PROLOG 1

Nie był złym człowiekiem.

Był człowiekiem zmęczonym, nieobecnym, rozdartym między ambicją a samotnością, która zjadała go od środka. A teraz w dodatku mężczyzną, który nie potrafił dać swojej kobiecie szczęścia. Nie potrafił jej zrozumieć. Była ciągle smutna, zmęczona. Wkurzała go tą swoją wieczną nieporadnością, rezygnacją. A on to wszystko postrzegał jako słabość. Powinna się cieszyć – żyła przecież w luksusie, mieli dziecko. A ona ciągle popłakiwała albo milczała, albo patrzyła tępo przed siebie. Nie potrafił z nią rozmawiać. Wciąż go irytowała.

Tego wieczoru, kiedy wsiadł do samochodu w Kołobrzegu, jego dłonie nadal drżały po kłótni, po tym, jak wyrzucili z siebie wzajemne żale i oskarżenia. Dwa drinki wcale nie pomogły.

Zamiast wracać do hotelu, wybrał się na przejażdżkę wzdłuż wybrzeża.

Chciał przewietrzyć głowę.

Poczuć spokój Bałtyku.

Chciał przez chwilę być kimś innym, co wcale nie okazało się takie proste.

Niebo było ciężkie i granatowe, a droga z Kołobrzegu do Mrzeżyna znajoma – wąska, kręta, otulona lasem, jakby ktoś wyciął ją nożem przez gęstwinę.

Wiatr hulał, a on jechał zbyt szybko.

Zbyt pewny siebie.

Zbyt mało obecny.

Myśli biegły zupełnie gdzie indziej: do syna, wobec którego miał plany, do życia, które przestało być jego własnym, do małżeństwa, które dawno się wypaliło, chociaż próbował sobie wmawiać, że jest inaczej.

Zjechał lekko na drugi pas, chcąc ominąć leżącą na jezdni gałąź.

W tym samym momencie zza zakrętu wyjechał mały rodzinny samochód.

– Do diabła... – zdążył mruknąć, gdy reflektory auta z naprzeciwka oświetliły jego twarz.

Miał sekundę. Może dwie. Za mało, żeby cokolwiek zdziałać, ale na pewno wystarczająco, żeby zrozumieć, że ta historia skończy się źle.

Nerwowo szarpnął kierownicą, ale drugie auto próbowało zrobić to samo. Jednak na tej drodze nie było miejsca na dwie paniki naraz.

Metal uderzył o metal.

Szyby zamieniły się w deszcz odłamków.

Kiedy wszystko ucichło, oddychał ciężko, czując w ustach smak krwi i strachu.

Próbował wydostać się z samochodu, walczył z pasem i drzwiami, które nie chciały ustąpić. Gdy w końcu wyszedł, zatoczył się, usiłując złapać równowagę.

Drugie auto...

Zamarł, widząc je zmiażdżone przy barierce. Światła migały słabo.

Drzwi kierowcy były powyginane.

Przednie siedzenia...

Przeraził go ten widok.

Wiedział, co oznacza.

Przypomniały mu się wszystkie policyjne raporty, wszystkie rozmowy z prawnikami, którzy mówili: "Trzymaj się z daleka od problemów".

Ale teraz problem miał twarze. Twarze ludzi, którym właśnie zniszczył życie. Z tylnego siedzenia rozbitego auta dobiegł go dźwięk – cichy, urywany płacz.

Znieruchomiał.

Tam była dziewczynka, zapięta w foteliku.

Malutka. Widział to w słabym świetle zażółconej oddalonej latarni.

Podszedł.

Ciemne włoski przykleiły jej się do policzka.

W jej oczach... Z jej oczami coś było nie tak.

Całe białka wyglądały na przekrwione, a źrenice stały się dziwnie wielkie.

Reagowała jak ktoś szukający światła w miejscu, gdzie go nie ma.

