Kawczańskie Inspiracje - Krzysztof Helman

Uzdrowisko Kawcze

(Parafraza znanej i popularnej piosenki Wojciecha Młynarskiego)

Dziadek też pozwolił Mu swym życiem pokierować,

By móc zawsze i wciąż z radością anonsować:

Dla sympatycznej i kochanej Babci Krysi z rodu kaszubskiego,

Od sympatycznego niewątpliwie Dziadka Krzysia: bucio! bucio!

Jesteśmy na wczasach

W tych kawczańskich lasach,

W promieniach słonecznych

Wygrzewamy się.

Wietrzyk nam przygrywa,

Młodość przypomina,

To nie nasza wina,

Że wciąż kochamy się.

A Babcia Krysia z Dziadkiem Krzysiem

Przebywali w tych ostojach nie od dzisiaj,

Co ma piernik do wiatraka, czyli kijki i zdrowie

Ptaszki świergotały i szumiały drzewa.

Nastroje były świetne - miłe i radosne.

Nie ma się co dziwić, przecież mamy wiosnę.

Maszerują dziadkowie, zmęczenia nie czują,

Kilometr za kilometrem dzielnie pokonują.

Zostawili z tyłu Kawcze, minęli Malęcino,

Jeszcze chwila, moment, a zaliczą kolejną wieś, czyli Bobięcino.

Czas więc wracać, bo do domu daleko i w brzuchu zaczyna burczeć,

A zakwasy w łydkach wywołują skurcze.

Wszak marsz w niezłym tempie i bez odpoczynku,

To nie to samo, co siedzenie przed telewizorem, albo przy kominku.

Po powrocie do domu poczuliśmy dopiero trud przebytej drogi

Oraz miejsce, z którego wyrastają nasze nogi.

A kiedy na ekran smartfona i wskazania "endomondo" spojrzeliśmy,

Włos nam się na głowie zjeżył i zaniemówiliśmy.

W niecałe dwie i pół godziny dziesięć kilometrów

Przeszliśmy z niewielkim haczykiem,

Więc myślę, że możemy się pochwalić tak dobrym wynikiem.

Bo to chyba niezły wyczyn w tym konkretnym przypadku,

Gdyż dotyczy dwojga dziadków - siedemdziesięciolatków.

To nic, że nogi bolą. Za to płuca przewietrzone

I odporność na stres i różne choroby wzmocnione.

A poza tym dystans do skrzeczącej rzeczywistości właściwie ustawiony,

A humor i dowcip odpowiednio wyostrzone.

I na koniec: nie wiemy, czy to mądre jest czy głupie,

Ale plagę dzisiejszych czasów - koronawirusa - mamy głęboko w d...e.

Oczywiście zaleceń wydanych na okres pandemii przestrzegamy

I zbędnych kontaktów z innymi ludźmi się wystrzegamy.

Chodzimy z kijkami po lesie, słuchamy śpiewu ptaków,

Unikamy jak ognia ludzi złych, głupich i zwykłych cwaniaków.

Pijemy herbatę z cytryną oraz jemy cebulę i czosnek,

Staramy się myśleć pozytywnie, a w sercu mieć ciągle wiosnę.

Ufamy Chrystusowi i Miłosierdziu Jego,

Przyjmując Go bezwarunkowo do serca swojego.

Staramy się dawać od siebie bezinteresownie ciepło i dobro każdemu,

Kto tego pragnie: krewnemu, przyjacielowi, znajomemu i nieznajomemu.

Dzielenie się z kimś dobrem bowiem, to żadna trudna praca,

A przekazywane innym dobro, zawsze do dobroczyńcy w dwójnasób powraca.

Gdy dwie rzeczy lub sytuacje nijak się do siebie mają,

"Co ma piernik do wiatraka?" ludzie wtedy powiadają.

Wbrew pozorom jednak - ma i jest to powiązanie nie byle jakie:

Mąka na piernik pochodzi z młyna napędzanego wiatrakiem,

Oba słowa z 7 liter i 2 sylab są złożone,

Oba też na literę "k" są zakończone.

A jeszcze do tego takie skojarzenie tu dołożę:

Wiatrak zawsze przecież spierniczyć się może.

Tak więc piernik z wiatrakiem tyle ma wspólnego,

Niezapominajki

Toż to niezapominajki! - Babcia zawołała

I zdjęcie tym kwiatkom Dziadkowi zrobić kazała.

Dziadek pstryknął zdjęcie, zgrabny wierszyk sklecił

I zaraz je WhatsAppem wysłali do wnuków i dzieci.

