sie. Usiadł w ką­cie ce­li i wle­pił wzrok w ścia­nę.

Ja z ko­lei wró­ci­łam do uzdra­wia­nia ran. Tak jak prze­wi­dy­wa­łam, zo­sta­ły bli­zny. Wy­czer­pa­na, zwi­nę­łam się w kłę­bek na pod­ło­dze i za­snę­łam.

Obu­dzi­ło mnie sa­pa­nie. Nie­chęt­nie otwo­rzy­łam oczy i ro­zej­rza­łam się, po­szu­ku­jąc źró­dła dźwię­ku. To Nex ćwi­czył w swo­jej ce­li i z każ­dym pod­nie­sie­niem wy­pusz­czał gło­śno po­wie­trze z płuc. Po­zbył się ko­szu­li, więc w koń­cu mo­głam zo­ba­czyć w peł­ni ta­tu­aże na je­go ple­cach i ra­mio­nach. Ilość ry­sun­ków prze­ra­sta­ła mo­je wy­obra­że­nia. Nie wszyst­kie wzo­ry do sie­bie pa­so­wa­ły. Przy­kła­do­wo, w jed­nym miej­scu wid­niał ta­tu­aż stat­ku, a za­raz obok nie­go po­ja­wiał się wi­ze­ru­nek je­le­nia.

Ob­ser­wo­wa­łam go i praw­do­po­dob­nie po­czuł to, bo ob­ró­cił się w mo­ją stro­nę. Na­wet ty­go­dnie spę­dzo­ne tu­taj nie po­zba­wi­ły go mię­śni. Nex wciąż wy­glą­dał jak bóg w ludz­kiej skó­rze. Głód ode­brał mu część si­ły, ale syl­wet­ka zdra­dza­ła la­ta tre­nin­gów. Ostra li­nia pod­brzu­sza przy­wo­dzi­ła mi na myśl wi­dy­wa­ne w prze­szło­ści rzeź­by. Z za­par­tym tchem śle­dzi­łam ścież­kę cien­kich wło­sów, pro­wa­dzą­cą do je­go spodni. Za­ru­mie­ni­łam się, my­śląc o tym, co kry­ło się pod ma­te­ria­łem.

Pod­nio­słam wzrok i zo­ba­czy­łam sze­ro­ki uśmiech na je­go twa­rzy. Iskier­ka roz­ba­wie­nia wid­nia­ła w srebr­nych oczach. Wcze­śniej­szy gniew cał­ko­wi­cie znik­nął.

- Jak się czu­jesz? - Brzmiał na zmar­twio­ne­go, spo­glą­da­jąc na mo­je no­gi.

- Już jest le­piej - od­po­wie­dzia­łam.

- Wi­dzisz, gdy smacz­nie spa­łaś, ja wpa­dłem na pe­wien po­mysł. - Pod­nio­słam gło­wę za­cie­ka­wio­na. - Je­steś do­brą uzdro­wi­ciel­ką?

- Nie na­zwa­ła­bym sie­bie do­brą uzdro­wi­ciel­ką, ale sta­ram się, jak mo­gę.

- Więc mo­że­my za­wrzeć układ - za­pro­po­no­wał, a je­go oczy roz­bły­sły w pod­eks­cy­to­wa­niu.

- Ja­ki układ? - za­py­ta­łam nie­śmia­ło.

Wi­dok na­gie­go tor­su wy­wo­łał ko­lej­ny ru­mie­niec na mo­ich po­licz­kach. Nex tym ra­zem też nie sko­men­to­wał mo­je­go za­wsty­dze­nia. Na szczę­ście.

- Zna­la­złem spo­sób, jak się stąd wy­do­stać - wy­tłu­ma­czył. - Po­mo­gę ci uciec, a ty uży­czysz mi swo­ich mo­cy. Uwa­żam, że to uczci­wa wy­mia­na.

Zmarsz­czy­łam brwi. Wy­glą­dał na zdro­we­go, a ja nie do koń­ca by­łam pew­na, czy uzdro­wię ko­goś in­ne­go. Pró­bo­wa­łam już po­ma­gać Syl­phie w pra­cy, ale za­wsze koń­czy­ło się to fia­skiem. Zdol­ność wpły­wa­ła tyl­ko na mnie. Pra­gnę­łam wol­no­ści, jed­nak nie chcia­łam go okła­my­wać w tej kwe­stii.

- Mo­je mo­ce nie dzia­ła­ją na in­nych tak do­brze - za­czę­łam. - Je­stem w sta­nie tyl­ko wy­le­czyć ból gło­wy. Nie wiem dla­cze­go. Mo­że po­trze­bo­wa­ła­bym wię­cej prak­ty­ki... - po­wie­dzia­łam, zmy­wa­jąc uśmiech z je­go twa­rzy. - Ale znam się na mik­stu­rach! I mam przy­ja­ciół w Wio­sce Uzdro­wi­cie­li - do­da­łam po­śpiesz­nie, nie chcąc prze­kre­ślać na­sze­go pak­tu, a tak­że nie za­bie­rać mu na­dziei.

- Więc... bę­dziesz w sta­nie mi po­móc, tak? Al­bo elik­si­rem, al­bo swo­imi zna­jo­mo­ścia­mi?

Ski­nę­łam gło­wą. De­li­kat­ny uśmiech po­wró­cił na je­go pięk­ną twarz.

- Ale jak uciek­nie­my? Pró­bo­wa­łam ty­le ra­zy i nie uda­ło mi się. - Mo­ja kon­ster­na­cja naj­wi­docz­niej ba­wi­ła go, po­nie­waż w od­po­wie­dzi usły­sza­łam śmiech.

- Za­po­mnia­łaś, kim je­stem? - Nex wy­pro­sto­wał ple­cy i wy­piął dum­nie klat­kę pier­sio­wą. - Naj­lep­szy zło­dziej w kró­le­stwie. Z gor­szych sy­tu­acji wy­cho­dzi­łem ca­ło, więc dam ra­dę nas stąd za­brać. - Pod­szedł do mo­jej ce­li i prze­ci­snął dłoń przez kra­ty. - Ma­my umo­wę?

Nie po­tra­fi­łam oprzeć się po­ku­sie wol­no­ści. Uzdro­wie­nie ko­goś nie wy­da­wa­ło się ta­kie trud­ne, zwłasz­cza że zna­łam bar­dzo do­brych uzdro­wi­cie­li. Dla­cze­go by nie spró­bo­wać? Chwy­ci­łam je­go rę­kę i ją ści­snę­łam.

- Ma­my umo­wę.