– Hej... hej, maleńka... – wyszeptał, klękając przy niej, choć kolana paliły go z bólu. – Już, cichutko... Pomogę ci. Zaraz ktoś przyjedzie.

Wyciągnął rękę, ale się zawahał. Nie wiedział, czy w ogóle ma prawo dotknąć dziecka. To on sprowadził na dziewczynkę ten koszmar. A ona teraz sięgnęła drżącą dłonią w jego stronę, jakby szukała potwierdzenia, że nie jest sama.

– Mama...? Tata? – zapytała cienkim, łamiącym się głosikiem.

Zacisnął powieki. Czuł, jak coś w nim pęka. I to nieodwracalnie.

– Są tu... – skłamał, bo prawda byłaby okrucieństwem, którego nie umiałby udźwignąć ani on, ani ona. – Nie bój się.

W oddali rozległ się dźwięk syren. Czy ktoś zadzwonił po pomoc, bo słyszał huk i zgrzyt łamanych blach? A może to przypadek? Nie analizował, nie miał na to czasu.

Świat nagle przyspieszył.

Szybko wsiadł do swojego samochodu, zawrócił i odjechał.

Lecz przed oczami ciągle miał dziewczynkę, której świat przestał istnieć tego wieczoru na tej samej drodze, gdzie on stracił resztki siebie.

Dopiero później się dowiedział, że dziewczynka niczego już nie zobaczy.

Że jej oczy – tak podobne do bursztynu – przestały odbijać świat.

Nie był złym człowiekiem...

A jednak... był.

ROZDZIAŁ 1

ROSÉ, Number One Girl

NOEMI

Jesienna szaruga nieco mnie przytłaczała, ale najgorszy był nadmorski wiatr, sprawiający wrażenie wszędobylskiego. Umiejętnie wbijał się pod mój długi zielony płaszcz, próbował zerwać mi z szyi kolorową chustkę, a z głowy równie kolorową czapkę. To dzięki babci nosiłam te barwy, mówiła, że mi w nich do twarzy, a ja nie miałam powodu, aby jej nie wierzyć. Szłam do sklepu, który znajdował się obok naszego domu w Mrzeżynie. W sezonie sprzedawałyśmy tam z babcią pamiątki, pełnił także funkcję spożywczaka. Babcia przez cały rok zatrudniała w nim córkę naszej sąsiadki, Ewelinę Sądecką. Chodziłyśmy razem do podstawówki i bardzo się lubiłyśmy. Dzisiaj do pobliskiego ośrodka wczasowego dla emerytów przyjechał kolejny turnus, więc wiedziałam, że przez najbliższe dwa tygodnie znowu będziemy mieć klientów. Kiedy mocniej ujęłam laskę i stuknęłam nią w znajomy słupek przy drzwiach, wiedziałam, że dotarłam na miejsce. W sezonie nie poruszałam się sama ze względu na tłumy turystów, ale poza sezonem... Znałam w Mrzeżynie każdy kąt, każdy wyłom murku, każdą nierówność na drodze. I wszyscy znali mnie – Noemi Reńską, wnuczkę Agaty Reńskiej, dziewczynkę cudem ocalałą z koszmarnego wypadku samochodowego, w którym zginęli jej rodzice. Miałam wówczas tylko dwa latka i straciłam wtedy nie tylko rodziców. Od tamtej pory żyłam też w świecie szarości. Moim wychowaniem zajęła się babcia Agatka.

Lecz pomimo tego, co mnie spotkało, ja się nie załamywałam. Siłę dawała mi moja pasja: tworzyłam obrazy ze sznurka. Potem sprzedawałam je przez internet, a pomagał mi w tym Michał, brat Eweliny. I była jeszcze muzyka, która stała się moim ukojeniem i światem, do którego z wielką chęcią uciekałam. A szczególnie działały na mnie utwory jednego wykonawcy, amerykańskiego piosenkarza i instrumentalisty Devine'a, którego słuchałam nieprzerwanie od dwunastego roku życia. Teraz miałam dwadzieścia trzy lata, a Devine zyskał status gwiazdy światowego formatu. Znałam na pamięć wszystkie jego piosenki, towarzyszyły mi codziennie. Budziłam się przy nich i zasypiałam.