Jako, że niezapominajki moc bajkową i czarodziejską mają,

O potrzebie miłości i pamięci o bliskich zawsze przypominają.

Pamiętajcie więc o swych Babciach i Dziadkach - bardzo Was o to prosimy,

A my też będziemy o Was pamiętać i nigdy o Was nie zapomnimy.

Rosną nad potoczkiem,

Patrzą rybim oczkiem.

Cuda Niewidy

Który pytany, co robi gdy ma czas? "Siedzę i myślę" - odpowiada,

A gdy nie masz czasu? "To tylko siedzę" mówi (i reakcję ceprów bystrym okiem bada),

Oddałem się rozmyślaniom (jak to zazwyczaj czynią bacowie i mnisi).

Przypomniała mi się bajka "O krasnoludkach i sierotce Marysi".

Z drugiej jednak strony, gdy rozejrzę się bacznie dokoła,

Widzę same cuda niewidy, których jak dotąd człowiek do końca wyjaśnić nie zdołał.

Choćby cud powstania nowego życia: narodzin dzieci u zwierząt i ludzi,

Wyklucia z jaj piskląt u ptaków, czy też wykiełkowanie roślin z nasion, zawsze podziw budzi.

Bo niby wszystko już wiadomo: co, jak, kiedy i dlaczego,

Ale ciągle brak naukowego wyjaśnienia problemu podstawowego:

Jak to się dzieje, że ze zwykłego ziarenka, lub jajeczka nowe życia powstaje,

I kto lub co ten tajemniczy Impuls Stworzenia nadaje.

Człowiek ciągle bada różne zachodzące w przyrodzie procesy

I gdy już się wydaje, że wyjaśnienie ich zaraz zakończy się sukcesem,

Nowy problem, który trzeba zgłębić pojawia się nagle i niespodziewanie.

Trzeba rozszerzyć zakres badań, zmienić koncepcję, inaczej nakreślić zadanie.

Okazuje się, że Stwórca tego wszystkiego, co nas otacza,

To doskonały inżynier, którego umiejętność daleko ponad ludzką wykracza.

Człowiekowi się wydaje, że wszystkie rozumy pozjadał i że wszystko już umie.

Faktycznie, człowiek wiele już potrafi, lecz wielu rzeczy jeszcze nie rozumie.

Pan Bóg wie co robi, a jego wizja świata i wszechświata jest doskonała

I wszystko co On stworzy też jest doskonałe i bez zarzutu działa.

Choćby taki mózg i cały organizm człowieka - majstersztyk i precyzja Boskiego działania.

Zbudowany przez człowieka robot ze sztuczną inteligencją blado wypada przy próbie porównania.

A jeśli nawet jest coś nie tak, to znaczy, że człowiek w Boskie dzieło ingerował

I po prostu wszystko zchrzanił, dany przez Stwórcę potencjał zniweczył i zwyczajnie zmarnował.

Z tych moich przemyśleń wyłania się (przynajmniej dla mnie) nauka podstawowa i główna:

Człowiek nie jest w stanie zastąpić Stwórcy i nigdy Mu nie dorówna.

Stwórca nasz niedoścignioną potęgą jest i basta,

A człowiek mimo wszystko do pięt mu nawet nie dorasta.

Chwalmy więc Pana Boga, hołd i dziękczynienie ciągle Mu składajmy,

I za te wszystkie cuda niewidy, które stwarza dla nas, pokłon mu oddajmy.

Szkoda, że Was tu nie ma

Które - zda się - krzyczy do mnie: "Się ma!"

I tylko żal serce ściska,

Chłodna rosa mi stopy obmywa,

Chęci do życia przybywa.

Stąpam twardo po ziemi nogami obiema.

I tylko żal serce ściska,

Kaszubska - żółta z czarnym gryfem - wysoko powieszona

I obok nasza narodowa - biało - czerwona.

Wkrótce dojrzeją winogrona pod tymi flagami dwiema.

I tylko żal serce ściska,

Pani pliszkowa jajeczka wysiedziała,

Pisklęta się wylęgły, urosły i ptasia rodzinka gdzieś odleciała.

Nie wierzycie? To czysta prawda, a nie jakaś ściema.

I tylko żal serce ściska,

W końcu kwietnia milionem kwiatków zakwita

By w taki sposób wiosnę przywitać.

Bluszcz ją gęsto porasta, który ciemno - zielone liście ma.

I tylko żal serce ściska,

Niech usiądzie na huśtawce,

Lub pobliskiej, z pergolą ławce

I niech liczy, liczy, liczy bez wytchnienia.

I tylko żal serce ściska,

Teraz Babcia do wieszania kwiatków ją wykorzystuje,