Ewelina i babcia siłą rzeczy także go słuchały, a Ewela opowiadała mi o tym, jak Devine jest niesamowicie przystojny, i czytała newsy na jego temat. Miałam zainstalowany w laptopie specjalny program, który przetwarzał tekst na mowę, i już dawno ustawiłam sobie alerty na informacje dotyczące ukochanego wykonawcy.

Dzisiaj w sklepiku panował względny spokój, przyszło kilku mieszkańców, a także pojawili się goście pensjonatów i domu wczasowego. Około siedemnastej Ewelina poszła do siebie, a ja czekałam na babcię, która miała zaraz się zjawić, by zamknąć sklep. Wreszcie usłyszałam jej głos. Nie mogłam się już doczekać wieczoru, bo planowałam włączyć najnowszą książkę mojej ulubionej pisarki, Lindy Szańskiej, która w dodatku mieszkała w Mrzeżynie. Przeprowadziła się tutaj dwa lata temu i od razu nawiązałam z nią świetny kontakt. Przyszła kiedyś do nas coś kupić, a ja akurat na zapleczu kończyłam jeden z zamówionych obrazów i słuchałam audiobooka jej powieści. Zaczęłyśmy rozmawiać i tak od słowa do słowa... się zaprzyjaźniłyśmy. Linda namiętnie kupowała moje prace i reklamowała je w swoich social mediach. Dzięki niej sprzedałam chyba z dziesięć obrazów ze sznurka i miałam mieć w przyszłym roku wystawę w domu kultury w Kołobrzegu. To było niesamowite i utwierdzało mnie w przekonaniu, że jeśli jesteś dobry dla innych ludzi, oni odpłacą ci się tym samym. Zawsze wierzyłam w to, że dobro wraca, i starałam się żyć według tej właśnie maksymy.

Babcia weszła do sklepu i przekręciła zamek w drzwiach. Wciąż rozmawiała przez telefon, brzmiała na wzburzoną.

– Ale jak ona mogła?! A jak on się ma? Oczywiście. Mamy na górze dwa wolne pokoje. Ależ Basiu, nie ma problemu. Pamiętam, tak, pamiętam. Kiedy? Okej, przygotuję wszystko. Tak. Kocham cię, pa, pa!

Kiedy skończyła rozmowę, usłyszałam jej głębokie westchnienie.

– Wszystko dobrze? – zapytałam, łapiąc kątem oka cień. Rozróżniałam dzień i noc, a także "widziałam", gdy ktoś się do mnie zbliżał. Poza tym babcia zawsze pachniała swoimi ulubionymi różanymi perfumami, więc rozpoznawałam ją po zapachu.

– Ach... tak... odezwała się moja przyjaciółka, Basia Meller.

– Tak, kojarzę.

– Jej syn Jacek... właśnie się rozwodzi, bardzo niefajna sprawa. W każdym razie Jacek przyjedzie do nas jutro. Musi trochę odpocząć.

– Jacek? – To imię coś mi mówiło.

– Tak. Kiedyś się z tobą bawił, jak byliście dziećmi. Jest starszy o siedem lat, z tego, co pamiętam. Przyjeżdżał tu z Basią, wynajmowali u nas mieszkanie przy ogródku. Był bardzo grzecznym chłopcem, a ty za nim przepadałaś.

– Jacenty... no tak.

Uśmiechnęłam się. Faktycznie, Jacek był moim osobistym bohaterem. Każdego lata nie mogłam się doczekać, aż się zjawi. Spędzaliśmy razem wakacje do momentu, aż skończyłam osiem lat, a potem już tu nie wpadał i nasze drogi się rozeszły. A teraz... ja miałam dwadzieścia trzy lata, a on trzydzieści i był, jak usłyszałam, po przejściach. Musiałam przyznać, że moje serce nieoczekiwanie zatrzepotało. Przyjeżdżał mój osobisty Superman. Jakże miła odmiana od tej mojej życiowej stagnacji.

– Sądzę, że dobrze mu zrobi pobyt tutaj. Szczególnie że ja przecież wyjeżdżam na trzy tygodnie i będę się mniej martwiła, że zostajesz sama.

– Babciu, dobrze wiesz, że świetnie sobie radzę. Nie pierwszy raz będę sama. Zresztą pewnie już napuściłaś Ewelę i Michała, żeby robili mi tu wjazd na chatę.

– Żaden wjazd... co ty mówisz, dziecko... – Westchnęła ciężko. – Zajrzą po prostu...

– Babuń. – Podeszłam i złapałam ją za rękę. – Lubię być sama. Mam zamówienia na obrazy, płytę Devine'a, naprawdę niewiele mi więcej potrzeba.

– Tak, wiem, jesteś okropnie niezależna i samodzielna. I co ja mam z tobą począć?

– Nic, babuniu Agatko. Jedź do sanatorium i odpoczywaj.

– Na szczęście będę blisko. Do Międzyzdrojów rzut beretem.

– Tak, tak, jakby co, to dorzucę.

Babcia znowu westchnęła, a ja tylko się roześmiałam. Prawda była taka, że nie mogłam się doczekać, aż zostanę sama.

Znaczy... prawie sama.

JACEK

Czy moje życie musi być aż tak skomplikowane? Sądziłem, że wszystko się ułoży, że prywatnie osiągnę względny spokój, tymczasem... przechodziłem właśnie przez cholerny rozwód i czułem, że jeszcze chwila, a wybuchnę niczym supernowa. Żona stała się moim największym wrogiem, a najbardziej bolało mnie to, że okazało się, iż była nim od samego początku. A ja, zaślepiony i trochę zakochany, niczego nie zauważyłem. Dlaczego tylko trochę? Sam nie wiem... ale nie doświadczyłem jakiegoś wielkiego porywu serca. Ja i Jennifer znaliśmy się od czterech lat, ale nasze niespełna dwuletnie małżeństwo właśnie umarło. A właściwie zostało zamordowane, i to w bezlitosny sposób. Do tego dochodził fakt, że w tym morderstwie brała udział jeszcze jedna osoba, która powinna być mi bliska. No właśnie, powinna.

Gdy zatem moja matka, której nie widziałem od kilku lat, odezwała się i zaproponowała mi wyjazd nad polskie morze, nie wahałem się ani chwili. Na co dzień żyłem w Miami, ale miałem także mieszkanie we Frankfurcie nad Menem, gdzie właśnie przebywałem. Dlatego po tej propozycji bez chwili namysłu wsiadłem do auta i ruszyłem na północny wschód.

Matka mieszkała w Poznaniu. Nasze stosunki były chłodne, ale to dlatego, że nie potrafiłem jej wybaczyć tego, że przed laty mnie zostawiła.

Z ojcem... zawsze było trudno...

No cóż. Nie stanowiliśmy modelowej rodziny. W żadnym aspekcie. Aż pewnego dnia, po tym wszystkim, co wydarzyło się w Miami, matka odezwała się znienacka i zapytała:

– Pamiętasz babcię Agatkę? Agatę Reńską?

Tak, kojarzyłem jej starszą przyjaciółkę, która sama wychowywała niewidomą wnuczkę. Znaczy dziewczynka trochę widziała, ale... chyba bardzo słabo, w każdym razie radziła sobie. Bawiłem się z nią jako dzieciak. Teraz pamiętałem ją jak przez mgłę. Małe ciemnowłose dziecko z oczami jak bursztyny, które zbieraliśmy na plaży. Wtedy... wszystko było takie proste. Miałem dwanaście lat i żyłem bez problemów czy stresów. A biegającą za mną dziewczynkę traktowałem jak młodszą siostrę, której nigdy nie miałem.

– Pamiętam. Co u niej?

– Ma mały pensjonat w Mrzeżynie, wynajmuje pokoje blisko morza. Pojedź tam, odpocznij, wyłącz internet, pooddychaj i się wycisz. Tego potrzebujesz.

– Martwisz się o mnie? – rzuciłem nieco zaczepnie.

– Jak zawsze, synu. Jesteś moim dzieckiem.

Nie kontynuowałem tej rozmowy, bo w przeciwnym wypadku weszłaby na poziom, na który obecnie nie byłem gotowy. Ale sugestię przyjąłem.

I tak oto znalazłem się w drodze nad polskie morze.

Do Mrzeżyna dojechałem około dwudziestej. Miasteczko było wyludnione, ale zwykle tak się działo po sezonie, poza tym było już późno. Niewiele pamiętałem, piętnaście lat to szmat czasu. Ale gdy skręciłem w lewo i minąłem kościół, już kojarzyłem, gdzie jestem. Po lewej stronie wyrosły wysokie apartamentowce z widokiem na wydmy i morze, a po prawej dostrzegłem mały żółty domek. To tutaj mieszkała babcia Agata i jej wnuczka. Jak ona miała...? A tak. Noemi.

Zaparkowałem przy ogrodzeniu, minąłem niewielki sklepik i wszedłem przez nieco zardzewiałą bramkę na teren posesji. Nacisnąłem dzwonek, usłyszałem szuranie i po chwili otworzyły się drzwi. Stanęła w nich...

– Noemi? Ale... wyrosłaś! – rzuciłem bez zastanowienia. Zupełnie nie panowałem nad słowami, które właśnie opuściły moje usta.

Stała przede mną tak piękna dziewczyna, że wprost zaparło mi dech. Patrzyłem na jej długie do pasa brązowe włosy, śliczną buzię w kształcie serca, mały nosek, pełne malinowe usta i oczy w kolorze bursztynu, przez który prześwitują promienie nadmorskiego słońca. Miała na sobie długą ciepłą spódnicę i zieloną bluzkę, a na jej ramionach spoczywał kolorowy szal.

– Jacek?

– Tak, przepraszam, że tak późno...

– Musisz mi udowodnić, że to ty. – Jej głos zabrzmiał stanowczo. Spoglądała na mnie, ale jej oczy skierowane były w punkt gdzieś na wysokości mojego przedramienia.

– Że ja... no to ja, Jacek Meller. Sądziłem, że twoja babcia mówiła, że przyjeżdżam. A jest w domu? – Próbowałem zajrzeć do wnętrza, ale Noemi jakby wyczuła mój ruch i zagrodziła mi swoim drobnym ciałem wejście do domku.

– Nie ma. Wiem, że miałeś... miał przyjechać. Ale muszę mieć pewność, że wpuszczam właściwą osobę.

– Okej... – Zrozumiałem, o co jej chodzi. Uśmiechnąłem się. – Jesteś Noemi Reńska, a twoja babcia to Agata Reńska. Przyjaźniła się z moją mamą, przyjeżdżałem tu jako chłopiec, bawiliśmy się...

– To może wiedzieć każdy. – Skrzywiła się. – Powiedz mi coś, co wiem tylko ja.

Wziąłem głęboki wdech. Usilnie próbowałem sobie przypomnieć... i nagle mnie olśniło.

– Nazywałem cię Bursztynkiem, a ty mnie Jacentym. I obiecałaś mi, że kiedyś mnie zobaczysz.

Na pięknej twarzy dziewczyny pojawił się wyraz ulgi. Wyciągnęła rękę, a ja podałem jej swoją. Podeszła bliżej i szybko przesunęła palcami po mojej twarzy, na co aż zaparło mi dech. Potem mocniej złapała mnie za dłoń i pociągnęła do środka.

– Umiesz naprawiać piec? Coś się zepsuło i mam złą wiadomość. Nie mamy cholernej ciepłej wody, Jacenty!